Weblog1

Vrijdag, 19. April 2019 - 11:09 Uur
Op naar Pasen

‘Zooo, mot jullie mekare de sokken al antrekken?’ Karin kwam gisteren binnen met de emmer om eens flink aan de slag te gaan hier in huis. Ze ging er door als een wervelwind. Meestal ben ik dan al naar het zwembad, maar door de korsten nog op mijn knie heb ik dat maar even uitgesteld. Komt wel weer.
Wij zaten nog aan het ontbijt en inderdaad na mijn onfortuinlijke val heeft niet alleen Wim hulp nodig met de sokken maar ik ook. Hij is blij dat ik ook eens hulp nodig heb.
‘Zal ik oe de nagels ok effen knippen’, zei hij vanmorgen toen ik na mijn douchebeurt aanstalten maakte om met mijn tenen aan de slag te gaan. ‘Of vertrouw ie mien niet?’ Ik keek blijkbaar weifelend. Pas knipte ik zijn teennagels en nam per ongeluk ook een velletje mee. Het gevolg was die avond een bebloede sok die meteen in de wasmand kon. Tja… met bloedverdunners kun je zoiets verwachten. Na zijn opmerking ’Ik heb et nog nooit bie een ander edaon’, probeerde ik het toch eerst maar zelf. Gelukt.
Gerhard komt straks nog wat hand- en spandiensten verrichten. Ik dacht dat ik de Welkoop aardig geplunderd had, maar op ons erf vind je die aangeschafte zomerbloeiers niet eens weer. Als Pasen in aantocht is wil je ineens de buitenboel netjes hebben. Ik weet niet of dat helemaal gaat lukken. Eerst gaan we de nieuwe sta op stoel maar ophalen bij Het Goed, dan kan Wim ook op het mooie plekje bij het achterraam zitten en genieten van het uitzicht en de vogels die druk in de weer zijn.

Donderdag, 18. April 2019 - 14:05 Uur
Het moest er van komen...

Het moest er weer eens van komen. Na 4 november bij de presentatie van Brieven uit Barchem bij het allereerste oldershuus van de Egginks op de Jaeger waren we niet terug geweest in Vorden.
Door de ziekte van Wim hebben we veel gemist, de 40 jarige bruiloft van Johan en Joke en drie Achterhoekse verjaardagen waren aan onze neus voorbij gegaan. Intussen kan Wim het wat langer volhouden om te zitten, want een ritje Achterhoek is met mij aan het stuur minstens 7 kwartier heen en daarna opnieuw 7 kwartier terug.
Nu konden we op de Boomgaard ook de nieuwste Eggink bewonderen. Siem is het kleine broertje van Len en heeft dezelfde lach als zijn grote broer. Ze zijn als kind aan huis bij opa en oma. Ik bracht o.a de Achterhoekse versie van Nijntje voor ze mee want tegenwoordig wordt er wel steeds meer alleen ABN met de kinderen gesproken, maar het Achterhoeks als streektaal mag best je moedertaal blijven. Geeft toch wat extra’s. Nijntje Pluus is het dus geworden.
We hadden tijd om eens bij te praten en na de middag gingen we via Ben en Diny in Eefde weer richting Drenthe. We maakten nog een tussenstop, dit keer bij Riet in Raalte. Ze heeft er een paar dagen ziekenhuis op zitten en nu gaat het gelukkig weer wat beter. Riet blijft een positief mens, ook nu na het grote verdriet nu ze Ben moet missen. We brachten voor haar de groeten mee van onze Achterhoekers die voor haar ook bijna als familie beschouwd worden. Wat fijn dat ze zo dichtbij, zelfs naast een van haar dochters woont, die hand- en spandiensten verricht. De andere dochter stond haar bij in het ziekenhuis en haar zoon die wat verder weg woont? Die belt elke dag. Riet telt haar dagelijkse zegeningen. Moeten wij ook maar doen.
We blijven contact houden en hebben zelfs plannen om in de herfst samen iets te ondernemen als Wim weer in de benen is.

Dinsdag, 16. April 2019 - 12:05 Uur
Wennen?

Al die ritjes naar het Scheper ziekenhuis beginnen een beetje te wennen.
Precies op de goede plek stoppen bij de ingang van het parkeergebeuren zodat je net niet de paal met de parkeerkaarten raakt en er toch net bij kunt om die kaart te kunnen pakken. De goede tijd uitzoeken voor de afspraken, dus het liefst redelijk vroeg in de ochtend is prima. Dit is vanwege het parkeren èn de beschikbare rolstoelen.
Dan volgt het halen van de rolstoel, Wim in de hal parkeren, de auto wegzetten en dan kunnen we.
Vandaag was het weer zover, het was de tijd voor de bloedcontrole. Dat moet een uur voor de afspraak met de verpleegkundige van de oncologie. Omdat er altijd spoed achter zit is Wim bijna meteen aan de beurt.
‘Pas op voor je tenen ‘, roept Wim als we er met een redelijk vaartje aankomen, want ook het sturen van een rolstoel begint voor mij appeltje eitje te worden. Het is altijd volle boel bij de bloedafname. Soms zitten er zelfs een paar op de grond te wachten. Er wordt meestal om gegrinnikt. Wim heeft dat, hij weet altijd precies een opmerking te maken waarmee hij assistentes, verpleegsters èn patiënten op zijn weg weet in te pakken.
Vandaag was er een tegenvaller. De bloedwaarden met name van de witte bloedlichaampjes zijn nu zo gezakt dat hij een extra week rust moet hebben zodat die verder kunnen herstellen van de laatste chemo. Het kost weer een extra week voor hij zijn hersteloperatie kan krijgen. De pijn in zijn rug is ook nog lang niet weg.
Dan bij thuiskomst mis ik de huissleutel. Toen was Leiden in last. De hele auto twee keer op de kop gehad. Ik geef het op. Wim niet, die bedenkt nog steeds plekjes waar ik hem verloren kan zijn. Natuurlijk ik weer…

Maandag, 15. April 2019 - 12:17 Uur
Uit de oude doos

Het kwam weer even boven toen ik mijn nog overgebleven tupperware bakjes pakte. Nee, die deegkom is er al niet meer....

Mijn kapster Chantal had een tupperware party. Eigenlijk dacht ik dat dat merk niet meer bestond, want het is al zo lang geleden dat ikzelf een tupperware party hield. Ach het was indertijd ook wel gezellig zo met al je vriendinnen en kennissen. Maar toen mama er van hoorde vond ze dat ik niet goed wijs was. Zij had zulke slechte ervaringen. Ze was er in getuind op een party bij familie. Ja de gastvrouw krijgt dan zoveel extra artikelen als er goed verkocht wordt en er ook nog een paar nieuwe party’s uit rollen.
Mama riep op een winterse middag de vrouwen uit de buurt bij elkaar en de tupperwarejuf kwam, maar ’t was niet dezelfde. Die was nl ziek. Dit was er één uit de stad en had van die “rooie geverfde lipkes”. Dat stond mama gelijk al tegen. Tante Jantje Lettink, tante Toos van Momberg, tante Aaltje Breukink en nog meer buurvrouwen, allen boerinnen, kwamen opdraven.( In de buurt wordt iedereen altijd oom en tante genoemd)
Het was warm in de kamer waar de kachel lekker stond te snorren. De zon scheen ook nog eens en na het eerste kopje thee nam bij de buurvrouwen de aandacht wat af van hetgeen er allemaal verteld werd. Bij tante Jantje vielen zelfs de ogen nog even dicht. Aan het eind van het in hoog-hollands afgestoken verhaal kon er besteld worden. Het viel het madammeke wel wat tegen. Nou ja het gastvrouwencadeau maakte straks bij mama wel wat goed.
Een week later komt de tupperware juf de bestelling afleveren en vraagt mama om gelijk voor iedereen maar af te rekenen. Dat schoot ma in ’t verkeerde keelgat. Dat was ze niet van plan. “ Ie’j kriegt oew geld echt wel”, zei ze.
Maar de juf pakte haar spullen en wilde mèt de bestellingen weer vertrekken. Mama griste toen snel het gastvrouwencadeau van de tafel en zei: “Da’s veur mien . Dat he’k wel verdiend met al die köpkes thee!” De juf met de geverfde lipkes vertrok. Niemand van de buurvrouwen zat er mee! Mama kon na die tijd het woord "tupperware" niet meer horen.
Ik bestelde bij Chantal een nieuw handvat voor m’n wasemmer in de caravan. Die heb ik dus ook al wel 30 jaar en functioneert nog steeds.
Maar als iemand belang heeft bij de grote deegkom met deksel? Je mag hem gratis komen ophalen!!

foto: Pa en moeder Coba op de Boomgaard, Hank en Irene zijn op bezoek (1974,75).

Zondag, 14. April 2019 - 13:51 Uur
Over sokken en schapen...

‘Man wat heb jij mooie sokken aan’, het schoot me er zomaar uit. Ruud, de vader van een tweeling die ik ooit in de klas had, zit naast me in de kerk en onder zijn chique broek komen een paar heel leuke moderne sokken uit. Geen gesprek om in de kerk mee te beginnen, maar ik kreeg meteen bijval. De hele rij voor ons keek mee en prezen de mooie sokken, voornamelijk de vrouwen zoals te verwachten. Ik besliste meteen dat het tijd werd dat Wim ook weer een stel nieuwe sokken nodig heeft. Op dit moment komen we nergens en daar moet toch maar eens verandering in komen.
En dit was allemaal al voor de kerkdienst begonnen was. De ochtend in de Schepershof stond verder geheel in het teken van herder en schapen. Ida, Dea en Fenna hadden een nieuw wandkleed ontworpen en gemaakt. Het liet een prachtig landschap zien, een herder met schapen en de zon die er mooi op scheen, allemaal ontleend aan een aquarel van Dea op A4 formaat. Ds Jan de Korte onthulde het wandkleed met verve. Hij had zich goed ingeleefd, ook niet zo moeilijk als je in een klein dorpje bent gaan wonen met twee schaapskuddes om je heen. Een paar jaar geleden ben ik nog met Rob bij zijn buren geweest om het vachtvilten onder de knie te krijgen bij Wibbina.
Eigenlijk miste ik toch wat. Nee, niet het verdwaalde schaapje, dat was er wel bij, maar ik miste de hond. Nu meen ik dat David toen hij nog een herdersjongen was de afgedwaalde schapen met een slinger en een steentje weer bij de les riep. Misschien werkten ze toen nog niet met bordercollies.
Het nieuwe kleed bleef in de belangstelling tot lang na het koffie drinken.

foto: is van afstand met een mobiel.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden