Weblog1

Woensdag, 27. Mei 2020 - 10:16 Uur
Doris Rijkers

‘Hé… Doris Rijkers’, zei Niesje indertijd toen ze het schilderij van Wim in vol ornaat zag. Zo zijn we het steeds blijven noemen. Net als toen we dichtbij het huisje van Dick en Anda kwamen in de buurt van Roque brune in Zuid Frankrijk ze ‘Col de Bouillon’ zag staan. Deze werd door haar onmiddellijk herdoopt als ‘de Soepberg’. We hadden er een geweldige week met z’n vieren.
Op de spannende overtocht per zeilboot van Zweden naar Denemarken in 1991 spookte het nogal onderweg en Wim heeft uren als een rots in de branding achter het grote stuurwiel gestaan. Ik was nogal benauwd door de heftige zee en kon alleen maar denken aan de jongens. Zouden ze de verzekeringspapieren wel kunnen vinden? De ervaren zeilers lagen allemaal zeeziek te wezen. Ik knipte in al mijn ellende nog wel een foto van Wim in zijn stoere zeilpak. Uiteindelijk kwamen we veilig aan.
Het schilderij dat ik n.a.v. de foto maakte hing eigenlijk op een onooglijke plek naast de trap. Onze hulp had een veel betere plek in gedachten. ‘Den mo-j toch es ergens anders neerhangen', zei ze al eens, ‘ik vin dat toch zon mooi schilderieje’. Dus ruilde ik vorige week een paar schilderijen om. Ze keek er kritisch naar toen het op een plekje links in de kamer hing, tja als de deur naar het kleine kamertje open staat zie je er weer niet veel van.
‘Ik had een heel andere plek in gedachten’, zei ze en keek heel slim.
‘Nou?’
‘Boaven de tillevisie, daor kump e völle better uut’. Ze heeft er oog voor.
Even later hing het op de aangewezen plek. En ze heeft gelijk, Doris Rijkers hangt zo mooi in beeld.

Dinsdag, 26. Mei 2020 - 10:47 Uur
... als je het wilt zien...

Het werd een spannend dagje gisteren. Ach… een echo laten maken valt nog wel mee, je bent er meteen even uit en op de terugweg kocht ik bij onze plaatselijke middenstand De Spar iets lekkers voor bij de koffie. Je moet er samen iets van maken, toch?
‚s Middags kwam Ria en de kleine Jonah, de te vroeg geboren kleinzoon bleef in onze gesprekken de hoofdmoot. Wim kreeg bezoek van Kees, een kennis uit de tijd dat ze samen bij de volleybal actief waren. Hij keek zich de ogen uit toen hij ons spinnende vrouwen zag. Dat had hij sinds zijn vroege jeugd niet meer gezien en de gesprekken kwamen vanzelf op de mankementen die je allemaal kunt krijgen als je op een bepaalde leeftijd komt.
Kees was weg toen Consumind weer eens aan de telefoon hing, altijd op een verkeerd moment. Die werd gauw afgepoeierd. En toen kwam cardioloog Vet.
Nou… het viel niet mee. Hadden we eerst nog de hoop dat met een, zij het ingrijpende vervanging van een hartklep, de boel gauw opgelost zou zijn, er bleek meer aan de hand. Een deel van de kamer van het hart vertoont litttekenweefsel en de rest van het hart probeert de schade te compenseren door hard te werken. Het hart vergroot hierdoor en de aderen worden ook wijder en de kleppen niet.
Daar krijgt Wim nu medicijnen voor om het een en ander te reguleren. Over 2 weken wil hij Wim persoonlijk zien, een nieuwe echo van het hart en denkt hij over een hartcathederisatie om te zien wat er precies aan de hand is.
We waren er even stil van. Heb je de laatste paar jaar goed doorstaan en nu lijkt deze kink in de kabel opnieuw een serieuze.
Anja kwam aan met een paar eitjes om de uitslag te horen.Ze komen samen binnen en Wim beschrijft enthousiast hoe hij het kleine haantje al op de onderste takken van de hulstboom zag zitten op weg naar boven naar de nieuwe nachtplek. Even later zie ik ze zitten. Drie kippen en tegen de grijze kloek zit het dappere zwarte haantje met zijn rode kammetje.
Het leven gaat door en er is nog heel wat om van te genieten… als je het wilt zien.

Maandag, 25. Mei 2020 - 11:23 Uur
in evenwicht...

‘Bu-j ziek ewes’, zeiden ze vroeger wel eens. En als je dan zei : ‘Nee heur’, kwam het: ‘Ie bunt zo smal in ’t gezichte ewodden’. Meestal was ik dan met een lijn poging bezig en dat tekent bij mij meteen in m’n gezicht. In de tijd dat Anda en ik beiden nog in Hengelo woonden hielden we elkaar ook letterlijk wat in evenwicht, vooral als de zomer in aantocht was en de vakantie in het vooruitzicht. Kon de bikini nog wel aan? We waren druk met de kleine kinderen en ik bovendien met het heen en weer sjouwen naar het ziekenhuis voor de fysiotherapie van Rick.Ik mag graag een foto van me zien uit die tijd.
Later begon het meer moeite te kosten en heb ik diverse pogingen ondernomen van Scarsdale, Groene Kruis, EGA, Montignac, Herba Life. Ik heb alle lectuur die er te vinden is, een plank vol, zelfs Sonja Bakker. En alles heb ik geprobeerd en het werkte allemaal…. tijdelijk.
Als ze zeggen: ‘Ie-j ziet er goed uut’, betekent dat lang niet altijd een compliment, meestal dat je aangekomen bent.
Wim kwam laatst de kamer binnen met de spreuk van die dag op de Achterhoekse spreukenkalender: Ie wodt pas old as de mensen zekt da-j d’r nog schier uutziet.
En… dat heeft nog niemand tegen me gezegd.
Tegenwoordig houden de gesprekken met de diëtiste Sanne me op het goede pad, een pad dat vol te houden is en mijn bloeddruk hopelijk binnen de perken zal houden.
Vanmorgen heeft Wim zijn hartecho gehad. Zijn gewicht blijft nu stabiel en de nieuwe medicatie houdt het nu onder controle. Het was me wat om het ziekenhuis in te komen. We konden de jongedame met haar mondkapje bijna niet verstaan. Ze had Wim even horen kuchen en vroeg meteen of hij dat vaker deed. Hij vertelde over zijn COPD en toen mochten we gelukkig door. Vanmiddag krijgen we in telefonisch consult van de cardioloog de uitslag.

foto: de bikini tijd ligt achter ons...

Zondag, 24. Mei 2020 - 11:31 Uur
Net mensen...

Het was half 8 toen ik de slaap uit had. Gewoon wakker. Opa Bijenhof gaf altijd tegengas als ik dat zei en antwoordde adrem:‘He’j de slaop uut? Dan kö-j ‚t bedde verkopen‘. Het schijnt een bekende uitdrukking te zijn maar ik heb het nooit iemand anders horen zeggen. Ik dacht aan de nieuwe kippen die al meer dan een dag in dat kleine hokje zitten te acclimatiseren. Ik vind dat ze nu wel in de ren kunnen.
Ik zette voer en water in de ren, deur dicht en de achterklep van het hokje open en ik ga me op de lammeren richten. Het Drentje is ziek en heeft ook al antibiotica gehad. Gelukkig dronk ze gisteravond, zij het onder dwang, een hele fles leeg. Maar vanmorgen stond ze wel bij de andere twee bij het hek op me te wachten, maar drinken ho maar. Ze liet zich nu niet pakken en ik moest de hele wei met haar door om haar in het hok te pakken te krijgen om de fles te proberen. Opnieuw met veel moeite maar nu weigerde ze na 200 ml.
Na douchen en ontbijt probeerden we de kerkdienst in de Schepershof te pakken te krijgen en dat lukte zelfs met beeld. Raar om een predikant te hebben die je nog nooit in levende lijve gezien hebt, maar het was opnieuw mooi om er bij te zijn terwijl je ook weet dat heel wat anderen die je elke zondag zag, ook meekijken. Wim deed een poging om de liederen mee te zingen. We nemen er wel een kop koffie bij.
Daarna ging ik even bij de nieuwe kippen kijken. Ze waren in de ren, maar in een hoekje, want wat bleek? Onze eigen bruine kip was er bij in gevlogen en joeg de nieuwelingen in een hoek terwijl zij zich tegoed deed aan het voer. Ik liet haar er uit want ze luistert toch nog naar me….
Kippen? Het zijn soms net mensen.

Zaterdag, 23. Mei 2020 - 12:03 Uur
Saai?

Ik hoor lawaai onder de struiken en dat komt niet uit het kippenhokje. Ik kijk vlug naar boven in de hulstboom. Daar zitten mijn eigen kippen zoals elke avond. Zou het moeder Kloek zijn met haar kuiken? Maar die zit meestal al om half 8 op haar nest. Ik kom net naar buiten met Anja, die bij ons was en vertel meteen over de nieuwe kippen van Daniel die netjes in het hokje zouden moeten zitten. Echt prachtige kippen, gratis gekregen compleet met voerbakken en kippenmeel. Daniel gaat verhuizen naar een appartementje in de stad Groningen. En ja, drie kippen op een balkonnetje zag hij niet meer zitten. Ook hij moest keuzes maken.
We kijken in het hok en zien er maar 1 kip. Dat was het dus. De andere 2 zijn ontsnapt, hokje niet goed dicht gedaan.
Anja en ik proberen ze met zachte hand weer richting deurtje te krijgen. Ik door de struiken en Anja bij het paadje naar het hok zodat ze geen kant meer op kunnen. Ik wil een andere route proberen en dan… gebeurt het. Ik struikel over een tak van de kruipende cotoneaster en lig languit voorover in het grind.
Anja helpt me overeind en we laten de kippen de kippen. Met z’n tweeën lopen die keuvelend richting keetje.
De schade valt mee. Een beschadigde pink en twee dikke knieën, maar alles functioneert nog.
Vanmorgen ga ik een streep naar het kippenhok en zie de twee vluchtelingen vlakbij het hok onder de struiken. Ik zet het hok open en hoop dat ze op het voer afkomen terwijl ik me met de lammeren ga bezig houden.
Wanneer Wim later zijn ochtendrondje over het erf doet komt hij me halen, hij klinkt enthousiast: ‚Ze zit d‘r noe vlak veur, kom disse kante maor op.. maor kalm an..‘ En ja hoor, met zachte hand weten we ze weer in het hokje te krijgen. Daar moeten ze nog maar een dag blijven om te acclimatiseren.
Wie zegt dat het leven op het platteland saai is?

Oudere bijdrage

Aanmelden