Weblog1

Vrijdag, 14. Februari 2020 - 22:01 Uur
Even

Zomaar een dagje uit. Ria stelde voor om samen naar de Handwerkbeurs in Zwolle te gaan. Het was lang geleden dat ik zomaar een hele dag weg was. Prima geregeld. Wim bracht ons weg naar Station Emmen Zuid en Jan zou ons aan het eind van de middag weer afhalen.
Tja… Handwerkbeurs? Wat blijft je bij naast alle nieuwtjes op handwerkgebied. Ik zelf kon driekwart overslaan. Ik ben meer van de wol, spinnen weven, vilten, verven. Vooruit ook nog breien.
Voor mij was het nog een eindje lopen, maar dat heb ik gered. ’We beginnen met koffie met wat er bij’, sprak Ria en dat deden we na in een ontzettend lange rij te staan bij de ingang terwijl het regenwater in mijn nek spetterde. Bij alles wat aardig leek kwam de goede raad van vriend Ben voorbij: ‘He-j d’r gebrek an?’ Het heeft me al voor veel spontane aankopen behoed.
Wat me bijbleef van zo’n dag is dat je zomaar leuke gesprekken kunt hebben met wildvreemde vrouwen, zowel tijdens lunch of koffie als in de trein. Daar zaten we behalve met een oudere dame – ook Handwerkbeurs- ook tegenover een jong meisje met een strook groen haar. Ik vroeg haar hoe ze dat voor elkaar kreeg en dat ik het bewonder als iemand er anders bij wil lopen zoals jongelui dat tegenwoordig meer doen. Ze legde uit: eerst bleken en dan pas verven. Het stond haar grappig. Ze deed ook een creatieve opleiding.
Daar zaten we dan in één coupé, afkomstig uit alle delen van het land: Groningen, Brabant, Achterhoek… en alle vier bevalt het ons uitstekend in het toch redelijk rustige maar mooie Drenthe. Geen files, mooie natuur en rust.
Jan stond op tijd bij Emmen Zuid en het eerste deel van de avond brachten we met z’n vieren door bij Delphie, de Griek.
Ik lag vroeg in bed, sliep een gat in de dag en moest daarna nog bijkomen. Tja… ik word een dagje ouder.
En nu? Gerhard en buurman Jans hebben het zware leistenen blad van onze salontafel weer op de stukken vruchtbomenstam gelegd en nu heeft onze kamer geen slaapfunctie meer, hooguit even na het eten languit in de stoel. Eindelijk na 15 maanden.

Vrijdag, 14. Februari 2020 - 10:31 Uur
Katharina von Bora 2

Gea Schultze- Fischer vertelt ons deze V en T middag over Katharina von Bora, de vrouw van Maarten Luther en dat niet alleen. Het is een begin geweest voor ons vrouwen om volwaardig te kunnen functioneren.
Katharina von Bora was vanaf haar 6e na het overlijden van haar moeder in een klooster. Zo leerde ze lezen en schrijven en kon zich zo ontwikkelen. Al trad ze op haar 15e in als kloosterling, toch ontvluchtte ze met een groep jonge nonnen het klooster, nadat zij in aanraking waren gekomen met de Reformatorische denkbeelden van Maarten Luther die daarvoor in 1517 al de 95 stellingen op de deur van de Slotkapel in Wittenberg had gespijkerd. Hij wilde dat de Bijbel toegankelijk werd voor iedereen en vertaalde die in het Nederduits. Er zouden meer vertalingen volgen. Ook schreef hij 42 liederen waaronder de bekendste: een vaste burcht is onze God.
De afvallige nonnetjes werden slecht ontvangen. Gelukkig kwam Katharina terecht bij een apothekersgezin in Wittenberg.
De vrouw van de apotheker zag Katharina het liefst zag trouwen. Wat moet je anders met een meisje uit de lage adel. Ze ontmoette Maarten Luther en al was het geen liefde op het eerste gezicht, ze maakten er wat van. Katharina bleek uitstekend voor haar gezin en inkomsten te kunnen zorgen, een sterke vrouw. Luther noemde haar na een jaar zelfs de Ster van Wittenberg. Ze zorgde in haar huis, een voormalig klooster, voor onderdak en verzorging van een 30 tal studenten van Luther en er werd ’s avonds vaak gediscussieerd. Ze kregen 8 kinderen waarvan er 5 volwassen werden. Gesa hield het niet alleen bij Katharina von Bora maar introduceerde veel ander vrouwen die een belangrijke rol speelden in de vooruitgang voor vrouwen sinds die 16e eeuw. Het was duidelijk dat de Bijbel ons zegt dat er geen verschil is tussen man en vrouw, maar dat was nog wennen.
Tot slot liet Gesa ons nog even puzzelen, het zoeken van de vrouwen van andere Reformatoren en die stuk voor stuk ook meegeholpen hebben om vrouwen een belangrijker rol te laten innemen.
Zo was Anna Maria Schuurman bv de eerste studente theologie. Ze mocht niet bij de mannen in de collegebanken zitten, voor haar werd een plekje aan de zijkant gemaakt waardoor ze afgezonderd van de mannen de colleges kon volgen.
Anna Sybilla Merian was een insectenkundige die oa de metamorfose van de vlinder heeft getekend.
Vanaf die tijd werd langzamerhand duidelijk dat vrouwen net zo getalenteerd zijn als mannen.
Gesa werd hartelijk bedankt voor haar duidelijke verhaal.

Door op de titel van dit stukje te klikken zie je een kaart met plaatsen van vrouwen die in de eerste eeuwen na de reformatie al een belangrijke rol speelden.
Bovendien is er een prachtige film over haar leven als dvd te lenen of te kopen.


Woensdag, 12. Februari 2020 - 11:52 Uur
Periode Krul

Het werd hoog tijd. De krullen bij Wim in de nek begonnen alle kanten op te staan. Ik stelde al voor om er een staartje van te maken, maar daar is hij niet van. Hij heeft wel bekijks gehad met zijn krullen en er zijn, vooral zondags in de kerk, al heel wat vrouwen geweest die in het voorbijgaan even door die krullenmassa moesten woelen. Vindt hij niet erg. Integendeel!
Maar dat gaat hij nu missen. Vanmorgen gingen we samen naar de kapper. ‘Dan kö-j et zelf in de gaten hollen dat ‘r niet te völle afgeet’, vond Wim. Hij weet dat zijn krullen ook een beetje mijn trots zijn.
Ach… die periode krul hebben we gehad. Nu moet er weer een fatsoenlijk mannenhoofd tevoorschijn komen. Toen kapper Johan zonet de schaar er in zette had ik er vertrouwen in dat het goed kwam. Intussen had kapster Anneke even tijd voor mijn haardos. Nu ik het iets langer heb bevalt me dat goed, alleen moet ik wel goed onder de pony door kunnen kijken. Die werd dus flink uitgedund.
Samen gingen we gekortwiekt weer op huis aan.
Er is intussen ruimte gemaakt in de voorkamer. Buurman Alle heeft gisteravond het ziekenhuis bed weer ontmanteld en het is fijn om weer de vrije vloer te zien. Vanmiddag wordt er een nieuw vloerkleed gebracht en maken we de inrichting weer af zoals het 14 maanden geleden was.

Dinsdag, 11. Februari 2020 - 14:35 Uur
Code oranje

Wat doe je als er code oranje verwacht wordt voor het hele land? Ik liep zaterdag het hele erf eens rond en pakte alle losstaande hulpmiddelen voor het tuinonderhoud op om ze op een veiliger plek neer te zetten. Ook de potten en mandjes zette ik weg buiten bereik van de wind. Zelfs het hek lieten we open zodat de wind er geen vat op kon krijgen.
Toen was het wachten op die stormvlagen die voorspeld waren. Het bleef bij ons een gewone storm. Ik heb in mijn leven wel andere meegemaakt. Hier is alleen een dode tak uit de grote eik gewaaid en verder wat kleinere die overal in het rond liggen.
We waren benieuwd wat de haan en kippen zouden doen als ze op stok gingen. Ze willen niet in het hok, waarschijnlijk vanwege de luizen die er in het begin in zaten, zelfs na een schoonmaakbeurt waren ze er niet toe te bewegen het kippenhokje weer te bemannen. ’s Nachts zitten ze nu gezellig dicht tegen elkaar aan boven op de schutting, precies op de hoek tussen wat takken van de klimhortensia. Maar dit is standvastig spul, ze zijn gewoon blijven zitten hoe het ook waaide.
De wedstrijd tegen de wind in fietsen was zondag al afgelast vanwege de te harde wind. Ik keek op de tv naar die vertrokken gezichten en dacht aan mijn jeugd jaren toen ik 7 jaar lang door de week een uur heen en een uur terug van en naar de verschillende scholen fietste, weer of geen weer. Het was een sport om flink op de pedalen te staan. Het scheelde wel dat er altijd een paar sterke jongens voorop fietsten en bij tegenwind de eerste klappen opvingen.
Ik hou wel van dit weer al was het om me de tijd weer te herinneren hoe we er samen tegen in ploeterden en eenmaal thuis bij de warme kachel achter de opgewarmde maaltijd van moeders te zitten, die altijd klaar stond achter op het grote fornuis. Je ziet het... de nostalgie slaat toe.

Maandag, 10. Februari 2020 - 14:53 Uur
Een Bijenhofskwaaltje?

‘Da’s een Bijenhofkwaaltje’, had de dokter tegen Johan gezegd toen bleek dat zijn bloeddruk aan de hoge kant was. Het zit dus in onze genen van moederskant dat we er aanleg voor hebben. Toen ik 70 werd moest ik voor mijn rijbewijsverlenging gekeurd worden en… dat was schrikken, inderdaad was mijn bloeddruk veel te hoog. Zo hoog zelfs dat de keuringsarts tot mijn grote schrik zei: ‘Zo krijgt u uw rijbewijs niet’. Tot dan had ik geen idee. Zonder drop en met medicijnen is het weer tot redelijke proporties teruggebracht. Maar nu zijn de regeltjes over wat aanvaardbaar is bijgesteld en is 162/80 te hoog.
Een optie die van toepassing blijft voor mij is natuurlijk een poging om wat gewicht kwijt te raken. Dat is al jaren stabiel maar wel te hoog. Vooruit dan maar!
Zo ging ik vanmorgen naar de diëtiste en bespraken samen hoe ik dat het beste aan kan pakken, niet alleen wat betreft het gewicht maar ook hoe je minder zout binnen krijgt. Ik gebruik zelf bijna geen zout maar in kant en klare producten zit veel verborgen zout. Met veel goede adviezen ging ik weer op huis aan en de volgende afspraak is over 5 weken en dat is een mooie stok achter de deur!

Oudere bijdrage

Aanmelden