Weblog2

Zรถ-w es gek doen…?
Ons leven kun je verdelen in periodes. Onze tijd in Hengelo was de fijnste in mijn leven. Denk er graag aan terug. Toen we, nu jaren terug nog een dagje vrij reizen hadden van de NS moest het gebeuren. Die

Opa uut Barchem
Opa uut Barchem was hij voor ons. Hij schreef graag… met theologen, politici en met iedereen die hij iets zeggen wilde. Vaak werden zijn opmerkingen geplaatst in het Deventer Dagblad, maar deze ontboezeming vonden we tussen zijn brieven aan ons

Hilbrandt Boschma
Zo af en toe krijg ik aardige mail over iets dat ik in het verleden schreef. Zo ook over opa’s vriend Hilbrandt Boschma, evangelist in Ruurlo. Nu is iemand alles bij elkaar aan het zoeken over deze toch bijzondere man

Een herinnering
2020- Niesje alweer 9 jaar geleden in deze tijd, Ben 8 jaar , Mark 6 jaar en Henry 3 jaar terug–En steeds maakte ik voor hen een passend bloemstuk. Het liefst met bloemen en groen uit onze tuin aangevuld met

Mooi niet!
Het is al weer ruim 6 jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van Mark. Toch ging het leven door en dankzij hulp van heel veel lieve mensen om ons heen kon dat ook. Deze herinnering is dus ook van

Familiebezoek
Af en toe denk ik terug aan de leuke familiebezoekjes die we in de loop der jaren kregen bij ons aan het Schoolpad. Fijn ook dat onze Amerikaanse familie hier is geweest: Luella met Nancy en natuurlijk Curtis, Berdena en

Hun droomreis
Zomaar wat herinneringen aan het avontuur van moeder Coba en vader Hein in 1975. “As ’t vliegtuug naor beneden kump… verkoopt jullie de boel maor.” Met die woorden van mama en een bezoek aan de notaris en een kleine ingreep

Op weg naar Queenstown
Zomaar een stukje uit het reisverslag van onze ANWB reis door noord en Zuid Nieuw Zeeland. Wat ben ik blij dat we op tijd deze mooie droomreis konden maken. Wat een mooie herinneringen. Bovendien was het โt begin van een

Op een ereplek..
We woonden nog in Hengelo en Wim had nog een wens. Hij wilde graag rijles geven. Dat kon toen nog zonder diplomaโs. Elke donderdagavond en zaterdagmorgen kon hij zich uitleven met een rijschoolhouder in de buurt. Nadat hij met de

Afscheid
Toen opoe en opa Eggink afscheid namen van Herman toen hij in 1924 naar Amerika vertrok om boer te worden, wist niemand wanneer ze elkaar terug zouden zien. Het zou die keer 5 jaar duren. Daarna duurde het 17 jaar.