Weblog1

Maandag, 27. Mei 2019 - 00:02 Uur
Een zondagmiddag...

Zomaar op een zondagmiddag kregen we een bezoekje van een oude schoolvriendin. Ze had het boek Rick besteld maar er was door de omstandigheden nog niet van gekomen om het weg te brengen. En zo ver wonen ze niet bij ons vandaan en dan is het jammer om een boek op te sturen.
Dit was leuker, we hebben uitgebreid bijgepraat. Ze troffen het ook dat Rick er net was en zagen ze een grote volwassen man terwijl ze nog een kleuter van vroeger in de gedachten hadden. Erna was gelijk met mij klaar op de Groen van Prinsterer Kweekschool in Doetinchem. Zij vertrok naar een school in de NO polder en ik naar Hattem. Het was voor beiden een moeilijk begin, voor het eerst echt voor de klas èn voor het eerst ècht van huis. Ik had het plan om eens per maand naar huis te gaan maar het werd uiteindelijk elke week en stond ik om kwart over 4 al met mijn weekend tasje bij de bushalte.
Erna had hetzelfde en we zochten elkaar tussendoor maar op. Ik was na een jaar gewend, had Wim al leren kennen en Erna verhuisde naar Vorden waar ze aan de school op het Hoge een baan kreeg en waar het haar 10 keer beter beviel dan in de polder. Ze raakte bevriend met Diny en kwam regelmatig op de Boomgaard dat voor haar ook een fijn gevoel gaf. En zo zien we elkaar af en toe en voelt het goed om contact te houden. We gaven ze een kleine rondleiding over ons erf van tegenwoordig. De Pippies lieten van zich horen toen ze ons zagen en Storm bleef zijn balletje naar ons brengen. Bezoek vindt dat altijd leuk, maar ze zijn gewaarschuwd: een keer gooien betekent steeds weer hond met bal smekend aan je voeten.

Zaterdag, 25. Mei 2019 - 22:13 Uur
Met liefde gedaan

Het afscheid van onze vriendin Riet was indrukwekkend net zoals dat van Ben nog maar 3 maar drie maanden geleden was. Beiden komen uit een grote familie en dat was te merken. Voor de kinderen was het een moeilijke week en nu dan de dag van het definitieve afscheid. Allemaal hadden ze een taak bij dit laatste gebeuren wat ze voor hun moeder en oma konden doen. De kinderen waren in de weer met de kaarsen en de bloemen en kleindochter Marit las een mooi gedichtje voor haar geliefde oma. Christian vertelde over het leven van Riet, Simone en Ingeborg lazen prachtige gedichten.
Toen Riet vanuit het ziekenhuis weer naar huis kon koos ze zelf voor het Hospice de Cirkel in Raalte. Ze zou niet lang meer te leven hebben. En dat was een goede beslissing. We wilden toch graag persoonlijk afscheid nemen van deze lieve vriendin maar dat ging al niet meer. Daarom mailde ik Ingeborg een brief aan Riet met het verzoek dat voor Riet voor te lezen. Ook daarvoor was Riet al te ver, ze overleed afgelopen maandag. De kinderen waren ontroerd en vonden die brief zo waardevol dat ze me vroegen dat bij het afscheid voor te lezen met een eventuele aanvulling. Ach… voor Riet is me niets te veel.
We waren op tijd in Luttenberg bij de mooie kerk. De pastoor maakte van te voren tijd voor een praatje want wij waren de eerste bezoekers. Even later stroomde de kerk vol en de Eucharistieviering, compleet met het Herenkoor waar Ben ook zo lang deel van uitmaakte, begon. Voor ons als Protestanten was het even wennen maar uiteindelijk is er in onze beleving weinig verschil. Riet had ook bij het afscheid van Ben aangegeven dat het afscheid wel een oecumenisch tintje moest hebben. Zo zijn ze met ons tijdens een van de vakanties op De Boomgaard mee geweest naar de Barchkerk in Barchem en een openluchtdienst in de Groene Kathedraal, zoals de plek in het bos bij Kasteel Vorden ook wel genoemd wordt.
Er was een zin van de pastoor die me bijbleef en wat bedoeld was als een troost voor de kinderen. Ze mochten alle drie opgroeien in een gezin waar liefde was. Misschien is dat wel het grootste cadeau wat je je kinderen kunt meegeven. Na de rest van het afscheid in het Crematorium in Nijverdal, het gedichtje van Marit, de mooie muziek en mijn aandeel was het tijd voor bijpraten bij de koffie met heerlijke broodjes. Mijn vertellen over onze ontmoeting, de warme vriendschap die altijd gebleven is en het lezen van de afscheidsbrief werd gewaardeerd en ik kon daarover alleen maar uitbrengen: ’Met liefde gedaan’.

Vrijdag, 24. Mei 2019 - 10:12 Uur
en meer memories...

foto: 2015 Lochem. Ben en Wim dragen beiden hun hes uit Nieuw Zeeland

December 2017- Anda vertelde ooit eens dat Stefan bij binnenkomst in hun kamer verbaasd vroeg: ’Is hier een bom ontploft of zo?’, toen de nog kleine kleindochters een middagje bij hen waren en alle speelgoed in het rond gestrooid lag.
Maar nu Riet…: ‘In een kwartier hef e et hele huus verbouwd’. Riet zit op de praatstoel en vertelt over haar kleinkinderen. Ze heeft ze in soorten maar ze vertelt over de laatste drie, allemaal jongetjes. De allerkleinste is 1,5. Riet kan het heel beeldend vertellen zodat je zo de kleine met fladderende armpjes bij hen door de kamer ziet lopen, links en rechts de boel neermaaiend.
We hebben ook alle tijd om bij te praten. We zitten nl. in de bus naar Katwijk bij Leiden. Riet had ons dat een paar maanden geleden voorgesteld.
Na de koffie in Kerstsfeer bij Ben en Riet gaan we dus per luxe touringcar vanuit Raalte naar Soldaat van Oranje, de Musical. Wat een comfort hebben die bussen tegenwoordig.
De Musical was overweldigend, een spektakelstuk. 'Dat huus verbouwen en een bom ontploft' was hier inderdaad kinderwerk bij. We hadden ooit de film wel gezien en ik was verdacht op wat tragische momenten.
Toch grepen me sommige acties extra aan.
Jammer dat het ten strengste verboden was foto’s te maken, maar ik ben nou eenmaal een gehoorzaam kind en deed het niet stiekem. Op de terugweg zag ik de beide mannen in slaap sukkelen, maar met Riet naast je kom je niet eens op dat idee. Eenmaal terug in Raalte konden we nog even de ontknoping van Maestro meemaken en heel tevreden over de mooie dag reden we weer richting Schoolpad.

Donderdag, 23. Mei 2019 - 17:54 Uur
Memories

In 2017 begon één van onze gezamenlijke kampeerweken wel heel apart. De planning was dat we eerst in de buurt van Bergen een camping gingen zoeken, want Riet en ik zouden een workshop schilderen volgen in dit kunstenaarsdorp. De heren zouden zich die dag samen vermaken. We vertrokken vanaf ons Schoolpad want de avond ervoor hadden we in Veenhuizen de voorstelling het Pauperparadijs gezien. Wij gingen voorop met de caravan en Ben en Riet volgden met de camper.
De afspraak was om vlak voor de Afsluitdijk te stoppen voor een koffiepauze. Dan zouden we al dik over de helft zijn. We belden elkaar om te horen hoever ze waren. Wij konden de camper van Ben en Riet nl. niet zien. 'O, wi-j zit vlak achter jullie..', meldde Ben. Wij zagen ze niet achter ons maar dat was ook niet goed te zien met de caravan er tussen.
Tegen de tijd dat we Bolsward naderden belde Riet. 'Foi, dat is mien toch wat, wi-j zaten de hele tied achter net zon caravan is die van jullie, precies dezelfden, een Swift Toscane. Het was allenig een betje vremd dat -e ergens bie Steenwiek van de weg af ging naor Blokzijl en toen dache wi'j dat iele deur de polder gingen. Tot dee caravan bi'j een camping in Blokzijl stoppen en niet Wim maor een heel andere kearl naor buten kwam.'
Wij hadden intussen de afgesproken parkeerplek bereikt en toen Ben en Riet eindelijk arriveerden had ik de koffie en broodjes klaar. De rest van de reis verliep gelukkig voorspoedig en na een paar mooie dagen dichtbij zee vertrokken we om ons samenzijn op camping De Boomgaard voort te zetten.

Woensdag, 22. Mei 2019 - 18:24 Uur
Kippenvel

Lang, heel lang geleden had ik als vak op de MMS: muziek. Dat hield behalve de verplichte blokfluitles en het koor op vrijdagmiddag, ook het luisteren naar klassieke muziek in. Van dat blokfluiten heb ik nog gemak van gehad toen ik eenmaal voor de klas stond. Zingen heb ik altijd mooi gevonden, de uitvoering van de Lucas Passion vond ik echt geweldig. Mijn handwerkles aan de meisjes van klas 4 op de van Heemstraschool werd steeds opgeluisterd door lekker in het gehoor liggende liedjes. Ik meen nog steeds dat de meisjes het handwerken daardoor echt leuk vonden.
Het afwassen thuis op de Boomgaard ging ook gepaard met het tweestemmig èn uit volle borst zingen van Diny en mij. We hadden nl samen een echte platenspeler gekocht met twee plaatjes. Op de ene stond: 'Twee reebruine ogen die keken de jager aan’ en het liedje 'Muss ie denn' van Freddy Quinn was er een op de andere plaat. Dat zongen we tweestemmig.
Maar sinds mijn stem zo gezakt is en ik niet goed meer wijs kan houden, is het gebeurd met de pret.
En klassieke muziek… tja… we leerden kabbelende beekjes en rollende donder herkennen in zo’n muziekstuk, maar het kan me gewoon nog steeds niet boeien. De enige manier voor mij om mooie muziek te herkennen is het kippenvel dat ik soms krijg. Dan doet het me wat. En dat heeft meer met gevoel te maken. Via Henk Braakhekke, die het ooit weer van zijn neef Berend Koning doorgestuurd kreeg, kwam er toch weer een kippenvelmoment.

Door een klik op de titel krijgen jullie misschien ook even zo'n kippenvel gevoel.

Oudere bijdrage

Aanmelden