Weblog1

Woensdag, 22. September 2021 - 13:52 Uur
Bijna...

Bijna net zo lekker als die van oma. Rick wijst de grootte van die flinke jongens in zijn beleving aan. Dit is de Stoer’n Boer’n van onze favoriete pannenkoeken restaurant.

Dinsdag, 21. September 2021 - 14:41 Uur
Rick

De geboren Achterhoeker Rick viert zijn 54e verjaardag op de plek waar hij veel voetstappen heeft liggen. En ook kleine, zo wijst hij het aan met zijn handen.
Samen met neefje Siem, de jongste kleinzoon van Johan en Joke, blaast hij de kaarsjes uit van de Happy Birthdagtaart. Rick heeft zich hier comfortabel gesetteld in zijn eigen tent en laat de dag op zich af komen zoals gewoonlijk.

Zondag, 19. September 2021 - 19:10 Uur
Rondje

Een dagje memories met Rick. Het werd een rondje Kapellebult, Molen, Onstein, Medler, Kranenburg, Begraafplaats met een interne rondleiding en tot slot zakten we neer bij de Rotonde, door ons vaak liefdevol Rotronde genoemd met dank aan ome Wim. Terwijl Jan Ria en ik aan de cappuccino en Rivella gingen wilde Rick een speciaal ijsje. De aardbeiencoupe was op en daarom ging Rick los aan het Apfelstrudel ijs met slagroom. Het werd geserveerd in een echt Grolschglas. Rick liet het zich smaken.
We besloten ons rondje met een ritje langs het kasteel, het Knopenlaantje, ja waar onze knoop van 57 jaar geleden er nog zou moeten zitten en tot slot nog een stukje Pieterpad.

Vrijdag, 17. September 2021 - 13:25 Uur
Nee toch...?!

‘Nee toch..?!’ Ik kijk even om de hoek in het kantoortje, eigenlijk het deel van de schuur die eigenlijk onze werkplaats is en alle gereedschap herbergt die er nog is. Drie bewoners voor ons hebben dit deel van de schuur zo genoemd omdat het inderdaad als een klein aangebouwd kantoortje diende. ‘Boerenmetselwerk’, noemde de makelaar het. Zelf gebouwd waarschijnlijk.
Ik zie de klep omhoog staan van de rattenval en ik zie wat donkers voor het dichte gazen deurtje. Als ik dichterbij kom zie ik een dikke rat met een lange staart zitten die begint te piepen als ik dichterbij kom. Ik vertaal het als ‘Help help’… Ik griezel ervan en heb ook meteen medelijden met het dier. Ik weet wat er zal volgen.
Buurman Jans is er altijd radicaal in en Wim net zo. Die gaat met val en al straks in de regenton. Ik denk aan Dirk. Die kan dit karweitje ook opknappen. Behalve zijn minimale rantsoen van 2 muizen per dag heeft hij ook wel eens een ratje te pakken. Alleen laat hij die liggen, smaakt niet ... Misschien kan deze jongen dan nog ontsnappen naar Verweggistan en zien we hem niet weer.
Maar Dirk is er even niet. En Wim is onverbiddelijk. ‘Ik dacht al dat ik wat heuren toen ik in de sauna zat’, merkt hij op. Misschien is het nest onder de vloer van de schuur weer opnieuw bewoond nadat we er twee jaar geleden zoveel gevangen hadden. Dat is ook geen optie…dat kan niet meer. En Dirk is er niet.
Wim maakt het karwei af en de val wordt opnieuw gevuld met een stukje brood met pindakaas aan een haakje. Tja….

Foto: een stukje 'boerenmetselwerk...'

Woensdag, 15. September 2021 - 08:37 Uur
Ooooohh...

‘Ooooooh’, ik geef een gil. Er schiet een heel klein grijs ding langs mijn benen en verdwijnt richting kachel in de voorkamer. Ik had net de deur open gedaan want ik hoorde Dirk. Meestal wil hij dan naar binnen om een plekje te zoeken om te slapen, maar soms ook om zijn vangst te tonen voor hij die verorbert. Zo ook nu, maar zijn vangst ging er vandoor. Je bent een jager of niet… Dirk schiet er achteraan en heeft meteen dat kleine grijze muisje te pakken. In de gang wordt die kundig verorberd. Alleen het allerlaatste ronde orgaantje laat hij liggen voor de liefhebber. Dat veeg ik later gauw naar buiten.
Wim schrikt altijd als ik schrik. ‘Gil dan ook niet zo’. Maar ja, een muis in de kamer doet mijn kindertrauma weer herleven. Buiten heb ik er geen last van, maar binnen!!
Het is niet meer zo erg als vroeger maar sinds zwager Ben me eens op de Boomgaard bij het zien van een muis op de tafel zag klimmen besefte ik dat het blijkbaar een vreemde reactie van me was.
De oorzaak weet ik nog. Ik lag te ijlen in bed op de Haar. Ik had mazelen gehad en een bronchitis er achteraan. En ik weet zeker dat ik een muis de gordijnen in zag klimmen. Ik gilde net zolang tot er iemand kwam. ‘Een moes, een moes…’. Tante Hermien was er net en had aardbeien met slagroom voor me meegebracht. ‘Och’, zei ze tegen mama. ‘‘t Kind hef koorts, dan ziet ze wel meer wat 'r niet is’.
Maar ik weet beter….
Intussen kan ik zo’n mooi klein diertje met een zacht grijs velletje wel bewonderen. Alleen buiten…
Gelukkig hebben we Dirk…

Oudere bijdrage

Aanmelden