Weblog1

Vrijdag, 6. December 2019 - 09:23 Uur
Wim

De eerste berichten zijn goed. Wim heeft de heupoperatie goed doorstaan. Orthopeed van Oveste belde na afloop dat het hen meegevallen was, hoewel het een ingrijpende operatie was geweest. Wim had het gisteravond toen ik bij hem was zelfs over een geolied teamwork. Toen ze allemaal om hem heen stonden bij de operatietafel vroeg dokter Ettema, het hoofd, ieder een afzonderlijk of ze precies wisten wat straks hun taak was. Ze waren er klaar voor en de rest weet hij natuurlijk niet meer. Gisteravond lag hij weer op zijn kamer, V4 kamer 21, nog wel in operatiejasje en nog zonder gebit, maar hij wilde de afstandsbediening van de tv al graag onder handbereik. Het was fijn dat Tonny met me mee was en deze nacht aan de Zuidwal in Hattem heb ik geslapen als een os.

Woensdag, 4. December 2019 - 13:35 Uur
Multicultureel

Mijn oog valt op mijn gevederde vriendjes. Behalve het roodborstje dat hoog op zijn paal de herfsttuin zat te overzien komt ook de Marans haan langs lopen met zijn drietal: een witte hen, nog een nakomeling van Hendrik de Exequer leghorn, een nu onaanzienlijk grijzig Auracuna hennetje die hevig in de rui is en normaal groene eieren legt, en de bruine inheemse leghorn. Een multicultureel volkje dus, niks geen racisme hier. Alleen de jongste witte hen legt nog 2 keer per week een ei. De anderen houden hun winterreces
Zo ziet het er ook uit wanneer je in het westen van ons land rondkijkt. Alle kleuren zie je daar en van mij mag het. Jammer is het alleen dat het zo’n gedoe geworden is rond onze Zwarte Piet. Wie is daar toch ooit over begonnen? Dan heb je zo weer gedonder in ons kleine landje.
De sint zonder een zwarte Piet kan toch niet. Totaal niet racistisch bedoeld. De meeste mensen met een kleurtje storen zich er niet aan.
Wanneer iets als plagen of pesten bedoeld wordt ligt het anders. Vele jaren terug in Hengelo waar in de 60-er jaren veel Turkse mensen kwamen werken, kwam een Turks meisje op het schoolplein bij me: ’Hij scheldt me uit’, zei ze en wees op een jongetje dat zich al uit de voeten maakte.
‘Wat zei hij dan?’, vroeg ik.
‘Turkie turkie onderjurkie…’. Ze was echt boos. Of weer later een jongen die de opmerking: 'Hasan doe je jas an' niet kon waarderen
Je kunt dan denken.. was dat nou zo erg? Voor hen wel. Ik moet dan denken aan ons spreekwoord: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Tja… opvoeding begint al bij het begin.

Dinsdag, 3. December 2019 - 17:15 Uur
Blijft leuk.... kleintjes

Het lijkt wel een vorig leven... zo lang geleden is het dat we in Hengelo woonden, tot 1983. En zijn onze kinderen al aan het opgroeien. Hier fungeer ik waarschijnlijk als oppas voor ons buurjongetje Peter en de blokken en auto's zijn er nog steeds, want waar we ook woonden... er waren altijd wel kinderen om ons heen. We hebben aan de Marnixstraat in Hengelo met zoveel plezier gewoond, de toptijd van ons leven, besef ik nu. Opgroeiende kinderen en een sociale buurt waarin alle leeftijden vertegenwoordigd waren. Goed voor iedereen.
Ach... aan de Kuifmees hier in Emmen was ook een mooie tijd alleen met pubers is het toch net even anders. Je hebt als ouders niet alles meer in de hand.
En nu aan het Schoolpad? Onze kinderen zijn dan wel uitgevlogen maar ook hier zijn kinderen....

Maandag, 2. December 2019 - 19:24 Uur
Wel/ niet Sint

Als je er niet aan denkt dan is ie d’r niet…. Zo denken die kinderen van ons. En dan heb ik het over de goede sint.
Wat hebben we een leuke sinterklaasavonden gehad. Op de Haar mochten we de schoen zetten, op de Boomgaard kwam hij te paard, wel met een wit laken over de rug maar dat zag je toch niet vanuit de verlichte keuken. In Hattem vierde ik het gewoon mee bij mevr. Sobering en nog later bij moeder Siet en de jongens.
Toen we eenmaal ons eigen gedoetje hadden en in Aalten woonden met de bijna 1 jarige Gerhard zaten we ’s avonds met z’n tweeën aan de chocolademelk en ik besloot dat de volgende 5 december weer gezamenlijk zou zijn. Dus werd sinterklaasavond gevierd waar de meeste kleine kinderen waren, eerst bij ons in Hengelo, later bij Ben en Diny en zelfs nog eens bij Johan en Joke. Zelfs vanuit Emmen gingen we ervoor naar de Achterhoek.
Daarna bleven we met ons eigen clubje en zakte het feestgedruis wat af. Het werd natuurlijk nieuw leven ingeblazen toen Robin en Eva er waren, maar toen die eenmaal 14 waren hebben ze besloten dat de Kerstman voldoende is. Een afknapper hoor… vonden wij. Johan en Joke verrasten ons daarom al eens na 5 december op een pakketje met chocoladeletters.
Alle en Anja kwamen met een voorstel om bij hen die chocolademelk maar te komen drinken en dat hebben we graag gedaan. Dit jaar leek het ons voorbij te gaan. Wim moet immers precies op 5 december onder het mes en we dachten de sint te missen. Opnieuw was Anja niet voor één gat te vangen. Zo vieren we die Sint met de chocolademelk gewoon een dag eerder bij hen. Hebben we ook geen tijd om ons druk te maken over de volgende dag.

Foto: Inderdaad kwam dat jaar de sint op de Boomgaard. Jos was toen de kleinste in de familie. Je ziet het Pa geniet er ook van.

Zondag, 1. December 2019 - 21:24 Uur
Nooit opgeven...

Alweer jaren geleden zag ik deze afbeelding op de voorkant van het mooie blad Landleven en meteen vond ik dat ik dit moest proberen vast te leggen. Ik rook als het ware de koeien toen ik de plaat bekeek. En net als iedereen dat zal hebben die op een boerderij opgegroeid is in de jaren 50 herkende ik de sfeer. Het bleek de deel met koeienstal van boerderij Groot Brandenborch te zijn waar blijkbaar nog op de ouderwetse manier geboerd wordt.
Ik begon er enthousiast aan, maar toch lukte het me niet om die sfeer op doek te krijgen en dit grote doek van 1 m x 1 m verdween een paar jaar achter een kast en schilderde ik andere dingen in kleiner formaat. Toen ik opeens dit doek weer tegenkwam kreeg ik er zin in om opnieuw een poging te wagen. En nu werd het wat.
Tegenwoordig hangt het in de recreatieruimte van Camping De Boomgaard.

Oudere bijdrage

Aanmelden