Weblog2

Woensdag, 16. Januari 2013 - 14:21 Uur
De oorlogskranten-- 11 mei 1940

‘Mijn vader was bij de Grebbe’, vertelt Niesje, nadat de familie uit Hattem arriveerde op Wim z’n verjaardag. Henry had een grote plastic zak met oude kranten,oorspronkelijk allemaal uit de oorlogstijd, meegebracht. Meneer van Straalen, de vader van schoonzus Tonny, had zich erop geabonneerd toen deze serie uitkwam, een unieke collectie van oorspronkelijke dagbladen 1940-1945. Nu kwam ze deze tegen bij het opruimen van hun zolder. Meenemen naar Canada is geen optie wegens ‘te zwaar’. ‘Misschien heb jij er wat aan’, zei Henry terwijl hij ze mij overhandigde. Helemaal goed. De verhalen uit de oorlogstijd, die door opa, opoe en de rest van de familie verteld werden, hebben me altijd al geboeid.
‘Eén van zijn dienstkameraden is er gesneuveld’, ging Niesje verder over haar vader. Alle familieleden hebben zo hun herinneringen. Pa lag in de buurt van Renswoude en heeft ook de Duitse aanval overleefd, net als ome Hendrik Jan Groot Nuelend. Die moest na de overgave zelfs nog de gesneuvelden helpen identificeren. Oom Sjoerd lag in Amsterdam en die had als kleermaker een functie gekregen. Ik denk dat ook vader Hendrik Jan ergens lag, maar daar heb ik nooit meer over gehoord.
Erg interessant is het om deze uitgaven te bekijken. Ik doe er iedere dag één. Ik weet nu al dat ze straks nog bij een andere geïnteresseerde terechtkomen. Wie denk je? Hoewel alle drie jongens interesse hebben in de geschiedenis is het toch…
Gerhard natuurlijk als eerste! Die heeft altijd al een bijzondere interesse getoond voor de laatste Wereldoorlog. Hij had zelfs het geluk dat op zijn MAVO examen het vak Geschiedenis de 2e WO als hoofdonderwerp had.
Ik ben nu bij 11 mei 1940 waarop de kranten schreven dat er werd gestreden tot de laatste snik.
Het Algemeen Handelsblad meldt een neerstortende Duitse bommenwerper in een Haagse woonwijk en wordt de betekenis van het sirenegeloei bij luchtgevaar uitgelegd. De Amsterdammers wordt aangeraden honden en katten binnen te houden. En wordt er in dezelfde krant een oproep gedaan om zich te melden voor de Burgerwacht. In die tijd had het liberale Algemeen Handelsblad al 46000 abonnees.
Bovendien begon die dag de slag om de Grebbeberg die voor Nederland in een debacle eindigde. Er was gebrek aan munitie, slaaptekort en weigerende geweren. Driehonderdtachtig soldaten sneuvelden. Nederland was nog niet klaar voor deze aanval. De kopjes boven de artikelen: Op de vlucht, SS-ers in de bomen en Huisvaders ten strijde, zeggen al genoeg.

Zaterdag, 12. Januari 2013 - 11:18 Uur
Opa Bijenhof en Jan Harwig

In 1949 waren opa en opoe Bijenhof 40 jaar getrouwd en achter 'De Haar' werden foto's gemaakt die in de loop der tijd steeds leuker worden. Jan is dan al in militaire dienst en heeft dik verkering met Gé. De rest van de kleinkinderen is wel wat jonger.
Hennie bij Opoe op schoot en Johan naast opa Johan. Vooraan van links naar rechts: Diny, Hetty, Lia(vriendinnetje van Gerke), Hannie, Gerrie, Carin en Gerke.

Zo verrassend is het om af en toe een mail te krijgen van familie die ergens in een verborgen lade wat leuks vindt. Zo kwam neef Jan Harwig tijdens zo'n zoektocht een gedicht tegen dat opa Bijenhof hem voordroeg tijdens hun gezamenlijke tochtjes met paard en wagen. Opa was behalve boer ook vrachtrijder. Jan kwam in die oorlogstijd als jonge knul veel op de Haar en kon goed met opa en opoe Bijenhof en met vader Hendrik Jan en mama overweg. Hij beschreef al eens hoe hij samen met Hendrik Jan in tijden van razzia's in het kippenhok bij de spoorlijn sliep en bovendien leerde om luiers te verwisselen.... mìjn luiers. Zo kreeg ik dit van hem, zoveel jaar nadien. Bedankt Jan!


Hallo luitjes,
'Enige tijd geleden vond ik tussen oude papieren een soort gedicht, of hoe je het ook noemen wilt, dat ik later heb opgeschreven.
Opa Bijenhof vertelde soms verhalen en hij kon heel goed teksten onthouden blijkbaar. Op mijn verzoek heeft hij dit nogmaals opgedreund en ik geef het jullie door...........het dateert uit de oorlog tijdens lange ritten met de paardenwagen met hout van Vorden naar het Medler.
Hij noemde het:

Engelse beestachtigheden uit de 19e eeuw!

Stoommachines en socialisten
Boekhouders en damesartisten.
Margarine en sjerroline
alles over de stoomturbine.

Chrysanthemum tentoonstelling
kampioenschap worsteling
cacao van Driessen en van Houten
Karlsbad en ook andere zouten.

Pofmouwen en creoline
het dunne muntbiljet van tien.
Verpleegzusters en dokteressen
geparfumeerde inmaakflessen.

Rijwiel en ook andere depotstations
groentesoep en turfbonbons
het automobiel Victoria
vruchtenjam en sanatoria.

Anarchisten anataten
perronkaartjesautomaten
gummi rijtuigwielenbanden
middelen tegen de winterhanden
antiseptische verbanden
goudplombeersel voor de tanden.

Machinale worstfabriek
wedstrijden in de atletiek
röntgenstralen en een rookwedstrijd
beschaving steeds maar uitgebreid!

Orgeldraaier, hengelaar
alles wedstrijd nu toch maar.
De stoomtrawler bevaart nu de zee
vissers brengen niets meer mee.

Werkstakingen en epidemie
in elke week zijn het er minstens drie!
Zendelingen werken tijdens middernachten
jenevervaten met karrevrachten.

De geldgevers zijn vaak boze mensen
dat zij van hun geld nog rente wensen.
Door het goede begrip van mijn en dijn
moet een ieder wel tevreden zijn.

Alleen ziet men soms bij slapte in zaken
dat sommigen aan het gappen raken
edel is het streven van de blauwe knoop
maar bier betalen is vaak een hele hoop.

Elektrisch licht in menige kroeg
ja, verlicht is de eeuw genoeg !
In Afrika, China enzovoort
daar wordt alleen nog maar gemoord.

Soms is er even vrede
de verlichting brengt het dan ook mede.
Alles is slechts naastenliefde wat men ziet,
van egoïsme hoort men niet.

Beeld werken in volkshuizen
middelen tegen de wandluizen
filantropie in de ruimste zin
het mensdom leeft van louter min.

Slagers en naaistersbonden
verzekeringen van katten en honden
nog veel meer heb ik te schrijven
doch laat ik het hierbij blijven.


Aldus luisterde ik stil naar opa tijdens de rit, want vertellen kon hij wel!!
Naar waarheid opgenomen in de oorlogstijd van ongeveer 1944.

Als je alles op een rijtje zet en nadenkt wat er later is gebeurd was hij soms toch dicht bij de waarheid.
Jan Harwig , 6-01-2013

Met dank aan Jan en Wim Harwig!

Dinsdag, 8. Januari 2013 - 12:02 Uur
De motor van Anton

Vroeger was het normaal dat je een motor had om je van de ene plek naar de ander te vervoeren. Ik weet van vader Hendrik Jan die er mee naar de zagerij op het Medler reed, maar ook oom Jaap, oom Sjoerd, vader Hein en ome Hendrik Jan Groot Nuelend hadden een motor. De laatste had er als veehandelaar veel gemak van. Die van vader Hein heb ik nooit gezien want die werd in de oorlog gevorderd door de Duitsers, maar ik herinner me dat ik wel eens bij de Haar voorop de tank van de motor van vader Hendrik Jan mocht zitten. Ook Wim had een lichte motor, een DKW 125 cc. Ik heb een keer zelf mogen rijden. Dat was van korte duur omdat ik rakelings langs de slootrand scheurde. Maar achterop was het een lekker gevoel. Toen er meer auto’s kwamen werd de motor een luxe, een extraatje en ik heb me laten vertellen dat een flinke motor tegenwoordig duurder is dan een auto. Neef Joop had in zijn jonge jaren ooit een motor maar verpatste die aan zijn broer Reinie voor een fiets. Nu heeft hij weer een oud Frans type opgeknapt en wacht op een vergunning om er de straat mee op te mogen.
Gisteren kreeg ik van Dinie Voortman deze foto toegestuurd, want haar man en onze neef Anton, die helaas overleden is, had ook een motor en ze vond het tijd worden om die van de hand te doen. Een achterneef van ons ‘Ie wet wel… ene van de Jaeger’, zei Dinie, die kwam hem ophalen om op te knappen en te poetsen voordat hij op Marktplaats komt. Ik hoop dat de nieuwe eigenaar er straks veel plezier van heeft.

A lot of people used to have a motor bike in the mid 20th century. My dad Hendrik Jan had one, uncle Jaap Harwig, uncle Sjoerd Aartsen, uncle Hendrik Jan Groot Nuelend and also dad Hein. The last one i’ve never seen while it was taken by the Germans during the War. And also Wim had one . He sold it after Gerhard was born. Now almost everybody has a car, so it’s a luxe to have an extra motorbike. I remember the feeling sitting in front of my dad Hendrik Jan on the petrol tank. My Wim also had one when we met and once I was allowed to try it, but just once while I just missed the ditch.
When more cars came the motorbike became luxe and the new ones are very expensive. Cousin Joop had one when he was a teenager and changed it with Reinie for a bike. Now he has restored an old French one and is waiting until all the paperwork is done and he can use it.
Yesterday I got this photo from Dinie Voorman. Anton’s motorbike has to b e sold and one of our second cousins... 'You know… one of the Egginks from the Jaeger family', Dinie said, will take care of it and will make it ready and clean to get sold. We hope the new owner will be happy with it.

Zaterdag, 5. Januari 2013 - 13:28 Uur
Tante Marie

Gerhard,

Iets meer dan twee jaar later waren we getrouwd en op 10 december 1965 kondigde Gerhard zich aan. Door de mail met Wilhelm werd mijn brein extra helder. In die tijd kwam een kraamverzorgster niet per auto maar met de bus wanneer ze wat verder weg woonde. Daarom hadden we met Wilhelms moeder, tante Marie, afgesproken dat als de baby zich ’s nachts aankondigde, zij dokter van Haeringen zou assisteren bij de bevalling. Dat deed ze vaker. En natuurlijk was het om 4 uur ’s nachts zover dat de hulp van een kraamverzorgster wenselijk was voor dokter Piet, zoals Wilhelm hem noemt. Oom Jan en tante Marie van der Kolk woonden vlak achter ons en Wim heeft steentjes tegen het slaapkamerraam moeten gooien om haar te waarschuwen. Er ging een rust van haar uit. Dokter Piet wist je op een andere manier op je gemak te stellen. Het eerste wat hij deed was z’n hoed in de hoek te smijten en z’n jas achter zich te laten vallen. Wim moest die maar opruimen en meteen voor beschuit en een kop thee zorgen.
Om kwart voor 6 was Gerhard er, een echte van der Kolk vonden Piet en Marie. Tja… mooie herinneringen. Minder was het dat 10 dagen later tante Marie in haar slaap overleed en de zaterdag erop werd herdacht en uit de Emmaus kerk werd gedragen, terwijl de volgende dag Gerhard er binnen werd gedragen voor de doop. Leven en dood in de familie zo dicht bij elkaar.
Wilhelm vertelde trouwens dat zijn moeder vaker opgetrommeld werd, niet alleen door dokter van Haeringen maar ook de dokters Sypkens Smit en Nijboer wisten haar te vinden, in arme gezinnen waar geen geld voor een kraamverzorgster was. Wilhelm noemde zijn moeder zelfs een ongediplomeerd maatschappelijk werkster. En zo was het!...

About two years later we got married and on the 10th of December 1965 Gerhard would be born.
By Wilhelms mailings my brains lightened up. In those years the nurse didn’t come by car but had to catch the bus. That’s why Wilhelms mother offered to assist our docter when the baby would arrive at night. She often did so. And of course we needed her when Gerhard would be born. At 4 oçlock in the night Wim had to throw little stones at their bedroom window to wake her up. They lived nearby. It was so good to have her around. Docter Piet van Haeringen did it his way by throwing his hat off and let his jacket fall on the floor and commended Wim to bring it away and make a nice cup of tea …with biscuits. A quarter before six that early morning Gerhard was born and Piet and Marie were sure: the baby looked really like a van der Kolk. Such a nice memories!
Not so nice was that after 10 days tante Marie died suddenly when she was asleep. On the next saterday she was buried. The other day, sundaymorning Gerhard was baptised in the same church tante Marie was carried out the day before. Life and death so close…
Wilhelm told his mother often was called when a mother has to give birth, not just by dr van Haeringen but also by dr Sypkens Smit and dr Nijboer, mostly by people who could not afford to pay a nurse. Wilhelm called his mother a social worker without diplomas. And so she was…

Vrijdag, 4. Januari 2013 - 18:54 Uur
Uit de oude doos...

Een onderonsje met pa omstreeks 1990.

Een huwelijk binnen de familie omstreeks 1980, schat ik, was de aanleiding om te filmen. Wim Harwig is zijn filmmateriaal ingedoken en kwam dit stukje film tegen waar een deel van onze familie op staat. Ik zie achtereenvolgens in elk geval tante Annie, de zus van oom Jaap Harwig, tante Hermien en oom Sjoerd Aartsen, daarachter oom Wim en tante Janna Bijenhof en daarna vader Hein met zijn bekende groet die zo kenmerkend voor hem was… even met het vingertje de lucht in. Waardevol… Ik denk dat mama hier al ziek is of net overleden is. De amtenaar van de burgerlijke stand heeft ook Johan en Joke getrouwd en later pa en tante Gerritje, maar haar naam ben ik even kwijt.
Ik weet dat er ook van de trouwerij van Johan en Joke een film gemaakt is die later aan mama getoond is omdat ze er niet meer bij kon zijn, maar Joost mag weten waar die gebleven is.

Klik op de titel en zie de ooms en tantes...en een late groet van vader Hein voor jullie allemaal!

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden