Weblog1

Zondag, 29. Maart 2020 - 13:49 Uur
De kleine dingen...

Het is voorjaar en we kunnen genieten van alles wat deze tijd ons biedt. Maar alles is nu zo dubbel. Je hoeft de tv maar even aan te hebben, een boodschap te doen in een supermarkt en je wordt meteen herinnerd aan de donkere wolken die zich samengepakt hebben boven de hele wereld. Het oorlogsprobleem en de stroom vluchtelingen die tegengehouden worden tussen Griekenland en Turkije. Wat kun je meer doen dan af en toe een bedrag storten op een probleem dat je raakt. Maar nu is ook het beruchte virus in de buurt en dat voelt toch heel ongemakkelijk, dreigend. Het hele land en ver daarbuiten ligt op zijn gat.
Het laatste dat me raakte was de huisarts die zijn oudere kwetsbare patiënten in ging lichten dat ze in geval van de corona griep niet naar een IC zouden gaan, maar thuis zouden blijven. Wim en ik keken elkaar maar eens aan. Horen wij daar ook al bij?
Nou ja, als het je tijd is om te gaan doe ik dat ook liever thuis dan ver van huis waar niemand bij je kan zijn. Daarnaast zie je ook de vele acties om ouderen die nu hun bezoek missen op te fleuren.
Och… onze inspanningen zitten dichtbij huis zoals het barricaderen van de keuken als het speeluurtje voor de lammeren is aangebroken. Nog steeds weten ze een gaatje te vinden al zet ik naast het spinnewiel en de afvalbak er nog een tafeltje met een stapel boeken tegen aan.
Er is een kip broeds en ik heb Anja om een paar eieren gevraagd van kippen waar een haan bijloopt.
Wim is bezig om zijn conditie langzaam op te bouwen en heeft zelfs in de koude wind even bij de wei gezeten.
Vandaag hadden we toch een zondag gevoel door de kerkdiensten op NPO 2 vanmorgen. Na de protestantse meditatie en zingen gingen we gewoon door met de Eucharistieviering. Och… ik kan het dan niet laten wanneer de pastoor de ouwel laat zien, moet ik meteen aan de moeder van Agnes denken die bij die gelegenheid haar wat los zittende bovengebit in haar tasje placht te moffelen omdat ze bang was om de pastoor in de vingers te bijten. Vroeger en misschien nog wel legde de pastoor de ouwel op je tong.
Wim maakt tussen de middag onze lunch klaar en even later zitten we, met Storm strak tussen ons in, aan tafel. Er mocht eens wat op de grond vallen...

Zaterdag, 28. Maart 2020 - 10:43 Uur
Brekkers.

‘’t Bunt een stelletje brekkers’, zou pa zeggen als hij net als ik nu de capriolen van de lammeren zou zien. Net als bij baby’s en peuters gelden ook hier de drie R’s van dokter Spock, dè bekende naam bij de opvoeding van kleine kinderen in de tijd dat onze jongens geboren werden. Ik had ook nog geen voorbeeld want zowel in Wims als in mijn familie waren wij de eersten met kleintjes.
Rust, Reinheid en Regelmaat, was het motto van deze dr Spock. Na de fles gaat het stel de keuken in die ik gebarricadeerd heb met spinnenwiel en de afvalbak. Kunnen ze even uitrazen. Onder de eettafel ligt een wollen kleed waar ik zuinig op ben. Daarom liever in de keuken met de druktemakers. Dat duurt niet lang want ze horen mijn stem en dat betekent zoiets als: moeten we naar toe. Ze hadden al gauw een klein gaatje gevonden en nu lopen en springen ze in de rest van de keuken. Geen houden aan. Ja een stelletje brekkers, dat bunt et.
Nu liggen ze weer in diepe rust in hun nest. Als ze wakker worden gaan we naar buiten tot de volgende voeding.
Nog een paar dagen en dan gaan ze naar de stal. Dan zijn ze sterk genoeg….
Nog even en dan komen er ook weer schapen in de wei, Schoonebekers dit keer, een bescheiden oerras uit deze streek. ‘Jij houdt niet zo van de Wensleydales toch?’, zei Rob toen hij de lammeren bracht. Was dat zo duidelijk vorig jaar? Ik heb nog nooit zulk brutaal spul in de wei gehad, niks mee te beginnen. Ik hou van alle soorten schapen maar deze Wensleydales die toch een hele mooie lange gekrulde vacht krijgen? Ok brekkers… maor dan lilleke brekkers.

Vrijdag, 27. Maart 2020 - 12:13 Uur
Puzzelen maar....

Dit is iets anders dan alle griepsoorten die ik in mijn leven meegemaakt heb. Nu heb ik niet snel griep, maar ik herinner me uit de eind 50-er jaren dat bij ons thuis de een na de ander geveld werd door de A griep. Mama begon ermee. Ze werd behoorlijk ziek en dat kenden we niet van haar. Ik merkte toen op dat pa handig was met huishoudelijke zaken. Hij verzorgde sinaasappeltjes voor haar, netjes in partjes op een schoteltje gelegd. Nu denk ik dat hij zo handig geworden was doordat zijn eerste vrouw Hanna vaak ziek was. Na mama was hijzelf aan de beurt, daarna Diny en uiteindelijk toen iedereen weer beter was ging ik voor de bijl. Alleen was dat een milde vorm. De toen nog kleine jongens kregen het volgens mij niet.
Deze nieuwe griep is toch van een andere categorie en bovendien zijn we op een kwetsbare leeftijd gekomen. Wij komen de deur praktisch niet uit. Zeg maar we bevinden ons in een bijna lock down. Gistermiddag ging ik tegen half 4 op jacht naar de wekelijkse boodschappen. Ik kon zo doorlopen. Bij de deur zat een jongen achter een tafel met ontsmettingsdoekjes en handschoenen, werd niet veel gebruik van gemaakt. De ontsmettingsdoekjes waren voor het handvat van de karretjes. Ik deed maar een paar plastic handschoenen aan. Toen ik bij de kassa kwam glipte me daardoor een pot Griekse yoghurt uit handen. Pats… de yoghurt vloog alle kanten op. De jongens die het op moesten ruimen deden dat zo te zien voor het eerst, daar waren ze thuis niet voor te porren... Ik kreeg snel een nieuwe pot aangereikt.
Verder ben ik heel blij met onze Spar in Barger-Oosterveld die ik tussendoor vaak bezoek, alleen deze week was ik de deur nog niet uit geweest. Ze hebben er heerlijk brood van een bakkerij uit Schoonebeek.
Of we ons niet vervelen hier in afzondering? Daar zorgen onze lammeren voor. Ze beginnen al te groeien en hebben mij als kunstmoeder helemaal geaccepteerd. Daarnaast hebben we een enorme puzzel op tafel liggen. Hij is lastig want een aantal dingen kloppen niet, bewust gedaan. Als hij af is schijnen er nog opdrachten in te zitten. Dat maakt me nieuwsgierig dus puzzel ik nog even door.

Woensdag, 25. Maart 2020 - 19:27 Uur
Vertier.

Daar zijn ze dan, een witte Schoonebeker en een klein donker Drents heidelammetje. Ik haalde ze al door elkaar. Hoe kon ik me vergissen. De Schoonebekers hebben een mooie lange nek, beetje trots. En zo’n Drentje, altijd leuk. Deze begon meteen al uit de fles te drinken, maar de Schoonebeker wilde er eerst niet veel van weten. Ik gebruik de volgende tactiek in het begin. Oude handdoek over mijn schoot, lam op schoot met de achterbeentjes tussen mijn knieën. Met de hand wrik ik het bekje voorzichtig open, speen er in en dan hopen dat ze het meteen doorhebben dat dit net zo lekker is als bij moeder ooi. Het nest naast de open haard, opnieuw in elkaar gezet met stukken lattenbodem van het huwelijksbed van Willem en Hilly, fungeert nog steeds prima. Oude deken er in, plastic er op, daarna een laag kranten en dan een oude handdoek er op. Ja, de was stapelt zich zo wel op maar het bevalt mij goed zo. De twins zijn al even mee naar buiten geweest maar ze weten nog niet dat ik hun kunstmoeder ben en vluchten ze weg als ik ze weer wil pakken. Daarom een kort uitje.
Nu heb ik ze na de voeding even voor een speelkwartiertje in de keuken. Die heb ik voor dat doel gebarricadeerd met het spinnewiel en een groot dienblad. Ze gaan zo weer het nest in, half 8, en tegen 11 uur krijgen ze hun laatste voeding. Ze klokken de melk al naar binnen of ze niet anders gewend zijn.

Dinsdag, 24. Maart 2020 - 12:22 Uur
Altijd wat te beleven...

In dagen als deze kom je meer tot jezelf. We zijn al 4 dagen de deur niet uit geweest. Toch beleef je altijd weer wat. Gistermorgen werd ik gegrepen door de activiteit in de vijver. Ineens kwamen er 4 eenden aangevlogen, 3 mannetjes- oftewel groenkopjes zoals ze door onze oom Sjoerd altijd genoemd werden- en 1 vrouwtje. Wat zijn ze mooi! Behalve de mooie kleuren van de mannetjes hebben ze een krul boven de staart. Mama noemde dat een waekekrulle, waeke zal wel de Achterhoekse vertaling zijn van een woerd.
Elk voorjaar is het weer zover, de bezoekjes van stelletjes eenden, maar 3 mannetjes zijn er twee teveel. Het vrouwtje verschanste zich al gauw in de gele lissen en twee van de mannetjes zijn de hele morgen druk geweest met het verjagen van een van hen. Deze had iets meer blauw in zijn kopkleur. Hij trok zich weinig van de aanvallen aan en wachtte rustig zijn kans af om dichterbij het vrouwtje te komen. De twee aanvallers waren lang niet mis. Met een aanloop zwommen ze half vliegend naar de verbannen woerd.
Ach… de dierenwereld lijkt wat dat betreft op de onze. Als je even iets anders bent val je op en daar word je wel op aangekeken.
Tegen de middag hadden ze er genoeg van en ineens vlogen ze samen de lucht weer in op weg naar een volgende plek met water. Ik denk dat ze nog wel een paar keer terugkomen, misschien in uitgedunde vorm.
Wat later mailde Rob… of ik nog wel zin had in een flessenlam. Hij had een Schoonebeker drieling, één teveel. Even later had Maurice ook een drieling, dit keer van het Drentse heideschaap.
We hebben het nest naast de open haard al klaar gemaakt, flessen met spenen opgezocht en we zijn klaar voor de nieuwe uitdaging.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden