Weblog1
Maandag, 20. Mei 2013 - 13:34 Uur
Een Pinksterzondagmiddag
‘Nou Rick, dit is me goed bevallen. Als je het goed vindt kom ik nog es weer.’ Wim zit in Rick z’n gemakkelijke stoel voor Rick z’n grote beeldbuis naar zijn eigen favoriete zender RTL 7 te kijken. Ik zag pas dat het dè zender voor mannen is. Geen wonder dat ik er altijd van gruw. Allemaal vechten, bloed en autoracen enz.
En hij hoeft vandaag niet te koken want Rick heeft het op zich genomen met wat hulp van mij als het nodig mocht zijn. Nee die Wim heeft het voor elkaar. ‘Heb je misschien ook nog wat te drinken in je koelkast?’, is de volgende vraag. En warempel, Rick heeft nog een mooi flesje wijn. We eten een lekkere karbonade, gebakken krieltjes met een uitje en doperwtjes en gemengde sla. En tot slot besluiten we met een kopje koffie.
Rick heeft z’n map weer opgeduikeld met recepten die iedereen uit z’n omgeving ooit had aangeleverd maar waar hij nooit wat mee deed. ‘Ik ben er nu aan toe, de knop is nu om’, meldt hij. Ik ben er achter dat het probleem niet zit in het koken maar in het organiseren van de inkoop. Hij heeft nu een briefje in z’n werkjas waarop de boodschappen staan die hij 3 keer per week gaat halen. Ook fruit staat er op en wanneer ik in de keuken kom zie ik een grote zak sinaasappels staan. ’t Is nooit te laat om te leren’, voegt Rick me even later tevreden toe.
We had dinner at Rick's place. Wim had free off. Rick was the cook and I was his mate. So he was allowed to sit in Rick's chair and to look at his favourite program. 'So that's what I like', he said.
It took some time ( read years), but Rick has started to cook for himself and is shopping 3 times a week for his food. He has a list in his pocket for what he needs. And he doesn't forget apples and oranges... Better late than never, he said about it.
Maandag, 20. Mei 2013 - 13:33 Uur
Pinksteren 2
De kleur rood is de kleur voor Pinksteren en staat voor de uitstorting van de Heilige Geest. Roelie Manrho verzorgde de bos bloemen deze zondag en speelde er op in. Ze gebruikte het rood van de flamingoplant en bedoelde het gipskruid er omheen symbolisch voor de menigte van mensen. 'Ik had er eigenlijk meer gipskruid voor moeten gebruiken, voor al die mensen....' zei ze, toen ze de mooie schikking van een afstand bekeek. Ik vind hem zo al prachtig. De bloemen worden na de kerkdienst altijd naar een zieke gebracht of naar iemand die een steuntje in de rug nodig heeft.
Zondag, 19. Mei 2013 - 15:23 Uur
Pinksteren 2013
Hervormd, Gereformeerd of Luthers, het is geweest. Nu is alles verzameld onder de paraplu van de PKN: Protestantse Kerken Nederland. En op deze Pinkstermorgen was er een echte Pinksterdienst in onze vertrouwde Schepershof. Het was bomvol en we zaten verplicht helemaal vooraan en hadden daardoor goed zicht op alles wat zich voorin afspeelde.
Samen met Rien hadden we een mooie uitbundige schikking gemaakt in de hal als een soort welkomstgroet op deze eerste Pinksterdag, gewoon met takken appelbloesem, viburnum- en lijsterbes. Daaronder een vijftal bosjes boshyacintjes op mos.
Ds Janneke de Valk leidde de dienst op een rustige, maar duidelijke manier. God wordt ook wel de Bron genoemd of de Eeuwige. De Geest van Jezus die in ons allemaal leeft werd mooi vertolkt door de leidster van de kindernevendienst, Mirjam Zondag, die samen met de kinderen mooie kaarsen gemaakt en gekleurd had. Ook Abraham, 5, en Ibrahim, 3 jaar, hadden hun best gedaan. Samen met hun ouders zijn ze iets meer dan een jaar geleden gevlucht vanuit Pakistan omdat ze christen zijn. Ze werden met de dood bedreigd door Moslims en hebben alles wat ze hadden verkocht om op die manier daar weg te komen en ergens een veilig bestaan op te kunnen bouwen. Abraham en Ibrahim zijn altijd in de kerk en lopen hand in hand mee naar de kinderneven dienst. Die Bijbelse namen zie je ook vaak bij Molukse mensen. Gerhard had vroeger een Mozes in zijn klas, een uit een gezin met acht kinderen. Toen ik indertijd met de moeder en haar kleinsten bij de grote zandbak voor onze flat aan de Jan Voermanstraat zat en een praatje maakte vertelde ze dat haar jongste Benjamin heette. En dat moet maar de Benjamin blijven, besloot ze toen.
Zaterdag, 18. Mei 2013 - 19:54 Uur
Bij de kibbelingen
Ze zit alleen aan een tafeltje achter haar bakje met kibbelingen, een oudere dame, keurig gekapt en gekleed. Ik kom er aanschuiven tussen de kramen van de Emmer markt met m’n fiets aan de hand. Wim staat al bij de vistent. Hij heeft er zich op verheugd zichzelf en mij op kibbelingen te trakteren. Ik schuif bij de bewuste dame aan: ’Smaken de kibbelingen?’ ‘Ja hoor, maar het is toch anders dan wanneer je met z’n tweeën bent’, antwoordt ze. Ik begrijp meteen dat ze het er moeilijk mee heeft om alleen op pad te zijn. Na de volgende 10 minuten weet ik dat er nog veel meer dingen zijn dan alleen zijn die ze lastig vindt. In Klazienaveen wonen terwijl je uit Overijssel komt, geen auto kunnen rijden, dat ze gewend was alles samen te doen, een dochter hebben die gescheiden is en die vindt dat ze het moeilijker heeft dan haar moeder, nergens geen zin meer in hebben, wensen dat je de volgende morgen niet meer wakker hoeft te worden….Haar man had kanker en ze had het niet door. Haar dochter zei:'Mam zie je niet dat papa ziek is'. 'Had hij maar moeten zeggen dat er wat was, maar hij zei niks.' Een paar maanden later was ze alleen, ja al wel wat jaren geleden hoor, maar ze kan er niet aan wennen. Ik vraag haar of ze geen leuke hobby heeft. 'Och ik werk alleen maar… voor- en achtertuin je weet wel.' Of er geen leuke club in Klazienaveen is voor vrouwen als zij. Ja er is een soort koffie ochtend waar ze wel heengaat… 'Ja je moet wat hè?' Wim komt in de benen om de lege bakjes op te ruimen, ook die van haar. 'Dat mis ik ook hè, mijn man was ook zo zorgzaam.' Zuchtend komt ze in de benen om nog een boodschapje te doen voor ze de taxi gaat bellen. Ze kijkt nog even om en zegt: ’Fijn dat ik even met jullie kon praten’. Ik kan niet veel meer uitbrengen dan: ’Och je hart luchten is wel eens goed. Nou tot ziens maar hè, wie weet… bij de kibbelingen’.
Vrijdag, 17. Mei 2013 - 23:02 Uur
Over wandelen en opvoeden...
Lastig fotograferen.
Ik heb een goede vriendin die graag wandelt met de hond. Ze kan het uren volhouden. Vanmorgen hadden we afgesproken om bij ons vandaan samen met de honden te lopen. Ze heeft er dan al een half uur op zitten. ’Ben je wel zo vroeg wakker?’, vroeg ze, want ze laat haar hond al bijtijds uit. ‘Om acht uur hebben we de thee klaar’, beloofde ik. Het werd kwart over acht toen ze met Megan, de zwarte Labrador, aan kwam lopen. Ze zag nog net het toneeltje van het voederen der fleslammeren bij de wei. Wim in z’n speciale werkbroek die intussen doordrenkt is met opgedroogde melk, want de lammeren zijn zo wild dat je de melk af en toe om de oren spuit. Ik heb ook een speciale outfit voor dit doel.
Om half negen zaten we samen aan de thee met een lekker beschuitje èn de drie honden aan onze voeten. Storm doet het geweldig, is een bijzonder lief en speels hondje. Hij volgt me op de voet, gaat netjes zitten op commando en laat de kippen met rust. Hij heeft het alleen niet op de riem. Ik heb het de eerste keer al verbruid. Als ik nu de riem pak gaat meneertje ogenblikkelijk in de bench zitten. En op mijn enthousiaste commando: ’Storm… ga je mee?’ komt hij niet in beweging. Het werden dus Queeny en Megan die meegingen naar het Oeverse bos, dat op 10 minuten lopen vanaf ons huis is. Ik was er een tijd niet geweest vanwege mijn voetproblemen. En nu was het dubbel genieten met al die mooie kleuren en die echte voorjaarsgeur.
Na ons rondje bos gingen we ieder weer een kant op.
Met Storm werd het vandaag dus oefenen aan de riem op ons erf. En toen Mark aan het eind van de dag hoorde van de kunsten van Storm, pakte hij de riem, riep Storm die de riem even niet opgemerkt had, klikte die vast en liep een eindje met hem. ’Geen centje pijn’, zei hij bij terugkomst. ‘Zo mak als een lammetje.’ Morgen zijn wij weer aan de beurt.