Weblog1

Zondag, 17. November 2019 - 15:34 Uur
Het Rijndal

Tussen een stapel oude foto's kwam ik de tekening tegen die neef Wouter ooit eens voor me maakte. Ik denk dat hij toen een jaar of acht of negen was.
Mijn gedachten gaan meteen terug naar de tijd dat we er onze zomervakanties doorbrachten in Badenhard in de verbouwde jachthut van de fam. Laborenz. En na ons of met ons maakten veel van onze familie, buren en vrienden kennis met de prachtige Hunsrück en het Rijndal bij St Goar. Heel wat kinderen hebben er frambozen geplukt, in de beek gespeeld en zwei Liter Milch bij boer Steeg gehaald. De lucht in die streek is nog zo zuiver. De uitdaging was een tochtje naar de Hohe Stein via de Marktplatz van St Aldegunde. Vandaar had je zo'n mooi uitzicht. Die Marktplatz werd voor allerlei festiviteiten gebruikt door de bewoners van Birkheim, het dorpje waarop wij uitkeken vanuit het raam in de jachthut. Daar werden de Bratwursten op de barbecue gelegd en bier gedronken tijdens hun zomerse Waldfest. Er is zelfs een soort open kapel gewijd aan de heilige Aldegunde.
Het Rijndal met al zijn facetten heeft ook bij Wouter toen al veel indruk gemaakt en toen ze een paar dagen bij ons hebben gestaan tijdens een vakantie maakte hij deze mooie tekening. Wouter, je ziet dat ik er erg blij mee was en nog ben.
Nog steeds komen we graag in deze streek al is het nu met caravan op een camping in de buurt of strijken we neer in Hotel Krone in Kestert aan de overkant van de Rijn. De laatste keer was het met Rick in Boppard en bezochten we alle mooie plekjes die we zo goed kenden. Meestal zochten we boer Gerhard Steeg en zijn vrouw Elfriede op als we in de buurt waren. Afgelopen jaar kon ik het niet…. Ze zijn altijd zo belangstellend en Ik kon hen dit keer niet vertellen over ons grote verdriet dat we Mark moeten missen….

Zaterdag, 16. November 2019 - 11:04 Uur
Donorcodicil

‘Waarom komen die mensen vanmiddag toch allemaal?’, vroeg Petra, voorzitter van V en T, zich af toen ze naar de Schepershof reed. Deze middag zou voormalig huisarts Harry Groenwold iets komen vertellen over orgaandonatie. De meesten hebben een leeftijd dat er toch niets meer van gebruikt kan worden, zo kwam dat in haar op.
Er was een flinke opkomst, zo’n 38 mensen waren hier op afgekomen en we zijn helemaal op de hoogte van het tegendeel. Er is geen leeftijdscriterium bij orgaan en weefseldonatie. Eén mens kan hierbij al 8 levens redden door het doneren van zijn/ haar organen en zelfs 100 door weefsels. Bij iemand op leeftijd met humor ontlokte dat de opmerking: ’Voor nood zou het van mij dus nog kunnen”.
Zowel bij kloppend als bij stilstaand hart kan er gedoneerd worden, al is dat laatste wel aan voorwaarden gebonden.
Ook de ethische aspecten kwamen aan de orde, iets willen betekenen voor een ander. Groenwold legde heel precies de zorgvuldige gang van zaken uit vanaf het bijna overlijden tot aan de daadwerkelijke donatie.
Bovendien verandert er iets op 1 juli 2020. Sta je dan niet geregistreerd als wel/ niet donor gaan ze er van uit dat je geen bezwaar hebt dat er organen en weefsel van je gebruikt worden bij (bijna) overlijden. Natuurlijk moet ook de familie wel toestemming geven. Het werd een middag om over na te denken wat jezelf zou willen en in elk geval het donorcodicil in te vullen en laat ook je naasten weten wat je wensen zijn in zo’n geval
Zo hadden we alweer een zinvolle middag waarin ook de ontmoeting met elkaar weer bijzonder was.
Tja... en wat willen wij zelf. De meningen zijn binnen ons gezin verdeeld: Van Wim mogen ze alles hebben, van een van de jongens niks, een duidelijk nee. En ik twijfel nog steeds.... ja ook nu nog.

Dat er nogal verdeelde meningen zijn op gebied van orgaandonatie mag blijken uit het artikel die je kunt lezen als je op de titel van dit stukje klikt. Daar was dokter Groenwold het helemaal niet mee eens.

Vrijdag, 15. November 2019 - 18:44 Uur
Als een generaal

Als een generaal overzag Hilbrand die morgen zijn zwemgroep, 12 dames en één heer. Die laatste was Wim. Hilbrand verstaat de kunst om ons te laten zweten op de vroege morgen. We moesten die morgen heel wat kunsten uithalen met een soort slang. Er op staan, er op zitten, en maar oefeningen doen. Net als op de donderdag zijn er een paar dames bij die als dolfijnen door het water schieten. De rest doet wat ie kan. We waren wat ontevreden over de lessen van een stagiaire op de dinsdag. Tja… ze moest het nog leren, maar we hadden niet het gevoel dat we wat deden. Ik weet niet of ze gebleven is, misschien mag ze het in een ander bad nog proberen. Toen kregen we de tip: maandag Hilbrand. ‘Die regeert de boel als een militair’. Nou hoeft dat niet altijd positief te zijn , maar we probeerden eens wat. Wim en ik namen toen een maandkaart waarmee we aan alles konden meedoen wat in Emmen, Klazienaveen en Schoonebeek in het zwembad wordt geboden. Wij hielden het bij ons Aquarena, maar dan 2 tot 3 keer per week. Een beetje conditie moesten we houden toch?
Wim vindt vaak dat de dames altijd tijd vinden voor een praatje onder het zwemmen. Dat vindt hij maar niks, daar kom je toch niet voor. Dat kun je na die tijd wel doen als we in het warme water liggen bij te komen van de vermoeienissen.
En zo ging het die morgen: Lopen maarrrr…allemaal die kant op, armen schoolslag, benen stil. Armen voor, benen schoolslag. Buik, rug. Buik en rug enz. Geen tijd meer om te praten.
Van ons mag Hilbrand blijven!
En Wim hoopt op zijn eigen terugkeer maar dan in ons nieuwe Aquarena bad. Nu beperkt hij zich noodgedwongen tot een kopje koffie na ons zwemmen om het contact te blijven houden.

Donderdag, 14. November 2019 - 20:03 Uur
Een schoer deur de bene...?

Voorjaar 2009- Dit is geen weer om achter de computer te kruipen, dacht ik een uurtje geleden. Ik zag Diny al prutsen in de tuin en Wim in Zeeland al op z’n fiets stappen om eens lekker uit te waaien want dat kun je daar.
Ik had er gisteren echt zin in. De tuin schreeuwde om onderhoud. Pa zei altijd: ‘In mei mo-j proberen et onkruud de baas te blieven. Daor he-j et hele jaor dan gemak van’. Ik had net een buxusschaar gekocht bij de Welkoop en ging meteen de grotere buxussen te lijf…. de een na de ander. Het werden pronkstukken. Ik wilde eigenlijk al stoppen toen ik de heggetjes zag die om aandacht riepen.
Tja…. Toen ging het mis. Dat was bukwerk. Een uurtje later kon ik bijna niet meer op of neer. Dat werd vanmorgen de chiropractor.
Ik biechtte op wat ik gedaan had en ook dat ik al een tijd geen oefeningen meer deed. De klachten waren toch over? Ik kreeg meteen, wel op een vriendelijke manier, ‘een schoer deur de bene’.
Ik had die uitdrukking blijkbaar nooit gebruikt waar de jongens bij waren, want Mark zei gisteren nog toen ik dit riep in verband met onze ondeugende haantjes: ‘Een schoer deur de bene… wat is dàt nou weer?’
Nou weet hij het!
Nu werd het dus weer masseren met olijfolie, rekoefeningen voor de rug, zitten op een kussentje en vooral blijven zwemmen. ‘Want wat u hebt is wel chronisch’, was de laatste opmerking van dokter Nimo. Dat weten we dan weer.

November 2019- De buxus heggetjes zijn bijna allemaal naar hun grootje, buxus aaltje en de droogte van de laatste paar zomers. De groentetuin en het tuintje bij het keetje verwilderen nu. In elk geval goed voor de insecten èn mijn rug. Ik ben al een jaar niet bij de chiropractor geweest en houdt het nu vooral bij aqua joggen en de zorg voor man en dieren om fit te blijven.
Maar een uitzicht dat we hier hebben! Dat blijft hetzelfde…

Woensdag, 13. November 2019 - 11:24 Uur
Mr Never at home

Een paar jaar geleden namen we afscheid van Willem Seldenthuis. We kennen hem al zolang we in Emmen wonen. Hij was Wims collega in de Kwaliteitsdienst bij Holvrieka. Willem was zeker iemand die je niet gauw vergeet, vol humor en een kwinkslag op z'n tijd. Hij kwam trouw elke zondag in de Schepershof voor de boodschap èn voor het samenzijn achteraf bij de koffie.
Ze hadden ooit een hond, een beagle. Hij bracht hem wel eens mee naar Holvrieka, een eigenzinnig dier dat thuis weer eens moeilijk te handhaven was. Het was een zeergeleerde hond, volgens Willem. Hij had alle delen van de encyclopedie al aangevreten.
Willem was eens in China voor zijn werk en zijn vrouw Trudy wilde hem daar bellen. Ze vroeg, ja echt waar, naar ‘Mister Never at home’. Zijn zoon Erik vertelde over zijn bezoekjes aan vader Willem. Wanneer hij eens bij hem at was het altijd gemakkelijke pot, meestal kaasfondue. Na het eten kon hij dan zeggen: ’Nemen we onze koffie met cognac en een dikke sigaar in de bibliotheek of de biljartzaal?' Het werd meestal een Nescafé in de huiskamer, maar het zegt iets over de persoon Willem. Hij maakte prachtige rake tekeningen waar hij menigeen bij een speciale gelegenheid mee verraste.
Eenmaal met de VUT, kwam hij meer toe aan zijn andere hobby, houtbewerken. Een van de kunstwerken was een bald eagle, een indrukwekkende adelaar die we ooit in Canada zagen. We maakten met Henry en Tonny een groepstocht met gids in bootjes en we kwamen langs het nest van zo'n adelaar met witte kop. De gids liet ons toen de boten aan elkaar vasthouden zodat we met alle bootjes één geheel vormden en de adelaar ons niet zou durven aanvallen. Het ging helemaal goed, wel spannend.
Toen we indertijd Ricks appartement opgeknapt hebben tijdens zijn vakantie, alweer in Canada, kwam er een Canada wand met foto’s van Ricks verblijf bij Fred en Gera in Canada èn een kop van een Moose aan de muur. Hier zou die adelaar ook mooi staan, dachten we. Voor Rick wilde Willem er wel afstand van doen en wij konden dit pronkstuk kopen. Het werd Ricks verjaardagscadeautje. Willem heeft hem zelf nog kunnen bewonderen bij Rick thuis.


Oudere bijdrage

Aanmelden