Weblog1

Dinsdag, 16. Juli 2019 - 12:04 Uur
Schotland 2011 terugweg via het Lake District.

Tja... wat doe je als je in het echt niet op vakantie kunt? Dan ga je even terug in de tijd....

19 september-

‘Wa’s dàt noe weer… gien water?’ We zijn net aangekomen in Keswick opnieuw op een campsite van de Camping- and Caravanning club, die zich ook wel noemt: The friendly campsite. En dat mag gezegd worden. We zijn zowel in Moffat als hier op handen gedragen. Op de fiets word je naar je plek gebracht en vanmorgen hielpen ze ons met een trekkertje van de plaats af. Eigenlijk was er hier geen plek meer… fully booked, maar omdat wij een betrekkelijk kleine caravan hebben mochten we kijken of we op het erg natte gras wilden staan. Wij wel, want we hebben goede herinneringen aan Keswick, de camping aan het meer en lopend kun je de stad in.

Maar we horen nu wel de pomp z’n best doen maar nee geen drup komt er uit. Wim ontdekt dat er een slangetje vlakbij de pomp doormidden is. Het is niet te repareren al blijft Wim puzzelen. En wanneer hij op z’n jongste broer lijkt, puzzelt hij vannacht nog door.. Nu staat de gieter gevuld klaar… ach we redden ons al gauw.

De laatste keer hier stonden we op deze camping helemaal aan het meer, het Derwentwater. Schitterend!

20 september-

Het eerste wat Wim vanmorgen meldde was: ‘Wie-j gaot niet die ene pas doen... ik hebbe d'r van edreumd dat et niet goed ging'. Hij bedoeld de Hardknott pas. Die is werkelijk om te griezelen. Er staat niet voor niets een ijscokar onder aan het engste stuk. Zo steil en smal èn bochtig dat je vanzelf stopt om van de schrik te bekomen. De laatste keer kwamen we er een man tegen in een cabriolet met twee platte banden... was natuurlijk verkeerd de bocht uitgekomen.
"Ik dache da'w dat allange hadd'n afepraot da'w dat ding nooit meer gingen doen", stel ik hem gerust.

Vandaag beginnen we maar eens rustig met een Gallery hier vlakbij in Thornwaithe. Alleen al goed om nieuwe ideeën op te doen. De meeste uitingen van kunst zijn van plaatselijke kunstenaars en ze hebben heerlijke thee. En dat is wat voor ons die thuis weinig thee drinken.

Even later gaan we op zoek naar het Lakeland Sheep and Wool Centre in Cockermouth, maar dat bestaat niet meer. Ze konden meer verdienen met het Shepherd Hotel dat er nu van gemaakt is, vertelt ons de mevrouw van het Tourist Centre. Jaren terug zagen we een perfecte demonstratie van alle schapensoorten die Groot Brittannie rijk is.

We rijden dan door naar Maryport. Wim wil nog even de zee zien. Maryport heeft een haven die droog komt te liggen bij eb. Het is de geboorteplaats van onze vriend Tom die dit voorjaar overleed. Verder is er niets te beleven en we gaan weer terug naar de bergen van het oostelijke deel van het Lake District. We kiezen voor de route langs het Buttermere.

Dit is weer het echte Lake Districkt. Het wordt hier niet voor niets het Zwitserland van Groot Brittannie genoemd. Maar er zijn er veel meer op pad in dit mooie gebied. Het zijn allemaal Vutters en gepensioneerden zoals wij. Ook op de camping zijn het zonder uitzondering leeftijdsgenoten. Er zijn opvallend veel campers, ook kleintjes met van die uitklap daken.

In dit gedeelte bij het Buttermere zie je veel Herdwickschapen, zien er wat poezeliger uit dan de Lakeland schapen. Die lijken op de Scottish Blackface, ze zijn alleen wat kleiner en smaller, dus nòg taaier.
Wij nemen een andere pas naar Keswick, eigenlijk per ongeluk maar dan kun je moeilijk terug. Was trouwens eng genoeg. 'Wat he-j toch', moest Wim regelmatig vragen als ik weer eens aan het handvat van de deur geklemd, een kreet uitstootte.
Onderweg naar Braithwaithe zien we maar een paar boerderijen, allemaal schapen natuurlijk die op de bergen grazen en ook koeien op het lager gelegen land. Wel afgelegen, maar... MOOI!!

21 september-
Vandaag hadden we een tochtje gepland langs het Ullswater en via de Kirkstone pas en de steile struggly road naar Ambleside en vandaar weer naar het noorden via Grassmere naar Keswick. En dat ging gebeuren, maar een regen dat we gehad hebben en een wind.

‘Kiek dat water es’, zei Wim toen we bij het Ullswater kwamen, ‘de schuumkoppen zit d’r op’. Maar het heeft ook iets bijzonders om met zulk weer in deze omgeving te rijden. We maakten een lunchstop in Pooley Bridge helemaal boven aan het Ullswater. Tom Woodgate zei 25 jaar geleden al dat ze daar zulke lekkere Shepherds pie hadden. Die bestelde ik en Wim ging voor de Haggis en de black pudding, een soort bloedworst. Zo konden we samen van alles proeven. Wij vonden het erg lekker. Toen Wim aan de ober vroeg wat er allemaal in de Haggis zat zei die:’I’ll tell you when you come back’.

Het was beestenweer toen we langs het Ullswater reden. Hier zijn oom Sjoerd en zijn vriend Bervo over gezwommen. We hebben ons laten vertellen door mensen van hier dat het levensgevaarlijk is omdat de bovenste laag wel warm kan zijn maar daaronder juist heel koud door de grote diepte van het meer. Maar het was in de jaren 30 toen deze twee vrienden door het Lake Districkt, de Dales en misschien ook wel door de Borders van Schotland reden met hun motor, want dat is het gebied van de tweed, waar kleermaker Sjoerd die prachtige kostuums van maakte. Ach ze waren jong en je wilt wat...

Toen we langs het Ullswater via Glenridding naar de Kirkstonepas reden zagen we de schapen zelfs schuilen achter de muurtjes en heggen. Maar de Citroen Picasso hield zich kranig en Wim net zo.
In Grassmere stopten we voor een kop thee en liepen we even het plaatsje in waar Beatrix Potter, de bekende kinderboekenschrijfster woonde. Van haar eerst verdiende geld van haar boeken en dat waren er meteen al 50.000, kocht ze een farm en een kudde Herdwickschapen en die zie je nog steeds veel in dit gebied. De kerk trok ook onze aandacht, erg mooi van binnen. De balken constructie was gewoon een plaatje.
We waren al bij Keswick toen ik het bord zag van de Castlerigg Stone Circle. Dat konden we nog net mee pakken. Lag er gewoon op een heuvel, schapen rondom, de Lakeland soort dit keer. Deze stone circle is meer dan 4500 jaar geleden opgericht door de toen hier wonende boeren. Het zou met handel te maken kunnen hebben en/ of met ceremonieën. De boeren hier maken zich er niet druk om. Zij kunnen aan de schaduwen zien hoe laat het is.

Maandag, 15. Juli 2019 - 22:52 Uur
Sauna?

In de tuin in Hengelo.

Het kan even niet en dat spijt Wim zeer, maar even nog geduld.

Het is lang geleden dat we in Hengelo de Finse houtsauna achter onze huizen bouwden, samen met onze buren Bertus en Marijke. Bertus had de bouw in Finland gezien met van die dikke op elkaar gestapelde boomstammen. En zo moest het bij ons achter ook worden. Nadat door de week de fundamenten en het vloertje gelegd waren werd in één zaterdag de sauna met vereende krachten gestapeld en het dak geplaatst. Dat was dan voornamelijk door Bertus en zijn broers en zwagers. Een aantal zaten zelf in de bouw en de anderen plus Wim volgden de instructies. De jongste die slager was ruimde alles weer op. Marijke en ik verzorgden de inwendige mens. Wat een tijd! Iedere zaterdag was het feest. Beide gezinnen gingen er doorlopend in. Zelfs Peter die net geboren was ging er na een paar weken al even mee in op de arm.
Ik had van twee lappen badstof een paar “Abrahamjurken” gemaakt om tussen de saunagangen aan te trekken. Gewoon de badstof dubbel genaaid met een opening voor hoofd en armen. En zo zaten we dan verder af te koelen.
Wat heeft Wim dat gemist toen we naar Emmen verhuisden. We hebben wel eens een sauna afgehuurd in Aalden met wat vrienden, maar dan moet je toch altijd weer naar huis rijden. Sinds 20 jaar hebben we in de schuur weer een sauna. Maar op de een of andere manier was voor mij de lol er af. Ik kan niet eens goed zeggen waarom. Ik ben er één keer weer mee in geweest. Niks gezellig. 'Je gaat niet voor de gezelligheid in de sauna... je moet zweten', zei Wim dan.
We hebben een stoomsauna. Dat kun je langer volhouden. Na de eerste gang koud douchen en buiten afkoelen en binnen verder afkoelen. De tweede gang is dan een gewone hete sauna. Wim gaat natuurlijk minstens drie keer.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het achteraf best lekker was. Je slaapt er goed op.

Zondag, 14. Juli 2019 - 19:48 Uur
Gerrie Fikse- Bijenhof geb. 19-10-1942 overl. 11-07-2019

foto: De drie nichtjes met Gerkes vriendin Lia in onze nieuwe mantelpakjes uit de kleermakerij van oom Sjoerd Aartsen ter gelegenheid van onze belijdenis.

Vandaag belde mijn nichtje Gerke. Leuk is dat om nog steeds contact te houden met de nichtjes en neven met wie je opgroeide, vooral met degene die in de buurt woonden. En dat waren Gerke en Gerrie. Er waren er meer van onze leeftijd maar die zagen we minder vaak. Met Gerke ging ik samen met Sophietje naar de kuikentjedag zoals ze de kennismakingsdag voor de lagere school noemden. Alledrie begonnen we tegelijk in de eerste klas. Gerke en ik op de school met den Bijbel op het Hoge en Gerrie samen met nichtje Eefje en neef Wim in de Wildenborch op de Prinses Julianaschool. Gerke ging later de verpleging en kinderverzorging in en Gerrie net als ik het onderwijs.
Mijn eerste herinnering aan Gerrie was dat ze bij me kwam spelen op de Haar. Ik denk dat we een beetje wild waren en de melkbus viel zomaar om. De melk van de vier koetjes van opa Bijenhof was weg. Gerrie werd toevallig net weer opgehaald door oom Wim en ik…. moest voor straf in de paardenstal. Alle andere herinneringen aan Gerrie waren vrolijker, want Gerrie was een opgeruimd type. In de tijd dat we allebei op de Kweekschool zaten waren we zelfs echte vriendinnen. Samen deden we belijdenis in de Ned. Hervormde Kerk in Vorden. Gerrie hield van zingen en samen zongen we er wat af, zij altijd een mooie tweede stem. En mijn grootvaders klok is een heel oude klok was onze favoriet.
Ik was een jaar eerder klaar en begon in Hattem mij loopbaan voor de klas. We hadden zelfs afgesproken om straks samen op een flatje te gaan wonen. Het is er niet meer van gekomen. Ik kwam Wim al snel tegen en zij begon haar loopbaan een jaar later in Rouveen. Het verhaal over de ‘Tocht der Tochten’ die ze maakte met haar en mijn moeder heb ik beschreven in mijn eerste boek ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’.. De mannen, oom Wim en vader Hein waren op jacht gegaan naar hooi in de NO polder maar kwamen met pech langs de weg en de dames waren maar vast gaan lopen vanaf Rouveen richting Zwolle in de hoop dat ze de mannen tegen zouden komen. Dus niet. ( te lezen op weblog 2 van 6-12-2009).
Wim en ik trouwden al snel en Gerrie trouwde later met haar Gerrit en ze gingen in Doornspijk wonen op net zo’n boerderijtje als de Haar eens was. We hebben altijd als drie nichtjes contact gehouden, vooral met de verjaardagen. Zelfs de laatste jaren had ik bijna elke dag een kort mailcontact met Gerrie, zelfs nog tot 14 dagen terug. Ik wist de laatste maanden dat ze ongeneeslijk ziek was. Toch kwam de boodschap van haar overlijden onverwacht. Gerke belde me en samen haalden we herinneringen op aan ons nichtje. We zullen haar missen

Zaterdag, 13. Juli 2019 - 13:37 Uur
... wat meer geduld..., sprak...

12 juli 2018 schreef ik---
‘Je moet wat meer geduld hebben’, sprak John de fysiotherapeut.
‘Nee, het is geen slijtage. Het zijn de spieren’, zegt de huisarts. ‘Neem maar 4 keer per dag 2 paracetamol’.
‘Je moet kalmer aan doen’, zegt Kelly de trainster bij ons aqua joggen.
‘Warmte helpt ook, je mag wel onder de warme lamp’, vult de fysiotherapeut nog aan.
Ik heb Wim een smeerseltje van dr Vogel gekocht waar vooral smeerwortel in zit. Daar mag ik zijn onderrug mee in masseren. Zijn lies… daar mag ik niet aankomen, dat neemt hij voor eigen rekening.
Het wordt nog even geen camping. Als je niet in orde bent kun je het best in eigen huis en tuin èn eigen stoel zijn.
Hij heeft flink afleiding door de voetbal en de Tour de France. Dat scheelt.
Vorige week toen het echt slechter ging heeft hij de wandelstok bij buurman Jans opgehaald. Het was de stok van zijn vader, buurman Harm. Die heeft er op latere leeftijd nog wel eens een tik mee uitgedeeld. En dat lag niet aan de stok.
Daar ben ik bij Wim niet bang voor. Het geeft hem nu de broodnodige steun zodat hij in elk geval vooruit komt.
Hoe het met mij gaat? Ik ben gepromoveerd tot mantelzorger.
Dit schreef ik precies een jaar geleden. De afleiding met de voetbal en de Tour de France geldt nog steeds.

12 juli 2019--Er is intussen wel heel wat gebeurd. De stok van buurman Harm is eerst vervangen door elleboogkrukken, later een looprek en een scootmobiel. De badkamer heeft een inloopdouche gekregen en we bivakkeren nu ook 's nachts beneden..
De pijn bleek uiteindelijk veroorzaakt door een non hodgkin lymfoom te zijn in de linker heup en een begin in de rechter en kan Wim vanaf 14 december, de dag van de heupoperatie, geen stap meer lopen zonder loopkruk.
Intussen zijn de chemo’s afgerond met weinig hinder. Nu nog de pet/ CT-scan, vervanging van de pacemaker en uiteindelijk de grote hersteloperatie. Half augustus is er overleg in Meppel met orthopeed Oveste en wordt de tijdlijn naar verder herstel uitgezet. Wim blijft positief en stap voor stap gaan we samen richting herstel
Wie weet wordt het volgend jaar toch nog weer Schotland.

Vrijdag, 12. Juli 2019 - 13:03 Uur
Uit het leven..., Tweets..., MARK en Rick....

Ik ben iedere keer nog blij verrast door vele reacties die ik krijg van mensen die mijn boeken lezen. Sommigen lezen er zelfs uit voor. ‘Wat zit je te lachen? Vertel..!’, wordt er dan gezegd. En dan is het even genieten met z’n tweeën. ‘Straks mag jij hem lezen’, gaat het dan.... 'als ik hem uit heb'.
Anderen kunnen niet meer ophouden met lezen. En weer anderen worden getroffen door de eigen herinneringen die het bij ze oproept. Soms denk je dat je veel niet meer weet van vroeger toen je opgroeide maar door een paar zinnen van een gelijkgestemde of streekgenoot komen je eigen herinneringen zo maar terug. Wat me opvalt is dat ook mensen die in andere delen van Nederland opgroeiden vergelijkbare ervaringen hebben en al is het Achterhoeks niet hun eigen streektaal, die paar zinnen in het Achterhoeks begrijpen ze best.
‘O Hetty, ik zag het voor me… Wim met z’n blote voeten tussen de brandnetels bij de familie Zwaan’.
Zowel over ‘Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe’ als de Tweets van het Schoolpad 1 en 2 krijg ik deze reacties.
Bij het lezen van het boek MARK komen er meer emoties mee. Ik kon het nu eenmaal niet mooier maken, maar schreef het vanuit mijn hart. Toch leverde dit fijne gesprekken op. Het blijkt dat wij niet de enigen zijn die met het grote verdriet dat zelfdoding met zich mee brengt moeten dealen.
Het boek over Rick is eigenlijk een eerbetoon aan wie Rick geworden is na een leven waarin hij met zijn handicap heeft leren omgaan. Deze week haalde het boek Rick zelfs de Emco koerier met foto’s en al.

Oudere bijdrage

Aanmelden