Weblog2

Vrijdag, 1. Juni 2012 - 17:52 Uur
Over ontslag, poetsen, studie en een baby

Toch ook logeren op de Boomgaard.

Tot mijn verbazing en wat verbijstering werd ik ontslagen in mijn vaste baan als onderwijzeres aan de van Heemstraschool voor Chr. Nationaal Onderwijs in Hattem. De reden: mijn huwelijk. Als pleister op de wonde kreeg ik meteen een tijdelijke betrekking terug. Tja… zo ging dat toen. Eigenlijk hoorde een getrouwde vrouw aardappeltjes te schillen en te poetsen voor haar man. Toen ik bovendien al gauw ontdekte zwanger te zijn kwam ikzelf op het voor mij lumineuze idee om voor te stellen om na de bevalling weer terug te gaan naar school. Wim zou de eerste tijd studie verlof hebben en ook moeder Siet zou met plezier op een kleinzoon – of dochter passen, verzekerde ze. Maar dit viel niet in goede aarde. Nee… het bestuur vond dat een moeder bij haar kind hoorde, zo vertelde dhr Otterlo me. Nou ja.. ik kreeg doorbetaald tot en met de zesde week na de geboorte van Gerhard. Ik had ook geen zin om me ergens ook maar druk om te maken. Het was meteen een goede gelegenheid voor Wim om in deze tijd z’n B1 voor Scheepswerktuigkundige te halen. We kregen zelfs een flink bureau van juffr. Van der Meulen te leen mèt een ouderwetse degelijke bureaustoel, was nog van haar vader geweest die ook onderwijzer was aan dezelfde school. Wim volgde particuliere lessen in Apeldoorn en ging daar op z’n motor heen. Hij zette zich verder 8 uur per dag aan dat bureau en ging alleen op zaterdagmiddag naar Hatto Heim naar de voetbal.
Gerhard werd op 10 december 1965 geboren, vroeg in de ochtend. Tante Marie van der Kolk verleende de hulp aan dokter van Haeringen, een perfect team. Wim had tegen een uur of 4 die nacht steentjes tegen hun slaapkamerraam gegooid om haar te wekken. Dokter van Haeringen had intussen z’n jas al achter zich op de grond laten vallen en bestelde thee met beschuit bij Wim. Die had dus wat te doen. Tegen 6 uur werd Gerhard geboren.
Je hoeft je niet te vervelen als je net je eerste baby hebt maar na een week of zes begon ik weer onrustig te worden. En prompt staat op een avond collega Johan Frijlink op de stoep. Hij was gestuurd door van Otterlo. Of ik alsjeblieft wou komen invallen. Er was ziekte. Het hart van de net tot moeder gepromoveerde juf nam een sprongetje en de volgende dag stond ik weer als vanouds voor de klas alsof ik nooit weg was geweest. Die zomer en herfst zou dat nog regelmatig gebeuren. Toen Wim weer ging varen stond Gerhard bij oma Siet en soms in de gang op school. Niks mis met een moeder die haar zaakjes kan regelen.

Dinsdag, 29. Mei 2012 - 13:41 Uur
Juffr. van der Meulen

Eierdijk 56 nu, de voorkamer was van ons en links boven was onze slaapkamer en hadden we bezoek... mochten we een extra slaapkamer gebruiken. Ik meen me te herinneren dat de huur iets van 52 gulden in de maand bedroeg.

We hadden geluk met juffouw van der Meulen, een oudere dame die met een nichtje in dat grote witte huis woonde aan de Eierdijk. Het oudere echtpaar dat bij haar inwoonde ging naar een plek waar meer verzorging beschikbaar was en toen zag ze er tegen op om alleen in dat grote huis te wonen. Ze had gehoord van ome Jan van der Kolk van onze trouwplannen en kwam ons vragen om bij haar in te komen wonen, maar wel graag zo gauw mogelijk.
Een knots van een kamer was beschikbaar, een keukentje en een ruime slaapkamer. Dat hoefde ze geen twee keer te vragen want trouwplannen waren er al wel voor dit verloofde stel. Maar woonruimte was even wat anders in die tijd. Vriendin en collega Roelie was al getrouwd met Albert en woonde in een piepklein huisje: kleine kamer, heel klein slaapkamertje en een keukenblokje achter de voordeur. Het toilet kwam uit in de woonkamer, maar wel met uitzicht op de IJssel. Wat waren zij blij met deze mogelijkheid.
Wij stonden wel ingeschreven voor een huis en hadden hier en daar al eens gevraagd. Zelfs bij van de Berg waar ik mijn kamer had met gebruik van keuken èn badkamer was al eens geïnformeerd. Als we trouwden zouden we hier eerst kunnen wonen, maar een tweepersoons bed paste niet eens in die kleine kamer. Dat zou een slaapbank of onderschuifbedje moeten worden.
Maar dankzij juffr. Van der Meulen konden we nu deze woonruimte krijgen en werd er getrouwd, zomaar tussen twee reizen van Wim door. Juffr. Van de Meulen hield de avond van de bruiloft de wacht zodat er niemand binnen kon komen want het was toen nog wel eens de gewoonte om het huis van een bruidspaar op de kop te zetten of minstens wekkers overal te verstoppen of erwten onder het laken strooien.
En zo begon ons leven als getrouwd stel, 25 en 21 jaar oud. ’s Avonds keken Wim en juffr. Van der Meulen achter het huis samen naar de lucht, beiden trekkend aan een sigaartje. ‘Wat dunkt je d’r van van der Kolk, kriege wie-j morgen nog regen’ en dan volgde dan een grondige discussie over wat ons te wachten stond.

Zondag, 27. Mei 2012 - 17:09 Uur
Zo was dat vroeger.....

Op 3 maar 1965 werd 's avonds iedereen voorzien van een feesthoedje. Het was daar de gewoonte van familie en vrienden om zelf een feestje te maken. En dat deden ze.

Wat is er veel veranderd in één generatie tijd. Zowel in Hattem als in Vorden was het niet bespreekbaar om voor je getrouwd was bij elkaar te slapen. Dat hoorde nu eenmaal niet. Wanneer je even een tijdje samen wilde zijn moest je het hebben van een avondwandelingetje of van een gestolen uurtje zoals in Linde wanneer de familie al naar bed was. Er zal meegespeeld hebben dat het toen een soort schande was als je zwanger het huwelijk in zou gaan.
Dat uurtje samen op de Boomgaard werd om het kwartier verstoord door een roep vanaf de bovenverdieping, begeleid door een stamp met het voetje op de houten vloer:’Hettyyyyyy… gaot iele ok naor bedde..?’ En dan bedoelde ze niet in één bed.
Bij Diny en Ben later had mama er het volgende op gevonden. Opa Bijenhof werd ingeschakeld om zo lang mogelijk op te blijven. Was die eenmaal naar bed dan begon hetzelfde ritueel als bij ons vroeger.
In Hattem was het weer anders. Daar ging moeder Siet nooit vóór ons naar bed. Wanneer wij naar boven verdwenen gunde ze ons precies 10 minuten samen voor ze al kuchend de trap op kwam. Ik sliep bij haar in bed op de voorkamer. Wim met Henry in de achterste slaapkamer in een 2 persoons bed, terwijl het bed ernaast voor Piet en Ben bestemd was.
Zo was dat vroeger……
Toen Wim van z’n laatste Afrikareis terug kwam in Amsterdam vlak voor we zouden trouwen, haalde ik hem van de boot. Het was te laat om de trein terug te pakken en ‘noodgedwongen’ sliepen we in zijn hut aan boord. Het bed was wel erg smal met z’n tweeën, maar we hadden er geen beiden problemen mee.

Zaterdag, 26. Mei 2012 - 17:36 Uur
Insulinde

Dacht ik toch de firma Tiktak te herinneren. Ben stuurt een foto van zo'n koffiekist waar moeder de koffie in bewaarde van de fa. Insulinde. En hìj kan het weten. Misschien staat die nog wel op hetzelfde plekje in de diepe kast in de kamer.
Ben, bedankt!

Zaterdag, 26. Mei 2012 - 13:04 Uur
Moeder Siet

Moeder Siet was een flinke vrouw en ik denk dat menigeen respect had voor haar hoe ze met haar jongens verder ging nadat vader Gerard overleden was. Ze was kosteres van de kerk, ze maakte die ook schoon. Eenmaal per jaar gebeurde dat zelfs grondig. Dan werd de hulp van tante Gees ingeroepen. Verder verzorgde ze vergaderingen en werd de koffie vanaf Dorpsweg 4 naar de kerkeraadskamer gebracht. Ze is in de winter wel eens met koffie en al gevallen is mij verteld. Ze verzorgde begrafenissen wat betreft de koffie en cake. Verder verkocht ze ook koffie, cacao en thee van de Groningse firma Tiktak aan bekenden. Bovendien werd de Zwolse krant bijna huis aan huis bezorgd in het stadje. Daarbij had ze natuurlijk de hulp van de jongens die op dat moment vrij waren. Het abonnementsgeld ophalen was een karwei op zich. ‘Och… jonges… ik heb allene groot geld, dat wo’k liever niet kepot hemm’n’, is zo’n gezegde dat ze uit die tijd is bijgebleven. Of die rothond die altijd aan de binnenkant van de deur stond te blaffen en als je niet op tijd je hand terugtrok….. Een middeltje was het om de krant even vast te houden voordat hij helemaal door de brievenbus ging. De hond greep dat ding gegarandeerd en er bleef niet veel heel van die krant en de volgende keer, als de krant verwacht werd, was die hond in elk geval verderop in huis.
Nee moeder Siet had geen belangstelling voor een nieuwe man in haar leven. Een enkele keer kreeg ze wel eens een man op bezoek, maar ze zorgde er dan voor dat de jongens bij haar in de kamer bleven. Het was duidelijk en die kwam niet nog eens. Gerard was en bleef de enige en aan haar vier jongens had ze genoeg!

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden