Weblog1

Zaterdag, 19. Augustus 2017 - 08:40 Uur
Vrienden voor het leven...

Het lijkt of vier dagen in een andere omgeving wel een uitje van twee weken, zoveel indrukken krijg je in korte tijd. Mooi om familie en bekenden weer eens te zien natuurlijk. Toch is thuis komen ook weer fijn. Alleen word ik weer terug gezet in een omgeving waarin zoveel me doet herinneren aan Mark die hier verleden jaar zoveel heeft gedaan. Geverfd, bomen omgehaald, hout gezaagd, waterslangen in gegraven, we hebben er nog steeds plezier van.
Net toen ik het een en ander zat te overdenken en Wim even een visje ging halen op de markt ging de telefoon. Hessel, een van de vier hechte vrienden, belde. Tja… hoe het met ons was en dat ze graag met z’n drieën een keer bij ons wilden komen, de vrienden…. Tja… toen schoot ik weer even vol.
Hessel, Paul, Andres en Mark. Het waren zulke goede vrienden die elkaar om de drie maanden opzochten. Vanuit Groningen, Utrecht, Zwolle en Emmen, telkens bij een van hen thuis. Eerst bijpraten over ieders wel en wee. Daarna gingen ze kaarten, vaak in een bijpassende outfit mèt sigaar. En waren ze de andere morgen uitgeslapen , ging iedereen tegen de middag weer naar zijn eigen plek. Met Hessel en ook Viona had Mark een hechtere band, leek mij. Afgelopen zomer en winter wanneer Mark voor een sollicitatie of familiebezoek in hun buurt was ging hij bij hen aan. Hij kwam altijd heel blij terug.
Jammer dat we begin september er niet zijn. Wat later gaat een van hen naar Hongarije om een adoptiekind op te halen en dat neemt ook tijd.
Maar ik weet zeker: wat in het vat zit, verzuurt niet.

Vrijdag, 18. Augustus 2017 - 09:00 Uur
Naar Gelselaer

26 augustus 2011

Het bleef niet bij lezen, de dauw trok op en die middag stappen we in de auto, laten de honden op hun favoriete plek uit en gaan richting Gelselaer. Kijken of er iemand thuis is.
Roelie was 50 jaar geleden mijn collega op de van Heemstraschool en we werden meteen vriendinnen. Ik was het eerste jaar bij mevr. Sobering in de kost, zoals dat heet, en Albert was een van haar zonen. Het was altijd plezierig als hij in de buurt was.
En zo is het gekomen dat Roelie en Albert een stel werden. Ook hun leven heeft hoogte- en dieptepunten, maar ze zijn er nog en we hebben samen een fijne middag gehad op hun terras in het mooie en landelijke Gelselaer. Natuurlijk kwam ook de verdrietige tijd voor en na het overlijden van Mark voorbij. Maar het is altijd beter om er over te praten dan het te verzwijgen. Mark blijft altijd een onderdeel van ons gezin èn onze familie. Wanneer we ’s avonds een kaars aansteken naast zijn foto met Queeny, voelt het of hij om ons heen is. Soms halen we leuke herinneringen op, soms zitten we gewoon in gedachten, Queeny bij Wim en Storm aan mijn voeten.

Woensdag, 16. Augustus 2017 - 07:50 Uur
Dauw....

Van de dames van de tuinclub gisteren waren er vier die ik in de loop van de tijd al eens gezien had. Bij de een had ik al eens de tuin bewonderd, met een ander aan bloemstukken gewerkt voor het huwelijk van Jaap en Mirjam. Engelien, de schoonzus van mijn vroegere schoolvriendin Anneke was er. Mijn gedachten gaan meteen terug naar die schooltijd op het Baudartius toen ik haar tegenkwam en wij ontdekten dat we veel gemeenschappelijks hadden, onze achtergrond en interesses. Ik wilde toen al juf worden en zij verpleegster. Samen wilden we wel naar Nieuw Guinea dat toen nog bij Nederland hoorde. Dat laatste is er niet meer van gekomen. De rest wel.
Tot zo'n 20 jaar geleden bleven we elkaar af en toe zien. Ze is nog eens in Hengelo geweest en ik bij haar in Gorssel na de geboorte van haar eerste dochter. Misschien is het nu tijd om de draad weer op te pakken.
Het was vanmorgen wakker worden in de dauw. De zon zie je heel vaag haar best doen. Het maakt voor Storm en Queeny geen verschil. Storm ligt 's nachts onder ons bed, maar om 8 uur staat hij paraat ernaast. Queeny net zo, de beide koppen komen naar me toe. Het is tijd baasjes. Tja, wat doe je dan?
Heb je geen kinderen meer, dan zijn het je honden die de tijd in de gaten houden. Hun biologische klok werkt goed. Dartelend lopen ze voor me uit maar de weg waar de uitlaatplek is. Er wordt kennis gemaakt met andere honden, gegooid met de bal en wanneer we aan het ontbijt zitten liggen die twee tevreden aan onze voeten. We maken plannen voor de dag of.... misschien brengen we de dag eens lezend door...

Dinsdag, 15. Augustus 2017 - 18:54 Uur
De Tuinclub

'Bunt jullie dinsdag ok op de Boomgaard', vroeg Diny vorige week al. 'Dan komme wi'j met de tuinclub die kante op'. De tuinclub is een onderdeel van de Vrouwen van Nu in Eefde. Het bestaat uit leden die de gezamenlijke interesse hebben: de tuin. Elke maand doen ze iets op tuingebied. Er zijn al heel wat tuinen van leden bewonderd. Maar vandaag hadden Diny en Dirkje de beurt om iets te organiseren. Ze zijn bij Ben en Diny begonnen met koffie en natuurlijk een blik op de bloeiende zomertuin. Daarna gingen de 20 dames op de fiets naar de buurtschap Delden waar vlakbij het Timmermanshuus, de boerderij waar Ben opgegroeid is, Frieda woont die ze een uurtje vermaakte met het passen van zelfgemaakte hoedjes.
En... tegen de middag kwam het hele stel dames aanfietsen over de Lieferinkweg naar de plek waar Diny opgroeide. Diny had onderweg al veel vertelt over de plekken waar ze langs kwamen. Daarna was het tijd voor de lunch met zelfgemaakte soep van Diny en Dirkje. Joke had de tafels en stoelen al klaargezet, Ben en Eppie de gamellen met soep gebracht en werd er gezellig gegeten en gepraat. Natuurlijk waren Wim en ik ook uitgenodigd en lieten ons de soep smaken. Diny vertelde daarna over onze jeugd op de boerderij, onze twee vaders, beiden Hendrik Jan Eggink, en de beide broertjes die hier geboren werden. De jongste, Johan, is hier op de boerderij gebleven. Ben vertelde hierna over de Rijvereniging, over meneer van de Wall Bake en hoe ze elkaar gevonden hebben door de paardrijsport.
Johan vertelde hierna over het bedrijf, dat zich uitbreidde met de Vekabo camping en sinds kort geen melkveebedrijf meer is.
Tot slot hield Dirkje nog een mooie slotspeech. Johan en Joke werden bedankt en de dames vertrokken voldaan naar hun laatste adresje bij de familie Vlogman in Vorden waar Henny de tuinscepter zwaait.

Zondag, 13. Augustus 2017 - 18:07 Uur
AJAX

Johan, gefeliciteerd!
Wat kun je toch vergissen in de belangstelling van je eigen broer. Als voetballer bij VV Vorden en later Pax was zijn liefde voor voetbal voor altijd bezegeld. Toen dan een paar jaar geleden De Graafschap kampioen was geworden feliciteerde ik hem daarmee. Dat was even tegen het zere been. Hij was helemaal geen fan van de Achterhoekse club, maar van Ajax. En die had net verloren. Au au. Ik kon het even niet volgen. Hij voegde er nog aan toe dat hij er niet meer aan wilde denken en als hij straks van het buurfeestje thuiskwam zijn humeur hopenlijk beter zou zijn.
Zonet kwam hij even bij ons bij de caravan, even buurten, de nieuwe luifel bekijken, maar bleef aan de keukenkant staan. 'Gao zitten, Johan' en ik klopte al op de bank naast mij.' Dan kuj meteen de voetbal meekieken.' Het is immers zondagavond en van 7 tot 8 is het sport wat de klok slaat op de tv. 'Nee, vanaovend kiek ik gien voetbal, Ajax hef gisteren verloren'. Meer woorden maakte hij er niet aan vuil. Tja... principes he! ' Maor komt jullie mergenaovend biej ons, ku'w samen naor 'We zijn er bijna' kieken', voegde hij er aan toe. Gezellig, we gaan het niet over voetbal hebben.
Jullie hebben al door dat we nu even weer op Camping De Boomgaard zijn. Op huis en have wordt gepast.

Oudere bijdrage

Aanmelden