Weblog2

Het tasje van Siet
Mei 2012- Nu ik op Oud Hattem veel herinneringen ophaal komt deze vanzelf ook weer boven. Moeder Siet is intussen 98 en haar geheugen begint nu verder af te zakken, maar ze blijft zingen.We verrassen haar en even weet moeder

Jan Maoten
Je vindt nergens zoveel bijnamen als in Hattem en dat gaat vaak van ouders op kind. Zoals in de Achterhoek je vaak genoemd werd naar je huis of boerderij is dat hier even anders. Je zult er iene van de

De anekdote van Bertha
Ik heb nog een mooie anekdote over mevrouw Siet. Mijn man zat in de kost bij Hennie.Ik had haar daar wel eens ontmoet.Toen wij getrouwd waren, wilde ik graag meer mensen leren kennen en dus dacht ik: ik ga naar

As de kamer van mien moe een schip was….
11-1-2012–Misschien is het in ieder Zorgcentrum de mooie gewoonte om een overleden bewoner uitgeleide te doen. Dat weet ik niet, maar gistermorgen stonden alle begeleidsters en verzorgsters in twee rijen aan weerskanten van de deur toen moeder van der Kolk

Het horloge mysterie
2008–"Uw moeder is haar horloge kwijt", meldt de zuster in de dagopvang van zorgcentrum De Bongerd wanneer we haar ophalen om op haar eigen kamer koffie te drinken en bij te praten. "We hebben haar hele kamer al op de

Het ouderlijk huis.
Het ouderlijk huis van de familie van der Kolk werd oorspronkelijk bewoond door Hendrik en Willempje van der Kolk- Neuteboom en hun gezin. In het rechter deel, Dorpsweg 4, woonde ook nog juffrouw Londo, een onderwijzeres aan de van Heemstra

Nog even in ’t Hattemse…
Ik blijf nog even in het Hattemse. Op Oud Hattem zien we het schaatsen op de Hoenwaard en Wim herinnert zich het lopen op het ijs dat bij iedere stap bewoog. Je moest dat snel doen anders ging je er

Even terug
Dit zijn van die momenten dat je terugkijkt. Ik kwam een fotoalbum tegen van onze vakantie in 1994, net nadat we verhuisd waren naar het Schoolpad, een geweldige vakantie naar zuid- en midden Engeland en ik vroeg me ineens af

Buren
Wim loopt er even uit. ‘Ik loop effen naor Jans, zien hoever ik kom. Anders bel ik wel en mag ie mien ophalen’. ‘Kiek maor of ze d’r bunt, noe kan et nog’. Jans en Geesje komen ook bijna nergens

Zuster Elisia (Dina) Eggink
Twee van de dochters van Hendrik en Bartje Eggink gingen het klooster in, beiden vertrokken naar het zuiden van het land. Het was een feest als ze een voor een bezoekje thuis kwamen op de Jaeger. De brieven die opa