Weblog1

Donderdag, 18. November 2021 - 15:56 Uur
Een beetje nostalgie en roomhorens

Soms heb ik een dag waarvan je achteraf denkt: niks te beleven . Maar het kan ook anders.
Gisteren kwam Dineke zoals we er af en toe een dag voor uittrekken om bij te praten. Diezelfde avond zouden we naar de bijeenkomst gaan van oud collega’s op het Carmel College en het is dan leuker om met z’n tweeën te gaan.
Een extra verrassing was het bezoekje van Johan en Joke, die de Beurs over campingleven in Hardenberg hadden bezocht. Ze trakteerden zelfs op echte roomhorens zoals we die vroeger op verjaardagen kregen. Daar waren we vroeger gek op… en nog. Een beetje nostalgie mag toch nog wel…?
’s Avonds zagen we een heel stel oud collega’s weer. Het was opvallend dat er weinig bij waren van de oud LTS en meer van de afdeling voormalig KDC. Zelfs de oud rector Jan de Vries was er bij. Meteen komt één zin van hem boven bij mij. Het was de eerste bijeenkomst na de fusie in 1990 en Jan de Vries opende die aan het begin van het schooljaar voor het eerst met de woorden: ’Toen ik vanmorgen mijn prinses wakker kuste….’. Zoiets vergeet je toch nooit meer…, de rest weet ik niet meer. Er is sinds vorig jaar een nieuwe rector, nu eens een vrouw. Ze vertelde over haar leven tot nu toe en hoe het er voorstond bij de school die samen met het Terra, het Hondsrug en het Esdal in dezelfde vijver met leerlingen moet vissen. Tot nu toe ziet het er goed uit, 1400 leerlingen heeft de Carmel. Maar ook van haar onthoud ik vooral de eerste paar zinnen. Hoe ze met een Groningse vader en een Drentse moeder in het Friese Drachten opgroeide en dat het met haar net als bij ons en veel meer plattelandskinderen ging. Thuis werd door vader en moeder de streektaal gesproken maar tegen de kinderen het Algemeen Nederlands
We vroegen elkaar wat we waren gaan doen na ons werkzame schoolleven. Margreet die ooit een schilderij met schapen van me kocht is zelf gaan schilderen. Een ander stortte zich op de Jeu de boule en er werd veel gefietst. En ja… kleinkinderen vormen dan een stuk van je leven.
We werden meegenomen naar het grote lokaal waar ons een prachtig buffet wachtte dat door de leerlingen was bereid. Het smaakte uit de kunst.

Dinsdag, 16. November 2021 - 12:15 Uur
Bramen

Er kwamen veel reacties op de foto bij mijn stukje over de weckpotten in de kelder op de FB pagina van Oud Nederlands Boerenleven uit de jaren 50, 60, 70. Het zullen allemaal mensen van mijn leeftijd zijn die dit in hun jeugd ook kenden. Ja, je had altijd voorraad.
Voor bramen gingen we vaak naar Breukinks bosje zoals wij die noemden, een moerassig stuk bos midden in het weiland van buurman Breukink. Er groeiden veel bramen en ik vond het leuk om ze te plukken en er sap van te maken. Lekker op de griesmeel pudding. Opoe had me er op de Haar al op gewezen dat ze zo bloedzuiverend waren. Daar gingen we naar de spoorsloot om ze voor de kleine Heini te plukken die aan leukemie leed. Misschien heeft ze het daardoor iets langer volgehouden. Maar hiertegen was uiteindelijk geen kruid gewassen, zoals het gezegde is.
Dat plukken van bramen en vlierbessen ben ik mijn hele leven blijven doen. Vooral toen we aan de Marnixstraat in Hengelo woonden. Met mijn gelijkgestemde buurvrouw Marijke ging ik op pad richting Boekelo waar veel houtwallen te vinden zijn. Volgens Wim was alleen gaan niet vertrouwd. Soms ging Laska mee en ter geruststelling nam ik het grote broodmes mee in de fietstas dat ooit van mijn moeder was en zelfs nu nog dienst doet in de caravan. Toen ik dat later nog eens vertelde moest Gerhard wel heel hard lachen. ‘Ha ha… een broodmes… wat denk je dat een kerel die wat van je wil het eerste doet?’
In die tijd met veel jeugd in de buurt was het frituren van vlierschermen altijd een succes. Even in een soort pannenkoekenbeslag dopen en dan in de hete olie. Beetje suiker en kaneel er op … en je likt je vingers er bij af….
Tja… das war einmal. Tot een 3 jaar geleden plukte ik nog bramen. ‘’t Is gebeurd met hazen vangen’, sprak boer Siebring eens. Zo ook bij mij, maar dan met het struinen door de bosjes en houtwallen.

Ik heb het boek In Pot en Fles waarin allerlei leuke recepten staan. Als iemand er belang bij heeft mag je je melden en het ophalen

Vrijdag, 12. November 2021 - 23:46 Uur
Dat komt ervan...

Het beeld van al die weckflessen en de Keulse pot met zuurkool in de kelder roept meteen het beeld op dat mama ter tafel bracht toen de mededeling kwam met betrekking tot de koude oorlog. Ik denk dat het toen 56’57 was. Je had toen een BB, Bescherming Bevolking en die had maatregelen bedacht voor wanneer er een onverhoopt een nucleaire aanval zou zijn. Die moesten we dan opvolgen. Eentje was dat je je in witte lakens moest hullen en in de afgesloten kelder gaan zitten met wat voedselvoorraad. En toen kwam het… dan mocht je er niemand meer inlaten want die was dan al besmet. Meteen kwam onze moeder strijdbaar voor de dag: ’Straks zitte wi-j in dee kelder en is onze Johan nog buten. Dan meuge wi-j em d’r gienens inlaoten? Gien denken an’.
En zo heb ik met elk plekje van de Haar en de Boomgaard mijn herinneringen.
Boven op onze slaapkamer zat ik aan een tafel voor het raam te studeren. Studeren? Nou ja, ik probeerde te leren maar zat vaak in gedachten of had een mooi boek. Ik keek uit het raam over de balkjes die op last van opoe door vader Hein voor het raam waren gespijkerd toen wij in 1950 op de Boomgaard kwamen wonen en had uitzicht op de tuin. Opoe was bang dat wij uit het raam zouden gaan hangen om aan de elektriciteitsdraden te zitten.
De tuin was eind jaren 30 nog aangelegd door opa Eggink, vroeger de tuinman van het Medler, die ik helaas nooit heb gekend. Die tuin op de Boomgaard was keurig symmetrisch ontworpen d.m.v. buxusheggetjes. Het leek mij een Franse tuin, maar dan met veel bloemen.
De naam De Boomgaard was helemaal terecht. Veel soorten kersen, peren, pruimen en perziken waren er geplant. De spekkersen waren favoriet vanwege de smaak maar ook omdat ze zo lekker waren in de bowl bij verjaardagen. Bovendien was er een lange rij met bessenstruiken, rode, witte en zwarte bessen. Daar achter was de boomgaard met veel goudrenetten en Groninger kroon appels maar op de scheiding stonden behalve een paar morellenbomen een boom met Haagjes en een met notarisappels. Beiden erg lekker. Vooral zo’n Haagje nam ik vaak mee naar school. Die notarisappels hadden een schil die vettig aanvoelde. Ik ben die soorten later nooit meer tegen gekomen.
In deze tuin waren zoveel bloemen dat er behalve in de winter altijd genoeg te plukken was om bij verjaardagen de stoel van de jarige te versieren. Ook de platte wagen die gebruikt werd voor het uitje van de School op het Hoge naar de speeltuin in Lochem werd voorzien van dennentakken uit de bossen van de Kieftskamp en veel bloemen uit onze tuin. De trouwe Jonita liep ervoor en vader Hein was de koetsier.
Tja… dit kwam allemaal terug toen ik die vorige tekening van de weckflessen in de kelder zag…..

Johan vroeg me eens hoe die tuin er vroeger had uitgezien, want begin jaren 60 kwam het gazon in de mode en die deed ook bij ons haar intrede net als de grasmaaier. Ik maakte er toen deze tekening van.

Donderdag, 11. November 2021 - 22:10 Uur
De weck...

Soms heb je dat. Je komt iets tegen dat meteen herinneringen oproept. Ik had het bij het zien van deze tekening van Wim Romijn van een gevulde kelder. Wat zal het een gedoe zijn geweest om alles wat van het land afkwam meteen te moeten verwerken. Veel weckflessen. Vroeger werd er behalve veel groente en de spekkersen voor de bowl ook het vlees van de slacht geweckt. En dat werd bewaard in de kelder.
Je moest heel precies zijn bij het wecken. Als er toch een weckfles losgegaan was kon je het vlees of de groente weggooien.
Wat was moeder Coba blij toen er bij de Lindese molen een diepvries carrousel kwam met laden die je kon huren. Regelmatig werd een van ons op pad gestuurd om bij bakker van Asselt wat te halen en meteen ook iets uit de carrousellade mee te brengen voor het eten van de volgende dag.
Wim heeft wel heel bijzondere herinneringen aan de weck. Voor ik in beeld kwam had hij een tijdje verkering met een meisje dat uit Putten kwam. Haar ouders hadden een kleine boerderij en wanneer Wim eens meeging als hij tussen een paar reizen thuis was kreeg hij daar gekookte gehaktballen uit de weck. Hij ging ervan over zijn nek.
Nee, bij ons op de Boomgaard werd hij altijd verwend.
Als mama wat vlees over had werd dat vooral bij pa en Wim op hun bord gekieperd. ‘Zo… Wim, ie lust nog wel wat’. Ze hadden intussen allang een diepvrieskist en bovendien kon mama heerlijk koken.

Woensdag, 10. November 2021 - 09:10 Uur
Multicultureel

Ik heb altijd al van multicultureel gehouden, laat de natuur zijn gang maar gaan. Uit een gemengd huwelijk komen de mooiste kinderen. Mijn nichtje Henny kreeg verkering met een Molukse jongen en dat was in onze familie nog niet gebruikelijk. Mijn moeder vertelde ons: “Henny hef een zwatjen”. En dat bedoelde ze niet verkeerd. Ze kregen later inderdaad 2 mooie dochters.
Een paar Papoeajongens uit Nw- Guinea waren bij een oom en tante in huis tijdens hun studie. Ze zaten bij ons op het Baudartius lyceum. Ze zouden straks een belangrijke functie kunnen krijgen in hun land. M’n vriendin Anneke en ik hadden geregeld contact met ze. Anneke en ik hadden het er samen over om later na onze studie daar te gaan werken. Zij als verpleegster en ik in het onderwijs.
Tante Hanna sprak mijn moeder er op aan, dat ik voorzichtig moest zijn in de omgang met deze jongens, want hun cultuur…….enz. Dat zou toch erg moeilijk worden. Ik had geen plannen in die richting, maar we hadden wel erg interessante gesprekken en heb een plekje in mijn hart gehouden voor Nw-Guinea. Deze jonge Papoea's hoopten toen nog dat Amerika Nw-Guinea zou komen helpen, maar zoals je weet heeft Indonesië het er nu voor het zeggen.
Daarom zorgen Wim en ik nu nog dat er een kind via de Stichting” Papoeajeugd naar school” naar het Voortgezet Onderwijs in Nw- Guinea kan gaan.
En.......zo hadden we ook multiculturele kippen. We hebben indertijd een prachtig stelletje Cochins gekregen van Henk en Anneke. Helaas zijn die door een loslopende hond te grazen genomen. Hendrik de haan had zijn hennetjes tot het laatste verdedigd. Ik word nog misselijk als ik er aan denk! Allemaal in de rug gepakt en doodgebeten. Dat was onze eerste tegenslag op dierengebied dan. Zulke natuur bedoelden we niet toen we hier gingen wonen.
Maar er kwamen nieuwe…Willen jullie een paar kippetjes en ….wij hebben een hele mooie haan over, een Flaverol. Dat was inderdaad een mooie, met pluimpjes aan de kop. En zo begon het. Buurman Jans had ook nog een paar krielkipjes in de aanbieding. En zo kregen we dus een multicultureel kippenbestand. De Flaverol, Herman, is niet meer, net als we Rieks, een haan met allemaal veren aan z’n poten, een lieverd. Eén van de krielkipjes liep later trots rond met 8 kuikens van Rieksie en andere hennen. Eigenlijk zijn het haar pleegkinderen, maar ze waakt over ze. Kom niet te dicht bij! En ja hoor, ook pluumpjes aan de kop èn veren aan de poten.
Intussen hebben we geen kippen meer. Tja… de vos, de steenmarter en een dikke ruigpootbuizerd…
Maar we hebben Storm, Dirkie en de goudvissen.

Foto: Sjaak en Wim uit Nieuw Guinea aan tafel bij de Voortmans.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden