Weblog1

Donderdag, 10. Oktober 2019 - 15:56 Uur
Katten

Ooit heb ik een boskat geschilderd. In het blad Buiten stond een mooi artikel en prachtige foto’s. Die inspireerden me toen. De kat die ik schilderde keek ondoorgrondelijk. En dat boeit!
Onze katten zijn aardig voorspelbaar. Suze, de driekleur, was heel aanhalig. Ze is de moeder van Moniek uit het boekje. Die is helaas niet meer….ja drukke weg hè! Mark kwam een keer langs en vroeg: ‘Waar is Moniek?’
‘Hoezo, die was er net nog’.
‘Ik zag daarnet iets zwarts aan de kant van de weg liggen’.
‘Nee, toch!’
‘En ik zag een geel halsbandje’. Afschuwelijk. We hebben zoveel samen meegemaakt.
Dan is er nog steeds ons zwart Loedertje, ook een dochter van Suze. Toen ze klein was, gedroeg ze zich als een loeder, vandaar! De vader is onbekend, zal wel een boerderijkat uit de buurt geweest zijn. Ze waren lang geleden verbannen door Tessa, toen de pups er waren. Later kwamen ze stiekem toch weer binnen en nestelden zich op een wat afgelegen plek in huis, in het zijkamertje.
Als in die tijd het slaapkamerraam boven open stond ’s nachts, lagen ze ’s morgens allebei in onze slaapkamer. Dat was vroeger uit den boze. Later liet Wim het oogluikend toe. Suze en Loeder waren steeds van de partij bij het vissen voeren. De één zit op een hoekje van de vlonder en de ander er onder vlakbij het water en zitten lekkerbekkend naar de happende vissen te kijken. Soms zie je ze later met een goudvis sjouwen, een muisje of een vogeltje. Tja, het blijven wel rovers!
’t Is gek, maar we hebben ook altijd een “buitenkat”, een wat schuwer soort, die alleen binnen komt als er iets heel lekkers te halen is en dan ook in één streep weer naar buiten schiet! Zo hadden we grijze Tijger, weer een dochter van Loeder. Ook zo één met vader onbekend. Toch zag ik eens in ’t voorbijgaan bij buurvrouw Anja net zo’n poes op de deel…zeker dezelfde vader!
Later zijn onze poezen zijn allemaal ‘geholpen’. Na de laatste zwangerschap van Loedertje was het zover. Geen jonge katten meer! Toen ‘het’ zou gebeuren, vertelde ik dat aan m’n brugklassers. Onze dieren waren altijd een geliefd gespreksonderwerp.
‘Weet u wel hoe dat gebeurt?’, vroeg Freddy. ‘Ik help de dierenarts vaak. Die legt de poes op de rug, daarna trekt hij de poten helemaal uit elkaar. Dan bindt hij alle 4 de poten vast en pakt……….’
‘Hou, maar op, ik wil het niet weten’. Maar Freddy maakte zijn verhaal af! Toen ik later de poezen weer ophaalde bij dokter Harrie, keken ze me dan ook heel verbolgen aan en ik begreep…….

Foto: Hier houdt moeder Suze nog steeds haar volwassen Loedertje in de houdgreep om haar schoon te likken.

Woensdag, 9. Oktober 2019 - 19:35 Uur
Wieke

Hè… Wieke? Ik zag deze titel even geleden boven de wekelijkse column van Daniel Lohues staan. Hij schrijft zo recht vanuit zijn hart, niks geen gekunstelds aan.
Ik had op de FB pagina van Wieke Biesheuvel gelezen over de honden uit de buurt op de compound bij hen in Zambia die zo’n plezier hebben als ze bij elkaar zijn. Zij kan zo mooi beschrijven wat er om haar heen gebeurt en velen ondersteunen haar bij kortlopende projecten zoals waterbronnen en huisjes voor mensen in nood of een varken voor een vrouw die ze hiermee in haar onderhoud helpt voorzien. Intussen werkte Wiekes man als arts in het plaatselijke ziekenhuis.
Daniel schrijft meer vanuit zijn binnenste, zijn ziel. Heel even dacht ik dat hij ook Wieke gevolgd had, vanwege de titel. Maar nee, hij stond te peinzen aan de wieke dichtbij zijn huis. Als je het vertaalt zou je wijk moeten zeggen, zegt hij. Maar een wijk is in onze beleving toch een woonwijk. Hij had het over heimwee of Fernweh zoals de Duitsers dat noemen. Fernweh is verlangen naar plaatsen ver weg waar je iets mee hebt. Daniel heeft dat bv naar een bepaalde plek in Montana waar het heel stil is of naar een Concertzaal in Chicago waar je zo prachtig naar muziek kunt luisteren. Maar ook bekent hij dat hij op momenten weer terugverlangt naar ‘de wieke’ zo dicht bij zijn huis op Erica. Zo zeggen ze dat hier, je woont ‘op Erica’. In Emmer Compas spreken ze al ‘Kanaols’ en heb je mooie wonings. Daniel heeft zelfs een cd genoemd naar zo’n eigen uitdrukking: 'Hier kom ik weg'. Heeft wel wat vind ik……. Zelfs FC Emmen gebruikt deze kreet.

Foto: Dit plekje aan de Dode Zee zou ik graag nog eens willen zien. ook een beetje Fernweh... In de verte zie je Jordanië

Dinsdag, 8. Oktober 2019 - 18:26 Uur
Was wir essen und woher es kommt

Het zit er op. De expositie in Georgsmarienhütte is afgelopen en de schilderijen zijn weer terug in Emmen. Een aantal leden van de AKE groep hebben ook mijn ‘En de boer hij ploegde voort’ mee terug gebracht. Donderdagavond kan ik het weer ophalen bij de AKE.
Emmen is een zustergemeente van Georgsmarienhütte en daarom stelden ze het op prijs om ook vanuit Emmen expositiemateriaal te hebben. Door te googelen hadden ze mijn website ontdekt met dit geschikte schilderij. Door mij te benaderen kon ik hen meer adressen geven van geschikte amateur kunstenaars.
‘Was wir essen und woher es kommt’ was de titel van de tentoonstelling en daarvoor was dit schilderij van mij heel geschikt. Ik kreeg deze week een bedankje en ze stuurden wat foto’s waar ook mijn ‘boer met paarden’ getoond werd. Jammer dat wij zelf niet konden gaan maar een aantal mensen van onze Emmer kunstenaarsgroep de AKE namen de honneurs waar.
Donderdag kan ik er hier weer een plekje voor zoeken.

Maandag, 7. Oktober 2019 - 22:10 Uur
Protocol van Overvest

‘Denk er om dat je vraagt of de scan volgens het protocol van Overvest wordt gemaakt. Anders heeft het geen zin en moet het opnieuw’, zei onze orthopeed toen we laatst bij haar in de polikliniek waren in het Isala in Zwolle.
Wij vroegen vanmiddag dus voor alle zekerheid dat nog eens aan de verpleegster die bij Wim deze bijzonder scan maakte. Het bleek dat ze er een speciale filter op wilde hebben. Waarschijnlijk krijg je dan een 3D beeld van de heup.
Volgende week maandag belt ze ons voor het vervolg.
We hadden de kleine scootmobiel bij ons en dat blijkt een ideaal vervoermiddel bij dit soort gelegenheden. We vonden dat we hierna wel iets verdiend hadden en legden op de terugweg aan bij het chauffeurscafé in de Lichtmis. Het was een mooie afsluiting.
Toen we weer naar de auto liepen viel ons op dat ons Citroëntje wel heel klein leek tussen de beide enorme vrachtwagens die er zo gezellig omheen waren geparkeerd.
Na dit smakelijke oponthoud was het meteen niet meer zo druk op de rest van de terugweg. Bij Meppel ging richting Leeuwarden er al vanaf en vanaf Hoogeveen is het trouwens helemaal een stuk rustiger, net of je er vanaf hier niet meer bij hoort. Laten we maar blij zijn met de rust die we hier nog hebben.

Zaterdag, 5. Oktober 2019 - 18:29 Uur
De container?

Op dit moment lezen we ook de zaterdageditie van Trouw en daar doe ik heel wat langer over dan ons eigen Dagblad van het Noorden, al heeft die ook genoeg te bieden. De onderwerpen zijn voor een deel hetzelfde wat het nieuws betreft maar het lijkt of het meer of anders wordt uitgediept. Het is intussen 12 uur geweest en we zijn net door de kranten heen, koffie gedronken en een kwarktaart gemaakt voor morgen op de gemeentezondag in de Schepershof.
Een van de columns krijg ik niet uit mijn hoofd omdat ik het voor me zie. Zoon ruimde zijn kamer op en er lagen alleen een stapeltje boeken voor zijn deur. Eenmaal uit, dan kan het weg. De schrijfster zelf wilde het ook wel maar dat ,lukt haar niet. Bij elk boek dat ze in handen nam wist ze precies wanneer ze het gekocht of gekregen had en zette ze het weer terug. Met de cd’s ging het net zo. Die kun je blijkbaar op de pc allemaal wel horen via spotify, maar haar eigen aangeschafte cd’s hadden zoveel waarde voor haar vanwege bepaalde herinneringen die de computer niet bij haar te voorschijn kan toveren.
Ik zie het voor me want ik ben ook aan het uitdunnen. Het schrikbeeld voor wat er op me af zal komen als we nog eens kleiner gaan wonen komt af en toe langs. Ik zie de container al op de oprit staan waar alles wat voor anderen geen waarde heeft in verdwijnt.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden