Weblog1

Zaterdag, 11. Januari 2020 - 21:52 Uur
12 januari 1940- 12 januari 2020

Ik hoor het hem de laatste jaren niet meer zeggen, maar hij heeft lang volgehouden. ‘Ik ben nog van vóór de oorlog.’ Dat schijnt een pré te zijn wat betreft degelijkheid. Bovendien beweerde Wim heel lang dat hij nog steeds last van koude voeten heeft omdat die winter van 1940 zo bar koud is geweest.
Het is zover. Wim heeft dan nu de leeftijd van 80 bereikt. De 12e januari 1940 werd hij geboren in het bovenhuis aan de Gasthuissteeg in Hattem, volgens moeder Siet tegen een uur of 12 ’s middags. Jazeker, die met dat balkon waar Piet en Wim om de beurt Ben aan hun armen lieten bengelen. Doordat ze zo oud mocht worden, 98 immers, hebben we veel verhalen van haar meegekregen.
Toen in mei 1940 de oorlog uitbrak moesten de vrouwen en kinderen geëvacueerd worden. Dat was vanwege de verwachte bombardementen op de IJsselbrug bij Zwolle. Moeder Siet liep toen met veel andere vrouwen en kinderen naar Wezep, Wim hoog opgepakt in de kinderwagen, die vol met babyspullen zat en dingen die ze niet achter wilde laten. Ze zou in Wezep eerst opgenomen worden door een gezin met alleen een paar mannen, maar daar had ze geen zin in en heeft toen ander onderdak gekregen. Na de overgave ging ze dezelfde weg terug naar vader Gerard en vond hun huis in de Gasthuissteeg ongeschonden terug.
Oom Bé, de jongste broer van moeder Siet is nog een tijdje bij hen ondergedoken geweest en Wims weinige herinneringen aan de eerste 5 jaar van zijn leven zijn het bombarderen van de IJsselbrug en het feit dat er vanuit de lucht geschoten werd en de granaatscherven rond de dweilende moeder Siet insloegen.
Vandaag waren Henry en Tonny er al voor de verjaardag van Wim en natuurlijk haalden we herinneringen op aan onze moeder Siet.

Vrijdag, 10. Januari 2020 - 11:42 Uur
Zelfs bi-j 't leste smöksken...

Hoe lang zeg ik het hem al als hij weer eens kreunend zich in zijn bed nestelt? Je zou denken dat het van zijn heup komt, maar nee… Wim heeft last van zijn rug? ‘Gao toch es naar de fysio, laot oew toch es efkes lekker lös maken’, heb ik al verschillende keren gezegd bij het avondprotocol. De nek doet ook mee en ook bi-j ‘t leste smöksken als ik hem welterusten zeg trekt Wim een pijnlijk gezicht als hij zich even naar mij toe moet draaien.
Zijn weerwoord was steeds: ’Eerst de hersteloperatie’. Daar leefde hij naar toe. Zoals jullie weten hebben we die gehad en is volgens de orthopeed helemaal geslaagd. Nou de afwerking nog.
29 januari wordt er een foto gemaakt en hebben we de volgende afspraak met orthopeed Ettema in het Isala in Zwolle. Die beoordeling is cruciaal want dan weten we pas echt of de boel goed op de plek is gebleven. Intussen kan hij wel de pijnstillers afbouwen volgens een schema van de huisarts.
Nu is Wim dus toe aan zijn rug en nek. Door het steunen op zijn looprek zijn er heel wat nek en rugspieren vast gaan zitten.
Gisteren was het zover. Gewapend met looprek gingen we naar fysiotherapeut Jorinde. Eerst werd Wims hele doopceel gelicht. Daarna kreeg hij zijn eerste massage en meteen de oefeningen mee die hij thuis kan doen, 4 stuks. Vanmorgen zag ik hem bezig op de rand van zijn bed. Heel serieus, nee niks smokkelen.
Komt vast goed.

Donderdag, 9. Januari 2020 - 14:13 Uur
Expo Schepershof: Ina's Art

Hoe wonderlijk is dat? Als expogroep proberen we elke 2 maanden een nieuwe expositie te krijgen voor de wanden in het gedeelte waar middagen georganiseerd worden en koffie wordt gedronken in de Schepershof. En dat lukt tot nu toe altijd. Nu hebben we ook een enthousiaste groep die ogen en oren de kost geven in hun omgeving.Altijd op zoek naar creatief talent.
Zo hebben we nu na de expo van Gea Berens die prachtige foto’s liet zien van haar reizen over de wereld nu Ina Fokkens kunnen strikken. Ina tekende altijd al graag en was gek op vrolijke kleuren. Dat bleek ook toen gistermorgen haar schilderijen klaar stonden om een plekje te geven. Ze knallen je tegemoet, terwijl de witte bloemen op het middenstuk juist verstilling laten zien. Ze gebruikt veel verschillende materialen in haar werk zoals behalve acrylverf ook zand, pasta’s , papier en meer materialen. We noemen dat mixed media. Ina ging pas echt los met schilderen nadat ze met pensioen ging. Ze ging een cursus volgen bij Greet ten Berge en leerde ze de kneepjes van het abstract schilderen.
Haar doel is het om mensen een goed gevoel te geven als ze naar haar werk kijken en dat is het toch dat we allemaal willen als we creatief bezig zijn. Naast de witte bloemen zie je van links naar rechts: Hot Item, Knallen en Beweging.

Woensdag, 8. Januari 2020 - 13:48 Uur
... heeft personeel

Kijk haar zitten, die Loeder van ons. Maandagmiddag zaten we te kijken van de nieuwste capriolen van onze kat op leeftijd. Ze klom wijdbeens omhoog en nestelde zich op het vogelhuisje, daarna op het voederkastje om even later met haar pootje pindakaas uit de hangende pot voor de vogels te snoepen.
Deze kat is ons gewoon de baas. Ze zeggen wel eens: een hond heeft een baas, maar een kat heeft personeel. Helemaal waar. Als ze je aankijkt ga je al voor de bijl. Ze is graag binnen en loopt ogenblikkelijk naar haar bakje waar ze ’s morgens haar stukje vlees in krijgt. Ik volg. De rest aan brokjes krijgt ze in de schuur, maar vlees vindt ze veel lekkerder.
Nu heeft ze sinds een maand een kapot oog. We hebben al oogzalf en medicijnen tegen de pijn maar als je haar nu ziet heeft madam nergens last van. Ze is blind aan dat oog maar de rest doet het nog prima voor een 16 jarige poes en elke keer als ik van buiten naar binnen ga slipt ze mee en staat me bij haar bakje uitgehongerd aan te kijken. En ander zou denken dat ze verwaarloosd werd. Nou het tegendeel is het geval.

Dinsdag, 7. Januari 2020 - 21:47 Uur
Een knipoog van God

Wim de Groot is de geestelijk verzorger van het Scheperziekenhuis en af en toe schrijft hij over zijn ervaringen in ons Kerkblad Op Weg.
Een tijdje terug vertelde hij over een vrouw die te horen had gekregen dat ze ongeneeslijk ziek was en de verpleging had haar op de geestelijk verzorger van dit ziekenhuis attent gemaakt. Toen ze haar emotionele verhaal had gedaan en hij naar woorden zocht verscheen er een regenboog. ‘Kent u dat verhaal uit de bijbel?’, vroeg hij haar. Dat kende ze en ze deelden samen dat het een teken was dat God Noach niet in de steek zou laten…En haar dus ook niet.
Daarna vertelde ze dat er nog één ding was dat ze nog wilde afmaken. Tien jaar geleden was haar man ergens op de Veluwe onwel geworden en overleden. De sneeuw had hem bedekt en pas weken later werd hij gevonden. Ze had hem niet eens meer mogen zien. Ze had ook nog nooit de plek gezien waar het was gebeurd. Er was ook niemand die met haar mee kon. Daarop bood Wim de Groot aan om met haar mee te gaan, als zij de weg maar aanwees. Ze straalde.
Zo gezegd zo gedaan. Op een middag reden ze naar Ermelo waar zij een bos bloemen kocht en ze gingen richting de plek. Maar ze wist niet precies waar het was. Toen kwam er een boswachter aan. Die kon zich het bizarre voorval nog wel herinneren en wist precies de plek aan te wijzen.
Het heeft zo moeten zijn. Was het een engel? Ze legde de bloemen op de plek en samen baden ze het Onze Vader. Ze werden stil en, geloof het of niet: aan de hemel verscheen een regenboog! Een knipoog van God.
Daar bleef het niet bij. Enkele maanden later overleed ze en omdat ze niet bij een kerk aangesloten was, had ze hem gevraagd haar uitvaart te leiden en natuurlijk wilde hij dat. De uitvaart was in Ermelo want ze wilde bij haar man begraven worden. Het verhaal van Noach werd gelezen en stiekem hoopte hij dat God opnieuw een knipoog wilde geven. Het was triest begrafenisweer, het regende. En tegelijk begon ineens de zon te schijnen. En, geloof het of niet: er verscheen een regenboog! Hij kreeg er kippenvel van. Heel duidelijk, met zijn prachtige kleuren. En het was niet één regenboog, maar nog één er omheen! Een dubbele regenboog, en die zijn erg zeldzaam. Een teken van troost, zo besloot Wim de Groot, een geschenk uit de hemel. Een knipoog van God.

Wim de Groot is the chaplain of our hospital 'het Scheperziekenhuis' and he wrote about something special that has happened.
A woman who was told she had cancer and should die. The nurse asked her if she would ask for the chaplain and so he met this woman. After she told her story he was thinking about what to say to comfort her when a beautiful rainbow was to be seen outside. He asked her if she knew the story of Noah and the rainbow and they talked about God’s promise not to leave the world and so He won’t leave her too.
There was something in her life that has not been finished yet and she told: My husband was walking in the woods in the middle of the Netherlands near Ermelo and suddenly he was unwell and died. It was snowing and his body has been covered during three weeks before he has been found. She wasn’t even allowed to see him to say goodbye. And she never had been since at the spot her husband died ten years ago while nobody could go with her. So Wim de Groot asked her if she would like him to go with her in his car, when she just would know the way to it.
So one day they went from Emmen to Ermelo. At first she bought a bunch of flowers and then they went into the woods. But she didn’t know the right place. At once they saw a forester and asked him if he had heard about her husband who died somewhere in this wood. The forester knew exactly the place her husband was found ten years ago and showed the way. Was it an angel? She took the flowers and put them at that spot and together they prayed the well known prayer: Our Father…
It was very quiet and you might believe it or not… a beautiful rainbow was to be seen again. That was not the end of the real story. A couple of months lateron the woman died and while she wasn’t a church member she had asked him to arrange her funeral. And so he did. The funeral was in Ermelo while she wanted to be buried with her husband. Wim de Groot read the story of Noah and on the sly he hoped to see another wink of God. It was gray in the air and it was raining but suddenly the sun came and, believe it or not, a rainbow appeared! He got goosebumps. Very clear and with beautiful colours. And it wasn’t just one rainbow but another one appeared around! A double rainbow, and they are very exceptional. A sign of trust, so decided Wim de Groot, a gift from heaven. A wink from God.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden