Weblog1

Dinsdag, 4. December 2018 - 16:34 Uur
De voorbereiding

De voorbereidingen voor de heupoperatie hebben we achter de rug. De hele morgen werden we van het kastje naar de muur gestuurd, van de fysio naar de apotheek, laboratorium, anesthesist en de verpleging. Alle toekomstige nieuwe heupen moesten oefenen met traplopen en het lopen met krukken. Daarna kwam de film over de operatie zelf. Het zou niet bloederig zijn gaf de verpleegster aan, maar wie even naar de gang wil, mag dat doen. En dat deden er toch nog een stel. Er kwam niet één druppel bloed voorbij. Alles ging met tekeningen.
Eenmaal bij de anesthesist ,gaf deze aan dat eerst de info van de cardioloog uit Emmen opgevraagd moest worden en kreeg Wim het even te kwaad. Meppel hoort bij Isala Zwolle en Wim staat in het Scheperziekenhuis in Emmen, Treant, onder controle bij de cardioloog. Geen uitwisseling van gegevens. De beste man gaf gewoon uitleg met het volgende antwoord: ’Tja ..een half dode man op de operatietafel, dat willen we niet’. Er moest hierna bij de verpleging een briefje getekend worden om de informatie bij de cardioloog in Emmen op te kunnen vragen. Zij stelde ons gerust: het zou goed komen. Ja hoor, ook op tijd. We horen volgende week donderdagmorgen hoe laat we vrijdag in Meppel moeten zijn.
Toen we dan eindelijk alles gehad hadden, waren we wel aan een broodje in het restaurantje toe.
Nu is het wachten op de nieuwe pocketveermatras voor het nieuwe bed in het kamertje beneden.

Maandag, 3. December 2018 - 20:17 Uur
Afscheid...

foto: mei 2014.
‘Va hef elke wekke wel een begrafenis’, zei Johan toen pa midden 70 was. Dat leek ons toen wat overdreven. Maar pa kende natuurlijk veel mensen in en om Vorden en verdere omstreken en veel waren van zijn eigen leeftijd. Bovendien was een begrafenis vroeger iets waarbij in brede kring meegeleefd werd. Neven en nichten, buren vrienden, relaties in alle vormen, iedereen was paraat. Wanneer de afscheidsdienst niet kon worden bijgewoond, dan stonden bij de begraafplaats nog veel mensen om dat laatste stukje mee te gaan.
Ik vergeet nooit het klokgelui van de NH Kerk in Vorden wanneer je vanuit de kerk richting kerkhof vertrok.
Lang stond ik er niet zo bij stil dat afscheid zoveel verdriet met zich mee kon brengen. Ja, het verlies van vader en moeder hakt er nogal in. Toch slijt dat omdat het een natuurlijk verloop is.
Maar nu ik zelf in de 70 ben, gebeurt ons hetzelfde als pa vroeger. Gelukkig niet elke week, maar toch zijn het veel mensen van onze eigen leeftijd waarvan we afscheid moeten nemen. Je probeert met ze mee te leven.
Toch blijft het verlies van je kind iets dat lijkt op het openscheuren van je hart. Een stuk van jezelf dat je verliest, is weg. De drukte van het regelen, opruimen, alle bezoekjes is na een jaar voorbij en probeer je de draad weer op te pakken. Na het afronden van het boek MARK dacht ik dat het gemakkelijker zou worden, maar ook dat is maar ten dele waar. Ik ben nog steeds overgevoelig wat betreft het ontwijken van deze problematiek. Verdriet is als de maan, je weet wel....

Zondag, 2. December 2018 - 19:27 Uur
Abbie en Rick

'Oohh…, that's Curt's writing place'. Abbie an Rick zijn gearriveerd bij Ben en Diny in Eefde en ze kijkt naar de nieuw gebouwde veranda op de plek van de oude die aan vervanging toe was. Het kostte even een paar tranen want haar opa Curtis was zeer geliefd. Toen Curtis hoorde van die verbouwing had hij gevraagd: 'Oh.. what about my writing place?' Die plek is bewaard gebleven. Toen Curtis en Berdena bij Ben en Diny logeerden zat Curtis daar zo graag en schreef in een dagboekje wat hem bezig hield.
Abbie wilde haar fiancé voorstellen en meteen afscheid nemen want ze willen zo mogelijk zich weer in Minnesota vestigen.
Het werd een mooie middag met sinterklaas taart, de mosterdsoep van Wim en broodjes van Diny. Het ging er in als koek. We hadden samen een mooie middag, keken naar een video van het laatste bezoek van Curtis en Berdena.
Ze vertelden over hun reisplannen naar Nepal en daarna Australië, de bakermat van Rick.
Abbie gaat de boeken (Mark, Tweets van het Schoolpad en Brieven uit Barchem) vanuit PDF voor haar oma Berdena omzetten in het Engels) Daar schijnt een programma voor te zijn. De jonge generatie weet overal raad op.

Zaterdag, 1. December 2018 - 15:51 Uur
Een doener...

Wim is geen zitter al kan hij in de vakanties een boek slecht van zich af leggen. Maar hij is een doener. Door die vervelende pijn wordt hij langzamerhand heel vervelend voor zichzelf en zijn naaste omgeving. Tv kijken verveelt ook als je niks te doen hebt. Behalve voetbal, tennis, schaatsen en wielrennen zijn snookeren en darten met stip favoriet, maar daar valt hij dan weer bij in slaap. Het doet me denken aan onze Engelse vrienden Tom en Joan. Tom was al slecht ter been en mocht graag cricket kijken. Kon hij uren volhouden. ‘O…, zei Joan, ’For me it’s just like waiting until the paint is dry’. Dat slapen ligt ook een beetje aan de pijnstillers.
Wat doe je er aan? Aan het werk zetten is een goede remedie. En natuurlijk een beetje aandacht. Er is wel niet veel wat hij kan doen nu alle bewegingen met rug, heupen en benen pijnlijk zijn, maar met zijn handen is niks mis. Hij schilt met het grootste plezier de aardappelen en maakt de spruiten schoon. Rick is in aantocht en dan wordt er gezond gegeten. En het gaat nog gezellig worden.

Vrijdag, 30. November 2018 - 13:53 Uur
Bij de Jumbo

‘Heb jij ook Boer zoekt Vrouw gezien afgelopen zondag?’ Behalve de wat ernstiger zaken bespreken we tijdens ons rondje het Goed ook de gewone gebeurtenissen van het moment. ’Wat denk jij, wie Marnix gaat kiezen?'
Ik weet het al’, zegt mijn vriendin.
‘Hoe bedoel je? Weet je het al?’.
‘Nou ik heb hem gezien, boer Marnix. Gewoon bij de Jumbo hier in Emmen. Ik herkende hem aan de stem, dat Noord-Hollandse accent. Het kon niet missen. Hij had een vrouw bij zich waarin ik Bertine herkende. Ze droeg alleen een pruik met felle kleuren’. Nou dat valt in Emmen wel op, dacht ik zo’.
Dus afgelopen twee keren zat ik op zondagavond nieuwsgierig af te wachten wie het zou worden, Janneke of Bertine. Tegen onze verwachting in werd het Janneke. Ik dacht nog: Sufferd. Zie je dan niet dat Bertine er helemaal voor gaat, zij begrijpt je. Tja, Marnix is een twijfelaar. Hij weet niet meer hoe het voelt om verliefd te worden. Het was afgelopen zondag duidelijk dat de liefde tussen hem en Janneke er niet van af spatte tijdens hun uitje.
Nu ben ik toch wel heel benieuwd of Bertine nog uit de weggegooide hoge hoed getoverd wordt of dat het iemand anders geworden is. Of zou arme Marnix nog alleen in zijn Noord-Hollandse boerderij zitten te verzuren?

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden