En nu kan deze niet achter blijven natuurlijk. Opoe en opa Eggink zijn met juffr. Ouwenaller een dagje in Amsterdam, eveneens op hun paasbest. Opa voelt zich blijkbaar overal op z’n gemak…. zo met één hand in de boksetesse.

Nou vooruit… de nieuwsgierigen onder jullie hoeven even niet te bladeren. Hier dan nog eens: Oom Jaap en tante Riek Harwig.Wat een mooi paar..!

Dit is de derde foto op weblog 2 die zo spontaan op de Dam in Amsterdam genomen is. Ik herken het aan de vorm waarin de stenen zijn gelegd en de ramen op de achtergrond. Hier zijn het tante Hanna

En dan natuurlijk één van tante Riek en ome Jaap met Hennie, officieel Heintje Neeltje naar de beide grootmoeders. De foto zal dezelfde dag genomen zijn aan de kleding te zien. Tante Riek heeft dezelfde haarinplant als mama had, ook

Het uitstapje naar de fam Harwig gaat even verder. Via Jan en Wim Harwig kwam deze foto boven water. Hennie is geboren en de hele familie, behalve Henk en natuurlijk Wim, wordt vereeuwigd. Henk is al naar Indonesië, het toenmalig

Nog een van Nan op de brommer. Haar broer Jaap staat met Diny te kijken hoe ze er van geniet.Bedankt Nan en leuk dat je af en toe meeleest.Het is net of jeugdherinneringen later steeds belangrijker voor je worden. Hebben

Ik moet gewoon even inbreken in de serie van de Egginksfamilie.Ik kreeg een leuke mail van een nichtje van de Harwigsfamilie. Nan Breunis heeft in haar jeugd veel vakanties in Vorden doorgebracht. En daar heeft ze goede herinneringen aan. Ze

De man op de vorige foto moet wel een vriend of familie van de Voortmanskant zijn. Zulke krullen ben ik bij de Egginks nog niet tegen gekomen. En dit is dan de hele familie van Veen. Helemaal links is het

Deze foto laat me ook niet los. Het intrigeert me gewoon. Waar zou het zijn en wie staat er bij hem. Is het misschien op de Gorsselse hei? Ik kom deze man vaker tegen op de foto’s in het fotoboek

Hanna met een peerd…? Dinie Voortman kon het zich niet voorstellen. Maar je ziet het. In het Gerrit die ze zo even bij de schouder pakt of is het broer Hendrik Jan op de Boschkamp. We kunnen het niemand meer