Weblog1

Zaterdag, 1. Augustus 2020 - 10:29 Uur
Nieuwe 'oortjes'

Wim geniet van zijn scootmobiel, wat een uitvinding als je niet meer echt mobiel bent. Gisteren ging hij lekker mee naar het dorp, zijn nieuwe hoortoestel was klaar. Met zijn nieuwe ‘oortjes' in maakte hij een rondje Emmen en kon de vogeltjes weer horen fluiten. Helemaal blij.
Ik minder, lag me zelfs vannacht er nog over op te winden. Vijf jaar geleden was er ook al een misverstand en moest het hele zaakje her berekend worden.
Zijn oude toestel was precies na 5 jaar helemaal op. Maar hoe de kosten zijn opgebouwd is me nog steeds een raadsel. Er was ons voorgerekend dat het 28 euro per toestel zou zijn, toch kwam Wim gisteren thuis met een rekening van net over de 1000 euro. Dan sla je toch even aan het rekenen.
Ik zag op die rekening dat hij er een verzekering bij had afgesloten voor een HoorZekerpakket, zoals zoiets heet: 560 euro. Bij verlies of diefstal of je gaat er op zitten, is hij dan verzekerd, inclusief gratis batterijen in de komende 5 jaar. Normale service is er altijd wel. Die verzekering hadden we de eerste keer niet gedaan, maar Wim is voor zekerheid. Vooruit, maar dan nog is dat veel meer dan de 2 keer 28 euro die oorspronkelijk voorgerekend was.
Wordt vervolgd, want vanmorgen is Schoonenberg dicht en is telefonisch niet bereikbaar. Gggrrrr...

Woensdag, 29. Juli 2020 - 15:45 Uur
Altijd weer...

Gisteren was het de geboortedag van Henry, hij zou 75 geworden zijn als niet… Vanzelf gaan onze gedachten naar hem en Tonny. We hebben niet voor ’t zeggen wat het leven voor ieder van ons in petto heeft. Tonny is de dag goed doorgekomen met ’s morgens lieve bezoekjes en later Arend, Amaka en de kleine Genesis. Ik herinner me dat ze ooit eens zei: ’Mijn leven lijkt wel te bestaan uit afscheid nemen’. Ze was al jong in een gastgezin omdat haar ouders in Perzië werkten en woonden. Ze heeft het goed gehad bij de fam. Van de Meulen die ook 2 dochters hadden. Later kwam zus Arjan ook in het gezin wonen. Maar telkens was er na elke vakantie het afscheid nemen. Pas toen de Sjah van Perzië afgezet werd kwamen haar ouders deze kant op en konden meegenieten van hun kleinkinderen.
Toen Gera, eenmaal volwassen, met haar Fred naar Canada vertrok maakte ze die opmerking en het is zo gebleven. Elke zomer gingen ze naar Canada en soms ook even tussendoor, Drie keer zijn we mee geweest en ja… het afscheid was er altijd bij. Henry kon altijd goed relativeren en Tonny net zo. het was geweldig om samen nog 6 jaar zelf in Canada te wonen, maar om er oud te worden in die lange, lange winters? De kleinkinderen in Canada werden volwassen en er hoefde niet meer gereden worden naar Hockeywedstrijden. Zo kwamen ze terug.
En Gera en ook Fred komen geregeld over naar Hattem en Brummen. Nu moet zij en ook wij allemaal leren omgaan met verlies van Henry dat toch een grotere strekking heeft en het leven anders gaat worden. Tonny is goed bezig, is haar huis aan het opknappen maar heeft ook tijd voor anderen. Straks gaan we samen een bezoekje brengen aan Janny in Brummen. We waren er 8 maanden geleden met z’n vieren, nu dan met z’n drieën. In gedachten en de gesprekken zal Henry er zeker bij zijn.

Dinsdag, 28. Juli 2020 - 13:43 Uur
Met Hedera naar het Rensenpark.

Net als alle openbare gelegenheden was ook het Dorpshuis in Zuidbarge op slot. Jammer voor de buurt en voor alle vergaderingen, lezingen, repetities en ook voor de avonden van onze Vrouwengroep Hedera, voorheen Passage. De laatste avond waarvan we nog geen idee hadden dat dit voorlopig de laatste zou zijn was in februari. Onze creatieve avond is vaak een van de hoogtepunten van het jaar, zo ook dit keer. We maakten mooie zeepkettingen en besloten de avond met het gedicht van Henri Nouwen ‘Open Handen’.( nog na te lezen op www.hettysite.nl weblog 1 – 20 februari 2020).
En toen kwam het coronavirus roet in het eten gooien. Ons leven stond stil, zo leek het. Ook de avonden en ons jaarlijkse uitje konden niet doorgaan. Daar had de reiscommissie toch wat op gevonden. Met de 1,5 meter in gedachten en de gezonde buitenlucht werd een aardig alternatief bedacht: samen wandelen in het Rensenpark en tot slot aan de koffie of thee met een traktatie. Dinsdag 23 juli was het zover en we verzamelden ons bij de ingang van ons mooie voormalige Dierenpark dat nu vernoemd is naar Aleid en Jaap Rensen die het park tot bloei brachten.Het is nu een verrassende ontmoetingsplek geworden voor kunst, cultuur en innovatie.
Ik was er lang niet geweest en er was veel aan creativiteit te ontdekken. De plek waar in Rembrandstijl werd geschilderd was geweldig en zeer de moeite waard. Je ziet er steeds een aantal van de amateur kunstenaars aan het werk.
En natuurlijk was er tijd om samen te hebben over de maanden die we elkaar niet gezien hadden. Het was mooi weer en genoeg ruimte bij het theehuis om het laatste uurtje van de middag samen te zijn. Met dank aan de reiscommissie die dit leuke alternatief bedacht.
We zijn intussen als bestuur alweer bij elkaar geweest en bezinnen ons op een manier om contact te blijven houden en hopen op betere tijden.
Met een hartelijke groet vanaf het Schoolpad en de wens van Door-Elske Cazemier, de nieuwe predikant van de Schepershof: Houd moed, heb lief. Met andere woorden: Zorg voor elkaar.

Dinsdag, 28. Juli 2020 - 13:04 Uur
Je hebt het of...

Ik blijf nog even in vakantiesfeer. Tja... als je niet van huis kunt moet je soms wat...

Wat natuurlijk niet alleen met Engeland te maken heeft, maar meer met de ontspannen manier waarop je je vakantie beleeft, is de opmerkingsgave van Wim. Die man kan soms zo uit de hoek komen. Ik lig daardoor soms krom van het lachen waar dan hij weer niks van snapt.
In Musselburgh is een camping die een handige uitvalsbasis is wanneer je Edinburgh wilt bezoeken. We staan daar eens op een kampeerplekje pal naast het looppad, eigenlijk een plek van niks. ’Ze loopt oe hier de pette nog van de kop’, zegt Wim.
We zitten binnen, het grote raam wijd open en zien alles aan ons voorbij trekken. Wim voorziet het één en ander van commentaar:
-- ‘Den hef de slippers van zien va an.’
--‘Ja ja…, rook t‘er nog mar ene!’
-- ‘Zo zonder badjasse valt et toch tegen…’
-- ‘Good morning, lovely day, is n’t it’.
-- ‘Waor hebbe wiej die camper Vagebond toch eerder ezien?’
-- ‘Zo’n slangetje an de krane mot ik ok nog ‘es hebben.’
-- ‘Die had eerst langer warm motten draaien.’(geluid van een auto)
-- ‘D’r is -t- er ok ene spek an’t braojen.’
In Moffat in de Borders regent het en Wim zit op z’n gemakje op de uitkijk en meldt wat hij ziet:
-- ‘Daor schommelt wat langs! t Is net ’t Iesselmeer!’ ( zeer gezette jongedame)
-- ‘Da’s noe typisch Engels.’ (mevr. met plastic regenkapje op)
-- ‘Kiek daor kump Marry an.’ En inderdaad: Marry op haar zondags- witte bloes met lange mouwen, grijze nette lange broek. Ze beweegt en praat net als schoonzus Marry.
--‘Dat Dieseltje löp mooi. Ze bunt tegenwoordig zowat net zo zunig as benzinemotoren.’
Ja… die opmerkingsgave van Wim…..
Je hebt 't of .... je hebt 't niet!

Maandag, 27. Juli 2020 - 11:48 Uur
Waar je werk is...

Eigenlijk is het wel bijzonder dat onze jongens in deze buurt zijn gebleven. Ligt het aan de omgeving of aan ons? Ze waren al tieners toen we naar Emmen verkasten vanwege Wims werk, want ons principe was toen wel: waar je werk is, is je vaderland. Bij Stork ging het niet goed en Wims werk zou een verandering ondergaan die hem niet aanstond.
Collega’s en buren in Hengelo begrepen er niets van. In Hengelo hadden we ons helemaal gesetteld, werk, vrienden, scholen… Het eerste vriendinnetje was er al.
En toch gingen we. Holvrieka Ido in Emmen had een leidinggevende kwaliteitsman nodig. Gerhard en Rick begrepen het. Mark niet, maar die moest als 13 jarige wel mee. Het werd een heel nieuwe uitdaging. Onze eerste oud- en nieuw vierden we nog wel bij onze oude buren Bertus en Marijke in Hengelo. Toen we eenmaal naar ons huis aan de Kuifmees konden verhuizen begon ook voor de jongens en mij Emmen een plekje in ons hart te krijgen. Ja, ook bij Mark. Toen we die bewuste oudejaarsdag door de Twekkelerweg reden en mijn oog viel op een huis dat te koop stond, riep Mark meteen: ’We gaan nu toch zeker niet weer terug?’ Hij was ook net zijn enigszins Twents accent kwijt, je weet wel met die lage ooo.
En zoals je merkt zijn we gebleven. Alleen Rick zegt wel eens stoer dat hij hier uitgekeken is. Hij zou wel terug willen naar de Achterhoek waar hij ooit ook geboren is. ‘Maar hier heb ik mijn werk’, vult hij dan meteen aan.
En zo was Rick hier zaterdag een stuk grind aan het vrijmaken van onkruid, met schoffel en schroeiapparaat. En gisteren kwam Gerhard de week doornemen. Natuurlijk missen we Mark. Hij had met voor hem vooruitziende blik in de zomer van 2016 veel onderhoudswerkzaamheden op zich genomen. Maar we missen hem vooral door wie hij was, onze ooit zo sprankelende unieke jongste zoon. Alle drie zo verschillend maar met hun eigen kwaliteiten.

Foto: 5 jaar geleden, aan het Schoolpad en mèt Storm

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden