Weblog1

Vrijdag, 17. Januari 2020 - 16:07 Uur
Over een Belg op hout.

Het is me wat. Ben ik even uit de running wat betreft het schilderen, krijg ik zomaar weer een opdracht om een paard te schilderen op zo ruw mogelijke ondergrond. Ze had mijn schilderijen gevonden op mijn website. Zij hadden iets met een speciaal soort paard.
Ik kreeg er een voorbeeld bij van een fors Belgisch trekpaard. Het is even wat anders dan de favoriete paarden van vader Hein, het Gelderse ras, geschikt als werk- en rijpaard.
Op de foto was de Belg nat en had niet de kleur die ze wilde. Droog was ie warmer van kleur. Daarom kwam er een foto achteraan van een Belg in de goede kleur.
Dat schilderen is het probleem niet, daar ben ik wel weer aan toe. Maar de ondergrond is even wat anders. De dikke plakken hout die ik heb staan zijn geschikt om neer te zetten en hang je niet zomaar aan de muur. Ze zijn 6 cm dik of meer. De kleinere plakken hout in mijn voorraad zijn te klein want het moet wel een blikvanger worden aan de muur van de keuken.
Ik zie me al Drenthe afstruinen naar een houtzagerij. Die zijn er wel, maar dat wordt autorijden en daar ben ik niet gek op.
Nu vond ik op een verstopplekje, zoals we er hier veel hebben, een soort lamp die gemaakt was op een deksel van een heel oud Duits wijnvat. De lamp heeft Wim er intussen afgesloopt en nu zou ik er iets van kunnen maken. Als mijn opdrachtgeefster dit niks vindt ga ik er zelf iets mee doen.
Ik belde Rick al of de EMCO ook bomen snoeit en kapt in deze tijd, maar dat doet de gemeente vertelde Rick. Bovendien is het hout dan vers en als het te snel droogt wil het ook wel gaan spijten.
Zo zie je dat een opdracht als dit nogal haken en ogen heeft.

Berichtje terug: Dit moet em worden: Een Belg op oud hout.

Woensdag, 15. Januari 2020 - 15:42 Uur
Jackie

Het is lang geleden dat Gerald zich voor het eerst op onze tuin ging storten, een Vutter met groene vingers. Hij was diep onder de indruk van ons uitzicht en heeft al veel handige tips gegeven van het 1 x per week onderdompelen van de orchideeën, het knippen van de rozen tot het op de kop zetten van een paar stukken van de tuin.
Zo bij de koffie vertelde hij dat hij ooit jachtopziener geweest is in de buurt van Velp. Laat nou onze oom Gijs daar in de buurt ook jachtopziener geweest zijn. Die woonde in De Steeg in het bos. Hij kende oom Gijs en tante Mies goed want hij moest wel eens samen met Gijs een drijfjacht helpen organiseren voor de hoge heren, vaak prins Bernhard en zijn gasten. Hij vertelde over het Jack Russeltje van oom Gijs dat ergens op de Imbosch door een wild varken aangevallen was en z’n buik was opengereten. Ter plekke werd het buikje dichtgenaaid. Het beestje overleefde het trauma.
Een tijdje later mocht Gerald met prins Bernhard en Pieter van Vollenhoven op jacht. Hij had de Jack Russell van Gijs meegenomen… zo achter zijn jas! Het beestje mocht van de prins beslist niet los, want dan zou de drijfjacht met de andere jachthonden verstoord worden. Nee, hij zou hem goed bij zich houden, beloofde Gerald.
Maar de jachthonden bakten er niks van en Gerald stelde voor om zijn hondje in te zetten. De andere jachthonden gingen in de auto en oom Gijs z’n Jackie dreef zoals het hoorde de wilde varkens de goede kant op. Er werden er 4 geschoten.
Prins Bernhard was onder de indruk en bood 1500 gulden voor het slimme hondje. ‘Dat zal ik eerst aan Gijs moeten vragen ‘, zei Gerald toen, ‘want het is zijn hond. Ik geef u alleen niet veel kans dat hij hem wil missen’. Toen kreeg hij zijn ƒ 7,50 voor hemzelf en ook ƒ 7,50 voor de hond, de normale vergoeding voor medewerkers aan een drijfjacht.
Toen hij Jackie terugbracht vertelde Gerald natuurlijk van het aanbod van de prins. Gijs en Mies hadden elkaar eens aangekeken. Een jachtopziener verdiende schandalig weinig. Toen zei oom Gijs: ‘Al bood hij 5 x zoveel dan kreeg hij hem nog niet. Hij heeft een tijdje terug ons leven gered en brand voorkomen doordat hij ons wakker blafte’.
Bovendien vertelde oom Gijs me eens dat hij dat onderdeel het minste van zijn werk vond: de weg wijzen waar de meeste zwijnen zaten...het voelde verraad aan die dieren.

Dit beschreef ik al eens in: Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe' onder de titel 'Het hondje van Gijs'.

Foto: dit is een andere Jackie, het Jack Russeltje van Henk en Anneke.

Dinsdag, 14. Januari 2020 - 13:04 Uur
Proeike

Een tijd geleden alweer kwam Wim vanaf de postbus lopen:
‘Wat is dat nou weer? Wie is toch die Proeike?’ Hij heeft net een praatje gemaakt met Geert, de postbode en heeft een brief voor mij in zijn hand, een grote. Wim zit dan al wel jaren met een Achterhoekse in het bootje en weet al heel veel eigenaardigheden over de Achterhoek en zijn bewoners, maar dit is nieuw voor hem.
Wanneer er ‘proeike’ op staat moet het wel over een paard gaan. Ik denk dat Diny er misschien iets mee te maken heeft, al is dat niet zo'n schrijfster. En ik ben ook niet jarig.
Nee... het is een dikke brief van nicht Gerrie met een sticker van een paard er op en daar staat dat ‘proeike’ bij. Gerrie en ik zijn, samen met Gerke, even oud en in en om Vorden opgegroeid. Onze familie is behoorlijk close. Gerrie kwam uit de buurtschap de Wildenborch- je weet wel- van de dichter Staring die daar vlakbij op het kasteel De Wildenborch woonde. En net als ik is ze opgegroeid op een boerderij. Oom Wim, de enige broer van mama, tante Hermien èn tante Riek, was ook al gek op paarden. Ooit was hij in militaire dienst en maakte deel uit van De Gele Rijders, de soldaten te paard.
Wanneer je een paard of veulen riep om die uit de wei of stal te halen riep je altijd: ‘Proeike...proeike....’.
En ging je de koeien ophalen voor het melken dan riepen we: ‘Kodda...kodda...kodda’, een afkorting van ‘kom dan’!
Als je de kippen ging voeren riep je ‘Tsjiep tsjiep...tsjiep’ en ze kwamen aanrennen. Had opoe voer voor de kat dan riep ze: ‘Pieie...pieie’ en de katten kwamen op het voer af. Alleen de hond riep je bij zijn naam: Trixie, Sacha. Laska, Kim, Scott, Tessa of zoals nu weer Storm.
Toen Wouter eens met een Roemeens kennisje bij ons was kwamen we ook even bij de kippen en ook zij riep ze met tsjiep...tsjiep... tsjiep! Wereldtaal dus.
Maar ik ben heel blij met een brief van Gerrie.

---Nu: Ik ben zuinig op haar epistels, want Gerrie is van ons drieën de eerste die over de grens van leven en dood is gegaan. Heb mooie herinneringen aan haar.

Maandag, 13. Januari 2020 - 12:46 Uur
Nog één keer: 80

Drie maal is scheepsrecht. Nog eenmaal over onze 80 jarige Wim. Dit originele cadeau kwam gisteren mee uit de Achterhoek, waarschijnlijk van een bekende Vordense slager. Daar komen we de winter wel mee door! We bleven nog even in de feeststemming vandaag want ook vriendin Susan kwam aan en we gingen nog even door met de taart die nog over was.
Wim kreeg intussen telefoon van de Univé die een schoorsteenveger langs wil sturen om de schoorsteen te inspecteren. Ons adres is soms lastig te vinden. Wim kwam met een uitgebreide uitleg inclusief hond aan het hek. Susan en ik kwamen niet weer bij. Die man kan soms zo grappig uit de hoek komen. Hij hield haar nogal aan de praat. Ik denk dat de bewuste man eerst even zal bellen. Een hond en een groot hek....? Je weet maar nooit.....

Maandag, 13. Januari 2020 - 10:20 Uur
80

Je wordt maar 1 keer 80 en dat heeft hij geweten. De felicitaties kwamen van alle kanten. Gisteren planden we het een en ander achter elkaar vanwege de ruimte. Tot eind van de maand slapen we nog beneden na de laatste heupoperatie. Tegen koffietijd kwamen de buren van beide kanten met cadeautjes en een grote taart, speciaal besteld bij de bakker van het Veenpark. Onder toeziend oog mocht ik hem aansnijden. Heerlijke taart!
’s Middags kwam een groot deel van de Achterhoekse familie en verrasten de jarige met zijn leeftijd in worst op boerenkool. Natuurlijk ook Gerhard en Judith en Rick. Verder natuurlijk veel telefoontjes en felicitaties per mail en FB. Wim voelde zich echt het feestvarken. Dank jullie wel allemaal!

Oudere bijdrage

Aanmelden