Weblog1

Zondag, 22. Maart 2020 - 19:53 Uur
Zomaar...

Het was koud vandaag maar Wim ging toch een paar keer aan de wandel, gewoon even oefenen. Nee, hard gaat het nog niet, maar de conditie wordt zo opgebouwd. We kregen een lief gedichtje toegestuurd.
Ze kan zo mooi in een paar regels weergeven hoe het er voorstaat.

Lente...
Zonnetje schijnt...
IJzige wind...
Een verwarrende tijd...
Bijna niet te geloven...
Toch geloven...
Geloven is vertrouwen...
Vertrouwen is geloven...

Dank je!

Zaterdag, 21. Maart 2020 - 14:46 Uur
Tijd van omzien naar elkaar...

Het is een tijd van omzien naar elkaar. Wim durft al helemaal de deur niet meer uit. Ik ga alleen voor de boodschappen, maar ik snap nu ook waarom er ‘gehamsterd’ wordt. Er is een onzekerheid over wat er misschien nog aan zit te komen. Ik hou me in maar heb zonet op de terugweg van de Welkoop toch nog even wat extra gekocht bij de Spar hier in de buurt. Zo werkt dat blijkbaar.
De Welkoop was goed voorbereid. Bij de ingang moest je je handen ontsmetten en lagen er handschoenen klaar. Ook bij de kassa was een band gespannen zodat je niet dicht bij de kassière kon komen. Zo hoort het. En natuurlijk handen wassen bij thuiskomst. Gelukkig zie ik het aantal besmettingen niet stijgen in Emmen, blijft bij 3 officiële gevallen, maar er zullen er vast wel meer zijn die het thuis aan het uitzieken zijn. Wij bellen af en toe maar met de kinderen en wat vrienden. Zo kregen we een toepasselijk kaartje terug van Dea. Zij heeft er oog voor. Zeg nou zelf.

Zaterdag, 21. Maart 2020 - 10:31 Uur
Wanderlustig

In heel Europa en ook daarbuiten zit de boel op slot, allemaal vanwege het coronavirus dat nu ook in Nederland flink rondwaart. We komen de deur niet uit, alleen voor het noodzakelijkste ga ik op pad. Wim gaat wel al lopend met zijn stokken het Schoolpad op en neer. De conditie moet verder opgebouwd worden.
Wanneer je naar het nieuws kijkt en luistert zijn er veel Nederlanders op pad en lang niet iedereen kan nu thuiskomen. Zo zitten Ellie en Jan in Marokko, samen met 12 andere Nederlandse camperaars en wachten rustig tot ze straks een keer weg kunnen. Maar ze voelen zich veilig en dat is voor nu het belangrijkste.
Nederlanders zijn graag op pad, het is van alle tijden. Wij deden er net zo aan mee. Toen we een aantal jaren met Klaas en Sanny in de Alpen onze vakantie beleefden gingen we eens een gletsjertocht maken onder begeleiding van een paar ervaren gidsen. Allemaal aan een touw achter de gids aan. Sanny en ik achter de hoofdgids en de 2e gids zat als laatste aan het touw. Er werd ons op het hart gedrukt dat we onze voeten precies in zijn voetstappen moesten zetten. Sanny zakte toch een keer tot aan haar heupen in de sneeuw, ze had niet dezelfde stap gezet als de gids. Het was een heel avontuur. Tijdens een rust vroeg ik de gids of er veel Hollanders met hem op stap gingen. Hij moest lachen en zei:’Sicher, die Holländer.... das ist ein sehr wanderlustiges Volk’. Met Klaas en Sanny wandelden we er heel wat af. Ipe en Renny gingen mee en onze jongens natuurlijk. Soms ging Albert mee, een vriend van Mark en ook vriendinnen van Renny en Ipe.
Wanneer we ergens aankwamen begonnen we de eerste dag met een kortere middagwandeling, ‘een zondagmiddagwandeling’, noemde Klaas dat. Later werden het dagtochten. Hoe ik dat overleefd heb, is me achteraf een raadsel. Maar wat doe je als je jongelui bij je hebt, ik wilde me niet laten kennen. En samen iets ondernemen is altijd leuk.
Toen Wim en ik later naar Engeland afreisden wandelden we de eerste jaren nog wel veel, maar het haalde de afstanden niet uit de tijd met Klaas en Sanny. We maakten eens een wandeling om het Derwentwater in het Lake District en konden het laatste stuk met een bootje doen. We zeiden nog tegen elkaar:
’Och….Klaas zou zeggen: dat was een aardig zondagmiddagwandelingetje’.

Foto: Tijdens een 2 daagse tocht over een deel van de Karawankenweg.

Vrijdag, 20. Maart 2020 - 11:27 Uur
Alledag aan het Schoolpad

Werden we vroeger wakker van het gekraai van de haan, nu zijn het de kippen die op het terras wachten tot er beweging vanuit het huis komt. Vooral de witte staat te kakelen als een gek en kijkt steeds naar de overkapping waar we altijd de fietsen hadden staan. Zou er onraad zijn? We hebben ook wel steenmarters in de buurt. Mooie beestjes maar ik ben er niet gek op. Wim heeft een paar jaar geleden al een anti marter ding onder de motorkap van de auto laten installeren omdat er vreterij te zien was. Nu hebben we daar geen last meer van. Ik heb wel een hol ontdekt op de wal bij de schuur. Geen idee van welk beest dat is. Ook te dichtbij vind ik dat. Vandaag ga ik die maar dichtgooien en zien wat er gebeurt. Na de schoonmaak van het kantoortje heb ik nog geen ratten- of muizenkeutels meer gezien.
Voor het eerst heb ik eens meegedaan met ‘Nederland in beweging’ op de tv. Dat viel me nog niet mee, had het zweet al gauw op de rug. Ik moet het maar bijhouden dan wordt het misschien nog wat met de conditie. Is wat anders dan even een ritje met de e-bike naar de Spar.
Het blijft een vreemde periode, ook omdat je niet weet wat er nog komt. Dat er ook op economisch gebied klappen gaan vallen is onvermijdelijk denk ik, ook al is er steun van de overheid.
Samen moeten we er iets van zien te maken.
We hebben zelf nog geen hulp nodig maar onze buren houden ons in de gaten. We hoeven maar te kikken en ze organiseren wat.

Foto: Het hol. Iemand een idee van welk dier dit kan zijn?

Donderdag, 19. Maart 2020 - 11:15 Uur
Anders

Ik merk dat ons leven er ineens anders gaat uitzien nu we meer binnen zitten. Nou ja… binnen? Wij hebben zoals meer mensen die buitenaf wonen het geluk dat we hier bij huis al veel ruimte hebben. Verder is het zo dat ik overal hoeken en gaatjes zie die nodig eens opgeruimd moeten worden, zag ik eerder niet zo want je bent druk om je dagelijkse schema buiten de deur af te werken. Ineens hoeft dat niet meer.
Gisteren heb ik boodschappen gedaan, hier werd helemaal niet gehamsterd zover ik kon zien. Iedereen bleef buiten en in de winkels keurig op afstand zoals aangeraden werd. Alleen hing er in het centrum een groep jongeren rond die samen wat vertier zochten, gewoon gezellig bijpraten was het. Nee geen 1,5 meter afstand zoals ons aangeraden is.
Ik kwam in het voorbijgaan Greetje tegen die ik nog van de schilderlessen bij Ellen ken. Had haar lang niet gezien en ook wij konden even bijpraten, op afstand... dat wel. Samen met Roelien en nog een paar waren we bij Ellen op les op haar bovenverdieping. We konden er net met z’n vijven zitten, maar behalve les deelden we ook wat ons bezig hield. Dat geeft een band. Nu hielden we afstand, ook terwijl ik haar moest vertellen over de trieste gebeurtenissen in ons leven. Ik zag dat ze me wilde troosten maar ja we moesten afstand houden en deden dat. We horen beiden tot de kwetsbare groep. Beiden schilderen we nog steeds. Zij nu bij de AKE en ik ben net begonnen bij Vera.
Voor ons is het jammer dat Ellen geen doorlopende cursussen meer geeft in hun prachtige Atelier Helderrood, wat hebben we veel bij haar geleerd. Dankzij de media zien we dat ze prachtig werk maakt, workshops geeft en projecten begeleidt. In deze tijd van bijna lock down bereidt ze zich voor op een expositie in 2021.

Foto: De opzet van Ellens nieuwste schilderij voor de expositie.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden