Ons huis aan het Schoolpad was vroeger een klein boerenbedoeninkje, een keuterijtje noemde de makelaar het in 1994 toen we het bezichtigden. Toen we er voor het eerst binnenkwamen voelde het meteen of ik thuis kwam. Het is in 1975

Deze hoort er natuurlijk bij, nu met het schortje even af.

Foto’s vertellen soms hele verhalen… als je je even in de situatie verdiept en je jezelf even de tijd gunt. Wim Harwig was altijd al een fervent fotograaf en dat begon al jong. Hier is hij met zijn moeder mee

Het is goed om af en toe eens door de stapels bewaarde papieren te gaan. Bijna 22 jaar geleden nam ik afscheid van mijn werk als docent aan het Carmel College, daarvoor de R.K. Lts De Zuidoosthoek en nog eerder

Zou de aanleg van stotteren ook in de genen zitten? Krijg je het gewoon mee? Wim schijnt omstreeks zijn 3e of 4e jaar zo gestotterd te hebben. Voor de grap zegt hij nog wel een apskops als hij kapstok bedoelt.

‘Het is hier overal een nudistenstrand aan het worden’, zei Rick eens toen hij eens bij ons op het terras aanschoof. Hij heeft altijd nogal moeite met omschakelen en had nog z’n wintertrui en jas aan. Hij vindt het maar

Er was één ding dat ik zeker wist toen we het boerderijtje aan het Schoolpad kochten in 1994: Er hoorden hier schapen bij. En die kwamen er. We kregen hulp van Frans Kollmer die hier vroeger een paar schapen had

Vanaf haar hoge uitkijkplaats nog aan het Schoolpad zat Loeder vol verwachting naar me te kijken wanneer ik de deur uitkwam. Ik wist wel wat ze wilde. Dat was zo gauw mogelijk zien binnen te komen. Vroeger toen Suze binnen