Weblog1

Zondag, 9. Februari 2020 - 18:16 Uur
Vooruitgang...

Hebben jullie dat ook wel, dat je je af en toe verbaast over de veranderingen in één leven wat betreft de vooruitgang in mogelijkheden. Ik schreef net een brief, ja echt waar een brief, aan vrienden waar we vroeger veel mee optrokken maar waar we nu wat ver van af wonen. Dus een brief kan wel weer eens. Ik kan merken dat ik minder schrijf dan vroeger, mijn vingers oefenen meer op een toetsenbord. Ik herinner me nu ik hen schrijf dat ze indertijd vertelden dat ze in hun verlovingstijd op het brommertje met hun vakantiedia’s op pad gingen om die te laten zien aan de ooms en tantes. Zo kregen die ook wat cultuur mee uit verdere omgeving en zelfs van over de grens.
Ook wij hebben nog dozen vol dia’s waarvan we later wel het een en ander af hebben laten drukken voor de verschillende vakantieboeken. Ja, die hebben we ook nog… een hele rij vol.
Terwijl onze ouders vroeger niet verder kwamen dan een dagje uit als de rogge van het land was, de haver los en de knollen in de grond, hebben wij al heel wat gezien van de wereld. De topper was onze droomreis naar Nieuw Zeeland. Daar hebben we niet eens een plakboek van maar wel een reisverslag met foto’s op de pc.
Wat onze ouders wel deden op latere leeftijd, net als de andere broers en zussen, was het bezoeken van onze geëmigreerde oom Herman in Iowa. Dat was een hele belevenis, maar ik verdenk moeder Coba ervan dat ze heimwee heeft gehad. Als ze ergens naar toe gingen met de auto leek het haar of er geen eind aan kwam en zei ze: ’Foi, foi, as wi-j bi-j ons zon ende vot gaot bu-w al wel in Rusland’. Maar ze genoot van de familiecontacten, van schoonzus Nettie waarvan ze hield als van een eigen zuster. En van de kinderen van Herman en Nettie. Van de kleine Pamela, 3 jaar oud die ’s morgens bij hen in bed kroop. Dat bleef haar bij. Vader Hein ging het liefst mee naar de boerderij van Harold.. Leuk was het om later het dagboekje van vader Hein tegen te komen dat hij netjes bij had gehouden in die drie weken..
Ik denk dat er nu niet veel fotoalbums gemaakt worden. Zwager Ben maakt elk jaar een compilatie van de hoogtepunten en zet het op een dvd met mooie muziek er onder. Erg mooi en neemt in elk geval ook minder ruimte in.
Toch mag ikzelf graag even struinen in oude vakantieboeken vooral nu we nog veel aan huis gebonden zijn. De leukste zijn die waarin iedereen om de beurt een dag beschreef van zo’n vakantie.
Wim struint niet mee hoor, die heeft genoeg aan de tv en de krant die van a tot z gelezen wordt.
En zeg nou zelf, we leven vandaag en de persoonlijke contacten blijven toch het belangrijkst.

Zaterdag, 8. Februari 2020 - 20:56 Uur
Ik heb er iets mee....

‘Ik weet niet waarom, maar ik heb er iets mee…. met begraafplaatsen’, vult Rick nog even aan. In Vorden wil hij elke zomer ook naar de begraafplaats waar opa en oma begraven liggen. En gaat hij weer eens mee naar Hattem wil hij ook daar de begraafplaats op. Rick houdt van herinneringen.
We zitten samen op het bankje aan de rand van de urnentuin van het Crematorium. Vorige week had hij al gezegd dat hij er wilde gaan kijken. Hier is een grafje met de urnen van buurman Harm Wielens en zijn vrouw Wolterdina. Rick was altijd welkom bij hen. Nadat hij op zichzelf was gaan wonen bleef hij hun vaste bezoeker en dat werd gewaardeerd. Ze zijn zelfs een keer bij hem op bezoek geweest en hebben de trappen naar boven met moeite gehaald, buurman Harm had hoogtevrees. Drie jaar gelden overleed als laatste buurvrouw Wolterdina. Nu wonen Jans en Geesje in de boerderij en blijft Rick ook bij hen langs komen.
Ik was ook die kant op gegaan met een thermoskan koffie, want om 3 uur zou Rick er zijn. Samen haalden we bij de koffie herinneringen op aan deze twee buren waar we ons zo op ons gemak voelden.
Op de terugweg fietsten we langs het Oeverse bos en liepen we nog even naar de plek waar we samen de as van Mark uitstrooiden, nu 2,5 jaar geleden. Ik had er een paar keer bolletjes geplant, sneeuwklokjes, een paar krokussen en boshyacintjes. Ik had er nooit iets van terug kunnen vinden in de rulle bosgrond. Nu liepen we samen het bekende paadje af naar de open plek. ‘Kijk’, zei Rick, ‘er staan wèl sneeuwklokjes’. En toen zag ik ze. Twee pollen waren het al geworden. Toch mooi dat er iets herkenbaars is op die bijzondere plek waar we vroeger met de honden zo graag langs liepen op ons rondje bos, zoals we dat noemden.
‘Het begint nu wel te slijten’, vond Rick, toen we weer naar de fietsen liepen.
‘Nee Rick, bij mij slijt er nog niks, maar ik ben heel blij dat ik jullie heb’.
Nu is hij bij ons aan het Schoolpad de bulten blad die ik bij elkaar geharkt had aan het wegwerken voor de storm morgen gaat losbarsten.

Zaterdag, 8. Februari 2020 - 09:46 Uur
Ondernemend?

Kennen jullie dat? Een spiraal met aan beide kanten een bandje? Het is bedoeld voor jonge moeders die hun ondernemende peuters in de gaten willen houden. Het ene bandje doe je om je eigen pols en de andere om de pols van die peuter. Ik las ergens dat Wieke Biesheuvel dit jaren geleden van een vriendin kreeg bij de geboorte van een van de kinderen. Zij had er flink gebruik van gemaakt tot de jongste het bandje van zijn pols los prutste en er vandoor ging. Bleek een zeer ondernemende knul te zijn die later door niets en niemand tegen te houden was als er iets te beleven viel. Het leuke vindt ze nu dat een van zijn kinderen dezelfde ondernemende geest heeft.
Ik ken wel de tuigjes met een riempje maar die heb ik nooit gebruikt. Ik denk ook niet dat mijn ouders tuigjes hadden. Mijn moeder vertelde wel eens dat vader Hendrik Jan me graag meenam naar oom Sjoerd en tante Hermien. Mijn nichtje Gerke was net een half jaar ouder dan ik. De vaders waren behalve zwagers ook vrienden èn ondernemers. In de altijd gezellige woonkeuken bij hen wilde hij niet dat ik rond ging struinen werd ik met een touw aan de tafelpoot gebonden, zo vertelde mijn moeder later. Daar weet ik niets meer van want mijn vader kreeg een motorongeluk waaraan hij later zou overlijden toen ik 2 jaar en 4 maanden was. Wel heb ik het beeld nog voor me dat hij een konijn aan de keukenzolder vilde terwijl ik bij opoe op schoot zat. Dat weer wel. Ik vond het heel eng toen hij het zachte grijze velletje naar beneden trok en dat blote konijnenlijfje te voorschijn kwam. Ik hield daarom de handen voor de ogen maar keek toch tussen mijn vingers door. Achteraf ben ik blij met deze herinnering want het moet vlak voor het ongeluk geweest zijn.
Van onze jongens was Mark de ondernemendste. Hij ging er vandoor toen ik hem bij de Hema heel even uit het zicht verloor. Ook Rick was net op de kleuterschool begonnen en kon ik eindelijk met slechts één kind even de stad in en nu dit. Grote schrik, ik liet hem omroepen: jongetje in oranje pakje is zoek. Politie rukte al uit. Toen kwam hij na een heel lang kwartier aan de hand van een lieve mevrouw aanlopen die hem herkende van het omroepen bij de Hema. Hij was al een eind voorbij de stoplichten de hoek al om en dat in centrum Hengelo.
Ik wist meteen wat mijn moeder had uitgestaan toen ik niet uit de kleuterschool thuiskwam en gewoon met een vriendinnetje was meegegaan om te spelen. Gelukkig voor haar had iemand me met haar mee zien lopen en kwam ze me halen. Net zo overstuur als ik bij de Hema in Hengelo was.

Vrijdag, 7. Februari 2020 - 14:10 Uur
Omgekeerd

Gek is dat. Net of ik nu aan de beurt ben. Na de ervaring hoe het is om doof te zijn moest ik vandaag naar het Scheper ziekenhuis voor een spuit in mijn schouder. Heerlijk is het dat Wim weer rijdt want ik moest voor vervoer terug zorgen al begrijp ik achteraf niet waarom.
In elk geval ging Wim mee, de kleine scootmobiel mee achter in de auto en zo had ik steun bij me net als Wim dat de afgelopen 1,5 jaar had. Nu zijn de rollen even omgedraaid. De radioloog die met echo de schouder bekeek merkte meteen op: ’Wel veel slijtage in die schouder’.
Ik vertelde over mijn onfortuinlijke val in de vakantie 1,5 jaar geleden toen ik op de camping aan de Rijn in Boppard met mij bovenarm tegen de muur van het toiletgebouw klapte omdat ik een afstapje niet zag. Ik maar denken: kneuzing duurt lang. Maar dit werd erg lang. Ik heb een jaar op paracetamol geleefd.
Nu werd ik doorverwezen naar de orthopeed. Hij wil het proberen met deze spuit met cortisonen de boel tot rust te brengen. Als de pijn door een slijmbeursontsteking komt kan dit een oplossing zijn. Dus afwachten maar.

Donderdag, 6. Februari 2020 - 13:56 Uur
Doof?

‘Zie wel.. ie bunt hartstikke doof, ie mag oe de oorne ok wel es uut laoten spuiten’. In de verte hoorde ik Wim wat zeggen. Inderdaad ik hoor minder en toen ik met een wattenstokje ging peuteren was het meteen klaar… helemaal verstopt. Dus, ik maakte een afspraak met een van de assistentes van onze huisarts. Er kwam best wat uit. Maar eenmaal thuis bleef het ene oor toch dicht zitten. Ik gunde me niet meteen tijd om terug te gaan, maar gisteren was het dan zover. Ik had netjes een paar dagen met olie gedruppeld. Nu zou het echte werk gebeuren.
Jantje wachtte me op en wilde perse beide oren een beurtje geven. Toen was het meteen helemaal mis. Ik kon alleen nog liplezen.
‘Ben je misschien verkouden’, vroeg Jantje, maar dat dacht ik niet. De huisarts werd er bij gehaald. Die controleerde beide oren, maar kon er niets bijzonders in ontdekken. Hij begon al over een audiotest bij de audicien als het niet veranderde.
Over 2 weken heb ik een nieuwe afspraak bij Jantje en gaat ze mijn gehoor meten. Ik zou eerst nog maar even neusspray proberen’, gaf ze me als goede raad mee. ‘Dan komt de buis van Eustachius goed los’. Volgens Wim ben ik vaak eigenwijs, maar de apotheek was in het gebouw en ik nam die neusspray toch maar mee.
Ik kan je vertellen dat na 1 keer sprayen en flink met de neus dicht een paar keer druk geven er van alles begon te knappen in de oren. En nu…? Liplezen is van de baan.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden