Weblog1

Zondag, 11. Augustus 2019 - 16:09 Uur
Beelden...

Er zijn beelden die ik krijg als ik aan een zin denk die ik las of hoorde. Zo appten Rick en Mark in 2014 toen ze een tripje maakten naar Krakau en na de landing meedeelden: The Eagles have landed en zie de beide jongens voor me die beginnen aan hun weekendje Auschwitz.
Het beeld van een stralend kind komt boven als ik aan nichtje Gerrie denk die gaat oppassen op een paar kleinkinderen. Ze vertelde dat de kleinste haar bij de deur opwachtte met het poezenboekje Ik ben Moniek, met belletje, in de hand: ’Oma Moniekje lezen…’. En dat deed oma Gré graag.
Ach voor ons bleef ze gewoon Gerrie en dat vond ze ook best.
Vanmorgen hoorde ik over kleine Jochem, pas 2 jaar oud die hetzelfde boekje Ik ben Moniek zat te lezen. Hij las het op zijn manier zelf voor. Iedere bladzijde die hij omsloeg besloot hij na wat gebrabbel met: ‘En toch…’. Ik zie het voor me.
En dan het beeld dat ds Jan de Korte schetste over zijn opa die net als bij ons en in veel meer gezinnen er bij in woonde. Als opa naar de hof ging, zijn volkstuintje, mocht Jans zusje wel mee. Als opa dan aan het werk ging mocht zij op zijn uitgespreide jasje zitten. Een veilig gevoel gaf haar dat.
En dat kwam ook in de rest van de viering terug.
Er is nog een beeld dat ik al een week voor me zie. Vorige week begon Wil van Netten haar meditatie met een soort grapje:
Een makelaar liet een huis zien aan een aspirant koper. Hij had het aangeprezen als een prachtig huis met tuin. Toen ze het bekeken was het huis inderdaad prachtig maar het tuintje bleek slechts 3 bij 1,5 m. te zijn. Toen de aspirant koper opmerkte dat dit toch wel een heel klein tuintje was, antwoordde de makelaar: ’Tja lengte en breedte lijken niet veel maar kijk eens hoe hoog …..’. Ik kan die wijzende makelaar niet uit mijn gedachten krijgen.

Voor a.s of nieuwbakken ooms en tantes, opa's en oma's: Ik heb nog een aantal boekjes, zowel 'Ik ben Moniek' als 'Ik ben Scotty'.

Zaterdag, 10. Augustus 2019 - 12:02 Uur
Nieuws

‘Ik heb nu even een AD’, vang ik in het voorbijgaan in de supermarkt op. Een man is aan de praat met een kennis en maakt kennelijk gebruik van de landelijke acties van de Nederlandse dagbladen.
‘Als de 4 weken om zijn neem ik weer een andere. Ik heb de Telegraaf, De Volkskrant en het NRC al gehad. Straks probeer ik Trouw ook nog’.
‘Maar heb je het Dagblad van het Noorden ook al geprobeerd?’, vraagt de kennis, dan heb je ook het streeknieuws’.
Dan ben ik met mijn winkelwagen al buiten gehoorsafstand. Ik bedenk dat ik ook wel proefabonnementen heb gehad in het verleden, maar lange tijd wist ik het af te houden. Geen behoefte om naast ons Dagblad van het Noorden nog meer te lezen. Ik had genoeg aan deze. Maar na een paar jaar wilde ik de Volkskrant eens proberen. De zaterdagkrant op papier en de rest digitaal. Zo was het zelfs gratis. Beviel wel maar niet om er verder mee in zee te gaan. Ik hou van de columns maar daar kun je niet een krant voor aanschaffen.
Maar nu heb ik me over laten halen om Trouw 4 weken in de bus te krijgen voor 4 euro. Wim heeft ook wel wat met Trouw, aanvankelijk vanwege de oorspronkelijke verzetskrant en de Christelijke achtergrond. We zijn ze nu aan het vergelijken. Voor ons steekt Trouw er met kop en schouders voor ons uit. Terwijl ik ons eigen Dagblad snel doorblader en aan de koppen zie welk artikel ik helemaal wil doornemen, lees ik geboeid hele artikelen in Trouw. ‘Ie komt d’r zowat niet deur’, is ook Wims commentaar. Het boeit hem ook.
Toch zijn twee kranten teveel voor ons, maar waarschijnlijk houden we Trouw maar eens aan als zaterdagkrant.

Vrijdag, 9. Augustus 2019 - 11:36 Uur
Verschil moet er wezen....

De kippenfamilie is nog steeds van slag. Het is nog een ongeregeld stelletje. De twee eigen kippen zijn nog steeds de baas en zijn ’s morgens als eerste bij het voer. Al voer ik op vier verschillende plekken, ze jagen er gewoon langs van de ene plek naar de andere. Pas als ze genoeg hebben kunnen de andere kippen plus haan aan de bak. Maar ook die zijn allemaal verschillend. Het Marans hennetje is bijzonder schichtig, de bruine juist erg aanhalig en loopt achter me aan. De prachtige Marans haan jaagt vooral achter de nieuwe witte met een gehavende staart, maar die wil nog niks van hem weten. Alleen de grijzige Acaurana die de groene eitjes legt is onverstoorbaar en gaat tevreden haar gang, legt elke dag een eitje en zit samen met de bruine kip bij de haan in het hok. Marans hennetje en de witte met gehavende staart hebben zich nu ’s nachts bij de oudere twee gevoegd in de hulstboom, alleen zitten ze een behoorlijk eind lager. Verschil moet er wezen, ook bij kippen. Een kippenfluisteraar zou hier op z’n plaats zijn.
Het is een bijzonder stel bij elkaar, maar ik ga er van uit dat het vanzelf tot rust komt. Nou de eieren nog….

Donderdag, 8. Augustus 2019 - 15:33 Uur
Edik

‘Jij schrijft nog wel eens over taal'. Ze kijkt me aan en meteen de kring rond. 'Weten jullie wat edik is?’ We hebben het over de streektaal die overal in ons land nog gesproken wordt maar die per plaats of streek weer anders is. Ik had tenminste nooit van edik gehoord, maar het werd in Groningen in de veengebieden wel gebruikt. Toen een jongetje in de brandnetels was gevallen was het brullen want dat jeukte verschrikkelijk. ‘Och, kom maor gauw hier mien jong dan dut opoe d’r wel effen edik op’, sprak de oma van het jongetje. Ze nam hem mee naar de keuken en er kwam een grote fles te voorschijn. Het jongetje was 6 jaar en begon al wat te lezen. Hij keek op het etiket van de fles en zei: ’Dat is geen edik opoe, kijk dan’, en sprak het moeilijke woord langzaam uit: ‘a… zijn staat er’. Ook de streektaal is aan het veranderen want veel kinderen leren het niet meer thuis. Spreken de ouders het misschien nog wel, de kinderen moeten ‘netjes Nederlands’ spreken.
Ik herinner me dat we in de 2e klas bij juffrouw Janning woorden moest aanvullen. Appie moest eerst: De appel is… riepe, zei hij. Er werd wat gegrinnikt. ‘Nee, Appie, het is: de appel is rijp’. Ik mocht er ook een. 'Boontjes….. rijfelen', vulde ik aan. Zo noemden wij dat thuis. Weer een lichte grinnik. Het bleek boontjes afhalen te wezen. Zoiets blijft je bij. Ik had het geluk dat er in de families Aartsen en Harwig Nederlands gesproken werd en leerde ik dat spelenderwijs ook. Ik denk dat het een hele overgang is wanneer je pas op je 4e en sommigen pas op hun 6e Nederlands gaat leren. Volgens neerlandicus en schrijver Wim Daniëls gaat het steeds verder achteruit met de streektaal. Het deed me toch plezier gisteravond toen één van de kandidaten bij de Slimste mens, die een tijdje in de Achterhoek had gewoond, toch een uitdrukking was bijgebleven: Ik bun sloerig in de rakkerd. Niemand wist wat het betekende. Zij nog wel: 'Ik voel me niet erg lekker'.
Ik hoorde pas dat onderzoek heeft uitgewezen dat kinderen die tweetalig of meertalig opgroeien een voorsprong hebben in het leven. En daar hoort de streektaal ook bij. Mooi!

Woensdag, 7. Augustus 2019 - 15:21 Uur
Goed bericht...

Het was een spannende dag, de dag dat we bij dokter Komdeur de uitslag van de Pet-CT-scan zouden krijgen. Het was de scan na 8 chemo en immuno therapieën. Dat had op zich al 25 weken in beslag genomen en nu waren we alweer een maand verder.
We waren vroeg wakker en na het ochtendritueel gingen we op pad met scootmobiel en fiets. Veel te vroeg zaten we al in de wacht in het Scheper ziekenhuis en dan duurt 20 minuten wel lang. Eindelijk was het onze beurt. Dokter Komdeur houdt er niet van om je lang in spanning te houden en bij de deur kwam zijn opmerking al: ’Goed bericht’ en toen we eenmaal zaten: ’Het kon niet beter’. Het blijkt dat Wims lichaam helemaal schoon is wat betreft de Non-Hodgkin. We hadden al wel goede hoop omdat hij zich zo goed voelt en weer aankomt, maar je wilt zoiets graag zeker weten.
Nu werden de verdere plannen uitgelegd. Alle materiaal van het Treant waar het Scheper ziekenhuis onder valt, ook scans en foto’s, wordt opgestuurd naar het Isala en dokter Komdeur gaat orthopeed van Oveste persoonlijk bellen om de behandeling verder over te dragen. Beter bericht konden we niet krijgen.
Eenmaal thuis was er al een appje van Anja. ’Alweer thuis?’
Wim antwoordt: ‘Alles goed en de koffie pruttelt al’.
‘Dan kom ik er aan met taart’. En zo zaten we even later met Anja en Tim en Daan te vieren dat we weer een stap verder zijn naar volledige mobiliteit. Daarna kwamen ook Alle en Frank aangetuft op de scooters.
Henry had gisteren al gebeld voor de uitslag en Wim belde nu terug met het goede nieuws. En natuurlijk ook Gerhard en Rick. Deze dag kan in elk geval niet meer stuk.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden