Weblog1

Zaterdag, 30. November 2019 - 10:25 Uur
Over drie maanden...

Dokter Komdeur kwam ons breed lachend ophalen. Eigenlijk deed hij dat altijd al, maar ook dit keer met goed nieuws. De bloedwaarden zijn helemaal goed, kon niet beter. We krijgen zelfs de uitdraai met de uitkomsten van die bloedwaarden mee voor het Isala. Maandag wordt er toch nog een aanvullende foto gemaakt in Zwolle. De orthopeden Ettema en van Oveste gaan niet over één nacht ijs.
‘Hoe gaat het verder met u?’, is een volgende vraag. ‘Nou.. ik ben nog niet sacherijnig’, meldt Wim en ineens komt het gesprek op de voetbal. Beiden blijken enthousiaste volgers van veel, heel veel voetbal. Komdeur hield het zelfs langer vol toen Feyenoord - AZ weinig spanning opleverde gisteravond. Wim had even afgehaakt, maar toen gebeurde er natuurlijk weer allerlei spannends. Dan wordt het afgelopen jaar doorgenomen en beiden zijn blij met de tot nu toe zo goede ontwikkelingen. Het werd nog even emotioneel.
Op naar de volgende stap, na de foto van a.s. maandag volgt de operatie op donderdag 5 december.
Met een: ‘Ik hoop dat u over drie maanden hier lopend binnenkomt’, namen we afscheid.

Vrijdag, 29. November 2019 - 11:59 Uur
Meisjes van toen....

Wanneer je in deze tijd van het jaar meer binnen zit gaan je gedachten wel eens uit naar bijzondere belevenissen. Ik kwam dit stukje tegen van het bezoekje van twee van mijn allereerste leerlingen hier bij ons aan het Schoolpad in 2012. Te mooi om niet nog eens te laten zien.

-Ik zie haar nog zitten met haar blauwgrijze ogen en haar mooie crème vestje met borduursel, al mijn woorden indrinkend en ook dat andere heel tengere meisje die ook toen al haar mondje kon roeren. Ik spreek over precies 50 jaar geleden. Mijn allereerste klas met 43 kinderen was aan mij toevertrouwd. Ik had alleen twee weken invallen in de Wildenborch achter de rug en nu zou het echte leven als juf beginnen. Het was een enorme school, die van Heemstra school in Hattem. Daarom begon er ieder half jaar een nieuwe eerste klas en schoof de rest gewoon op. De kinderen waren 7 jaar en ik 19. Dus reken maar uit…
Vandaag was het een bijzondere dag want die twee meisjes van toen kwamen een dagje naar Emmen toe om mij op te zoeken en bij te praten. Wim had bij gebrek aan ballonnen de vlag aan de weg gezet en dat kwam goed van pas. Het blijft lastig om ons veilig te vinden als je voor het eerst komt. Het werd een geweldig weerzien en wat hadden we veel herinneringen aan die eerste klas van toen. Over Pinkeltje en de kikkervisjes die ze met gevaar voor eigen leven gevangen hadden, over de watersalamander die Johnny meegebracht had en die ik er zo bij in gedaan had. Aan het eind van de middag waren alle kikkervisjes weg. Ik schijn iets gezegd te hebben over kraanwater wat niet goed voor ze zou zijn geweest, maar ik weet zeker dat die salamander ze verorberd heeft.
Maar behalve al die herinneringen werden ook onze levens onder de loep genomen en ik ben ook trots op die beide meiden die zich zo goed door het leven geslagen hebben en zulke mooie vrouwen geworden zijn, met beide benen op de grond. Wim legde eer in met z’n favoriete mosterdsoepje en na het eten maakten we met Jack Russell Jesse en onze Tessa de wandeling door ons bos. Het is wel geen Molecaten maar toch mooi in alle jaargetijden.

Donderdag, 28. November 2019 - 13:24 Uur
Mien venten....

Wim komt uit een familie van uitvinders… . Wim, Piet en Ben zijn de praktische oplossers en Henry meer de theoretische. Moeder van der Kolk was trots op haar handige jongens- mien venten-….vooral op Ben, die zag ze het meest uitvoeren. Maar soms kon ze ineens zeggen:'Maor ik heb d’r ene die nog handiger is…. Henry… die löt alles doen’.
Ben kon ’s nachts soms net zo lang liggen puzzelen tot hij de oplossing voor een probleem gevonden heeft. Wim slaapt als hij het bed voelt… meestal dan…!
Ben en Wim waren altijd twee handen op één buik. Niet alleen met het bedenken van oplossingen, maar ook met hun goed bedoelde adviezen. Ze weten overal raad op, maar o wee als je dat niet opvolgt. Ze herhalen dat tot in den treure en worden beiden bijzonder mieterig als je het dan nog niet gesnapt hebt. Want dat je hun goede raad niet ter harte neemt omdat je daar toevallig geen zin in hebt komt niet bij ze op. Dan is het pas goed mis!
Nies en ik waren er experts in hoe daar mee om te gaan.
Bij Stork en later bij Holvrieka had je meer van die handige mannen natuurlijk. Zo hangt de door Holvrieka mensen gefabriceerde brievenbus nog bij Gerhard en Judith aan de Kuifmees te pronken. De zonneluifel, wel voorzien van nieuw doek eveneens. De boerentuinbank waarvan het onderstel nog bij Stork gemaakt is wordt om de zoveel jaar van wat nieuwe latten voorzien en krijgt een likje verf. Op onze schuur zitten de witte vliegende vogels, symbool voor ons uitvliegend kroost –Holvrieka made- en bij Ben en Niesje sierden ze indertijd hun huis aan de Dorpsweg.
We hebben een veiligheidsslot op de dissel van de caravan, twee barbecues, een aantal van die handige priktafeltjes voor in de tuin… inderdaad.. allemaal van roestvrij Holvrieka-staal.
In ons huis hebben we ook een spiltrap, ooit door Willem Dubbelhuis bij Drentea- de voorloper van Holvrieka- gemaakt toen dit huis in 1975 verbouwd werd. Het is niet één van de makkelijkste trappen, maar daar hebben we mee leren leven door handgrepen te plaatsen.en sinds kort dan de traplift.
Een paar jaar terug begon er ineens een trede wat te bewegen. En ja hoor… scheurtjes. Dan roept Wim ‘Handige Dolf’ die dat even komt lassen. Tja… soms moet hij het ook even laten doen



Woensdag, 27. November 2019 - 13:21 Uur
Boot varen...

We zagen ze weer voorbijkomen… de Janna Maria, de Deo Gratia, de Douce France en de Fritske. Het zijn veel lange rijnaken, duw- en sleepboten en tankers.
Laat ik vooral die plezierboten niet vergeten. Telkens als we weer het Loreley-muziekje hoorden:'Ich weiss nicht wass sol es bedeuten' kwam er weer één langs schuiven terwijl de toeristen er op zich vergaapten aan de hoge rots met daarop inderdaad het goudkleurige beeld van die schöne Jungfrau: die Loreley. Ze zou heel vroeger inderdaad op die rots de schippers afgeleid hebben met haar zingen en de smalle vaargeul is hier zo gevaarlijk dat menig bootje op de rotsen liep en verging.
Het was niet voor niets dat er tot niet zo heel lang geleden steeds een loods aan boord ging en voorbij de gevaarlijke doorgang met z’n stromingen er weer afgehaald werd. Vaak hebben we er naar zitten kijken op een bankje in Sankt Goar wanneer we hier in de buurt onze vakantie doorbrachten.
Tegenwoordig wordt er veel met speciale seinen geregeld die aangeven hoeveel boten er bij een volgende bocht aankomen. Ook hebben alle boten nu radar aan boord en hebben de schippers zelf een loodsbrevet.
Onze hele familie en vriendenkring heeft al van deze bijzondere plek genoten. Van Berend is bekend dat hij als ukkie maar één ding wilde en dat was: ”Boot varen”! Dan gingen Ben en Diny maar eens met hem op de veerboot naar de overkant.
Wat later, toen Wouter en Jaap ook al in beeld waren, kwamen ze eens met de bekende Wilk bij ons in Badenhard en kreeg ik die prachtige tekening van Wouter van het Rijndal met z’n boten…
In het Gästebuch van het huisje van de fam. Laborenz hebben onze jongens ook heel wat herinneringen geschreven én getekend.
Nog later kwam Berend zelf met zijn gezin in hun vakantie ook op Camping Loreleyblick. Oude liefde……
Ik heb nog niet gehoord of Sascha of Olaf ook 'bootje varen' wilden.

Dinsdag, 26. November 2019 - 14:15 Uur
Te late...

Ons Loedertje wordt oud. Ze was altijd een buiten kat toen haar moedertje Suze nog leefde, maar nu deze oud en der dagen zat uit ons leven is, heeft Loeder besloten om liever binnen te bivakkeren.
Dat lijkt natuurlijk gezellig wanneer ze bij je naast de computer ligt of zich op je schoot een warm plekje uitzoekt.
Maar dat is haar bedoeling vaak niet. Binnen is ook de keuken met al haar heerlijkheden. Zo laat ik vaak de melkschuimer even voor het gemak op het aanrecht staan voor een tweede kopje cappuccino. En dat weet ze. Dan horen we weer een tikje in de keuken en kan ik weer die kant op. Tja… eigen schuld natuurlijk.
We raken nu getraind in het leven van de kat. Ze is gek op het vlees uit een kuipje en komt elke keer vragend aan de deur en schiet meteen door naar haar etensbakje en gaat meteen verder op onderzoek uit. Je zult het zien… altijd als ik de deur uit wil is er gerammel in de keuken. Zo ook gisteren.
‘De katte…!’, riep Wim meteen vanuit zijn stoel. Dus snelde ik weer naar binnen.
‘Te late…, dee zit al met de kop in de panne…’, klonk het.
Ik was wat in de mineur toen ik de deur uit wilde, maar nu…? Ik schoot in de lach en kon er niet meer mee ophouden na Wims beeldende opmerking. Ik moest er zelfs al hikkend even bij gaan zitten. Hij keek me verbaasd aan: 'Wat heb ie?', en snapte er niks meer van.
En de kat? Die wilde wel weer naar buiten…

Foto: Nou ja... Loedertje is zwart, maar verder klopt het plaatje aardig.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden