Weblog1

Zondag, 22. Mei 2022 - 12:16 Uur
Dirk

Dirk komt met opgestreken staart op ons af. Hij kijkt wat verongelijkt. Zijn we zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hebben anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de dag lijkt het of we wat goed te maken hebben. Hij is binnen en blijft binnen, zo lijkt het. Dirk wil graag zijn vlees uit het kuipje, hij wil ook op schoot. Dan wil hij weer naar buiten. Het is maar even of hij staat weer voor het raam met opgeheven pootje. Wanneer het half 12 is en wij naar boven gaan, besluit hij op het allerlaatste moment toch voor buiten.... waar de muisjes zijn...
Vanmorgen werden we wakker toen Dirk die met een zwieper vanaf het dak door het Velux raam naar binnen sprong. Het is voor het eerst. Het ziet er naar uit dat hij het zekere voor het onzekere neemt. Dirk regelt zijn eigen leventje wel.
We zijn intussen net weer thuis uit de Schepershof, Dirk ligt languit op een schapenvachtje op de bank. En wij? We gaan aan het brood van bakker van Asselt, de zoon van Piet. Hij komt trouw elke dag door de week naar camping de Boomgaard met veel lekkers. Precies om kwart over 8 om daarna de volgende campings af te gaan. Het smaakt vertrouwd.
Waar is de tijd gebleven. Vroeger kwam Piets broer Geert met de bakkersfiets langs de boerderijen in Linde. 'Geert van de bakker' had een grote rieten mand voorop de fiets en bij sneeuw en gladheid ook nog een soort ijzers onder de schoenen.
De bakkerij is allang verhuisd naar het dorp Vorden en het huis, annex bakkerij, kruidenierswinkel en cafe is een tijdlang omgetoverd geweest tot Praothuus waar je lekker kon eten of uitrusten bij een kop koffie met wat lekkers. Ook dat is alweer verleden tijd.

Zaterdag, 21. Mei 2022 - 20:18 Uur
Uit en thuis

We zijn er weer. Het was een veelbewogen en gezellig weekje Boomgaard. Fijn om iedereen weer terug te zien. Zelfs Monique met de kinderen zagen we bij Henk en Anneke. Mare en kleine Willem stalen de show. Opa Henk was Willems favoriet.
Ons plekje stond helemaal klaar, alles keurig aangesloten door de campingbaas. Wat wil je nog meer. Jan en Ria gingen mee en ook dat bracht extra gezelligheid. De luifel zat snel op de plek. Dat zou de storm niet helemaal ongeschonden overleven. Ook Jan en Ria hingen allebei aan de tentstokken om te voorkomen dat de luifel de lucht in ging. Kletsnat kwamen ze bij ons waar de luifel slapjes langs de caravan naar beneden hing. We wachtten geduldig af tot de bui en de storm over was. Joke was al meteen bezig om al wat over de camping verspreid lag bij elkaar te zoeken. Ze liep al met de badslippers van Wim onder de arm. Er was meer schade aan luifels, maar daar bleef het bij. We hebben vaker dit soort weer meegemaakt. We besloten dit avontuur met pannenkoeken bij de Heikamp, onze favoriet.
's Avonds hadden we een gezellige avond in onze caravan. Toch gemakkelijk met een grote zithoek.
Vanmorgen was het tijd om op te stappen en dronken we tot afscheid koffie bij Johan en Joke. Maar wel met plannen voor een vervolg!

Donderdag, 19. Mei 2022 - 13:34 Uur
Onverwacht is ook leuk.

Ook mooi om Henk bezig te zien met zijn hobby. Behalve het fotograferen traint hij jachthonden. En dit keer waren we er bij. De honden waren heel verschillend qua uiterlijk en karakter maar allemaal hadden ze een goede neus. Er was een mooie opbouw in de opdrachten. Het laatste was dat er met een dode eend een sleepspoor werd gemaakt en moesten de honden op commando de eend zoeken. Spanning en sensatie. Het is toch een heel aparte tak van sport en al zijn zien de honden er verschillend uit, de outfit van de baasjes waren gelijk. Een mooie donker bruingroene jachtkleur. Mooie combinaties. Henk en heren bedankt voor de interessante demonstratie.

Maandag, 16. Mei 2022 - 15:02 Uur
Phoenix

Dick is op bezoek. We hebben nog altijd regelmatig contact. Oude liefde roest niet. We hebben als gezinnen samen veel meegemaakt en ik daarvoor al want we groeiden samen op. Het is verdrietig dat Anda er niet meer bij is maar hij heeft veel mooie herinneringen die hij koestert.
Nu vertelt hij over een boek dat hij aan het lezen is: Phoenix, geschreven door Bert Wagendorp. Dick houdt van geschiedenis en dit boek vertelt over het leven van Nederlandse immigranten die op weg naar het land van de onbeperkte mogelijkheden, Amerika, op een meer daar verongelukten door brand op een schip. Een jongetje verloor hierbij zijn hele familie en veel bekenden. Veel van deze mensen kwamen uit de Achterhoek.
In dit boek Phoenix wordt het leven van deze 8 jarige jongen beschreven.
Ik werd meteen geraakt. In onze familie is het bekend dat opa en zijn broer ook plannen hadden gehad om naar Amerika te gaan eind 19e eeuw. Opoe van de Jaeger hield dat tegen, geen denken aan. In haar familie en vriendenkring waren er heel wat omgekomen bij die ramp. En zo bleven Johan en Hendrik in de buurt. Trouwden en kregen allebei 10 kinderen. Toch waagde onze eigen oom Herman het later om zijn leven in Iowa op te bouwen en neven Antoon en Bernard in Indiana. Nog twee van de Jaeger vertrokken naar het buitenland. Nieuw Zeeland werd een doel en ook Luxemburg.
Het raakte me zo dat ik vandaag naar de boekhandel stapte om het boek Phoenix, de memoires van Abel Sikkink te kopen. Ik hou jullie op de hoogte.

Zondag, 15. Mei 2022 - 08:26 Uur
Generatiekloof?

Een bruiloft was vroeger, zeker op het platteland, een bijzondere gelegenheid. Er werden door de buurt bogen gemaakt met veel dennegroen, bloemen en de papieren roosjes. Ik kan ze nog zo voor je maken van crepepapier. Er werd gezongen en accordeon gespeeld. En vaste prik was de polonaise en het lied van: en de bruidegom die durft zijn bruidje niet te kussen... falderalderiere enz waarop de bruidegom hoog gezeten op een stoel gedragen door de mannen uit de buurt richting bruidje, ook hoog op de stoel, en werd er gekust. Het was soms een hachelijk evenement want de eerste borreltjes waren al genuttigd. Mijn eerste boerenbruiloft was van Dine en Gert Kornegoor in 1951 en werd het feest �s avonds op de deel gehouden en zij werden bij het onderdeel Zij leven hoog samen in een kruiwagen opgetild. Het scheelde dat beiden aan de tengere kant waren. Ik heb er mooie herinneringen aan.
De bruiloften werden door de jaren heen uitgebreider en ook de muziek werd harder mede dankzij die versterkers. Er werd een tijdlang ook veel gedanst en niet alleen de boerenpolka. We hebben er verscheidene meegemaakt in de familie, altijd leuk. Harde muziek? Nee hoor, hardstikke leuk .
Zo hoorde ik pas over een feest zoals die nu weer gegeven kan worden in de na coronatijd. Er werd weer versierd, de hele buurt, familie, vrienden en mede sporters waren aanwezig. Ook een paar oudere buren die bij elkaar waren gaan zitten. Er werd uitbundig gefeest, lawaai tot in de verre omtrek. Er kwam zelfs na 12 uur nog een viskar langs.
Was een mooi feest geweest, hoorde ik later. Maar kon wel wat minder met de muziek. Tja er is weer een nieuwe generatie.
En de drie oudjes, vroeg ik? Nou die hadden er niet veel aan. Ze zijn ook nog alledrie doof en konden elkaar door de harde boem boem muziek niet verstaan.

Oudere bijdrage

Aanmelden