Weblog2

Zondag, 9. December 2012 - 12:14 Uur
'n Olde haze....

De Twentse Spreukenkalender is leuk, de Drentse ook heel aardig maar het zal niemand verbazen dat voor mij de Achterhoekse, vooruit ook Liemerse, met de eer gaat strijken. Ik vind zelfs dat ze rekening houden met de tijd van het jaar. Zo las ik in de dagen voor de Kerst:
’n Olde haze kent elke strik
En toen het hier ’s nachts 15 graden vroor:
As de katte ’t gat warmt, wil ’t snijen.
Maar ook deze kan ik waarderen:
Wee an alle pötjes en pennekes lekt
Krig splinters in de tonge

( Het is niet goed je overal mee te bemoeien)
Der is gin sprekker dén ‘t ’n zwieger kan verbettern.
En:
De weerld is as ’n varkenskot:
Wee ’t hardste slobbert hef ’t meeste.

Ook Wim leest de spreuken, die natuurlijk zoals bij de meesten op het toilet hangt, grondig. Gisteren stond hij weer eens als een trouwe hond te wachten toen Agnes en ik wat rondstruinden in de winkel bij de ANWB. Het was beredruk en Wim bleef een andere trouwe wachter gezelschap houden bij de deur. Hij praat altijd met iedereen, in dit geval over het weer, en ik hoor hem nog net spitsvondig zeggen:
As ’t raegent in november
Wordt ’t karstmissen in december

En voegt er nog gauw aan toe:
En is het eenmaal mei
Dan is april voorbij.
En samen gingen we de deur uit richting V en D want nu waren we toe aan iets warms.

Vrijdag, 7. December 2012 - 13:06 Uur
A-j haost hebt - slot

Nao een dag hard werkn, zat Jehan weer in ’n trein; now in umgekeerde richting, gelukkig naor huus! An de vertrouwde lichjes buten langs de spoorliene, ko-j zeen dat ’t derp in antocht was; ’n trein begon trouwens al te vreewieln. Toen ze efkes later op ’t station stille stonnen, stapn e uut en leep heel wat minder gehaost as disse mergen ’t perron af naor de fietsestalling. Toch ’n geluk dat e nog net op tied der an dach um de fietse op slot te zetn, anders had e noe vaste motten lopen.
Maor … biej de fietsestalling was wat te doene…
Op ’n oprit noast ’t station ston een plietsiewaagn en twee agentn waarn in drok gesprek met ’n keerl dee t-e neet kennen. Tuurlijk weer ’n fietse egapt! Aor ’t kwam um wat ongelaegen uut want zee stonnen net veur ziene fietse en hee wol net vraogen of….
‘Maar als dat uw fiets is kunt u hem toch meenemen’, zee één van dee agentn, ‘daar had u ons toch niet voor hoeven te laten komen’.
‘Dat wil ik wel’, zee de man in börger, ‘maar hij staat op slot en ik krijg hem niet open want dat slot is niet van mij.’
Daor mossen de plietsies naar deep aover naodenkn, want dit was een vrömd geval. Jehan den wat twiefelnd kotterbiej kwam, zag zien slot um ’t achterrad van de keerl zien fietse hang’n, den naost ‘n zienen ston….
Effen aoverwaog e nog um zich sliepstattend uut de veute te maakn, maor zien gezonde verstand dee um zegn:’Ik denke dat ik ’t wal op kan lossen.’ Dree paar ogen kekken um verwonderd an en toen naor de fietseslötteltjes dee hee in de hande had.
‘In de haast heb ik vanmorgen de verkeerde fiets op slot gezet’, kreeg e der met muujte uut. De uutdrukking op de dree gezichtn klaoren op. Jeham zee niks meer maor boag zich maor rap zodat ze zien roojen kop neet zeen kondn en löt et slot lösspringn. ‘We zullen het maar niet in het ‘Politie- Nieuws’in de Bornse Courant zetten, zee één van de agentn en gräölen wat.
‘Nee beter van niet’, zee de man van de fietse dee vaste was ezet en der noe ok wel schik van had. “Nee, beter van niet’, zee ok Jehan, ‘daor staot elke wekke al ’n handvol gestaolen fietsen in; hol die liever in de gaten.’ Dat leste dacht e alenig maor, toe t-e biej ’t station vot fietsn. ’n Geluk da-k em nog heb’, en hee ging rechts-umme deur de eerste bochte, gauw op huus an.

Twentse Spreukenkalender 1998, maor 't Twents is umme ezet naor mien eigen Achterhoeks

Donderdag, 6. December 2012 - 21:58 Uur
A-j haost hebt.... 1

Jehan ging met een rotvaartjen linksumme deur de bochte; daor lei et station te wachten in ’t duuster. In ’t lecht van de lampe op ’t perron stonnen de reizigers te wachtn op de trein den in antocht was. En al aardig kort biej ok, want de belle van ’n aoverweg vlak veur ’t station begon op afstand al te retteln! Dat gung der um spannen öf hee ’t wal haaln zoln; elke mergen ’t zelfde leedjen en dat kon e maor neet ofleern…
Hee vlaog tussen de lange riege fietsen deur, veurn nog zowat twee opgeschotten deerns - dee ok al haost haddn —van de mooie bene en kek jachterig rond waor nog een läög plaetsken tussen de riege achterspatschermn was. Jao… daor! Rap de fietse der tussen epleerd, de tasse der afetrokken en hee was al zowat vot, want he heurn ’t remmn van de trein den- gelukkig ok te late- juust binnenleep. Op ’t leste schot et em te binnen dat e in de haost vergetten was zien fietse op slot te doon en der wodden toch al zovölle fietsen estaolen op dit station…..
In de haost grep e ’t kabelslot dat an ’t stuur bungeln, sloog ’t umme ’t achterrad èn de iezeren götte waorin de fietse ston - dan konnen ze em der neet uuttrekken; ie mot ok aoveral rekkening met holln in disse slechte wereld, drukk’n et slot toe en terwiel ’t fluitje van ’n conducteur deur de duustern mergen klonk, lei e de leste meters of naor de trein den op vertrekkn ston…
Achter um slöt zich sissend de deure. Hee leet zich valln op den ene vrieje plaatse en dee met muujte de slötteltjes in de tesse: hee had weer geluk ehad!

Dinsdag, 4. December 2012 - 19:58 Uur
Twee doeven - slot

Onder ’n hegge zat de ongelukkige doeve uut te hechtn van ’t gedoo. Maor ’n dommen schooljonge den van zien nog dommeren vaa ’n windbukse had ekreegn umdat e zon good rapport had ehad, tröf em met een keugeltjen in de vlocht. Verbiesterd van zeerte kon e nog vot komn en fladdernd en hinkelnd trök e langs veld en akker; één brok ongeluk…
En hoe hee ‘t veurmekare ekreegn hef, is ’n wonder. Maor hee kwam weer op de stae waor e altied zo gelukkig was ewest en waor zien maotjen nog verdretig op ’n tak zat…
Hier höldt ’t vertelsel op met ’n wies woord van ’n dichter:

‘Minnenden, uitverkoornen, gij, wilt ge op reis?
’t Zij tot de brug nabij uw woning.
Gij kunt elkander zijn een land van overvloed,
Altijd weer nieuw en altijd goed:
Op ’t eigen erf is ieder koning!’

Naor de la Fontaine

Dinsdag, 4. December 2012 - 13:30 Uur
Twee doeven - 2

Den andere doeve vlaog en was al een heel ende van huus baoven een kale streek anekommn. De reize veul em toch wal teegn. Maor dat was et slimste neet. ’n Zwaore buuje kwam andrieven, verduustern de zunne en de raegen veel met bakken uut de loch!
De doeve mos schulen veur dit noodweer, maor waor? D’r ston maor enen boom in de wieden umtrek en zo schraol dat der nog gien loes ’n schuulplaatse veur de raegen had können vindn.
Deurnat zat e op ’n kalen tak en dach an dee mooie dagen van vrogger….
Maor ’t klaoren op, de zunne kwam der weer deur en hee schudn zich rilnd van de keldte ’t water uut de veern. Ok veuln e dat e slim honger had. Maor zee-t-es daor; wat ’n geluk! ’n Veld bestreujd met roggeköärn!. Oetehongerd vlaog e neer, maor hee zat nog maor net op de grond toe ’t slagnet aover em hen sloog…
Toch had e geluk dat vogelvangers vake dom volk is want hee von ’n gat in ’t net, waor hee zich met völle geklaai deurhen kon worsteln. Wal verspöln e hierbiej mennige veer, maor wat is ’t laeven weerd?
Toch was de ellende nog neet veurbiej. Juust toen e verinneweerd op wol vleegn, dok d’r een klemmer op em neer. Maor den had minder geluk dan de ongelukkige doeve, want een aorend gunn op zien beurte em dit hepken neet en grep um dat lekkere hepken of.
Dat was ’t geluk veur de doeve: deur alle commotie kon e weg komn, meer dood dan leaventig… dat wel…

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden