Weblog1

Donderdag, 2. April 2020 - 19:46 Uur
Tripjes...

Als je zoals nu de tijd hebt om terug te kijken bedenk ik dat we prachtige tripjes hebben gemaakt met onze naaste familie. Met Henry en Tonny, kamperen in Luxemburg en wekenlang met hen naar Canada, met Piet en Marry die mooie week in Markelo, en met Ben en Niesje samen op Ameland en meer.
Met Ben en Diny maakten we verscheidene reisjes, met Henk en Anneke onze eerste vakantie naar Badenhard en nog niet zo lang geleden gingen we met Johan en Joke naar de zon.
Maar daarnaast heb ik met Diny een paar leuke stedentrips gemaakt. De zusjes gingen stappen naar Brugge, Gent en daarna zelfs naar Parijs. Dat bleek de spannendste. Ik vond deze beschrijving van 11 jaar geleden.

2009-We zijn er weer. Stijve benen van al het lopen. M'n hoofd vol met mooie plaatjes, gelukkig ook op foto's. Als je me vraagt wat de meeste indruk maakte de afgelopen dagen is dat natuurlijk te veel om op te noemen, maar toch is dit wat me altijd bij zal blijven.
De ondergaande zon boven de Seine met de Eiffeltoren in de verte en de Notre Dame op de voorgrond tijdens onze boottocht 's avonds.
Nee jullie krijgen geen verslag van wat er allemaal te zien is. Daar heb je boekjes voor. Maar ik denk dat er regelmatig een flits Parijs door m'n stukjes zal gaan.
We hebben veel bijgeleerd, Diny en ik. Waar ben je precies en hoe werkt de metro. Hoe kom je precies op de plek waar je zijn moet. Je stapt bv uit op het metrostation Bagnolet omdat je in het hotel Campanile Bagnolet moet zijn. Blijkt die toch een metrostation verder te zijn. We hadden natuurlijk alle waarschuwingen van Ben en Wim meegekregen vanwege agressieve praktijken van sommige groepen jongens, maar we hebben maar één keer meegemaakt dat die vervelend waren. Diny duwde flink van zich af , ik ging stoer rechtop lopen en ze bonden in.
We hebben meer leuke spontane reacties meegemaakt.. De Franse dames in de kerkdienst in de Sacre Coeur die ons de vrede van Christus toewensten, een Parijzenaar die ons fotografeerde toen we op het Montmartre aan onze lunch zaten, de jonge ober die ons in de watten legde, een jongen die ons belangeloos door een poortje van de metro hielp toen we ons de laatste dag vergist hadden en onze kaartjes op waren en er alleen met de visa betaald kon worden. Hij hielp ons met zijn
abonnement er door en bracht ons zelfs naar het goede perron van de RER. Er zijn overal engelen, zelfs in Parijs.

Woensdag, 1. April 2020 - 10:44 Uur
Dat zijn van die dingen....

Elke keer als ik fleslammeren krijg sta ik weer verbaasd te kijken. Als ik ze de eerste twee dagen op het terras heb vliegen ze alle kanten op, het liefst achter de hond aan want die lijkt het meest op moeder ooi in hun optiek. Storm vindt dat minder maar trekt zich dan voorzichtig terug.
Na twee dagen is het heel anders. Ze kennen mijn stem en volgen mij op de voet. Dan lopen ze ook niet meer weg. Zo ook weer deze twee lammeren. Het lastigste is alleen dat ze de wei uit komen als je ze daarin wilt hebben. Ze zoeken net zolang een gaatje in het schapengaas waar ze door kunnen en blijven dan bij je knieën staan.
Gisteren kwam het derde lam dat nu in het nest binnen zit en bracht ik de oudste twee naar de stal. Vooruit voor de nacht daar even de warme lamp aangezet. Toen ik wat later met de fles bij ze kwam lagen ze met z’n tweeën niet onder die warme lamp maar tegen de deur aan waardoor ze me hadden zien verdwijnen.En nu... terwijl wij gingen eten braken die twee er uit en gingen voor de schommelbank liggen, de plek waar wij altijd zitten. Veilig!
Het derde lam doet het niet goed, na prima eerste uren. Het Drentje wilde ineens niet meer drinken en toen ik, voor het naar bed gaan, de zoveelste poging deed met de fles was ze heel warm... koorts. Zou zo maar longontsteking bij kunnen zitten, ze rochelt. Ik ga er voor lammeren nooit uit ’s nachts maar dit keer wel even. Had weinig zin, na 2 slokjes was het gebeurd. Toch wilde het kleine ding vanmorgen weer iets meer drinken.
Ik geef maar zo niet op, al denk ik niet dat het wat wordt. We zullen zien. Tijd genoeg op het moment.
Rob weet ervan en haalt haar t.z.t. op. Tja... dat zijn ook van die dingen....

Dinsdag, 31. Maart 2020 - 16:36 Uur
Welke meter?

Soms komt alles tegelijk, ken je dat? Ik was ’s nachts al op vakantie geweest naar Engeland en er ging van alles mis, ik werd vervelend wakker in elk geval. Voor de radio aansloeg was ik al naar beneden.
‘Slaat de verwarming niet aan?’, zei Wim toen hij met de traplift beneden aan kwam zetten. Wim is ’s morgens meer helder dan ik. Had nog niks gemerkt, druk met het ochtendritueel. Je weet wel: kippen, lammeren, Storm… ja in die volgorde. Daarna zijn wij aan de beurt. We kwamen niet aan onszelf toe.
‘Kijk eens boven waar de meter op staat’.
Ik naar boven. ’Welke meter’. Dat was natuurlijk heel oenig, krijg ik te horen.
‘Staat ie boven de 1?’
Ik zie het nu… . ‘Precies op de 1’ Vorige week was de monteur nog geweest voor de controlebeurt en toen was alles zoals het hoorde.
Zucht van Wim. ‘Dat wordt bijvullen’.
Slang van de wasmachine van de kraan af, bijvulslang er aan, bijvullen. Ik weer naar boven om te controleren of de meter richting 2 ging. Kijk ik weer op de verkeerde en zie geen verandering.
Dan heb ik het door. ‘Staat al bij het rode streepje’. Moet er weer water uit.
Eindelijk goed.
Dan past de slang van de wasmachine niet meer op de kraan. Wim in alle staten. Ik proberen, ook niet.
‘Wim, eerst eten en dan zien we verder’. Voor één keer luistert hij naar me. Zwijgend werken we onze kwark met vruchten naar binnen. De rust keert enigszins weer. Ik ga zoeken naar een extra slang, maar dat heeft geen zin volgens Wim.
Dan probeert hij die slang van de wasmachine nog een keer en zowaar… hij zit.
Toen waren we aan koffie toe.
Vanmiddag kwam Maurice met een derde flessenlam. Daar word ik dan weer blij van.

Maandag, 30. Maart 2020 - 13:17 Uur
Bernard

‘Ach Wim, kiek es…. Bernard Platzer is overleden’. We zien de overlijdensadvertentie in het Dagblad van het Noorden staan en meteen komen de herinneringen aan Bernard boven. Hij was een kleurrijke figuur tussen de collega’s van de voormalige LTS DE Zuidoosthoek. Bernard was duidelijk in het vormen van zijn mening en was daar heel open in. Een uitgesproken VVD’er, strak in zijn opvattingen maar met een speciale humor die me altijd bijgebleven is. In de pauze zat ik graag bij hem aan de koffietafel, was altijd gezellig. Hij vertelde over het grote gezin waarin hij opgroeide. Ook was het plagen over en weer met zijn collega’s. Bernard Platzer was een echte metaalman, een en al techniek. Ik was op de LTS een van de weinige vrouwen in een mannenwereld, samen met Greet Leon en Bernadien.
'Weet je nog van die caravan met Bernard?' Wanneer het woord kamperen viel in de lerarenkamer…dan kwamen de sterke verhalen boven.
Ik was niet de eerste die met caravan meeging op kamp. De tweede klassen moesten aan het eind van het jaar kiezen in welke richting ze verder wilden gaan. Ze konden kiezen uit elektro, timmeren, schilderen, mechanische techniek of autotechniek. Daarom werden aan het eind van die tweede klassen ook kampen georganiseerd met die nieuwe groepsindeling. De nieuwe klassenleraar, zoals de mentor toen nog genoemd werd, had dan al een goed idee over wat hem te wachten stond. En de jongens konden alvast aan elkaar wennen.
De kampen waren hoogtepunten en menig collega ging graag mee, ook Bernard. Hij wilde alleen niet in zo’n bekrompen tent slapen en nam z’n caravan mee. Bernard hield ook niet van laat naar bed gaan. Terwijl de meeste collega’s het nogal vol hielden onder het genot van enkele glazen wijn, lag Bernard al op één oor.
Ze hadden zin in een goeie stunt en Bernard was het slachtoffer. Midden in de nacht hebben ze hem met caravan en al over de camping gesleept, maar Bernard gaf geen krimp. Hij bewóóg nog niet. Jaren lang werd de stunt doorverteld. Bernard glimlachte alleen maar!
Nadat hij gestopt was met werken begon hij een handel in zitmaaiers en het onderhoud ervan. Ook wij hadden er een van hem en elk najaar haalde hij die op voor het jaarlijks onderhoud. Samen met Stien had hij een stuk bos toegewezen gekregen waarin ze hout mochten halen voor de houtkachel. Hij leende van Wim een speciale zaagbroek waarin metaal verwerkt was zodat je niet meteen je been te pakken had als je per ongeluk uitschoot. Wat had hij een hekel toen die door een verkeerde manoeuvre gehavend was, maar zijn been was gered. Stien had de broek weer keurig gerepareerd. Wat heb ik mooie herinneringen aan Bernard en ik ben zeker niet de enige..

Maandag, 30. Maart 2020 - 10:06 Uur
Rust

Na een voeding en een speelkwartiertje gaan ze er weer even lekker voor liggen, dicht tegen elkaar aan.

Oudere bijdrage

Aanmelden