Weblog1

Zondag, 16. Januari 2022 - 13:00 Uur
Terugblik

Na een drukke week waarin de verjaardag van Wim in etappes werd gevierd blikken we terug op alle feestelijkheden, de gesprekken en natuurlijk veel herinneringen aan ons gezamenlijk verleden.
Rick begon over de boomklever die hij woensdag op Wims verjaardag had gezien bij de keet, waar ze koffie drinken met de ploeg. In zijn beleving liet Mark zien dat hij er bij was op deze dag. De boomklever werd een symbool voor ons van Marks aanwezigheid omdat het de enige vogel die te horen en te zien was bij het uitstrooien van de as van Mark in het Oeverse bos. Sinds die zomer 4,5 jaar geleden nestelt hij ook op ons erf.
Natuurlijk kwamen de verhalen over logeerpartijen van Ben en Niesje met de kinderen ook voorbij. Wat werd er vaak gelogeerd, de bus van van Gelder kwam voorrijden met alles wat ze maar nodig zouden kunnen hebben. Niesje speelde altijd op safe. En vergeet de herinneringen aan de oma’s niet. Catharina groeide met beiden op. Deze waren er altijd voor haar. Toen ze eindelijk op zichzelf ging wonen waren ze blij, ze kreeg een prachtig appartementje waar vader Ben ook veel voetstappen heeft achter gelaten bij de inrichting. En toen verzuchtten de oma’s: ’En nou nog een man’. En dat werd kort erop al Ariën. Het is een prachtig gezin geworden.
Rick zou zeggen: 'Daar boven zitten ze tevreden naar beneden te kijken, maar het bankje daar wordt nu te klein'. In gedachten zet hij er al een naast.
We zijn beiden erg verwend, Wim voor de inwendige mens en ik zelfs met bloemen en een echte border colliekalender. Nu staan de hyacinten van Diny klaar om uit te komen. Naast de kerstbak van Gera staat nu een voorjaarsbak van Catharina. Wat zijn we verwend!

Zaterdag, 15. Januari 2022 - 20:52 Uur
Een topdag

Vandaag hadden we een top dag. Wims verjaardag werd opnieuw gevierd. Behalve onze jongens en Judith kwamen Ariën en Catharina een dagje bij ons, een warm weerzien. We hebben zoveel gezamenlijke herinneringen dat we tijd tekort kwamen. Ariën en Catharina houden van vakanties in korte broek en een zonnetje. Dat wordt daardoor vaak Frankrijk maar nu begon hun interesse en dat van de beide dochters ook zich op Engeland te richten en daarvoor konden we ze over de geneugten van dit bijzondere eiland vertellen. De natuur, de Wells mannenkoren, het Lake District en de Dales, Schotland. Wie weet. Volgens Catharina had Paulijne al een lijstje klaar met hoogtepunten.
Het doet ons ook weer terugdenken aan onze fijne vakanties aan de overkant van de Noordzee.....

Die Cader Idris

Wat je vooral niet moet doen in Wales is het kiezen van een boerencamping aan de voet van de Cader Idris. Nadat we Berend en Rick op het vliegtuig hadden gezet gingen we nl door naar het noorden van Wales. Ook het midden is prachtig en we besloten daar eerst een paar dagen te blijven. We keken wat rond… zagen op een mooi plekje aan de voet van de Cader Idris wat caravans staan bij een boerderij en parkeerden even op een parkeerplaats aan de kant van de weg om poolshoogte te nemen. Daar kwam een wat oudere boer op een trekkertje aan in de stromende regen en lokte ons de camping op. De volgende morgen regende het nog en we gingen die dag naar de National Sheepdogtrial, van Wales dan hè, die daar in de buurt aan het Bala Lake gehouden werd. Ja… ook de Welsh people zijn trots op hun land en taal. Hier krijgen ze ook tweetalig onderwijs net als bij ons in Friesland.
We waren nog geen km van de camping of de zon begon te schijnen. De hele dag genoten we van de honden, de bazen en alle gedoe er om heen. We zijn amper de camping genaderd of daar stroomt de regen weer. De volgende dag verliep net zo. Regen bij het opstaan… en je bent 2 km verderop voor een geweldige wandeling bij Dolgellau of het weer is helemaal opgeknapt. We probeerden het ‘s middags nog een keer en gingen nu naar de kust.
Drie maal is scheepsrecht. Opnieuw een prachtige kustwandeling in de zon…. En regen bij thuiskomst. Nee….die Cader Idris…… moet je vooral mijden.
Maar de Britten zelf? Een mede kampeerder aan een lange afstandswandeling benoemde het als de Great British Wellsh Weather

Foto's: Bij het Bala Lake voor de Sheepdogtrial en... Wim in de rij voor de fish and chips. Hij valt ook helemaal niet op hè?

Vrijdag, 14. Januari 2022 - 20:36 Uur
Harold

Onze oudste neef Harold is op 90 jarige leeftijd overleden. We hebben goede herinneringen aan hem, aanvankelijk via foto’s en de brieven van Herman. Later kwam hij een keer met zijn oude vader Herman mee en ik had een leuk gesprek met hem. Zo gek is dat. Heb je elkaar nooit gezien en toch voelde het zo vertrouwd. Het was of hij een oudere broer van me was. Hij stuurde me daarna de memoires van zijn vader Herman. Die was in bij de Indianenschool van een wagen gevallen en kon daarna dit vrijwilligerswerk niet meer doen. Curtis raadde hem aan om zijn memoires op te schrijven en daardoor weten we nog meer van zijn gezin en Harold die in zijn voetsporen trad.
Toen Wim en ik in 2012 samen Met Berdena en Curtis bij hen op bezoek waren gingen we samen naar de Black Hills en bezochten op de terugweg de Bad Lands wat op ons veel indruk maakte, het land waar de Indianen maar heen moesten nadat er goud gevonden was in de Black Hills. Eenmaal terug in Sibley lieten Harold en Luella ons alles in de omgeving zien, waar ze gewoond hadden en vooral ook wat er verbouwd werd. Hij wees telkens al rijdend naar opzij: ‘Corn…. Corn’, het belangrijkste product van Iowa naast de opbrengst van de melkveebedrijven. Harold was net als zijn vader een boer in hart en nieren en Luella steunde hem in alles, een bijzonder echtpaar. We weten zelfs waar hij begraven wordt, een mooie begraafplaats waar je met de auto op kunt rijden en waar hun graf al klaar is met steen en al. Alleen de sterfdatum moet nog ingevuld. Harold, de liefhebber van z'n gezin èn zijn Holsteiners. Hij zal zeker gemist worden.

2012, zondag in Sibley. We're always dressed up when we attend church', zei Luella. Een mooi paar.

Donderdag, 13. Januari 2022 - 11:06 Uur
De grote dag

Wim heeft zijn grote dag weer achter de rug! Hij voelde zich echt jarig. Wat een aandacht. Drie jaar geleden zat hij er nog heel anders bij met chemo’s en een operatie voor de boeg. Gelukkig voelde hij zich nooit ziek al zie ik op de foto’s uit die tijd iets anders. Wat een smal en bleek gezicht had hij toen. En het haar wat altijd zijn pronkstuk was verdween in korte tijd bijna helemaal.
Maar het is weer terug al zijn de eerste krullen verdwenen. Hij voelt zich prima en al heeft hij te dealen met het feit dat hij met een stok loopt en dat niet anders zal worden. We nemen het leven zoals het komt en genieten nu van mooie uitzichten op de tv van plekken waar we ooit zijn. Misschien moet Rick nog weer eens zo’n leuk super 8 filmpje afdraaien. In de tijd dat we met Dick en Anda en later met Klaas en Sanny op pad gingen zijn er nog een paar filmpjes. Hij is de technische man in de familie. Heeft hij niet van mij.
Anja en Frank brachten gisteren als slot van de verjaardag een grappig koffieapparaatje mee voor Wims verjaardag. Ik vond haar koffie altijd zo lekker. Ze deed het me precies voor hoe het een en ander werkte. Nu kan ik het ook maken. Het duurde vanmorgen wel een half uur voor ik door had hoe het werkte met de verschillende cupjes en sterktes.

Foto: 30 jaar geleden, nog lang voor de man met de stok...

Dinsdag, 11. Januari 2022 - 13:10 Uur
Een schep met een geschiedenis

Kennen jullie dat ook? Als je een foto tegenkomt en ineens plop... komt er een herinnering boven. Han van der Lans heeft elke dag een soort quiz op de fb site van Vorden en Hengelo. Een groot succes. Hij laat foto’s zien uit heel de gemeente Bronckhorst en jij mag kiezen in welke van de drie genoemde plaatsen dit bouwwerk of uitzicht voorkomt.
Ik kwam één keer tot 9, maar vaak blijft het bij 4 of 5. Ik ken de omgeving van Drempt en Hummelo niet zo.
Gisteren kwam er de foto van een half ingegraven soort hut voorbij als beginplaatje en meteen ging mijn jeugd op de Boomgaard weer spreken. Achter de schuren bij ons stond een mangelkeet, waar vroeger de mangels of ook wel voederbieten genoemd in opgeslagen werden. Er lag een aarden wal omheen net als bij deze foto. In mijn beleving was die bij ons breder. Toen ik wat ouder werd en de verhalen over de oorlog loskwamen vertelde pa over het aangeschoten Engelse vliegtuig dat heel laag over de boomgaard had gevlogen. Er viel een helm uit. Het vliegtuig zou in de buurt van timmerman Ruiterkamp neergevallen zijn, waarschijnlijk zonder overlevenden. Vader Hein voelde zich niet prettig met een Engelse helm in huis in oorlogstijd en begroef de helm in de aarden wal om de mangelkeet. Pas veel later werd de helm weer opgegraven en diende het voorwerp met herinneringen als voerschep in de voerkist op de deel. Een schep met een geschiedenis...

Oudere bijdrage

Aanmelden