Weblog2

Maandag, 5. Juli 2021 - 18:43 Uur
Liefzeerte

‘Wat hef je moe dan?’, vroeg ik buurman Jans. Mijn Achterhoeks heeft zich intussen al enigszins aangepast aan het Drents. In Vorden zouden ze zeggen: ’Wat hef oew mooder dan?’ Hier hebben ze het ook over hun mamme en pappe. Klinkt wel lief.
‘Ach… moe hef liefzeerte’, antwoordt Jans. Daar moet ik even over nadenken. Liefzeerte…. ?
‘Ja liefzeerte…. Van binnen is de boel in de warre, piene in ’t lief, hef ze’ en Jans voelt even aan z’n eigen buik om de plek aan te wijzen. Tja… hoe noemden wij dat vroeger. ‘Piene in de boek hemm’n’ , piene in ’t lief’ of bij kinderen ook wel: ‘He’j piene in ’t buuksken’? Gelukkig is de liefzeerte weer over en is buurvrouw Wolterdina weer in haar gewone doen. Ze is intussen wel 90 jaar geworden en dan is ’t gebeurd met hazen vangen zoals Henk Siebring dat laatst vertelde. Hij was vroeger de boer waar Rick stage liep. Hij had last van een gevoelig been. Hij mocht graag jagen en dat is dat een geëigende uitdrukking voor een jager als de beentjes niet meer zo goed mee willen werken. We kregen indertijd wel eens een lekkere haas voor de Kerst. Behalve dat hij een kundig boer was had hij ook de gave van het woord, hij kon mooi vertellen en ook schrijven. Toen zoon Willem de boerderij overnam verhuisde hij met Annie van de Hankenberghoeve naar een appartement in de Emmerhout, huurde 700 m volkstuin, schreef gedichten en korte verhalen onder de naam Geert Hanken en was een voorbeeld voor de buurt bij het opruimen van afval in het winkelcentrum. Hij heeft al eens geëxposeerd in de Voorhof met zijn verhalen- en gedichtenbundels. Een aantal gedichten hadden we ingelijst zodat de mensen ze gemakkelijker konden bekijken. Maar als er weer eens schilderijen aan de expo-wand hingen liep hij er straal langsheen. 'Ik holle niet zo van schilderieën’, was zijn enige commentaar. Tja… de ene mens is de andere niet.

Ik mis haar... mijn lieve buurvrouw Wolterdina (r). Hier nog samen met zus Jantina op de foto.

Dinsdag, 29. Juni 2021 - 14:43 Uur
Een mooi cadeautjen...

Ergens in een oude doos van de familie vond ik dit fotootje. Toen ik hem eens goed bekeek zag ik dat het een foto was uit de tijd dat Hanna, vader Hein’s eerste vrouw, nog leefde, +/- 1944/ '45. En ook uit de tijd dat er een complete boomgaard was vóór boerderij De Boomgaard. Het hooien was een gezamenlijke bezigheid. Hein, ome Jan èn een knecht steken het hooi op. Hentje, het meisje voor dag en nacht, harkt het bij elkaar en Hanna pakt het weer weg op de platte wagen. Je kunt je niet voorstellen dat dit minder dan 70 jaar terug is. En let eens op de sigaretjes, Hein en de knecht werken zelfs met de sigaret in de mond. En kijk eens naar de armspieren van de jonge boerenknecht. Ze hadden in die tijd geen fitness nodig om er gespierd en sportief uit te zien.
Ome Jan, een ongetrouwd oompje van pa, was met Hein meegegaan naar de Boomgaard toen hij met Hanna Kornegoor trouwde in 1938. ‘Ie-j hebt mien een mooi cadeautjen met ebrach’, zou Hanna later tegen Hein gezegd hebben. Oompje was heel vervelend en nukkig tegen haar, vertelde haar zus Dine een paar jaar geleden nog tegen Diny en mij. Hanna kon geen goed bij hem doen.
De boezeroen van ome Jan is behoorlijk uitgestukt, maar daar waren de vrouwen in die tijd aardig goed in. Ik heb het al jaren niet meer gezien. De laatste keer was het bij een rondleiding bij Romeinse opgravingen in de buurt van Klagenfurt in Oostenrijk. De nog jonge gids had een korte broek aan die drie keurig uitgestukte lapjes had op plaatsen die geen slijtage konden hebben. Ik heb het sterke vermoeden dat hij dacht als arme student zo meer fooi te krijgen.

Zaterdag, 26. Juni 2021 - 11:41 Uur
Uit de oude doos van Jantje

Af en toe kijk ik nog eens langs de foto's uit de oude doos van tante Jantje die na haar overlijden te voorschijn kwamen. Nadat opa Eggink in 1926 hun eerste fototoestel kreeg zijn er veel foto's gemaakt uit het dagelijks leven. Vooral tante Hanna was er bedreven in. En op heel veel foto's staat een hond. Zowel Jan als Jantje waren gek op hun dieren, maar ook opa en opoe zelf. Het is ze met de paplepel ingegoten. Hier zitten opa en opoe op hun favoriete plekje op de bank voor het huis en jawel... twee honden er bij.
Ik zie ook de bekende scheiding tussen gras en grind d.m.v. stenen die op hun zij in het zand gelegd werden. Zo kwam er geen grind in het gras.Opoe draagt de bekende klompen met een leertje over de wreef.
Ik denk dat dit een foto uit de 30er jaren is.

Vrijdag, 25. Juni 2021 - 11:42 Uur
Wildenborch 4

Hier zie je een onderdeel van de grote kaart waarop de twee percelen van opa Eggink staan aangegeven: perceel 133 en 153.

Vrijdag, 25. Juni 2021 - 11:40 Uur
Wildenborch 3

Je ziet dat de printer kuren had....

Nieuwe bijdrage  Oudere bijdrage

Aanmelden