Weblog1

Maandag, 14. Oktober 2019 - 10:30 Uur
Ben ik hier wel goed?

Al even geleden meldde Het Dagblad van het Noorden dat er in België een vergissing is gemaakt bij de behandeling van twee patiënten. Bij de man die alleen een onderzoek onder narcose moest ondergaan werd door de uroloog iets operatief verwijderd. Wat dat was werd er niet bij verteld en degene die de operatie zou moeten ondergaan kreeg dat volkomen overbodig onderzoek.
Dat zal mij niet gebeuren dacht ik toen ik in 1976 voor een blaasonderzoek het Gerardus Majella ziekenhuis in Hengelo in ging. Mijn blaas is mijn zwakke plek en volgens onze huisarts Busschers moest er maar eens verder naar gekeken worden.
Het begon al bij de opname: ‘Kleedt u zich maar vast uit en u mag uw bedje in’.
Ik was hogelijk verbaasd: ‘Nu al… ik hoef vanmiddag pas voor het onderzoek. Ik ben hier maar voor één nachtje’.
‘Dat maakt de dokter wel uit’, kreeg ik toen te horen.
Daarna volgden de gewone testjes en die middag werd ik in operatiekledij naar de operatiekamer gereden. Ik kwam in de lift naast een ander vrouwtje te staan, net als ik klaar voor de operatie met zo’n stom mutsje op. Gek dat je dan meteen gaat uitwisselen wat er gebeuren gaat. Zij moest aan een liesbreuk geholpen worden. Wij werden gelijk vanuit de lift naar een operatiekamer gebracht.
Ik zag geen arts en ze wilden meteen al met de narcose beginnen. Bijna in paniek heb ik twee keer gevraagd of ik hier wel goed was en of die bepaalde specialist er was. Ik werd gerustgesteld. ‘Komt helemaal goed, de dokter komt eraan.’ Pas toen ik het vertrouwde gezicht binnen zag komen gaf ik me over.
Ja…. het bleef bij één nachtje en de blaasspiegeling bracht geen enge dingen aan het licht.
Maar toen ik weer thuis was kreeg ik wel een rare donkerblauwe streep aan de binnenkant van m’n arm waar het infuus gezeten had. Ik kon meteen aan de antibiotica.
Nee… ziekenhuizen moet je niet te vaak van binnen zien.

Zondag, 13. Oktober 2019 - 21:03 Uur
Zondagmiddag

Het zijn mooie momenten als je op zondagmiddag beide jongens op de bank hebt zitten.
We waren naar het Smalspoormuseum geweest, Wim en ik. Gert Jan beloofde Wim dat hij met zijn kleine scootmobiel mee kon in het treintje het veen op. Gert Jan is al heel lang vrijwilliger bij dit mooie museum en vanmiddag had hij dienst. We keken onze ogen uit, wat een werk was er van dit smalspoormuseum gemaakt.
Enthousiast vertelde hij over de ontwikkeling van het vervenen in dit deel van Drenthe en heel veel over de verwerking en het vervoer van de turf. Het treintje zat helemaal vol, goed gevuld met ouders en oma’s en opa’s met hun kleinkinderen. Gert Jan deed het leuk met de kinderen. Hij maakt grapjes met ze. Overal onderweg stopte de trein en vertelde hij over wat hier te zien was. Een mooi gebied waar we vaker terug hopen te komen.
Eenmaal thuis was Rick er al en even later Gerhard, even een uurtje samen om alle nieuwtjes uit te wisselen. Gerhard werkt op dit moment in Hengelo, de stad waar hij opgroeide tot zijn 17e. Tussen de middag gaat hij dan even de stad in. ‘Ik krijg allemaal flash backs’, zei hij. Al deze plekken kent hij zo goed. Er is misschien wel veel veranderd maar de sfeer, ook op de werkvloer is hetzelfde gebleven. ‘Laot gaon’ is een uitdrukking die hij hier regelmatig hoort, zo vertelt hij en glimlacht.

Zaterdag, 12. Oktober 2019 - 21:52 Uur
Bolletje

In 1983 verhuisden we naar Emmen onder het motto: waar je werk is, is je vaderland. Het was een hele omschakeling, het afscheid was nogal wat. De jongens waren al naar Lochem en Emmen om op tijd op school te kunnen beginnen en Wim en ik tuften achter de verhuiswagen aan, buurvrouw Marijke en nieuwe bewoonster Annie in de keuken van Marnixstraat 40 achterlatend. Heftig! Hengelo was 15 jaar ons thuis geweest en ik had niet gedacht dat we ooit weg zouden gaan. Twente zat intussen in ons hart.
Zoals de meesten weten is het met ons in Drenthe wel gelukt al was het eerste jaar wat moeizaam. We onderhielden de contacten en gingen nog vaak op vakantie met Klaas en Sanny.
Nu is het 35 jaar later en vanmiddag kwamen Bert en Diet uit Hengelo bij ons aan. Ze hadden later op de dag een feestje in Emmen en dat bracht ze op het idee om ons vooraf te bezoeken. Goed bedacht.
Ze kwamen binnen met een enorme papieren zak met Twentse producten. In Almelo staat de fabriek van Bolletje en de zak bevatte zo’n beetje alles wat Bolletje bakt. Wat een leuke geste.
We haalden natuurlijk herinneringen op aan onze tijd in Hengelo. Een van mijn eerste invalbeurten was op de Da Costa school en ik weet nog dat er al iets was opgebloeid tussen deze twee onderwijzers, er gonsde zoiets rond.
Een paar jaar later en wij waren inmiddels verhuisd naar de Marnixstraat werd Bert hoofd van de Marnixschool benoemd, precies tegenover ons. Intussen waren ze ook getrouwd. Gerhard en Mark hebben beiden in de 6e klas nog les van Bert gehad. Wim volgde in die tijd Klaas op als voorzitter van de oudercommissie en ook hierdoor was er intensief contact.
Omdat de jongens in de buurt nog wel eens een balletje trapten in de schooltuin sneuvelde er af en toe een ruit. Als Wim dan Bert opbelde om de schade te melden kreeg hij als reactie wel: ’Ha ha die jongens…. Ik zal de verzekering bellen’. En daar bleef het bij.
Het was goed om elkaar weer te zien en lief en leed uit te wisselen.
We hebben intussen de brosse eierkoeken van Bolletje al goedgekeurd.

Zaterdag, 12. Oktober 2019 - 13:36 Uur
De Hankenberghoeve

Trechterbeker, gevonden bij Hooghalen-3000 v. Chr.-

"Waarom heet jullie boerderij eigenlijk de Hankenberghoeve", vroeg ik Siebring toen we eens bij hen aan de koffie zaten.
Daar ging hij even voor zitten.
"Deze boerderij is gebouwd op een zandkopje", zo vertelde boer Siebring. "Verderop naar het zuiden was het vroeger allemaal veen en moeras.
In Schoonebeek woonde lang geleden ene meneer Hanken. Die had vast laten leggen dat hij later begraven wilde worden in het dorp Emmen. Toen hij kwam te overlijden werd z’n lichaam op een wagen gelegd die met enkele begeleiders naar Emmen vertrok, geheel naar wens van de overledene. De heer Hanken overleed echter in het najaar tijdens een zeer natte periode. De weg van Schoonebeek naar Emmen was door de vele regenval zeer moeilijk begaanbaar. Even voor Zuidbarge werd het zelfs zo modderig dat de wagen met de overledene erop vast kwam te zitten en de mannen niet meer verder konden. Toen kwam één van hen op het heldere idee om de overledene maar aan de kant van de weg te begraven. Zo gezegd zo gedaan. De mannen waren verder heel zorgvuldig en onthielden goed waar ze het lichaam begroeven. Het was op een heuvel vlak langs de weg even ten zuiden van Zuidbarge.
“Vanaf die tijd werd deze heuvel de Hankenberg genoemd. Kijk daar was het", en Siebring wijst naar de plek vlakbij.
Later zal blijken dat de heer Hanken niet de eerste was die daar begraven werd. In 1944 ontdekken arbeiders tijdens de ontginning resten van urnen. En na meer speurwerk vindt men onder een koepelvormige bodemverheffing de resten van een grafheuvel uit de Midden- Bronstijd. En hieronder weer worden resten van boomkisten gevonden, uitgeholde boomstammen waarin overledenen gelegd werden. Dit allemaal in de buurt van dat Stuifzandheuveltje.
In 1962 komt er zelfs bij het graven van de fundamenten van hun nieuwe woonhuis bij de boerderij een vrijwel ongeschonden amfoor te voorschijn op 60cm diepte, een bolvormig potje met vier oren op de buik en die is karakteristiek voor de strijdhamercultuur-4000 v. Chr.-. Waarschijnlijk is die amfoor ooit als grafgift meegegeven.

Vrijdag, 11. Oktober 2019 - 21:18 Uur
Geert Hanken

Heel oude kaart - 1634-van omgeving Emmen- Coevorden. Emmen ligt net onder het woord Suydevelt. Daaronder Emmermeer- moet zijn Bargermeer-, en daar weer onder Suydberge.


35 jaar geleden woonden we net in de nieuwste nieuwbouwwijk de Rietlanden in Emmen. We kregen daar een beetje zo’n camping gevoel. Iedereen woonde er net in die allereerste kring van huizen in deze nieuwe wijk. Verder was het allemaal bulten zand. De laatste vracht in het verhuisbusje werd op die bulten verbrand door die vier van der Kolkpyromanen. Ze genoten! Ik zie buurman Ger nog slepen met z’n struiken die overgebracht werden vanuit hun vorige huis, z'n haar stond in pieken alle kanten op, net een opgewonden haan. We waren gewoon één grote familie. Er werd een grote vrachtwagen met olifantenmest van onze dierentuin aangerukt om de schrale zandgrond die tuin moest worden wat vruchtbaarder te maken. Gezamenlijk huurden we een tuinder met zo’n tuinfrees om de grond wat losser te maken en we leefden met elkaar mee met lief en leed.
Dichtbij aan de Zuidbargerstraat woonde boer Siebring op de Hankenberghoeve. Rick die een stageplek zocht mocht daar stage lopen. Hij werd door de familie geweldig opgevangen ,maar toen hij z’n diploma kreeg was hij nog niet echt klaar om te gaan werken. Eén van de jongens Siebring had een reclamefilmpje van Socutera gezien over Werkenrode in Groesbeek, een vervolgschool voor lichamelijk gehandicapten en zag daar meer jongens en meisjes zoals Rick. Hij waarschuwde ons en zo is Rick daar terecht gekomen en heeft daar drie jaar een geweldige èn leerzame tijd gehad.
Henk en Annie kwamen wel bij ons over de vloer en wij bij hen. Siebring begon last van z’n knieën te krijgen. Hij kon met het jagen de sloot niet meer uitkomen, al wilde hij dat niet weten. 't Is gebeurd met hazen vangen', zei hij als je hem vroeg hoe het met hem ging. Bovendien werd hij 65 en besloot met het boeren op de Hankenberghoeve op te houden. Zoon Willem zette het boerenbedrijf voort. 25 jaar geleden verhuisden Henk en zijn Annie naar de Emmerhout en bouwden in deze nieuwe levensfase een heel ander bestaan op: wonen in een appartement, 700 m² volkstuin, vissen, dichten, schrijven, erover vertellen in zorgcentra, de wijk schoonhouden enz. Af en toe ontmoetten we elkaar en bleven geïnteresseerd in ieders leven.
We hebben al eens een mooie expositie ingericht in de Voorhof met gedichten en korte verhalen van Henk Siebring, die hij schreef onder de naam Geert Hanken. Wat hij zag gebeuren zette hij met humor op papier. Met zijn 85 jaar was hij zelfs aan de computer begonnen. Wie zegt dat je na je 65e kalm aan moet gaan doen?
Beiden zijn nu overleden maar ik denk met een glimlach terug aan onze gesprekken met Henk en Annie.

Oudere bijdrage

Aanmelden