Weblog2

Zaterdag, 29. September 2012 - 09:19 Uur
Ome Jans dagboek 1945 2-- Engelse jagers en voedseltekort

Jan Eggink en Jantje Gotink trouwen in 1943.

Vrijdag 30 maart 1945--Bij Jantjes huis op de Brandenborch hebben ze en beleven ze nog angstige ogenblikken. Als het helder weer is kun je er vast van op aan dat de jachtbommenwerpers ze komen bezoeken om hier en daar hun eitjes neer te leggen. En af en toe is er toevallig één raak op het spoor zodat de stukken spoorrails bij hen neerkwamen.
En dan die aanloop van mensen uit het westen die voedsel kwamen halen, soms 70 per dag. Dat was hier trouwens ook wel het geval, vooral de laatste dagen voordat de brug dicht ging. Alles was welkom: wortels, aardappelen, rogge, haver, mais en bonen. En dan de vettigheid niet te vergeten zoals spek, boter en olie. Er is dan ook nogal veel geruild zoals goed en gereedschappen. Ook hadden we geregeld ’s middags wat aan de pot en ook bleven er wel eens wat een paar dagen. Op een keer hadden we 6 nachtslapers, ze waren al heel blij met een ligplaats in het hooi. ’t Was jammer dat we er geen gastenboek op na hebben gehouden. Wat een rij zou dat geworden zijn.

Friday, the 30th of March 1945 -- At the farm of Jantje's parents at the Brandenborch they had very frightened moments. With clear weather you can be sure the fighters will come ‘to lay their eggs’. And sometimes there is one who bombed the train rails so pieces of rail had been fallen close to her parents farm.
And then all those hungry people from the western part of Holland, sometimes 70 a day, asking for food. Also at our farm. All food is very welcome: carrots, potatoes, wheat, rye, corn and beans. And also fat bacon, butter and oil. There’s a lot of changing, food for goods. So we often had people who had dinner with us and also stayed for a couple of days before they went back. Once we had 6 guests, they were already happy to sleep in the hay. It’s a pity we didn’t have a guestbook. That would have been a very long list.

Vrijdag, 28. September 2012 - 22:38 Uur
Ome Jans dagboek 1945 1-- De spanning loopt op

Speciaal op verzoek van Berdena opnieuw het dagboekje van ome Jan dat hij aan het eind van de 2e W.O. en tijdens de spannende dagen van de bevrijding bijhield. Vorig jaar heb ik het al eens op weblog 2 gezet, maar dit keer zal ik de vertaling er aan toevoegen.

Het is wel bijzonder wat er af en toe nog te voorschijn komt uit die oude melkbus van tante Jo of uit niet ontdekte laatjes. Erna kwam opnieuw bij Joop met een dagboekje van ome Jan dat hij bijgehouden heeft aan het eind van de oorlog toen de bevrijders in aantocht waren.
We hebben allemaal wel eens horen vertellen over die tijd van evacuaties, paarden die geconfisqueerd werden, radio Oranje.
Opa, pa, mama, ze hadden allemaal hun herinneringen, maar allemaal achteraf verteld. Ome Jan vertelt hoe ze het op dat moment beleefden, over de angst, medeleven en de onzekerheid. Bram was immers nog in Duitsland. De 10 kantjes zijn bijzonder. Ik heb ze Wim al voorgelezen. Die deed het nog veel, want hij heeft zelf nog een paar herinneringen aan die laatste maanden van de oorlog toen hij een jaar of 5 was.


5e oorlogsjaar, Barchem N 24 Boschkamp--6 april 1945

1 De Spanning loopt op

25-26 maart- De spanning wordt steeds groter nu het oorlogsgeweld dichterbij komt. Men hoort de kanonnen steeds duidelijker en ’s avonds zien we hoe het front verlicht wordt door schijnwerpers en branden. Het front ligt nu bij Emmerik en Zevenaar. Men hoort daar steeds verhalen over van mensen die uit die streek weggevlucht zijn.
De Duitsers worden steeds zenuwachtiger en worden steeds feller op graafwerk dat onder de TOT moet worden verricht, de boeren kunnen geen vrij meer krijgen om hun werkzaamheden op het land te verrichten. En niet alleen graafwerk maar ook het rijden met paard en wagen naar Diepenheim om o.a. hout te vervoeren. En ook het munitie rijden naar het front toe is levensgevaarlijk onder het voortdurend afweer van jachtvliegtuigen. Verschillende boeren hebben hun paard en wagen al in de steek moeten laten.
Niettemin wordt het hier ook steeds gevaarlijker. Men durft als het ook maar een beetje op een voertuig lijkt er niet mee de weg op te komen, want telkens zie je de jagers op de kop naar beneden duiken en dan re ku tuk…. Even later hoor je dan dat er een paard en wagen is beschoten en het paard is getroffen. Of auto’s met benzine… er is dan meteen ene rookwolk zichtbaar. Een andere keer was het een munitietrein met 70 wagons met munitie, paarden, kippen, fietsen. Knoef in Linde wilde nog proberen zijn in beslag genomen goederen terug te krijgen, maar dat ging hem mis. ’s Morgens om 9 uur trok de mist op en vonden de Tommies de trein en daar ging het… net een jacht op wilde eenden… schieten in duikvlucht en bommen erop, soms 5, 6 achter elkaar aan. Men zag dan al heel gauw rookwolken, hoorde munitie knetteren en af en toe een harde knal. Later hoorden we dat de bommen precies in een wagon fietsen terecht waren gekomen en die lagen overal verspreid. De paarden liepen later overal rond en brachten het er goed af.

It’s very special what the family has found in drawers and that old milk can at tante Jo’s home. Erna brought this diary which ome Jan wrote at that time the war would be over soon. He memorised the fear, the sympathy and to live in doubt. That was while Bram used to be in Germany at that time.

The 5th year of the War, Barchem N24, 6th of april 1945.

It is a state of great tension just as the force of war is coming nearer. You can hear the booming of the guns and in the evening you see all the lighting and fires. The front is just near Emmerik and Zevenaar. We hear stories from the people who fled from there.
The Germans are getting nervous and want the people who have to dig for them to do that faster and the farmers who are forced to do so cannot do their own work on the farms. It’s not only digging but also transporting wood with horse and carts to Diepenheim. They also have to transport mention to the front, a very dangerous job, because of the many attacks of the Spitfires. Several farmers had to leave their cart and horse to save their own life. You dare not to go on your way with something that looks like a means of conveyance. Many times you see the fighters going down and than re-ke-tuk. A bit later you hear that again a horse and cart has been hit. Or cars with petrol… just one smoke cloud is visible. Another time a munition train was hit, 70 vans with mention, horses, chickens and bicycles. Knoef in Linde did an effort to get his horse back… but miss. In the morning at 9 p.m the Tommies discovered the train and there it went… just like hunting wild ducks… all shooting and diving and bumming, sometimes 5, 6 times. Very soon we were able to see clouds of smoke, heard the crackling of munition and sometimes a very loud boom. Afterwards we heard that bombs had fallen in a van with bikes and that they were everywhere. The horses were lucky and walked just around.

Donderdag, 27. September 2012 - 23:23 Uur
Piepenbelt

Bij ons bezoek aan Curtis en Berdena kwamen de kerstbrieven van Betty Harmsen ter sprake. Berdena had geen idee welke familieband er zou zijn. We vonden uit dat het een dochter van Herman Jansen van 't Piepenbelt moest zijn, de broer van opoe Eggink, die in Eefde woonde. Ik diepte het gedichtje op dat gestuurd werd toen dochter Johanna geboren werd in 1926, een originele aankondiging waar geen hedendaags geboortekaartje tegen op kan. het zou zomaar kunnen dat deze Johanna in Canada Betty genoemd werd. Anders is het een zus van haar

Heel vroeger waren geboortekaartjes zoals vanaf de veertiger jaren gebruikelijk was nog niet gewoon. Tante Jo heeft een boek bijgehouden van alle kaartjes die ze in de loop der tijd gekregen heeft. Die van ons vieren zitten er ook allemaal in.
Bij overlijden werd dat aan de naaste familie ”aangezegd” door een naaste buurman van de overledene, maar of dat met geboortes ook zo was weet ik niet. Wel vind ik tussen allerlei brieven die door tante Jantje zorgvuldig bewaard zijn een gewone briefkaart uit 1926 met een aankondiging van de geboorte van een dochter bij de familie Jansen in Eefde van “Het Piepenbelt”, een broer van opoe Eggink. Dit is wel een originele manier om de geboorte van je dochter te melden.
Misschien is het niet goed te lezen. Daarom:


Eefde, 24 Augustus

Gisteravond om 7 uur alhier,
Kwam onze dochter Johanna hier.
Met de juffrouw doch zonder dokter,
Kregen wij een jonge dochter.
Alles is hier nu weer goed en wel.
Nu rekenen wij op een bezoek
Dat begrijpt ge zeker wel.

Gegroet van de fam. Jansen "Piepenbelt".


In stead of the birth card this poem at the birth of Johanna in 1926, a daughter at the Piepenbelts home. It could be possible it's Betty Harmsen who is a daughter from Herman Jansen (brother of opoe Eggink- Jansen) from 't Piepenbelt in Eefde. Every year with Christmas Berdena gets a letter from her out of Canada, where she came in 1959. An original way to let you know about your new baby.
Perhaps you can ask her about this poem Berdena in your next Christmasletter.

Yesterday evening at 7 oclock here
Our daughter Johanna arrived here
With the nurse but without a docter,
We've got a young daughter.
It's all here in good health again.
Now we expect visitors
That's what you will understand.

Maandag, 24. September 2012 - 22:59 Uur
De laatste...

Allereerst moeten we onze hele familie de groeten doen van alle Egginks die we de afgelopen weken ontmoet hebben. Dat werd overal benadrukt.
De laatste tak van de familie Eggink die ik nog nooit gezien had was het gezin van neef Charlie en zijn vrouw Leone. Ook hier zijn we verrassend warm ontvangen. Na de heerlijke lunch liet Leone ons haar hobbykamer met een volledig computergestuurde naaimachine zien waarmee ze prachtige dingen kan maken. Charlie stond er trots bij te glunderen.
Na de gezellige kennismaking met een groot deel van hun familie kregen we afscheidscadeautjes mee. Het waren een paar prachtig geborduurde theedoeken, met een echt Amerikaanse schuur met voedersilo met de Amerikaanse vlag er op. Charlie gaf ons allebei een leuke herinnering mee: een klein zaklantaarntje om een sleutel aan te doen... met als opschrift: Charlie's Repair Shop.
We gingen met veel Nederlandse attenties naar Amerika, maar kwamen met nog meer terug.

At first we have to bring all the warm greetings to all our Eggink's family in the Netherlands.
The last family we never saw was Charlie's. We were invited at lunch on Sunday and it was a very warm welcome. Charlie enjoyed our Book from the Achterhoek and Leone showed us her hobbyroom with the beautiful computer- controlled sewingmachine. With it she makes very lovely quilts, plaids and towels. Charlie looked very proud of what she's doing.
After a very nice afternoon we went home with Harold and Luella and a pair of lovely towels Leone had made... and a small lantern with : 'Charlie's Repair Shop' on it.
We went to America with a lot of Dutch surprises and came home with more lovely presents. W'll never forget the very warm welcome we've got everywhere in our family in this special holiday.

Zaterdag, 22. September 2012 - 00:07 Uur
Tante Nettie

Vandaag, 21 september, is tante Nettie Eggink- van Heuvelens geboortedag. Ik maakte deze foto hier in het huis van Berdena en Curtis. Rondom de spiegel is de lijst versierd met allemaal zilverkleurige sieraden van tante Nettie en stukjes Delfts blauw porcelein, een mooi idee. Zo geniet iedereen er van.

Today, the 21st of September, used to be tante Nettie's birthday. I took this photo in Berdena and Curtis' home. The frame around this mirror has been made from a lot of jewelry from tante Nettie, her picture within a heart, many small pieces of Delfs blue porcelain, such a good idea.

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden