Weblog1

Maandag, 6. September 2021 - 22:52 Uur
De komst van de televisie..

‘Toen was er nog geen tv’, ik hoor het gisteravond Erica Terpstra nog zeggen in een programma. Ze is herstellend van een operatie aan haar enkel en zit tijdelijk in een zorghotel waar ze zich al revaliderend prima vermaakt en haar omgeving ook. Ze had het over 1960 toen ze blijkbaar net terugkwam met haar ploeg na successen in haar zwemcarrière. Ze werd even gecorrigeerd want tv was er al wel, maar lang niet iedereen had al televisie. Meestal ging je als kind bij die ene buurman in de straat je favoriete kinderprogramma kijken op woensdagmiddag.
In 1955 zat ik in de 6e klas toen ik een meisje hoorde vertellen wat ze op de tv gezien had.
Op de Boomgaard kwam de tv pas in november 1963. Ik was het huis net uit, maar elk weekend kwam ik trouw naar huis. Dat eerste weekend van de tv keken we naar de begrafenis van prinses Wilhelmina. Alles was in het wit, zoals Wilhelmina dat gewild had. Tante Hermien kwam het bij ons bekijken en zei nog: ’Ach… kiek toch…Juliaantjen is net zo verdrietig as iederene dee heur moder geet begraven’.
Het wende snel dat de tv een plekje kreeg in het gezin. Mama had zo haar favoriete programma’s. Open het dorp was natuurlijk een topper met Mies Bouwman. Zo zat ze daarna al vastgenageld als ‘Zo is het toevallig ook nog eens een keer’ er op was. Af en toe schudde ze haar hoofd als het wat pikant werd. ‘Greun… o wat greun’, zei ze dan. Dan werd het te gek.
Ook de jongens liet de tv niet onberoerd. Johan kreeg de leeftijd dat hij mee ging helpen bij het melken, maar die stoof eens vanuit de stal richting voorkamer met de kreet: ’Noe mo’k eerst Ja zuster nee zuster zien’. Je snapt zeker dat hij later alles zo regelde dat hij op zijn eigen tijd kon zien wat hij wilde. Er is ook heel wat veranderd in de mogelijkheden op tv gebied…. En de rest.
In de zomer van 1967, we woonden net in Aalten, lag mama in het ziekenhuis en gingen we bij haar op bezoek terwijl opa Bijenhof zolang op Gerhard paste. Die hadden we zolang in een bedje in de kamer gezet. Toen hij zich wat begon te vervelen had opa de tv maar aangezet. Er was in die tijd overdag enkel nog het testbeeld maar daar vermaakte hij Gerhard al mee. Die zomer kregen ook wij in Aalten onze eerste tv, een 2e handsje.

Foto: Ook 1967. Gerhard op de nieuwe brommer van Henk. Die was net 16 geworden en wat wenste een jongen van 16 in die tijd?

Zondag, 5. September 2021 - 10:50 Uur
Brandoefening!

Practisch elke zaterdagmiddag komen Gerhard en Rick bij ons. Dat vieren we vaak met koffie en een zout visje, niet tegelijk. We praten de week door en soms ook dingen die met de toekomst te maken hebben.
Rick werpt zich daarna op wat werkzaamheden want er liggen altijd wel klusjes op hem te wachten.
Gisteren was het tijd om mijn verjaardagscadeau dat ik van Alle en Anja kreeg uit te proberen. Dit was de gelegenheid.
Zelf hadden ze al langer een soort trommel om kampvuurtjes in te stoken en zo hadden ze iemand gevonden die oude wasmachinetrommels omtoverde tot kampvuurplek.
Het brandde als een tierelier. Was gezellig.

Donderdag, 2. September 2021 - 23:26 Uur
Onverwacht bezoek

Storm reageert en stormt op het hek af en komt net zo snel weer terug en kijkt naar binnen. Ik zag in de spiegel dat er iemand bij het hek stond. Ik had de bel niet gehoord, zo verdiept was ik in Escape tot he Country waar in Noord Wales een huis werd gezocht voor een dame die graag op het platteland wilde wonen èn in de buurt van haar dochter. Ik was net geboeid in een stukje over de leisteenmijnen in Blaenau Fesstinog die wij ook al eens bezochten.
Nu haastte ik me naar het hek. Het bleek onze van oorsprong Turkse parketteur. Hij vertelde over hun winkel in Angelslo die ze als gezin hadden gestart en dat goed liep en waar ze allerlei lekkere dingen verkopen. Het parket opknappen was daardoor op het tweede plan gekomen. Nu ging hij het bedrijf verkopen en wilde rustig aan gaan doen en zocht een huisje zoals dat van ons. Hij kende dat nog van 10 jaar geleden en elke keer als hij langs ons huis kwam herinnerde hij zich hoe het was. En er ligt natuurlijk nog die massief beuken parketvloer in die hij indertijd zo mooi had opgeknapt.
Jullie weten misschien dat de plannen met ons huis nog niet vast liggen. Mocht de weg naast ons toch niet verdubbeld worden en kiezen ze voor een andere weg over het industrieterrein mogen we hem bellen. Hij ging nog even voor een opdracht naar Klazienaveen en kwam op de terugweg langs met zijn visitekaartje èn stukjes baklava en een hartige gevlochten brood dat we nog op moeten warmen.
We hadden indertijd al een zwak voor deze Turkse man die ons aangeraden was door een medezwemster. Hij was vers vanuit Turkije getrouwd met een Turks meisje dat al in Nederland was opgegroeid. Hij vertelde hoe lastig het voor hem was geweest in de beginjaren in Nederland en hoe hij uiteindelijk voor een parketspecialist was gaan werken, eerst gewoon zonder loon. Hij werd al gauw aangenomen en is daarna voor zichzelf begonnen. Zijn dochters studeerden al toen hij ons parket opknapte en zijn intussen uit huis.
En nu bedenkt hij hoe hij zijn leven verder wil gaan inrichten. Huisje buitenaf en gewoon een paar dagen van de week nog met parket verder want daar ligt zijn hart.
De baklava hebben we al op!

Woensdag, 1. September 2021 - 09:07 Uur
Lampenpoetsers

Soms hebben we wat moeite om de goede woorden te vinden. Je ziet het voor je maar hoe heten ze ook alweer. Pas waren dat de lisdodden die vlakbij ons in de sloot groeien. Als kind noemden we ze ook wel lampenpoetsers. Op de site van de Dialectkring kwam een verhaal dat ook begon met lampenpoetsers maar het eindigde er ook mee. Ik had het al eens overgeslagen maar toen ik een reactie tegenkwam die meldde dat het ook over een reisje van deze Henk Lettink door British Columbia ging waar hij zo'n mooie ontmoeting had met een Indiaanse vrouw bij een museum was mijn belangstelling gauw gewekt.
Zo zat ik net 10 minuten geboeid te luisteren naar deze oude man die een interessant verhaal te vertellen had.
Meteen kwam onze ontmoeting in Keystone in de Black Hills ook in mijn gedachten. Die Indiaan vertelde over zijn leven en danste een spectaculaire dans voor ons en vertelde na die tijd dat hij de zesde generatie was van Sitting Bull en vervolgens meer over zijn spirituele achtergrond. Eenvoud en de liefde voor onze aarde sprak er uit net als de Indiaanse vrouw waar deze Henk Lettink over vertelde.
Door even op de titel van dit stukje te klikken kun je het verhaal van Henk Lettink in het Achterhoeks uit de omgeving Breedevoort mee beleven.

Foto: De Indiaan die we in 2012 hebben ontmoet en zo'n indruk op me maakte.

Maandag, 30. Augustus 2021 - 20:08 Uur
Happen...

Morgen gaat het gebeuren. Opnieuw een bezoek aan de tandarts. Dit keer om een hoektand weg te laten halen die me al jaren zit te pesten. Ik heb het ding meer niet in dan wel. Na 2 jaar van spoelen en nog eens spoelen geef ik het op. Ik heb een kleine gebitsprothese onder die tegen de binnenkant van deze hoektand drukt. Vandaag was het ‘happen’ en morgen gaat de pestkop er uit en krijg ik een nieuwe hoektand aan de prothese.
Al ben ik intussen 78, mijn tandartsentrauma is nog steeds latent aanwezig. De tandarts uit mijn vroegste jeugd bleek bijna net zo bang voor mij te zijn als ik voor haar. Ik had al eens een klomp uitgeschopt die midden in haar gezicht kwam.
Toen we in Emmen kwamen wonen heeft tandarts Prakken me na mijn 40e er voor een groot deel afgeholpen door zijn begrip en rustige uitleg. Niet voor niets heeft zijn praktijk zich uitgebreid met jonge tandartsen vanuit heel Europa. Tandarts Corral is mij toegewezen. Bij het afscheid na de happrocedure vanmorgen vroeg ik hem of hij goed was in het trekken. Ook hij straalde een soort rust uit. Ja hoor, hij kon het heel goed, ook met zo’n probleemtand als ik heb.
Daar reken ik dan maar op.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden