Weblog1

Maandag, 11. Januari 2021 - 09:54 Uur
Echt Kerst...

Vooruit, de 'echte' kerstkaarten.

Maandag, 11. Januari 2021 - 09:52 Uur
Hoe lang...?

Meestal laat ik de kerst- en nieuwjaarskaarten met al die goede wensen tot na Wims verjaardag aan de dikke balken om de opening tussen keuken en voorkamer hangen. Je zou denken dat in deze tijd van internet en FB wensen de hoeveelheid kaarten minder zouden worden maar we kunnen we nu nog niets van merken. Alles hing vol en dat doet ook altijd goed om op deze manier contact te houden. Ik heb ze één voor één nog eens bekeken met al die mooie wensen.
Dit keer heb ik ze er toch al af gehaald. Ik bewaar ze meestal voor de creagroep die er weer mooie dingen mee doet. Toch heb ik er een stel apart gehouden omdat ze op een of andere manier opvielen. De eerste kaart van Robin met zijn huisgenoten, de kaart met schapen van Dea die mijn bijzondere liefde voor schapen kent, de foto van een besneeuwd Twents landschap van Bertus en Marijke. Maar ook het grappige kaartje van Willem en Grieteke met het breiwerkje: Brei een goed einde aan het oude jaar en neem in het nieuwe jaar de draad weer op.
En dan het eenvoudige kerstplaatje van Erna en Roel met als wens: een hoopvol 2021. Ik weet niet of Johan en Joke alle mensen van de camping dit leuke kaartje met caravannetje hebben gestuurd, maar voor ons is het een wens om toch dit jaar onze eigen caravan weer in gebruik te kunnen nemen, natuurlijk op camping de Boomgaard.
Toen Karin, onze hulp, haar ogen over de kaarten aan de balken liet gaan zag ze de kaart met het wat romantische Kerst tafereel. ‘Dat vind ik nou een mooie kerstkaart’, zei ze, ‘maar die kan ik nergens vinden. Toch kreeg ik er nòg nog een, van Dineke en Johan, gemaakt naar een schilderij van Marius van Dokkum, sfeervol zoals het er waarschijnlijk in het echt kan hebben uitgezien. En natuurlijk zag ik prachtige foto's van achterkleinkinderen van oom Herman voorbijkomen. Zo blijf je op de hoogte. Deze hou ik bij de hand om af en toe even naar te kijken.

Zondag, 10. Januari 2021 - 08:59 Uur
Zaterdagmiddag

Mijn hulp is het in de rug geschoten en kon afgelopen donderdag niet op of neer. Dat was dus even zelf aan de bak. Ik weet dat ze herstellende is en volgende week weer komt maar toch… Er moet toch weer een keer gezogen en gestoft worden. Ik was vergeten hoeveel randjes en richeltjes er zijn. Ik kan merken dat ik het een tijdje niet hoefde want nu voel ik me gebroken.
En ja hoor… Rick komt en als we aan het eerste kopje koffie zitten ziet hij het al… de lelijke plek op het bijzetkrukje waar de kerstboom heeft gestaan. ‘Dat moet je met azijn doen’, merkt hij op en vertelt meteen dat hij ook de spiegel met azijn in een spuitbus schoonmaakt. Hij loopt al naar de keuken, pakt een sponsje, doet er een scheut azijn op en gaat aan de slag.
Met een ‘en schoon is uw kunstgebit’ loopt hij glimmend langs me heen. Inderdaad is de lelijke plek helemaal weg.
‘Hoe weet je dat, heb je dat van internet?’ En dat heeft ie. Hij weet alles te vinden en heeft een brede interesse. National Geografic is een van zijn favoriete zenders. Gerhard komt zo ook nog net als de meeste zaterdagen. Dan gaan we opnieuw aan de koffie, nu met taart want Wim is dinsdag jarig en hoewel we echte visite een jaar overslaan i.v.m. het coronavirus, hij wordt wel 81 en dat is een gedenkwaardige leeftijd.
Dan gaat Rick aan de slag met de bijna laatste hopen bladeren…

Zaterdag, 9. Januari 2021 - 11:48 Uur
D'r af?

Wat me toen toch overkwam. Ik had na zoveel jaar een andere man. Deze had ik nog nooit gezien. De stem klopte nog en in het donker ligt het nog net zo lekker als altijd!
Een foutje, een uitschieter met de baardtrimmer had het veroorzaakt.” Och, kiek toch es, dit is gien gezichte”, zei Wim die avond. De baardtrimmer die al zolang goed werk verrichtte schoot uit en veroorzaakte een kale plek. “Za’k ém d’r mor helemaole afhaaln?”
“Jao, doe mor és, iej wodt d’r misschien nog wel knapper van. Laot mor ‘es zien wat d’r onder hen kump.”
Even later kwam er een verschrikte Wim uit de badkamer.” ‘t Wil niet met die trimmer. Ik holle toch allemaol stoppeltjes.” Met afschuw keek hij in de spiegel. Een vreemd gezicht keek hem aan en ik wist ook niet wat ik zag. Het gezicht dat lang geleden onder die baard verdween is het niet meer. Tijdens een 3 weken gezamenlijke vakantie in Auvergne met Dick en Anda en hun kinderen besloot Wim z’n baard te laten staan. Toen hij na de vakantie weer terug was op zijn werk bij Stork zei de directeur: ‘D’r af met dat ding.’ En dat moet je nou never nooit tegen Wim zeggen. De baard bleef. Soms lang, soms wat korter. Het gaf hem , hoe zal ik het zeggen, een enigszins gedistingeerd uiterlijk, een beetje stoer ook. Tja en dat is nu een beetje wennen.
Eindelijk gerechtigheid. Mannen worden ook ouder.
‘Jao en noe ku’j twee dinger doon. Of iej koopt oe een scheerapparaat of iej laot gewoon oew board weer angreujen’.
‘Natuurlijk laot ik ‘em weer staon. Dit is niks’. Ik probeerde niet te lachen, maar dat lukte niet helemaal. De snor was er toen nog wel, zij het dan wat gefatsoeneerd. Ieder keer als ik Wim aankeek was het net of ik een andere man zag. Toen ik die morgen nog even weer in mijn warme holletje naast hem kroop was het net of ik bij een vreemde kerel in bed stapte. Heel raar! Ik zat maar te bedenken op wie hij nou leek. En als ik af en toe toch m’n lachen niet in kon houden en tranen voelde opkomen, draaide ik me maar gauw om, want anders kreeg ik de baard er ook nog af.

Foto: In 1982 in vakantie outfit èn een flinke baard.

Donderdag, 7. Januari 2021 - 10:11 Uur
Diny.

Er zijn mensen waarvan het zo gewoon is dat die er zijn. Zo hadden we een vaste groep aquajoggers op donderdag. Jarenlang zwommen we samen. Dinsdag ontstond ook een vaste groep maar die van de donderdag was de eerste en de intiemste wat betreft gesprekken met elkaar na afloop.
Ik schreef net over die treinreis van het leven waarin mensen met je meereizen, stappen in en af en toe stapt er een uit. Maar je reis gaat door. Een van hen was Diny, meer dan 20 jaar zwommen we samen.
Gistermiddag kregen we het bericht dat een van onze mede aqua jogsters Diny is overleden aan corona. We waren zo ongeveer lamgeslagen. Diny? Hoe kan dat? Ze was misschien tegen de 70 maar zo gezond als een vis. Ze was de spil van de groep als er wat voor iemand gedaan moest worden. Ik hoor nog haar aanstekelijke lach als er weer een grapje gemaakt werd. Ze was gastvrouw op de Snikke, de boot die op het nieuwe Willem Alexanderkanaal groepen een leuke middag bezorgt.
3 december zwommen we voor het laatst en we hoopten op versoepeling zodat we weer in ons oude ritme zouden komen. Ik vermoed dat het er deze maand nog niet in zit en mogen we in februari weer, zal het vreemd zijn zonder onze altijd opgeruimde Diny. Wat zullen we haar missen!
Maandag ga ik met Ria een bloemstuk maken voor Diny met zoveel mogelijk materialen uit de natuur namens onze groep.

Foto: Waar is de tijd gebleven dat we samen na het zwemmen konden bijpraten met een kopje koffie? Middenvoor Diny, met witte kraag.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden