Weblog1

Donderdag, 25. November 2021 - 11:30 Uur
Vriendschap

Soms heb je zomaar ineens een warm gevoel als je iemand ontmoet die een vergelijkbaar verdriet met zich mee draagt. Je wisselt je zorgen uit en beseft dat die ander er op dezelfde manier mee om heeft leren gaan.
Ik had het toen ik een tijdje een burn out had. Ook toen waren er mensen om me heen die begrepen wat je doormaakt. Ook nu na het verdriet om Mark dat telkens weer de kop op steekt. Ja, het gaat best goed met ons, naar omstandigheden. We kunnen weer ergens om lachen en doen ons ding zoals het op ons pad komt.
Gisteren had ik een gesprek met iemand die me haar zorgen toevertrouwde over een van haar kinderen. Misschien deed ze dat juist omdat ze wist wat ook wij doorgemaakt hebben. Hoe belangrijk kan het zijn wanneer er iemand naar je kan luisteren. Zo heb ik een kaartje bewaard dat ik 20 jaar geleden kreeg van een lieve collega. En het feit dat ik het nog steeds bewaar zegt iets over de impact die het op me had en nog heeft.
Ze had er het volgende gedichtje opgeschreven:

Vriendschap

Er lopen mensen
op mijn pad
Ze richten hun pas
Naar de mijne.
Ze slaan hun warme jas
Behoedzaam om me heen
Hun hand rust even
Op mijn schouder
Ik kijk hen aan
Mijn passen worden groter
Mijn ziel wordt warm
Zo is het leven goed.

Uit: Windkracht zes
Truus Polman- van Lier

Dinsdag, 23. November 2021 - 23:17 Uur
Jantje en Ria

Nadat Niesje overleed en wat later ook Ben misten we hen natuurlijk erg. Vooral als broer en zus maar ook als onze vaste oppas wanneer we weer eens de caravan pakten.
Ria bood meteen aan: íJan en ik willen wel oppassen hoorí. En dat gebeurde. De eerste keer toen we met Johan en Joke naar Portugal afzakten zagen ze met lede ogen dat we maar één kip meer hadden. Vooral Jan vond dat zielig en ze ontdekten op Marktplaats in Emmen een paar prachtige bruine legkippen als aanvulling voor ons erf. Ze legden goed en waren vriendelijke kippen. We noemden ze Ria en Jantje, naar de goede gevers. Ze zijn er tot onze spijt niet meer, gepakt door vos en steenmarter.
Jan en Ria vonden het intussen ook leuk om met ons naar camping de Boomgaard te gaan en Storm ging dan gewoon mee. Zo ook afgelopen september. Jan vierde er zelfs zijn 70e verjaardag. Hij zag wat schilderijen van me en begon voorzichtig of ik ook wel eens kippen schilderde. Hij had zelf vroeger ook kippen gehad.
Dat liet ik me niet nog eens zeggen en maakte speciaal voor Jan een schilderijtje naar een foto van Ria en Jantje in de sneeuw. Ik schilderde ze op een blaadje, geschikt als presenteerblad maar ook om op te hangen. Maandag kwam Jan Ria ophalen na onze gezamenlijke brei- en vertelmiddag. Zo kon ik Jan hiermee verrassen. En dat werd het. Nee Jan gaat er geen presenteerblaadje van maken. De kippen komen boven zijn bureau te hangen, de plek waar hij veel te vinden is. Vind ik een hele eer!

Maandag, 22. November 2021 - 16:08 Uur
Open handen

Betsy en Henny waren lang geleden buren van ons en brachten ons een bezoek na het overlijden van Mark. Ze namen het boek MARK mee en even later reageerde Henny hier op met een indrukwekkend en ontroerende mail.
Ze vulden het aan met een gedicht dat Henny schreef rond 1970 voor een onderwijzeres van zijn school in Hengelo die depressief thuis zat. Hij had in die tijd een mooi boekje ĎMet open handení, geschreven door Henry Nouwen, gelezen. De gedachte van die open handen raakte hem. En zo kwam hij tot dat gedicht.

Henny schreef: De gedachte Ďmet open handení is voor mij iets heel fundamenteels geworden. Maar ik realiseer me ook hoe moeilijk het kan zijn om met open handen door het leven te gaan.Misschien kan het bijgevoegde gedicht jullie soms bij terugval een beetje helpen.


Met open handen door de wereld gaan
en wachtend in het leven staan.
Vertrouwen dat de vreugde terug kan komen,
alleen misschien wel anders dan we willen dromen.

Met open handen bij je naasten zijn,
en bij het voelen van die diepe pijn,
die martelt jou in lange slapeloze nachten,
geloven dat je toch een nieuwe toekomst mag verwachten.

Met open handen wachten telkens weer,
en hopen ondanks alles, keer op keer.
Geloven dat het goed is ook op slechte dagen,
omdat je leven door een Ander wordt gedragen.

Met open handen in de leegte staan.
O God, ik kan, ik durf het soms niet aan.
Dat zo nu juist de wet moet zijn,
die zegt hoe ít water van het leven wordt tot wijn.

Maandag, 22. November 2021 - 11:12 Uur
Tweetalig?

Het Huus van de Taol deelde een filmpje van het programma voor de jeugd Klokhuis van 17 november. Het ging dit keer over twee- of zelfs drietaligheid en er werd heel visueel uitgelegd waarom een kind dat tweetalig opgroeit zo gemakkelijk van de een in de andere taal overgaat. Het is de moeite waard om het hele filmpje te bekijken.
Dat klinkt mij als tweetalige natuurlijk als muziek in de oren. Het gaat hier in het filmpje veel over buitenlandse talen als tweede taal, maar ook het Fries kwam aan bod en hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de vele streektalen die ons land herbergt.
Wim en ik doen niet anders dan van de een in de andere taal overgaan. We denken er niet eens bij na. Zo spreken we met elkaar onze eigen moedertaal en tegen onze jongens het Nederlands. Daardoor spreken zij alleen Nederlands, ook al omdat ze opgroeiden in Hengelo O. waar de vriendjes en vriendinnetjes ook geen streektaal gebruikten. Dat is achteraf gezien wel jammer, maar ze verstaan ons wel heel gemakkelijk. Vooral wanneer het menens werd met de opvoeding vloog er wel eens een Achterhoekse krachtterm tussendoor.
Er is een klein verschil tussen ons. Wim spreekt Nederlands tegen Storm en Dirk. Nee, ik blijf ook tegen hen mijn moedertaal gebruiken. En ze praten gewoon in hun eigen taal terug. Zouden ze daarom zo snel van begrip zijn? En wij ook? Ik hoor net een klein miauwtje bij de deur en ik weet meteen wat dat betekent: Ik wil er inÖ

Door even op de titel te klikken kun je er ook van genieten.

Zaterdag, 20. November 2021 - 08:49 Uur
Bij Vader op de bok

Uit: UIt het leven van een Achterhoekse in Drenthe

In de tied daík op De Boomgaard wonen bun ik verscheidene keren met pa met ewes naor de Lindese mölle, een mooi ritjen aover de zandwaege, eerst oaver de Berkendiek, bi-j de Kruusdiek rechtsaf en dan bie-j Groote Haar weer links. Antink leet ie dan rechts liggen. Dan kwam i-j langs Spekop en Jansen op de verharde Lindese weg. Rechts ha-j dan de gebroeders Baank achter zon mooie beukenhegge en links was de Kapellebult waor onze Henk al es te passe is ekommen met zien Zundapp toen e dír effen aoverhen wol crossen. Anne van de Smid brach Ďem thuus, helemaole afíeschaafd, en Wim kon dír zo met naor de dokter.
Langs de smid en van Asselt kwam ie dan bie-j de mölle. A-j geluk hadden waarn dír nog andere kinder met ekommen en ha-j wat te spöllín.
As kinder werde wi-j altied Hetty en Diny van Hein en Coba van de Boomgaard enuumd. Dan ha-j ok de jonges van Spekop. Zo werden dír meer naor hun boerderieje enuumd: Bertus van de Pegge, Aaltje van de Bievanck, kinder van de Klompenmaker, Jimmink,'t Waorle, Helderboom, Maolderink, de Leopoldhoeve, de Bonekamp. Maor ik hebbe nooit eheurd van de kinder van Lieferink. Dat bleef toch Lettink net als Koning en Breukink. Jao... zo was dat vrogger.
De Berkendiek heet noe Lieferinkweg. De olde menskes van Groote Haar bunt allange dood. Op Spekop woont ok gien Lenselink meer en wieterop ok gien Jansen. En vanzelf bunt de smid en bakker van Asselt dír al heel lange niet meer. Maor de Lindese mölle is t íer nog, al wodt dír gien rogge meer hen ebrach of eier en gien kunstmes of mengvoer meer ehaald, toch wodt 't Lindese feest daor nog altied ehollen in september.
De Lindese mölle is noe een Stichting ewodden. Waor vrogger ít mael in zakken opevangen werd is noe een vestzaktheater, TOM, Theater Onder de Molen, en wodt veur culturele doeleinden en feestjes gebruukt. Mo-j toch ok es hen gaon.

Naar aanleiding van die herinnering maakte ik dit schilderij:
Bij vader op de bok.

Oudere bijdrage

Aanmelden