Weblog1
Donderdag, 29. Juli 2010 - 19:18 Uur
Thuis..
In de hoofdgang van het Scheperziekenhuis staan de 5 zintuigen, keramische beelden vervaardigd door de kunstenaar Hans Ittmann (1914- 1972) en in bruikleen gesteld door de gemeente Emmen. Vroeger stonden ze te pronken in het Bruggebouw, onderdeel van het Emmer Gemeentehuis.
Toen dat echter een ruimte werd waar regelmatig Emmer kunstenaars konden exposeren werd er een nieuwe plek gezocht. Het moest een gebouw zijn dat toegankelijk was voor iedereen. Hier in de centrale hoofdgang van het Scheperziekenhuis staan ze indrukwekkend te pronken..
Vooraan de reuk, dan het gehoor, het zien, de tastzin en de smaak. Ik vind ze mooi!
Wim stapt binnen of er niets gebeurd is. We zijn beladen met folders over nazorg en gezonde voeding. We hadden gehoord dat Jennifers vader Klaas ook opgenomen is in het Scheperziekenhuis en gingen hem even goeiendag zeggen. En even later gaan we bij buurvrouw Wielens aan, is die ook weer gerust.
En dan begint het leven weer aan het Schoolpad. Wim mag een week niet autorijden of fietsen, niet meer dan 5 kilo tillen, verder geen bijzonders…. Gewoon alles doen en blijven bewegen. "We komen zondag wel bij jou", meldt broer Ben als hij hoort van een week niet autorijden.
Nou ja... zo'n eerste dag.... kan hij lekker spelletjes Freecell spelen op de pc. Ik zie hem genieten. Verder moet hij wat van z'n klussen regelen nu hij dat zelf niet kan doen. Het oud papier voor Valerius moet worden opgehaald, ook begin september als we op vakantie zijn.
En... nog heel even.. en Mark en Jennifer zullen weer terug zijn.
Woensdag, 28. Juli 2010 - 23:14 Uur
Een engeltje op je schouder...
“Hé heb ik geen les van u gehad?”, vroeg zuster Chantal vanmorgen toen ik Wim wegbracht naar de afdeling Cardiologie. "U bent toch mevrouw van der Kolk en u gaf toch Nederlands." Ik kijk het zustertje even goed aan en zie meteen de bekende donkere ogen die je zo vol vertrouwen aan konden kijken. “U weet wel… Adrienne zat ook in die klas en de voetbaljongens… O die vonden wij zo stoer” en ze begint te glimlachen bij de herinnering.
Vandaag was het een bijzondere dag. Omdat we de volgende maand naar Canada willen vond de cardioloog het raadzaam om een hartcatheterisatie bij Wim uit te voeren. Hij had al een tijd wat vage klachten op de borst als hij gefietst of gelopen had. Zweten kwam er bij en toen hij gisteren zijn fiets naar de fietsenmaker bracht vertrouwde hij me toe:”Ik ben blij dat er woensdag naar gekeken wordt”. Vanmorgen pakte hij z’n rugzakje met spullen voor één nacht maar vast uit voorzorg mee.
Na de voorbereidingen mocht Wim meteen het gele operatiekamerschortje aan en toen ik naar huis ging brachten Chantal en een andere verpleegster hem al naar de operatiekamer.
Een uurtje later belde zuster Chantal. “Ze hebben een behoorlijke vernauwing gevonden aan de linkerkant van het hart en hebben meteen maar gedotterd en er een stent in gezet.” Dat was even schrik maar een nog grotere opluchting.
Hij had er niet veel langer mee moeten lopen. “Hij heeft een engeltje op zijn schouder gehad”, werd er gezegd. Wat een dag!
Telefoontjes met familie en vrienden maakten veel goed.
Morgen tussen 9 en 10 mag ik hem weer ophalen... mèt stent
Woensdag, 28. Juli 2010 - 07:42 Uur
Nou.. eventjes dan...
Ach wat een schattige pup was het toen Queeny met 7 weken met Mark meeging. Ze kreeg alle aandacht. Je hoefde maar te wijzen en ze zat op je schoot. Tja... nu is ze 3 jaar en je hoeft ...inderdaad niet eens meer te wijzen. Robin vindt het wel gezellig.
Woensdag, 28. Juli 2010 - 07:38 Uur
Vakantie...? Hoe doe je dat?
Waar bij Mark en Jennifer de volledige vakantie wordt benut door vanaf dag 1 wèg te zijn is het aan de Kuifmees anders gesteld. Daar wordt een vakantie geheel op hun gemak voorbereid. Dat is ook al vakantiegevoel. De auto wordt eens flink uitgezogen- Robin. Er worden lijstjes gemaakt - Judith- en dan volgen de boodschappen op kampeer- en verzorgingsgebied- Gerhard èn Judith-. De vouwcaravan werd afgelopen maandag opgehaald. Agnes en ik hadden hem al helemaal schoongepoetst want een winter onder een open carport …dat kun je wel zien. Gerhard en Robin zijn aardig op elkaar ingespeeld. De knipperlichten worden grondig gecontroleerd. ’s Middags zal de vouwcaravan geïnspecteerd worden en alle stokken nageteld. Ze waren in hun tententijd eens een zak met stokken kwijt en daar leer je van.
De vouwcaravan opzetten is voor hen straks gesneden koek. Judith geeft de aanwijzingen… ik zie het weer voor me. En dan gaat hun vakantie beginnen. Het is alleen jammer voor ze dat ze een regendag gepland hebben om op pad te gaan. Tja… Gerhard is wel weerprofeet, maar het weer veranderen kan nog niemand.
Het worden 10 dagen aan het Leekstermeer. Ze hebben al ontdekt dat kampeerhal De Vrijbuiter in hun buurt is. Staat in elk geval garant voor één droge middag.
Dinsdag, 27. Juli 2010 - 08:57 Uur
Arme jongen....
Ik heb een goede kennis die me vertelde dat ze echt niet kan koken. Ze is verder heel creatief met de kwast, verf, naald en draad, maar koken… nee dat is nooit haar hobby geworden. Het was zelfs zo dat ze toen haar man naar hun dochter in Australië was ze zelfs zo de bruine bonen uit het blik lepelde. Waarom ze zelf niet meeging weet ik niet meer, maar een leuk mens dat ze is.. geweldig.
Gisteren keek ik toevallig naar herhalingen van Showroom. Wat was dat in de 90er jaren een leuke serie over bijzondere mensen. Daan Modderman kwam voorbij met z’n paarden en zwart houten lijkkoets. Maar er kwam ook ene Sue Berk in beeld, een oude dame die prachtige wandkleden maakte, maar verder niks kon. Dat hoefde vroeger in de betere kringen niet, zei ze. Toen ze uiteindelijk haar toekomstige echtgenoot Schout bij Nacht Berk tegen kwam was het voor beiden liefde op het eerste gezicht. 'Dikke Berk' werd hij door velen genoemd, maar Sue vond hem geweldig met zijn volle figuur. Toen hij haar hand kwam vragen aan haar vader- dat ging toen nog zo- barstte haar moeder in huilen uit terwijl ze zei:”Arme jongen, ze kan niks...!” Maar Berk vond dat een uitdaging. Die had de pest aan die moeders die hun dochter ophemelden met : Annetje kan zo mooi piano spelen. Ik denk dat Sue geluk had dat ze inderdaad niets hoefde te doen aan huishouden. Maar toen de oorlog uitbrak ging haar dikke Berk met de Heemskerck prinses Juliana naar Canada brengen en kwam 5 jaar lang niet thuis. Toen er in Nederland geen eten meer was ging Sue op de fiets met haar dochter naar de boeren waar ze zich nuttig maakte met naaien. Zo kwam ze die tijd door. Nee koken doet ze nog steeds niet en de rest ook niet . Toen de mensen van de NCRV er waren voor het interview vroeg ze of ze ook iets aan haar tv konden doen, ze waren immers van de tv. Het beeld was zo slecht. Ze maakten de glazen voorkant van de tv goed schoon en klaar was Sue. Er bleek een dikke laag stof en koffie spetters op te zitten. En zo was het overal in haar huis. Na de uitzending van Showroom werd ze natuurlijk steeds herkend en er kwamen mensen die graag haar onderkomen wilden zien, heeeel veel mensen. Ze zette gewoon de deur open zodat iedereen in en uit kon lopen. Het ging wel erg ver. Je zou met Joh. Kievit kunnen spreken in de Avonturen van Dik Trom: en een bijzonder mens en dat is het…
En zo kwam het dat ik even aan mijn goede kennis moest denken die het geluk heeft dat haar man van koken houdt.