Weblog1

Woensdag, 16. Januari 2019 - 19:03 Uur
Levensboeken bij Passage

De levensloop van de vrouw zoals die vroeger gezien werd.

Op deze eerste Passageavond in het Hoefijzer in Zuidbarge stonden we eerst stil bij de zieken en de zorgen om elkaar. Rika Barelds lipe een dubbele enkelbreuk op, Dinie Kalteren was gevallen.
Door Op Stee werd gevraagd om badhanddoeken voor de uitgeprocedeerde asielzoekers, in te leveren bij Rika Barelds.
Sjoukje opende de avond met een meditatie over vertrouwen hebben.
Toen was de beurt aan Hennie Haan , bij velen al bekend. Ze kwam een lezing houden op deze eerste avond van het nieuwe jaar.
Wat de TUK is? ‘De Theologische Universiteit Kampen’, was het antwoord
Tijdens haar opleiding aan de TUK had ze een scriptie gemaakt over Levensboeken. Ze ging daarvoor op onderzoek uit en ontdekte dat ieder levensboek verschillend is net zoals de mensen zelf. Hennie De Levensboeken die ze meebracht waren van 3 A3 tjes tot hele boekwerken. Met foto’s, stambomen, eigendoms akten en verhalen van vroeger. Je kunt ze maken voor je kinderen of voor jezelf, soms is het een handvat voor je verzorgers wanneer je oud en vergeetachtig wordt. Maar je kunt het gewoon maken omdat het zo leuk is om te doen.
Hennie zette ons aan het werk om met elkaar te praten over alle onderwerpen waar je in het leven mee te maken krijgt en inderdaad… hoe ouder je wordt hoe meer je te vertellen hebt. : de oorlogstijd, je eerste liefde, werk, spiritualiteit, enz.
Ze beschreef de verschillende periodes in je leven van de kindertijd waarin je leert te vertrouwen en te wantrouwen, de pubertijd waarin intimiteit een rol gaat spelen en de volwassenheid waarin je uiteindelijk de balans hopelijk gevonden hebt.
Het doel kan zijn dat je jezelf gaat begrijpen, de rode draad in je leven.
Het werd een avond van niet alleen luisteren maar van praten met èn luisteren naar elkaar.
Bij de Rondvraag bedankte Albertje iedereen voor alle steun en medeleven die zij en haar familie hadden ondervonden bij het overlijden van haar man. Het had hen goed gedaan.
Hennie werd door Sjoukje bedankt namens ons allemaal en Hillie eindigde met een mooi gedicht over alles wat ze ons en zichzelf toewenste voor 2019.

Dinsdag, 15. Januari 2019 - 23:02 Uur
Het was me zo'n dagje....

Vandaag was het weer zo’n dagje. De tegelzetter zou om 8 uur op de stoep staan om de nieuwe inloopdouche te betegelen. En Wim moest voor de pet scan naar het Scheper ziekenhuis. Ik sliep slecht want er moest van alles gebeuren voor we weg konden: brood mee want Wim moest nuchter zijn, een pot koffie voor Henk de tegelzetter en kippen, kat, honden verzorgen en de krant uit de bus halen.
De tegelzetter kwam uiteindelijk niet en de pet scan nam de hele ochtend in beslag, maar ik was meteen aan het begin al kapot. Ik had Wim afgezet en in een rolstoel in de hal geparkeerd, maar dacht je dat ik een parkeerplek kon vinden. Twee keer rondgereden en heb de auto toen maar op een invalidenparkeerplaats gezet, op hoop van zegen. Enigszins overstuur kwam ik bij Wim aan en in het voorbijgaan zag ik de gastvrouwen waaronder Hillie. Ze maakte kort een praatje. ‘Tja… als dat maar geen bekeuring wordt..’, zei ze nog. Toen ik Wim op de plek had gebracht ging ik tussendoor maar gauw naar huis, gelukkig geen bon op de voorruit.
Eenmaal thuis… nog geen tegelzetter. Hij had gebeld dat er een haastklus tussen was gekomen. Kan gebeuren. Even later weer terug naar het Scheper. Wim was klaar en we aten onze boterhammetjes maar in het Atrium met chocolademelk. Hillie kwam weer even langs en bracht ons zelfs een lekker kopje groentesoep. Doet weer goed. Daarna moesten we even wachten op de Pacemaker controle die voor de middag gepland stond. We zochten in de winkel daar nog een douchekruk uit met een goede hoogte voor Wim en toen naar de controle. Zijn pacemaker doet het nog een half jaar tot een jaar, maar alles leek goed. Toen auto halen, Wim met de rolstoel naar buiten, inladen en de stoel weer terugbrengen en dan op huis aan. Ik voelde me 100 toen ik thuiskwam en als ik naar Wim keek was die ook aan een flinke middagslaap toe. Maar een mens herstelt zich blijkbaar gauw. Na een uurtje plat was ik er weer, tot mijn eigen verbazing.

En een herinnering aan dit plaatje helpt ook weer...

Dinsdag, 15. Januari 2019 - 18:47 Uur
De foto van juffrouw Jannie

Elke vakantie proberen we een foto te krijgen waar we beiden opstaan. Soms moet je er spontaan iemand voor inschakelen.
'Ja hoor, we zetten jullie er wel even mooi op', zei de dame die we achteraf juffrouw Jannie noemden ergens in de Pennines

Dinsdag, 15. Januari 2019 - 16:45 Uur
Well dressing memories

Soms zijn het herinneringen aan lang vervlogen die je even laten glimlachen, maar het hoeft niet perse zo heel lang geleden te zijn, zoals deze. Wanneer ik ’s middags thuis ben mag ik graag om 4 uur naar Escape to the Country kijken op BBC 1. Wanneer we dan bekende plekjes voorbij zien komen zeg ik wel eens tegen Wim: ’Och Wim… kiek toch es, wet ie nog da’w daor ok bunt ewes’ en noem meteen maar wat karakteristieke punten op van de streek of gebeurtenissen. Intussen hebben we alle delen van Groot Brittannië al eens bezocht en het is lastig kiezen wat we nu echt het mooiste vinden. Soms is het Schotland met z’n Highlands, dan weer Wales, Exmoor, het Lake District of de Yorkshire Dales. Of zijn het toch de Borders van Schotland.
In het Peak District namen Tom en Joan ons eens mee naar een well dressing, een kunstwerk met bloemen als een blijk van dankbaarheid dat hun bron hen en hun dorp had behoed voor de pest een aantal eeuwen terug.Elk dorp in deze streek maakte er iets bijzonders van.
Wanneer we in het verleden vanuit Manchester na ons bezoek aan Tom en Joan terug reden naar de ferry in Hull of Harwich kwamen we ook weer door dat Peak District, een deel van de Pennines. En ook daar zijn zulke mooie plekjes en uitzichten. We ontmoetten daar tijdens een koffiestop een paar jonge vrouwen. Ja hoor, die wilden wel een foto van ons maken. De foto werd gemaakt door 'juffrouw Jannie’, zoals we haar later noemden. Het was de tijd dat er een vervolgserie op de tv te zien was met een juffrouw Jannie. Ze leek er sprekend op. Weet je ’t nog?

Maandag, 14. Januari 2019 - 18:25 Uur
Tweets van het Schoolpad 2

A.s woensdag haal ik de spiksplinternieuwe boeken op.
Tweets van het Schoolpad 2 is een feit. Opnieuw is het een bundel met korte verhalen die ik de afgelopen jaren schreef en die ik de moeite vond om op deze manier vast te leggen. Allemaal werden ze geschreven vanuit dit huisje aan het Schoolpad. Het zijn de belevenissen om ons heen met een lach en af en toe een traan. Ook Mark komt af en toe langs. Zo blijft hij altijd een onderdeel van ons gezin. Eveneens zijn het herinneringen aan de omgeving waar ik opgroeide en de mensen die zoveel indruk op me maakten dat ze in mijn geheugen zijn gegrift.
Zin in zo'n exemplaar voor jezelf of als cadeautje om weg te geven?
Bij voorinschrijving zijn er al een aantal besteld
Ze zijn nu nog te verkrijgen voor 12 euro. Later komen ze in de boekwinkel bij Bruna in Vorden en Vermeer in Emmen voor 13,95 euro.


hetty@hettysite.nl

Oudere bijdrage

Aanmelden