Weblog1

Maandag, 13. Juli 2020 - 09:24 Uur
Gerrie en Diny

Ik heb Henk Braakhekke aan de telefoon die vraagt hoe het met Wim gaat. Regelmatig hebben we contact met deze buurjongen van de Boskamp waarvan ik heel wat mooie foto’s kreeg die ik als illustratie bij mijn stukjes kon gebruiken. Zomers als we op de Boomgaard waren gingen we ook bij hen aan, soms met Ben en Riet of Ben en Niesje. Altijd hadden ze tijd voor een praatje met een kop koffie erbij. Gerrie had 'groene vingers' en ze hadden een prachtige tuin, maar sinds een paar jaar wonen ze in een appartement in dezelfde straat.
Nu is Gerrie pas geleden overleden, niet helemaal onverwacht en Henk moet hier nog een weg in vinden. Het blijft een moeilijke tijd, maar hij houdt wel belangstelling voor anderen.
‘Hoe geet et met Ben en Diny?’, vraagt hij dan.
Met hen gaat het goed, kan ik melden al worden ze ook een dagje ouder. Ben ziet niet meer heel erg goed, maar Diny loopt als een jonge meid na de heupoperatie.
‘Ik zee Diny elke dag’, zegt Henk dan.
‘Elke dag, hoe dat zo?’
‘Ik heb een foto van Gerrie en Diny hier staon, allebei op ’t peerd bi-j de ri-jvereniging.’
Even later komt de mail binnen met de bewuste foto, geflankeerd door kaarsjes.
Ik weet wel dat ze elke week samen reden en bij feestelijkheden zelfs als amazones naast elkaar. Het is wel lang geleden want Ben en Diny vierden pas dat ze 50 jaar getrouwd waren. Henk was toen ook al fotograaf voor verschillende kranten en bij alle gelegenheden was hij paraat. Zo ook bij het huwelijk van Jaap van Amstel waar de rijvereniging acte de présence gaf.
Nu heeft Henk juist deze foto gekozen om Gerrie te gedenken zoals ze in haar jeugd was toen ze elkaar ontmoetten.

Zondag, 12. Juli 2020 - 09:12 Uur
En meer...

Als je zelf niet weg kunt gaan je gedachten vanzelf naar al die reizen die we gemaakt hebben en langs al die korte vakanties met of zonder vrienden op camping De Boomgaard. We hebben er heel wat mee naar toe genomen. De tijd staat niet stil. Ben en Niesje hebben er genoten net als Ben en Riet, We bewaren mooie herinneringen aan onze dagen op de Boomgaard met hen en al de fietstochten rondom Vorden, Hengelo, Ruurlo en Bronkhorst. En altijd belanden we ook een paar keer met hen bij Johan en Joke op hun terras. Nu hebben Jan en Ria plannen om met ons die kant op te gaan, maar na de laatste tegenslag met een bloedneus van Wim waarmee we gisteren zelfs op de Eerste Hulp terecht kwamen wachten we nog even.
Ik kwam wel aardige herinneringen tegen van jaren geleden.

Zomer 2008- Op een camping kun je verschillende soorten mensen tegenkomen. Op dit moment staan er veel oudere echtparen… nou ja… van onze leeftijd dan! Je wilt er niet aan dat je daar ook bij gaat horen. Er heerst een leuke sfeer. Wim ging vanmorgen even bij de caravan langs waar de Tukkers bivakkeren. Bertus zei: ‘Wi’j zeien al tegen mekare… ’t Is kold.. Willem hef de lange bokse an’. Meestal zien ze Wim in korte broek en gebruinde bast.

Pas kwam er een jong stel op de fiets en met een klein tentje. Zij is Amerikaanse en haar Nederlandse vriend wil haar het oosten van Nederland laten zien. Maar waar die Nederlandse jongen opgegroeid is? Geen idee! Hij liep even met Johan mee achter het huis en keek naar het achterhuus zoals we dat zeggen. De knul vroeg Johan: ‘Is dit nu het klassieke gedeelte?’
Ze hadden hun fietsen bij hun tentje staan en Wim wees ze de droge schuur waar ze hun fietsen neer konden zetten. ‘Dank u… dat zullen we in overweging nemen’, was zijn antwoord.

Het echtpaar dat vandaag weer vertrekt had een weekje Boomgaard van hen cadeau gekregen voor zijn 70e verjaardag. Ze hadden uit drie dingen mogen kiezen: een weekje in de Eriba op een te kiezen camping, een week in een huisje in het Gaasterland of iets anders. Het werd De Boomgaard.

‘Wij zijn even uitgekampeerd’, hadden de kleinkinderen van onze buren gezegd bij thuiskomst nadat ze met hun ouders een lange kampeervakantie in Zweden hadden doorgebracht.
Nu staan ze met opa en oma net naast ons op camping De Boomgaard. Ik ben benieuwd of ze deze manier van kamperen wel kunnen waarderen. De opa en oma met hun kleindochters zijn ook weer naar huis. De meiden hebben alles bewonderd.. de koeien, de melkstal en de kalfjes en… Boris. Ik kon horen wanneer ze er waren, want dan meldde herder Boris het op een toch vriendelijke manier. Het klonk als: ‘Baas… ze zijn er weer!’

En hier moeten we het weer even mee doen maar genieten ook van ons eigen mooie plekje aan het Schoolpad, van de vogels, de schapen, onze buurt en natuurlijk van onze Storm.

Foto: Ook 2008: Na een fietstochtje met Ben en Niesje strijken we neer bij het Praothuus in Linde.

Zaterdag, 11. Juli 2020 - 14:06 Uur
Over campingleven èn romantiek

Het is eigenlijk tijd om camping De Boomgaard op te zoeken. Alleen Wim is er een van de leeuwen en de beren op de weg. En misschien heeft hij wel gelijk. Hier thuis hebben we alles ingericht voor zijn gemak en in een caravan is het behelpen. Het trapje, het bed opmaken, de luifel en dan nog het heen en weer sjouwen naar het toiletgebouw. Hij is er nog niet helemaal aan toe. We moeten nog even geduld hebben tot hij wat meer gerevalideerd heeft en gemakkelijker loopt. Boven ons bed hangt een touw aan de balken en die gebruikt hij om zich om te kunnen keren. Ik reken nu op september. Misschien is er dan ook wat meer ruimte op de camping.
Een paar jaar geleden fietsten we nog langs alle bekende plekjes rond Vorden. De Wildenborch, Mossel, Hackfort, het Molenblick waar pa met mama en later met tante Gerritje woonde, het mooie gebied bij het Waorle en de groene kathedraal bij kasteel Vorden. Ook even bij nichtje Erna achter de deur om bij te praten. We kwamen langs het Knopenlaantje waar wij in het verre verleden ook een knoop hebben gelegd in een dunne tak. Het wordt nog steeds gebruikt door verliefde stelletjes en er zijn heel wat dikke knopen te vinden met initialen. Die van ons moet in die 56 jaar wel een knoeperd van een knoop zijn geworden. Toen ik er nog eens door wilde fietsen om te kijken naar die oude knopen had Wim geen enkele interesse en kon zich helemaal niets van die knopen herinneren.
's Avonds had ik het er met Johan en Joke over.
‘Och’... zei Johan... ‘Wet iej.. as de gemeente hier geet snuujen krieg ze opdracht um d'r een stel nieje knuppen in te leggen.’ Wat een romantiek!

Vrijdag, 10. Juli 2020 - 09:46 Uur
De Natuur....

Jaren geleden kreeg ik een boekje van Anda. Het heet "De Natuur zijn Wij".
Het boekje is geïnspireerd en samengesteld door Irene van Lippe- Biesterveld. Er staan allemaal gedichten en ontboezemingen in die met de natuur te maken hebben. Er zijn hele mooie bij o.a. van Mansukh Patel over de hoeder van de bron, Prins Bernard: Olifanten en ik begrijpen elkaar. Hierbij staat een foto afgebeeld waarbij, hoewel achterop een vrachtauto, hij zo dicht met zijn uitgestrekte hand bij een olifant in het wild komt dat hij hem bijna aanraakt.
Het allerlaatste stukje in dit boekje is van Jeroen Krabbé. Dat spreekt me bijzonder aan, misschien omdat ik zelf ook graag dieren schilder.
Hij vertelt bij zijn schilderij ‘Herten vluchten in het woud’:
‘Ik heb getracht een bijzondere ontmoeting vast te leggen. Tijdens een wandeling door de Sallandse bossen stond ik opeens oog in oog met twee herten, minutenlang keken we elkaar aan. Plotseling-- er kraakte een takje onder mijn voet-- schoten ze weg, en opeens kwamen er, tot dan toe onzichtbaar gebleven in het bos, nog vier achteraan springen. Uit het niets vlogen ze de weg over, terug naar het veilige woud’.
Jeroen maakte over dit onderwerp 12 werken op papier, collages en gemengde technieken. Hij heeft de natuurlijke omgeving van de dieren zo weergegeven dat de vluchtende herten bijna onzichtbaar worden doordat ze de schutkleuren aannemen van hun omgeving.
Naar zijn idee is de natuur niet alleen een veilige vluchtplek voor de dieren, maar ook voor de mensen.
Eigenlijk verbeeldt hij het gevoel dat hij heeft ten aanzien van de situatie waarin wij leven: opgejaagd, met als enige veilige haven de natuur.
Ik denk dat wij nu in deze corona tijd allemaal dit gevoel kennen.

Donderdag, 9. Juli 2020 - 12:10 Uur
Taal

‘O kind, beeldschoon!’ We zijn met Jannie een middag op stap in Innisfail en Red Deer. Ik heb het over een vakantie met Henry en Tonny bij Fred en Gera en hun gezin in Canada. Het moet 15 jaar geleden zijn. En Jannie, de moeder van Fred, woonde in de zomertijd ook in een klein huisje in Spruce View, lekker dicht bij de Canadese kinderen.
Jannie houdt van gezelligheid en stelt ons tweeën voor om een middag, als de anderen andere bezigheden hebben, met haar te gaan shoppen. Shoppen betekent bij Jannie goed maar goedkoop. We beginnen in Innisfail in de shop van de Salvation Army. Ze pikt zo voor Wim tussen de overhemden een prachtig gestreept shirt, praktisch nieuw. ‘O meid, kijk toch eens, beeldig gewoon, staat je vast goed Wim. Het is zelfs een Tommy Hillfinger’, ze heeft het herenmodemerk herkend. Ik kan je vertellen dat Wim dat ding in de jaren erna tot op de draad versleten heeft, zoveel plezier heeft hij ervan gehad.
We gingen verder naar Red Deer en ook hier wist ze ons mee te krijgen naar een hele grote Second hand shop. Ik kan me niet meer herinneren wat ik voor mezelf ontdekte maar ook hier vond Jannie voor Wim een prachtige stoere witte warme winter sweater met Mountain Gear er op geborduurd. ‘Meid, énig, die moet je zeker meenemen. Wat staat hem dat beeldig!’
We besloten de succesvolle middag in haar favoriete restaurantje. Inderdaad ook hier goed en niet te duur. En die super trui heeft Wim geregeld gedragen, de afgelopen 2 jaar wel heel vaak. Stond hem in de wisselende omstandigheden altijd goed.
Toen we met Henry en Tonny vorige zomer bij haar op bezoek gingen in Brummen had Wim hem expres aan. Jannie wist het nog.
Ik moet wel vaker aan haar denken als de nieuwe modewoorden voorbijkomen: super, superrrr, tof, gaaf of in het zuiden zelfs keigaaf . Wim griezelt vooral van dat super. Jammer… tijden veranderen.
De taal toen wij jong waren klonk even anders. Het was mieters, reuze leuk, heerlijk, énig, beeldig of dolletjes. Je hoort het niet meer, nou ja.. wel bij Jannie. Het was de tijd van Goud Elsje en de boeken van Joop Terheul, wel 60 jaar terug. Ik geloof niet dat ik deze superlatieven gebruikte. Als geboren en getogen Achterhoekse heb ik niet veel met enthousiaste omschrijvingen. Ik vind iets gewoon mooi, nou vooruit …ook wel es hartstikke mooi!

Foto: de trui anno 2020 doet nog steeds goede diensten


Oudere bijdrage

Aanmelden