Weblog1

Vrijdag, 22. Oktober 2021 - 11:07 Uur
Roel

Het was even bijkomen na twee begrafenissen afgelopen week. Toch was het goed om er bij te kunnen zijn en veel mooie herinneringen op te halen, dankbaar te zijn voor wie ze waren. Ik vertelde al over onze trouwe zwemvriendin Anja. We haalden gisteren met ons groepje opnieuw herinneringen op aan haar. Altijd trouw aan de mensen om haar heen.
Nu was het Roel, de man van mijn studievriendin Erna die later ook warm contact kreeg met mijn ouderlijk huis en met Diny. Met Roel samen en hun beide dochters vormden ze een warm gezin die zich echt gesetteld hadden in Nieuwlande, hier dichtbij. Roel en Erna waren hier een begrip. Ook na zijn vervroegde pensionering bleven ze zich inzetten voor de mensen daar èn we hoorden over een schoolproject in Wit Rusland waar Roel zich met vrienden voor inzette en zijn kundigheid met hout kon laten zien. Beiden zijn een paar jaar geleden zelfs geridderd voor hun grote inzet voor hun omgeving.
Zo timmerde hij zelf met behulp van een goede vriend zijn eigen kist, toen hij wist dat hij niet meer zou herstellen Hij werd na de dankdienst voor zijn leven in een stampvol klein kerkje in Nieuwlande in besloten kring begraven in Eext, de plek waar hij geboren is en waar zijn ouders en kleine zusje ook begraven zijn. Zo was voor hem de cirkel rond, de alfa en de omega, het begin en het einde.

Foto: eind 2015, bij een gezellig bezoekje bij ons aan het Schoolpad

Maandag, 18. Oktober 2021 - 19:08 Uur
Love you...

Uit één van de Tweets van het Schoolpad:

‘Do you love me, Michael?’, klinkt het ineens in het badhokje naast me als ik me in mijn badpak hijs. ‘Ehhh..?’ ‘Do you love me… a little bit?’, klinkt het opnieuw. ‘Yes’, hoor ik dan een jongen zeggen. ‘Ja.. ik kan wel een beetje Engels… a little bit …’ Dan hoor ik haar er meteen met een extra lief stemmetje er achteraan vragen: ’Michael,… heb jij ook een pakjesdrager?’ ‘Neu…‘, antwoordt dezelfde knul.
Dan probeert ze het nog eens, nu bij een meisje:’ Chantal… heb jij een pakjesdrager?’ Een andere meisjesstem klinkt verbaasd. ‘Wat is dat nou weer… een pakjesdrager?’
’Nou gewoon een pakjesdrager voor achter op je fiets, waar iemand op kan zitten’.
‘Oh…., je bedoelt een bagagedrager… ja die heb ik. ‘ En het lieve stemmetje neemt haar kans waar:
’Mag ik dan straks wel bij jou achterop je pakjesdrager?’ Het is een groep van het Carmel College die net hun uurtje zwemmen erop heeft zitten voor ons aqua joggen begint. Ik weet niet meer of ze bij Chantal op de pakjesdrager mocht… mee terug naar school, maar wel dat het een autochtone Drentse is. Net als ‘veel wonings’ en ‘Waar kom jij weg?’ en ‘Ja, dat mag wel’ en ‘Dat ’s ja mooi ja', zijn dat de hier als Hollands bestempelde uitdrukkingen. Ik mag het graag horen…… Als ze mij zouden vragen hoe het me na 30 jaar in Drenthe bevalt kan ik rustig zeggen: 'Het kon minder...'

Maandag, 18. Oktober 2021 - 11:35 Uur
Dank je Tessa!

Op zo’n mooie zondagmiddag is het leuk om weer eens naar Rick te fietsen. Het was druk op de weg langs het kanaal tussen Zuidbarge en de Rietlanden. Hier kom je ook nog veel hondenbezitters tegen. Toen we net aan het Schoolpad woonden vroegen mensen me wel: ’Ben je daar niet bang om ’s avonds nog naar buiten te gaan. Dan antwoordde ik meestal: ’In de Rietlanden liep ik vaak ’s avonds met Laska en later met Kim langs het kanaal en bedacht ik wel eens wat er zou kunnen gebeuren. Wat te doen als er een kerel uit de bosjes zou komen springen? Maar ik wist meteen: dan had Kim het allang geroken en zou flink te keer gaan. Nooit bang geweest.
Nu we hier wonen is dat helemaal geen optie. Hier komt nooit iemand ’s avonds. En mocht er toch iemand het erf op komen, dan hebben de honden het allang gehoord en je wilt niet weten wat voor lawaai Storm en Queeny samen kunnen produceren bij onraad. Ik wel!
Een jaar of wat geleden leefde Tessa nog en hoorden we midden in de nacht een tikje aan het hek en meteen een kort blafje van Tessa. Het bleef rustig. De volgende dag bleek dat er een stuk richting Bargeroosterveld een damesfiets met kinderzitjes uit de schuur was gehaald die ze vol hadden gepakt met spullen uit de vriezer. Nee… zij hadden op dat moment geen hond. Toen we dat hoorden herinnerden we ons het blafje van Tessa en hebben haar nog maar eens extra geknuffeld.

Zondag, 17. Oktober 2021 - 13:22 Uur
Nog nooit zoiets moois eheurd...

Af en toe denk ik even terug aan de tijd dat Ben en Niesje hier vaak te vinden waren. Zo ook tijdens een scratchdag toen ze met een geïmproviseerd koor de Crucifixion instudeerden om diezelfde avond al uit te voeren. De mannen oefenden de hele dag en ’s avonds bij de uitvoering waren wij als vrouwen, Niesje, Willy en ik, èn buurvrouw Wolterdina met haar zus Jantiena van de partij.
“Oh wat mooi… ‘k Heb nog nooit zoiets moois eheurd”, zei Wolterdina die naast me zat steeds . “En dat jonge ventien.. wat zingt e mooi en dan draeit e zich ok metene umme um et koor te dirigeren. Wat mooi, oh… wat mooi”!
Dat jonge ventien was dirigent Daniel Rouwkema die behalve dat hij de hele dag de leiding had, ook de tenorpartij voor z’n rekening nam. De tenor die was ingehuurd bleek ziek geworden. En Wolterdina had gelijk. Ik had nog nooit een tenor met zoveel uitdrukking in z’n stem zo’n partij horen zingen. Daar werd je stil van. Het verhaal leende zich ook om dit met veel ingehouden emotie te zingen. Ontroerend mooi!

Na het concert brachten we de beide zussen weer naar huis. Maar Ben, Nies, Piet en Willy gingen nog even mee om na te praten en wat te drinken en…. Toen kwamen de Hattemer verhalen natuurlijk weer los.
Looft den Heer.. 1 2 3… gaat nooit verlo ho ren. Looft den Heer 1 2 3 ..gaat bovenaan. Ben schetste een fotografisch beeld van Henneman die na een overwinning op een korendag met hun koor Looft den Heer een rondje Hattem deed en imiteerde hem kostelijk zoals hij de kamer bij ons rondliep met de kromme houding en hand in de rug als Henneman, een Hattemer die trots als een pauw vooraan liep door het stadje Hattem. Ook Gait Lattien en Jan Maoten komen langs. We kropen van het lachen: Niesje, Willy en Piet Schuin en Wim en ik.
Nee ook met Niesje en Willy hoefde ik me zo'n dag niet te vervelen. Dikke vriendinnen waren het, door dik en dun. Samen gingen we naar de Welkoop en…. daarna nog even een rondje Kringloop Het Goed. En alledrie vinden we wat. Nies en Willy wat kleding en ik een stoel. Ja dat laatste nest pups en daarna Toska hadden een stoel te grazen genomen. Wim had die wat bijgeschuurd, maar om nou levenslang met zo'n herinnering te blijven zitten..... Onze dag kon niet meer stuk.
En zo komen deze mooie herinneringen vanzelf terug, zoals altijd met een lach en een traan, want zowel mijn lieve buurvrouw als Ben, Niesje en ook Piet Schuin zijn inmiddels niet meer onder ons. Net als Mark die vaak bij deze bezoekjes even binnen kwam vallen.

Foto: Na ons schoven de drie mannen samen aan voor de enige echte van der Kolk nasi.

Zaterdag, 16. Oktober 2021 - 15:43 Uur
Kippenvel...

Lang, heel lang geleden had ik als vak op de MMS: muziek. Dat hield behalve de verplichte blokfluitles en het koor op vrijdagmiddag, ook het luisteren naar klassieke muziek in.
Van dat blokfluiten heb ik nog gemak van gehad toen ik eenmaal voor de klas stond. Zingen heb ik altijd mooi gevonden, de uitvoering van de Lucas Passion vond ik echt geweldig.
Mijn handwerkles op de van Heemstraschool werd steeds opgeluisterd door lekker in het gehoor liggende liedjes. Ik meen nog steeds dat de meisjes het handwerken daardoor echt leuk vonden. Ook het afwassen thuis op de Boomgaard ging gepaard met het tweestemmig èn uit volle borst zingen van Diny en mij. We hadden nl samen een echte platenspeler gekocht met twee plaatjes. 'Twee reebruine ogen die keken de jager aan...' stond op de ene en het liedje 'Muss ie denn' van Freddy Quinn was er een op de andere plaat.
Maar sinds mijn stem zo zakte en ik niet goed meer wijs kan houden, is het gebeurd met de pret.
En klassieke muziek… tja… we leerden kabbelende beekjes en rollende donder herkennen in zo’n muziekstuk, maar het kan me gewoon nog steeds niet boeien. De enige manier voor mij om mooie muziek te herkennen is wanneer ik kippenvel krijg. Dan doet het me wat. En dat heeft meer met gevoel te maken. Via Henk Braakhekke, die het weer van zijn neef Berend Koning doorgestuurd kreeg, kwam er toch weer een kippenvelmoment.
Kijk, luister en huiver mee: Klik maar even op de titel

Oudere bijdrage

Aanmelden