Weblog1

Woensdag, 14. November 2018 - 12:26 Uur
Even niks

Vandaag even niks. Maandag op stap, dinsdag na het zwemmen een dagje bijpraten met Dineke, met Wim naar de controles bij zijn nieuwe cardioloog en ’s avonds samen met Dineke naar de bijeenkomst van oud- collega’s van het Carmelcollege. Dan is ook die dag weer vol. Het stamppotbuffet was heerlijk en de oud collega's lijken niet ouder dan verleden jaar. Ad van Zweden, gymleraar van het oude stempel, is al in de 90 maar je zou hem gewoon voor 80 kunnen verslijten. De rector praatte ons daarna bij over de toestand van de school in het afgelopen jaar.
’s Nachts praat je in gedachten zo verder, dus lekker slapen ging niet. Daarom is dit een dag van wat verwerken en bijwerken, de foto’s uit de koffer van opa van de Jaeger nog eens goed bekijken en rondlopen op ons erf. De kippen leggen nog steeds. Vanmorgen had die met de lichte staart weer haast en schoot als een pijl uit de boog naar haar legplek onder het raam aan de voorkant van het huis. De haan joeg als gewoonlijk de jonge hennetjes weg bij het voer. Die komen later vanzelf aan de beurt, maar hij is een macho en wil nu eenmaal de dienst uitmaken. Maar toch....de kloek met de nu al grotere kuikens krijgen voorrang.
Loeder heeft zich intussen genesteld op de printer...ook even niks.

Maandag, 12. November 2018 - 19:24 Uur
Opa's koffer

foto: Nieuw Zeeland.

‘Ik heb hier ook nog opa’s koffer’, zei Emmy van de Jaeger vorige week zondag net toen we, na de gezellige middag na het presenteren van Brieven uit Barchem, op het punt stonden om weg te gaan.
Het was een enorm ding en eenmaal open zag ik veel foto’s voorbij komen die de geschiedenis van de familie op de Jaeger toonden. De anderen hadden er nog geen belang bij of moesten eerst verhuizen. En ik werd nieuwsgierig maar durfde er niet om te vragen. Ik kreeg er spijt van en vandaag kwam de koffer via Johan en Joke mee naar Raalte waar we samen met Ben, Diny, Johan en Joke bij Ben en Riet op bezoek waren.
Ben is ernstig ziek en wilde heel graag dat we samen nog een mooie middag zouden hebben. Sinds we Ben en Riet hebben ontmoet op onze camperreis naar Nieuw zeeland zijn we vrienden gebleven, heel goede vrienden, en elk jaar bivakkeerden we samen op de Boomgaard, dronken koffie bij Johan en Joke en werden we bovendien samen bij Ben en Diny hartelijk ontvangen. Het klikte. En nu hadden we samen inderdaad een mooie middag en haalden herinneringen op. Het is lastig te verwerken dat je leven eindig is. Je wordt eens geboren en eens houdt het op. En je weet nooit wanneer. Ben vertelde over zijn leven, hoe hij samen met Riet in het supermarkt wezen terecht kwam en door hard te werken veel kon bereiken. Heel dankbaar is hij voor de tijd die ze kregen om veel te reizen en een opa en oma voor de kleinkinderen konden zijn. Reizen en de kleinkinderen… het was en is hun lust en hun leven.
Nu kwam opa’s oude koffer dus mee naar Raalte, van opa van de Jaeger. Johan bracht hem voor me mee. Volgens hem weegt dat ding meer als 25 kilo. Hij ziet er wat verfomfaaid uit. Hij staat nu bij ons binnen te wachten. Hij zit nog dicht….

Zondag, 11. November 2018 - 13:17 Uur
Sint Maarten

foto: 3 jaar geleden al weer.

Sint Maarten kwam ook in onze viering van deze morgen voorbij. Jan Baptist deed het gesprekje vooraf aan de kindernevendienst. ‘Weten jullie wel wie Sint Maarten is? Ja die zijn mantel doormidden sneed met zijn zwaard om een arme sloeber ook iets warms te geven. Hij had hem ook wel die hele mantel kunnen geven, vinden jullie niet?’ De kinderen hadden gisteren al gelopen.
‘We blijven niet koffie drinken straks, Patrick komt met zijn kinderen om te voor Sint Maarten te zingen voor wat lekkers’, zei mijn buurvrouw. ‘Misschien komen de anderen ook wel’. Ook zij hebben genoeg verdriet in hun gezinnen gehad en ben je blij met de onderlinge band die alleen maar sterker wordt. De beide jonge vaders heb ik ooit in de klas gehad en het is goed om te horen dat het goed met ze gaat.
De viering had iets heel persoonlijks, er werden kaarsen rondom aangestoken, symboliseerde het licht om ons heen. Karin zong prachtig en Jorinde bespeelde haar dwarsfluit, er werden gedichten gelezen en een korte meditatie gehouden. We kregen zelfs een lichtje mee. Mooi!

Zaterdag, 10. November 2018 - 14:57 Uur
Ik Mis Je

Het is al weer een paar weken geleden dat het team van Ik mis je van de EO hier was. Er zijn in ons eigen Oeverse bos opnamen gemaakt op de plek waar we samen als gezin de as van Mark uitstrooiden. Meestal gebeuren die gesprekken op een begraafplaats, maar dit was nu eenmaal Marks plekje geworden. Het weer was niet geweldig maar het ging. Hella van de Wijst interviewde me op een hele rustige integere manier die we ook kennen van haar gesprekken in De Wandeling.
Ik hoop nu dat het iets geworden is dat recht doet aan wie Mark was. Volgens de regisseur en zijn assistenten voor film en geluid is het goed gelukt. Van het gesprek van een vol uur zal ongeveer 8 minuten overblijven.
Hella adviseerde me om die middag niets te doen, lekker met de beentjes omhoog bij zitten komen. En zo was het. Toch heeft het meer met me gedaan dan ik had gedacht. Er is weer een nieuwe periode nodig om ook dit weer te verwerken want het scenario van de afgelopen 4 jaar kwam volledig weer voorbij.
Ergens midden december zal het uitgezonden worden. De precieze datum is nog niet bekend.

Vrijdag, 9. November 2018 - 23:06 Uur
Hetty van de Boomgaard

‘Mien vriendinne kwam laatst efkes langs. Dee hef zon betjen een anhanger neudig as ze naor de bibliotheek geet. Zee zeg: ’Hetty van de Boomgaard hef een boek eschreven’. Wis ie dat?’ Gerrie zit op de praatstoel als we hun nieuwe appartement komen bewonderen. Ja, Gerrie wist het allang dat ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ was uitgekomen. Sterker nog: ze had het zelf.
Zo word ik blijkbaar nog steeds genoemd: Hetty van de Boomgaard. Ik woon er intussen al meer dan 50 jaar niet meer, maar bij mijn leeftijdsgenoten die er zijn blijven wonen blijk ik nog bekend. Zo is Diny natuurlijk altijd Diny van de Boomgaard gebleven. En Ben waarschijnlijk Ben van ’t Timmermanshuus. Zo worden er veel naar hun boerderij genoemd. Ik had het pas over Waggelink, zo halverwege Linde. Ik werd op mijn vingers getikt: ’Daar woont Kettelarij’. Ja dat klopt. Daar woont Jan Kettelarij, vroeger met zijn ouders. Maar wij zeiden altijd: Jan van Waggelink.
Ja, mijn boeken liggen ook in de Vordense bibliotheek. Toen er een herdruk kwam en mijn tweede boek, 'Tweets van het Schoolpad', uitkwam trok ik de stoute schoenen aan en ging er ook mee naar de Vordense Bibliotheek. We werden erg leuk ontvangen met een kopje koffie en de bibliothecaresse wilde graag deze boeken van een oud Vordense in de collectie hebben.
Intussen is de bijzondere verzameling 'Brieven uit Barchem' uit. Ze werden warm ontvangen bij de presentatie bij de Jaeger in Mossel. Zelf kom ik al boeken te kort maar bij Bruna in Vorden zullen er nog een paar liggen voor de liefhebber. Er komt een herdruk aan. Ook de andere twee boeken liggen bij Bruna net als de kinderboekjes ‘Ik ben Moniek’, met echt kattenbelletje, en ‘Ik ben Scotty’.

Oudere bijdrage

Aanmelden