Ik kreeg uit Den Haag een aardig fotootje toegemaild met de vraag of ik deze mensen kende. Natuurlijk ken ik deze mensen. Oom Wim en tante Janna Bijenhof met opoe Bruins, Heintje en ik meen Hannie en Gerrit, gefotografeerd naast

Oom Wim bij de Gele Rijders. Maanden voordat de 2e WO uitbrak in Nederland waren alle strijdkrachten opgeroepen voor de mobilisatie. Ik weet dat vader Hein in de buurt van Ede lag. Oom Sjoerd in Amsterdam, Oom Willem dus ook,

Nou vooruit… nog één keer Johanna op z’n Achterhoeks! Vooral in het weekend horen we hier het geknal van de jagers. We halen dan onze katten binnen, want of ze het verschil niet (willen) zien? De jagers zien katten als

Eva met de fleslammeren afgelopen juni. Gek hoor dat Sallands/Twents nog zo anders klinkt dan het Achterhoeks. Eigenlijk verschillen de woorden niet zoveel, maar de klank is wat anders. Door een duwtje in deze richting van neef Wim komt dan

Dit gedicht van Johanna van Buren heeft wat weg van één van mijn lievelingsgedichten: [i]Het stille huisje [/i]van Adriaan Roland Holst. De sfeer ervan doet me steeds denken aan de lucht van de dieren vroeger op [i]De Boomgaard [/i]en [i]De

Wanneer in de brugklassen bij Nederlands het hoofdstuk Schooltaal– Thuistaal aan de beurt was stond dit gedicht er als voorbeeld in èn het verhaal van Roodkapje op z’n Amsterdams. Ook leuk. De kinderen mochten zelf ook iets vertellen in hun

Standbeeld van Johanna van Buren in Hellendoorn Eén van de gedichten van Johanna van Buren gaat als volgt: Willem is een padwies keerltienHee verbeelt zich mor, hee weetAlles better as een ander,En zoo as hee zeg, zo geet ‘t.Mar vandaege

Bij de vlaggestok- zie kruisje- is het postkantoor, meldde oom Jaap. Wel eens van Johanna F. van Buren gehoord? Zij schreef tijdens haar leven 1881-1962 meer dan 1000 dialectgedichten. De streektaal is die van de omgeving Hellendoorn. Het lijkt op

Ze was niet eens onze eigen opoe. Toch was ze er bij alle verjaardagen bij: opoe Bruins. Samen met onze "eigen" opoe en opa Bijenhof, opa uut Barchem, opoe uut Mossel en opoe Kornegoor vormden ze het ouderengroepje dat onze