Weblog2

Donderdag, 4. Juni 2020 - 19:58 Uur
Van 'n ekster en 'n kooldoeve

Hier nog een verhaaltje dat Opa Korenblek vertelde en dat kleinzoon Dick Klein Geltink zich nog herinnerd van de ekster en de houtduif of zoals ze dat in het dialect zeggen "Van 'n ekster en de kooldoeve"
Opnieuw gevolgd door een Nederlandse versie.

Van n ekster en n kooldoeve; of hoe n relatieconflict uut de klauw'n leep.

De leste jaoren staot de kooldoeve en dn ekster wat vaker bie de leu in darp en stad in de belangstelling. Vrogger waarn t echte veugel van t butengebied en t bos. Noe neet meer. Zowel de kooldoeve as dn ekster breut in plantsoenen en ok al in neet ens zo grote tuintjes. Dn koeldoeve is n scheitert en ekster krig t nogal te heuren dat hee zovölle jonge veugeltjes vret. Maor dn ekster is ok maor mooi n oprumer van al dee sneetjes brood dee de schoolkinder van eur moders metkriegt um op schole op te etten, maor dee zo vake langs de rand van de weg beland umdat t bie dn patatboer zo völle better smek. Dit vehaal geet neet aover brood.
Heel, heel vrogger bunt de ekster en de kooldoeve mensen ewes, jaowel ze waren boern en nog femilie ok. Eur relatie is op n moment kats vekeerd eloopn, en zoas zo vake bie mensen ging t hier ok weer umme geld. Iederene wet jao dat geld neet gelukkig mek, maor toch wil iederene dr t leefst zo völle meugluk van hebbn en zo min meugelijk van weggeevn.
In dit geval ging t um n koe dee deur dn enen an dn anderen vekoch was. Naoderhand, eigenlijk al kot dr nao begon de onenigheid al aover disse handel. To ik nog een jungsken wazze hef mien opa mien altied al veur ehollen: Met femilie moj wandeln, neet handeln. As disse twee dat no ok ewetten hadden en in de oorne eknupt hadden, dan had ikke dit vehaaltjen noe neet opschrieven können.
De strieterieje was al s n kere heel hoog opeloopn maor deur de tussenkomst van n wiezen was t nog weer bie eleg. Maor onderhuuds bleef de zaak deursuddern töt dat r bie n vejeurdag de zaak gruwelijk uut de klauwn leep. Neet allene bekvechterieje, maor n gruwelijke kloppartieje wodden t met an t ende n dubbelen doodslag.
Too zee bie Petrus kwammn kregen zee te heurn dat zee n herkansing kreegn as ze as kooldoeve en ekster terugge gingen naor de weerld.
Den kans leetn zee neet veurbie gaon, ze greppen m met beide hande an.
Maor as iej heel goed naor veugel luustren könt en veural acht geeft op n ekster en de kooldoeve dan kön iej al rap heurn dat de olde vete nog lange neet vegetten is.
Luuster naor de doeve: Mien koe, mien koe, koe koe koe. En dan dn ekster as dee t heurt: Hè hè hè, gekke gek, gekke gek.

n vehaaltje van Opa Korenblek uut Hackfort bie Vodden.
Naoveteld deur Dick Klein Geltink

Over een ekster en een houtduif
De laatste jaren staan de ekster en de houtduif wat meer in stad en dorp in de belangstelling. Vroeger waren het echt vogels van het buitengebied en het bos. Nu niet meer. Zowel de ekster als de houtduif broeden in plantsoenen en ook al in niet al te grote tuintjes. De houtduif is een scheiterd, de ekster krijgt steeds te horen hoeveel jonge vogeltjes hij opvreet.
Maar de ekster is ook mooi een opruimer van al die sneetjes brood die schoolkinderen van hun moeder meekrijgen naar school maar die vaak langs de kant van de weg belanden omdat het bij de patatboer zoveel lekkerder is. Dit verhaal gaat niet over brood.
Heel, heel vroeger waren de ekster en de houtduif mensen, jawel ze waren boeren en ook nog familie.. Hun relatie is op een bepaald ogenblijk helemaal mis gegaan en zoals zo vaak bij mensen ging het ook hier weer om geld. Iedereen weet toch dat geld niet gelukkig maakt, maar toch wil iedereen er het liefst zoveel mogelijk van hebben en zo min mogelijk van weggeven.
In dit geval ging het om een koe die die door de een aan de ander was verkocht. Daarna, eigenlijk al meteen er na begon de onenigheid over deze handel. Toen ik nog een jongetje was heeft mijn opa me al voor gehouden: Met familie moet je wandelen, niet handelen. Als deze twee dat nou ook geweten hadden en in de oren geknoopt, had ik dit verhaaltje niet kunnen opschrijven.
Het geruzie was al eens heel hoog opgelopen maar door de tussenkomst van een wijze was het nog weer bijgelegd. Maar onderhuids bleef de zaak door sudderen tot het op een verjaardag gruwelijk uit de klauwen liep. Niet alleen bekvechten maar het werd een vreselijke kloppartij die eindigde in een dubbele doodslag.
Toen ze bij Petrus kwamen kregen ze te horen dat ze een herkansing kregen als ze als houtduif en ekster terug gingen naar de wereld. Die kans lieten ze zich niet ontglippen, ze grepen hem met beide handen aan.
Maar als je nu heel goed naar vogels kunt luisteren en vooral goed let op een ekster en de houtduif hoor je al snel dat de oude vete nog lang niet vergeten is.
Luister naar de duif: Mien koe, mien koe, koe koe koe. En dan als de ekster het hoort: Hè hè hè, gekke gek, gekke gek.

n Verhaaltje van Opa Korenblek uut Hackfort bie Vodden.
Naoveteld deur Dick Klein Geltink en door mij weer in het Nederlands vertaald.

Foto: Een duufken dat neerestrekken is in bi-j ons in de vensterbanke 't Liekt mien een verdwaalde postdoeve.


Woensdag, 3. Juni 2020 - 13:09 Uur
Hoe het winterkoninkje aan zijn naam kwam

Op de FB pagina van Ik ben een Vordenaar als werd dit aardige verhaaltje geplaatst en ik vind het de moeite waard om door te geven. Voor de niet streektaallezers heb ik er de Nederlandse versie onder geplaatst, bijna net zo mooi!

Voor veel Vordenaren is dit verhaaltje misschien in zoiets als Engels of Frans maar mijn opa (van Dick Klein Geltink) vertelde het in het Nedersaksisch oftewel 't Voddens dialect en van hem is dit verhaaltje.

Ho t winterkönninkjen an zien name kwam.

Heel lange eleen bunt bie de beeste vekiezingen ehollen om konings te kiezen. Heel völle beeste wollen dat r een koning kwam, maor zee konnen t neet allemaole eens wodden. De vierbeners kaozen uutendelijk veur de leeuw as eur koning. De veugel wollen n eigen koning maor dat had wel heel völle vute in de eerde. Heurt maor s.
Allene al dn gang van zaken veurdat ze t r aover ens waren ho t mos gaon en wat dr gebeuren mos. Soms was t jao net de Tweede Kamer zolange delibereren ze veurdat beslist wodden dat den dee t hoogste kon vliegen de koning zol waezen. Maor to kwam de vraoge nog wanneer de wedstried ehollen zol wodden. Dr waren jao zovölle soorten veugel: blievers, deurtrekkers, zommergasten en ok nog wintergasten. Endelijk naor völle vieven en zessen wodden ze t r aover eens dat 21 juni wel n mooien dag was.
Ze maakten dr n heel mooien dag van, n komplete kermse, dr was van alles te done, t lek wel n fancy fair of zowat.
Endelijk to iederenen zowat op was van de zenuwen wodden t startsein egeven. Dat was mien toch een gedo van fladderende, hupsende, springende en vliegende veugel! Al heel rap waren dr weer völle dee met de beide peute weer op de grond kwammen, maor dr waren ok n stelletje taoijen dee maor deurgingen. Op n gegeven moment was allene nog dn adelaar aover, teminste dat dag hee en reep: Ik bun dn hoogsten, ik bun koning. Heel onvedachs heurden hee vlak baoven zich n heel fien piepstemmeken dat reep: Neet waor, ik bun dn hoogsten, ik bun koning. Was dat vedorie n heel klein broen veugeltjen met n eigenwies opewipt stetjen. To ze weer beneden waren mos dat kleine ding uut de deuke doon ho hee dat veur mekare had ekregen.
Wet iej wat hee edaon hadde? Hee was vedorie op de rugge van dn adelaar met elift zonder dat den t in de gaten had ehad.
De andere veugel vonnen dat neet helemaole in dn haok en beslotten dat dr gin koning anewezen zol wodden.
Ze beslotten wel töt n nieje wedstried. Neet weer in dn zommer maor no in dn winter en dan wee t diepste in de grond kon kommen.
Eén à twee dage veur de wedstried begon t te vriezen dat t knappen en op dn dag van de wedstried kon iej better schaatsen as in de grond graven. Maor ja, ze hadden no één keer beslotten wat dr mos gebeuren en dus ging tzoas af esprokken. Dat was mien toch n krabben en gedo töt ze um n uur of ene zowat allemaole op apegapen leien. Net vlak veur één uur vrogen ze zich af waor dat dekselse ding was dat in de zommer zo stiekem ewonnen had. Wat dach iej? Krek veur één uur, slutingstied, was hee dr weer en hee kwam neet allene. Hee brach een weule met. Ze waren allemaole brandniejsgierig wat hee noe wel te vetellen zol hebben.
Hee was met de weule naor t grondwater ewes deur n weulenritte en brach de weule maor met as getuge.
No konnen ze dr neet meer onderuut ok al waren ze t r allemaole weer neet met eens en dus!
Dus zo wodden dat kleine ding dan toch nog koning al was t dan ok Winterkoning.

n Vehaaltjen van Opa Korenblek uut Hackfort bie Vodd'n.
Naoveteld deur Dick Klein Geltink



Hoe het winterkoninkje aan zijn naam kwam
Heel lang geleden werden er bij de dieren verkiezingen gehouden om een koning te kiezen.Heel veel dieren wilden een koning maar ze konden het maar niet eens worden. De vierbeners kozen uiteindelijk de leeuw als koning. De vogels wilden een eigen koning maar dat had nogal wat voeten in aarde. Hoor maar.
Alleen al de gang van zaken voordat ze het met elkaar eens waren hoe dat gebeuren moest. Soms leek het net de Tweede Kamer, zolang maar delibreren voor ze beslisten dat degene die het hoogste kon vliegen de koning zou zijn. Toen kwam nog de vraag wanneer de wedstrijd gehouden zou worden. Er waren immers zoveel soorten vogels: de trekkers en de blijvers, zomergasten en ook nog wintergasten. Eindelijk na veel vijven en zessen waren ze het met elkaar overr eens dat 21 juni wel een mooie dag.
En ze maakten er een mooie dag van, een complete kermis, er was van alles te doen. Het leek wel een fancy fair of zoiets.
Eindelijk toen bijna iedereen op was van de zenuwen werd het startsein gegeven. Dat was me een gedoe van fladderende, hupsende, spingende en vliegende vogels. Al heel gauw stonden er al weer veel met beide poten op de grond, maar er was ook een stelletje taaie rakkers die maar door gingen.
Op een gegeven moment was alleen de adelaar nog over, tenminste dat dacht hij en riep: Ik ben het hoogste, ik ben de koning. Heel onverwacht hoorden ze vlak boven zich een heel fijn piepstemmetje dat riep: Niet waar, ik ben de hoogste, ik ben koning.Was dat toch verdorie een heel klein bruin vogeltje met een eigenwijs opgewipt staartje. Toen ze weer beneden waren moest dat kleine ding uit de doeken doen hoe hij dat voor elkaar had gekregen.
Weet je wat hij gedaan had? Hij was verdorie op de rug van de adelaar meegelift zonder dat die het in de gaten had.
De andere vogels vonden het niet helemaal in de haak en besloten dat er geen koning kon worden aangewezen.
Ze besloten tot een nieuwe wedstrijd. Niet in de zomer maar nu in de winter en dan wie het diepste in de grond kon komen.
Een paar dagen voor de wedstrijd begon het te vriezen dat het knapte en op de wedstrijddag kon je beter schaatsen dan in de grond graven. Maar ja, ze hadden nu eenmaal besloten wat er moest gebeuren en dus ging het zoals afgesproken. Dat was me toch een krabben en een gedoe tot ze tegen een uur of één bijna allemaal op apegapen lagen. Net voor 1 uur vroegen ze zich af waar dat dekselse kleine ding was dat in de zomer zo stiekem gewonnen had. En.. wat dacht je? Precies voor 1 uur, sluitingstijd was hij er weer en hij kwam niet alleen. Hij bracht een mol mee. Ze waren allemaal ontzettend nieuwsgierig wat hij nu wel te vertellen zou hebben.
Hij was met de mol naar het grondwater geweest door een mollengang en bracht de mol maar mee als getuige.
Nu konden ze er niet meer onderuit ook al waren ze het er allemaal niet mee eens en dus Dus werd het kleine ding toch nog koning al was t dan ook Winterkoning.

foto: de winterkoning op onze vlonder...

Zondag, 31. Mei 2020 - 21:42 Uur
Memories

Zomaar een herinnering aan een bezoekje aan moeder Siet in de Bongerd. Vaak zagen we daar ook Ben en na dat bezoekje gingen we met hem mee naar Niesje in het ouderlijk huis aan de Dorpsweg. Ben zorgde tijdens zo'n bezoekje dat Moeders gehoorapparaat weer schoongemaakt en van een vers batterijtje werd voorzien.Bij Ben en Niesje praatten we dan bij en maakten vaak een afspraak om naar Emmen te komen of samen iets te ondernemen want daar hielden ze beiden wel van. Vandaag is het Bens geboortedag en dan denken we met een glimlach aan hen. We missen ze.

Donderdag, 28. Mei 2020 - 13:43 Uur
Het Veer

Zo hier kump et beutien van t Kleine Veer, zo kwamen de neven Wilhelm en Gerrit van der Kolk indertijd bij ons het erf oprijden. Bij het Kleine of Oldeneler Veer, aan de overkant van de IJssel, begon het leven van de ouders veel neven van der Kolk. Hun vader Jan is nog wel in Hattem geboren omdat opoe Willempje daar het liefst woonde, maar kort na zijn geboorte was vader Hendrik nodig bij het Kleine Veer waar sinds jaar en dag een van der Kolk veerman was. Daar aan de overkant werden Wims vader en tweelingzus Marie geboren en later nog Gerrit en Anton.
Toen wilde opoe Willempje weer terug naar Hattem. Daar zijn deze jongens verder opgegroeid en een deel van hen is er blijven wonen. Gerrit is altijd in Hattem blijven wonen, maar Wilhelm is sinds een paar jaar uitgeweken naar de Filippijnen waar hij een vrij en gelukkig leven leidt met zijn nieuwe liefde Elena. Vanwege de reünie is hij nu terug gekomen naar zijn roots en het leek hem leuk om ons eens op te zoeken. Daar had Gerrit ook wel zin in en zo gebeurde het dat er heel wat herinneringen opgehaald werden in huize Schoolpad. Wilhelm vertelde over zijn vrije leven op Cebu en Gerrit over de laatste jaren. Het werd een bijzondere middag waarin heel wat verhalen boven kwamen. Gerrit beschreef een ongelukkige schop tegen de bal door Wim die in een dakgoot terecht kwam, maar die hij al hangend aan die dakgoot en tekens zijn handen verplaatsend weer terug kon pakken. Ze zaten echt op de praatstoel die drie. Natuurlijk kwam ook de familie aan de beurt, onze moeder Siet en hun moeder Marie. De laatste heeft meegeholpen bij de bevalling van Gerhard. Mooi team die twee, dokter van Haeringen en tante Marie. We besloten de middag met de karbonades zoals tante Marie ze vroeger klaar maakte op zaterdag, zodat alle jongens die langs kwamen een lekkere karbonade kregen. Oom Jan zinde dat helemaal niet, ook al omdat de dunste voor hem overbleef! Maar de gevleugelde woorden van tante Marie zijn nog steeds bekend in de familie: Jan zolang as ie-j van die dikke sigaren rookt kriegt de jongens hier zaoterdags een karbonade. Daar kon hij het mee doen.
Ik heb genoten van de verhalen en zou zeggen: Jongens, doe het nog eens over!

Foto: Het gezin van Hendrik en Willempje van der Kolk- Neuteboom
Van l. naar r staand achter: Gerard, Anton, Jan, Hendrikus en Gerrit.
Links zittend Marie , vader Hendrik, moeder Willempje en Geertje(staand)

Woensdag, 27. Mei 2020 - 09:05 Uur
Ex Groenen

Meer dan vijfentwintig jaar geleden hadden we als ex- Groene studenten, in 1962 en 63 klaargestoomd om als nieuwe onderwijzers aan de slag te gaan, een reünie. We gingen alle kanten op, van Groningen tot in Zeeland en zelfs naar Nieuw Zeeland. Het was leuk om elkaar terug te zien en de verhalen te horen. De eerste jaren na ons afstuderen had ik nog regelmatig contact met een aantal van hen. Ik ging naar Hattem en Erna begon in Ens in de Noordoostpolder en af en toe brachten we een weekend bij elkaar door. Joke, mijn fietsvriendin uit Hengelo, ging naar Balkbrug en ook haar zag ik de eerste paar jaren nog. Daarna ging ieder zijn eigen weg en was druk met carrière en gezin. Want natuurlijk waren er intussen veel getrouwd. Dat deed je toen nog.
De jongens uit de klas moesten na hun jaar hoofdakte eerst nog in dienst. Een aantal van hen kon dat ontwijken door op een plek te beginnen waar ze gebrek aan onderwijzers hadden. Eén ging naar de Wieringermeer, een ander naar Weiteveen en ik denk dat er ook in uithoeken van Groningen en Zeeland wel gebrek aan leerkrachten was. Jaren later was er een overschot en was het voor beginners niet zo gemakkelijk meer. Veel hebben een andere richting gekozen.
Maar na meer dan vijftig jaar beginnen we opnieuw nieuwsgierig te worden naar het reilen en zeilen van onze intussen gepensioneerde mede- leerlingen van toen. Ze zijn wat lastiger te traceren. Gerrit die intussen is teruggekeerd naar zijn roots in Zelhem is druk met zijn Burton die hij bouwde nadat hij stopte met werken. Hennie heeft een boot waarmee hij de IJssel en meer afzakt. Joke is ambtenaar van de Burgerlijke stand geweest in Hengelo(G). Erna woont al jaren in Nieuwlande en af en toe zien we elkaar.
Verder is het zoeken en probeer je via internet te zoeken. Ik ben niet de enige. Twee van ons, Joke v. Z. en Wim, zijn jaren terug al naar Aruba vertrokken om te werken en genieten daar van zon en zee en hun kleinkinderen. Zij was het die contact met me zocht, ze is ook benieuwd hoe het de anderen uit de klas is vergaan.
Weet je, schreef ze, dat jij ooit een sinterklaasgedicht voor me hebt gemaakt toen het net aan was tussen Wim en mij? Ze heeft het altijd bewaard. Leuk om te horen!
Een nieuwe reünie zou nog niet zo gek zijn.


Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden