Weblog1
Woensdag, 10. Maart 2010 - 09:03 Uur
Met Dien op stap.
Diny en Dinie.
Na onze lunch in het Intratuincafé in Lochem gaat de auto vanzelf richting Hanzeweg waar ons favoriete shopje is. Kringloop Switch is wel niet zo mooi ingericht als het Goed in Emmen, maar wel overzichtelijk en de mensen zijn er bijzonder vriendelijk. Bovendien geniet ik ven de Achterhoekse tongval. Ook al spreken ze gewoon Nederlands, de klankkleur verraadt hun afkomst
En dan gaan we tante Jo opzoeken. Ons 86-jarige fragiele tantetje, bijna blind, heeft het geluk om bij dochter Erna in het voorhuis te wonen. Ze heeft jammer genoeg de gordijnen nog dicht voor haar middagslaapje en haar potje met narcissen hebben we maar voor de deur gezet met een briefje.
“Zö’w noe es kieken of Dinie van Anton thuus is. Dee hef nog wat foto’s veur ons in een album van tante Hanna”, stel ik voor. Dus op weg naar Harfsen. En….. ze is er. Wat is het leuk om elkaar na zo lange tijd eens weer terug te zien. Neef Anton Voortman is 1,5 jaar geleden overleden, maar Dinie slaat zich er flink doorheen en geniet van haar kinderen en kleinkinderen. We kijken opnieuw onze ogen uit. Veel van de foto’s van tante Hanna heeft neef Joop al gescand. Nu krijgen we het oude leren, met goud op snee, fotoalbum mee. Samen blikken we terug op het lang niet gemakkelijke leven dat tante Hanna had met haar Gerrit. Ik heb hem al eens genoemd als de Hoofdige boer. Toch herinner ik me ook zijn gezellige aanwezigheid op verjaardagen.
En wat blijkt de wereld toch klein. Dinie- van Anton- zag op weblog 2 - 4 maart- de familie Eggink op de Jaeger en vertelt dat een vriendin van haar jongste dochter nu verkering heeft met een kleinzoon van ome Hendrik en tante Bartje, een zoon van het jongste meisje, Fien, die daar zo knus met haar kleine handje in moeders hand staat.
De Kip Hawaii bij Ben en Diny smaakt wat later als vanouds verrukkelijk. Wouter zoekt even de tijden van de trein voor me op en ons dagje samen zit er dan al weer op. We gaan dit nog eens doen. Onze 100 jarige tante Heintje is er nog in de Borkeld. En tante Jo hopen we toch een volgende keer te zien.
Dinsdag, 9. Maart 2010 - 13:54 Uur
De brief
De brief wordt nog eens herlezen.... En de foto's van haar dansles worden bewonderd.
Dinsdag, 9. Maart 2010 - 13:53 Uur
Na meer dan 50 jaar...
Het kan zo maar gebeuren dat je na 50 jaar weer iets hoort van een jongetje dat zo’n mooie tijd bij je gehad heeft . Dat overkwam onze tante Jantje Eggink.
Ja … Diny en ik gingen weer een dagje samen op stap. We hebben nog drie tantes van de Egginkstak en we wilden nu eens naar tante Jantje die in een bejaardenwoning nog helemaal zelfstandig woont op haar 90e. Je gelooft het niet dat ze al 90 is als je haar ziet. Zeg nou zelf.
Ze liet ons een brief zien van een kleinzoon van van Mourik, de apotheker uit vroeger tijden in Vorden. Zijn vader had in oorlogstijd ondergedoken gezeten op de Wildenborch en omdat ze niet altijd op één plek konden zijn heeft hij ook een tijdje doorgebracht op de Boskamp. Het is hem daar blijkbaar zo goed bevallen dat hij een tijdje na de oorlog met vrouw en zoon terug kwam.
Deze jongen, Chrisbert, heeft na die tijd jarenlang, wel tot zijn 16e, iedere zomervakantie bij de Egginks op de Boskamp gelogeerd. Hij kwam er achter dat tante Jantje nog leefde, achterhaalde haar adres en schreef een lange brief om te vertellen dat hij het altijd zo fijn gevonden had bij hen. Hij vertelde over de vrijheid die hij er voelde en dat hij lang op mocht blijven tot tante Jantje zei:”Hup en noe tande poetsen en naor bedde.” Hij wil haar graag nog eens komen opzoeken.
It just can happen that after more than fifty years you get a letter from a boy who spend such a nice time at your home. That happened to tante Jantje Eggink. Yes… Diny and I went out for a day. We are glad to have our three old aunties and now we decided to go to tante Jantje who lives in her little house for elderly people just on her own without help, even on her 90th. You cannot believe she is, would you?
She showed us a letter from a grandson of van Mourik, the pharmacist in Vorden in former days. His father had to hide during wartime at the Wildenborch but he had to move regularly. So he was at the Boskamp too. After a couple of years he came back with his wife and son. These boy was welcome during the summerholidays until he was 16.
He found out that tante Jantje was alive and wrote her a special letter to thank and to tell her that he has had such a wonderful free time those days. And ... he would like to visit her.
Maandag, 8. Maart 2010 - 23:56 Uur
Een echte Hofberg in de aanbieding...
“Wi-j hebt nog een mooi orgel in de anbieding.” De vorige keer dat we bij Johan en Joke waren hadden ze dit aanbod ook al gedaan. Het orgel van onze vader Hendrik Jan waar Diny en ik ooit op leerden spelen moet een nieuw plek hebben, maar zowel Diny als ik hebben er geen plaats voor. Misschien is het langzamerhand iets voor een Harmonium museum geworden. Hier heeft de familie Eggink en Bijenhof jarenlang bij gezongen met Hendrik Jan aan de toetsen. Neem Heer mijn beide handen was de favoriet van Hendrik Jan en ik heb zeker ook Daar ruist langs de wolken nog in mijn geheugen gegrift staan.
Maar nu is het zover. Wie heeft er belang bij dit familiestuk.
Het is een Hofberg, die geleverd is door Hoflieferant J. M. K. v Italien, gemaakt van mooi eikenhout gemaakt door G.A. Goldschmieding in Amsterdam en is jarenlang door mama en later door Joke in de was gezet. Vertroeteld dus!
Hij mag gratis en voor niks opgehaald worden bij Johan en Joke, het orgelbankje voor de boeken wordt er gratis bij geleverd.
Melden bij www.campingboomgaard.nl of bij mij.
Maandag, 8. Maart 2010 - 23:51 Uur
Info Camping De Boomgaard
Er gaat heel wat veranderen op de Boomgaard. “Ik holle d’r niet zo van om dee kale boel op de foto te hebben”, zei Johan nog. Daarom bewaar ik die foto van het grote gat voor later wanneer hun nieuwe onderkomen klaar is, want mooi gaat het worden! We hebben de tekening al bewonderd en ze staan te popelen om te mogen beginnen.
De nieuwe Info bij Camping De Boomgaard is als eerste neergezet. Het ruikt er naar nieuw hout en is al voorzien van alle informatie om de gasten de weg te wijzen in Vorden en verre omgeving. De dikke plak hout met Boris en het opschrift: "Wat 'n geluk veur oe en veur ons da'j d'r bunt ".
Ze zijn in elk geval klaar om de gasten voor een nieuw camping seizoen op te vangen.
Het gaat een veelbewogen zomer worden.