Weblog1

Woensdag, 18. September 2019 - 19:18 Uur
Wim de Groot in het Hoefijzer...

Wim de Groot, geestelijk verzorger van het Emmer Scheper ziekenhuis was een avond bij ons. De 3e dinsdag van de maand komen we als Passage Zuidbarge Rietlanden bij elkaar. Dit keer ds. Wim de Groot onze gast.
Eigenlijk kennen we hem allemaal wel want hij gaat regelmatig ook voor in een van de kerken van Emmen.
Vanavond leerde hij ons dat een mens uit 4 aspecten bestaat: De lichamelijke, de psychische, de sociale en de spirituele kant.
De spirituele kant heeft te maken met zingeving. Hoe verwerkt iemand die erg ziek is wat hem overkomt. Het is de kunst als geestelijk verzorger om de tijd te nemen om echt naar een patiënt te kunnen luisteren.
Het gaat om aandacht, aanwezig zijn. Zonder oordeel te kunnen luisteren.
Het gaat ook om verwondering. ‘Kennen jullie het boekje De kleine Prins?’ Ik had er wel van gehoord maar kon me niet meer de inhoud herinneren.
Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog.
Alleen met je hart kun je goed zien.
Rituelen zijn belangrijk, van het vieren van verjaardagen, gebed, Bijbel lezen, een kaars opsteken tot de Zegen, de Ziekenzalving.
Ook de Palliatieve zorg kwam aan de orde, kwaliteit van leven van patiënt en haar/ zijn naasten.
In het Scheperziekenhuis kan hij ingeseind worden door de verpleging al iemand graag een een gesprek met hem wil. En het kan via de Zondagsgroet die elke zaterdag rondgebracht wordt door vrijwilligers samen met de uitnodiging om de kerkdienst bij te wonen. Verscheidenen van ons zijn hier vrijwilliger bij het beddenrijden zoals het genoemd wordt.
Na de pauze kwam de orgaan donatie ter sprake, een belangrijk item want volgend jaar juni ben je automatisch orgaan donor bent tenzij je het anders hebt aangegeven.
Het blijft een lastige vraag aan de familie op een lastig moment wanneer iemand op de IC zal overlijden na bv een verkeersongeluk.
Wim de Groot noemde de redenen voor donatie zoals je dat uit de Bijbel zou kunnen opmaken:
Straks heb je immers een nieuw lichaam
Egoïstisch om het niet te doen
Naastenliefde speelt een rol
Net als Jezus die zijn leven voor ons gaf.
En tegen:
Niet ingrijpen in Gods plan
In het hart zit je gevoelsleven
Er kwamen nog wat vragen los na de uitleg en na een heel passend gedicht van Froukje kwamen we aan het eind van een intensieve maar mooie avond in het Hoefijzer in Zuidbarge

Woensdag, 18. September 2019 - 12:12 Uur
Albert Schweitzer, de man met vele talenten

Het werd een middag van V en T in het teken van Albert Schweitzer. Ds Jan Fischer kwam de lezing verzorgen. Natuurlijk hadden we allemaal van dokter Albert Schweitzer gehoord, de arts die in Lambarene een ziekenhuis bouwde en zijn leven in dienst stelde van hulpbehoevende volkeren. Maar dat dit een man was met zoveel talenten was mij in elk geval ontgaan.
Je kunt wel zeggen dat Albert Schweitzer alles uit het leven heeft gehaald om in dienst van de mensheid te zijn. Toen hij tijdens zijn studies filosofie en theologie goed wakker wilde blijven hielp het om met de voeten in een bak koud water te gaan zitten.
Albert was gefascineerd door de mens Jezus. Niet praten over liefde maar doen, was een motto net als 'Eerbied voor het leven'. Ook wel:
'Ik ben leven dat leven wil te midden van leven dat leven wil'.
De beamer deed goede diensten, wel met hulp van Henk. We hingen aan de lippen van deze predikant en kregen het levensverhaal van dokter, filosoof, theoloog en musicus Albert Schweitzer te horen die bekend werd door zijn werk aan de allerarmsten in Lambarene. Dat Albert in Günsbach in de Elzass geboren was bleek af en toe een struikelpunt want toen hij geboren werd was de Elzass Duits en had hij een Duits paspoort. Dat kwam hem in de eerste WO nog op een jaar krijgsgevangenschap te staan in de Franse Pyreneeën. In 1918 ging hij terug naar de Elzass waar in 1919 hun dichter Rhena werd geboren. Na 1924 ging hij nog 14 keer op en neer naar Lambarene, een reis van 3 weken met de boot en daarna nog 200 km het Afrikaanse binnenland in waar een erg ongezond klimaat heerste.
De muziek hielp Albert zowel als ontspanning als inspanning. Ook de jaren in Lambarene eindigde hij elke avond met 2 uur te spelen op zijn tropenorgel. Het was natuurlijk behalve ontspanning na een drukke dag ook oefenen voor de concerten die hij gaf wanneer hij telkens even terug was in Europa. Hiermee en met het schrijven van boeken over zijn werk bekostigde hij zijn ziekenhuis dat steeds werd uitgebreid en uiteindelijk een soort dorp werd voor zieken en hun familie. Want deze namen een heel stuk van de zorg voor hun naasten over. Zijn vrouw Helène was zijn zielsverwant, verzorgde veel van zijn administratie maar had tbc waarvoor ze regelmatig moest kuren en niet altijd bij hem kon zijn. Door zijn concerten, zijn lezingen en zijn boeken werd zijn boodschap uitgedragen wat resulteerde in de Goethe-prijs begin jaren 50 en de Nobelprijs voor de Vrede in 1952.
Een beetje vreemd is het dat zo’n getalenteerde man nooit een van de inheemse talen geleerd heeft. Laat dit toch nog iets van de afstand tussen de Koloniale Europeaan en de Afrikaanse bevolking zien?
In 1965 overleed Albert Schweitzer in Lambarene waar hij ook begraven is en zijn werk werd voortgezet.
Annie Bos bedankte Jan Fischer hartelijk namens ons allemaal voor deze zinvolle middag.

Maandag, 16. September 2019 - 20:11 Uur
Ik vier mijn verjaardag niet...

‘Nee, ik vier m’n verjaardag niet’, zei Ria. ‘Jan is een weekje weg met de motor en de volgende week gaan we al naar Den Bosch voor de diploma uitreiking van Hanneke. Dan zien we elkaar allemaal.
Toch belde ze de avond tevoren of we nog even langs kwamen. ‘De kinderen uit Groningen komen toch even en dan zien jullie de kleintjes ook eens’, vulde ze aan. Ria vertelde vaak over de kleintjes waar ze elke dinsdag voor dag en dauw voor opstaan om op tijd in Groningen te zijn.
Natuurlijk gaan we dan, Wim op de scootmobiel en ik met de fiets.
Wie komen we het eerst tegen? Jan! Was toch maar even doorgereden vanuit Duitsland.
Het werd een gezellige middag. Kleine Simon van 2 stal de show, zo ontwapenend. De beide kleintjes konden al lachen, tevreden baby’s. Ze werden door hun ouders op de arm in slaap gewiegd. Simon was in de weer met de druifjes en aardbeien die oma Ria in een bakje had klaargezet. Telkens liep hij voor Wim heen en weer. Toen die zijn hand ophield bleef hij even staan, keek naar de lege hand, keek daarna Wim aan en nog eens naar die lege hand. Hij was snel van begrip, pakte gauw nog een halve aardbei en legde die in Wims hand.
Zoon Maarten haalde een paar maaltijden van de Chinees en even later zaten we ook nog gezellig samen aan tafel mee te eten. Toen was het tijd voor de kinderen om op te stappen. De kleintjes moesten naar bed en Ria verwachtte die avond nog meer bezoek.
‘Ik vier m’n verjaardag niet’, lukte dus niet. Ik had niet anders verwacht.

Zondag, 15. September 2019 - 19:50 Uur
Leven in de brouwerij

Oogsttijd. Bij de Vanderlinden's is altijd wat te doen en te bekijken.

Zondag, 15. September 2019 - 19:48 Uur
Rick en Landon

Even een plaatje van deze twee mèt honden

Oudere bijdrage

Aanmelden