Ken je dat…? Op een verjaardag of een grotere visite is er altijd een gangmaker. Op de verjaardagen van de Konings was het heel zeker ome Ab waarbij die rol op het lijf geschreven was. Het was natuurlijk niet mijn

‘Daor begint het gesodemieter al’, waren de woorden van oom Sjoerd toen de eerste brieven van vriend Wim binnen kwamen bij de familie Aartsen. Gerke was de oudste en begon met een vriendje het spits af te bijten. Ik was

Een foto van ‘onze’ kerk, de Nederlands Hervormde Kerk in Vorden. En hij is nog wel genomen vanaf de Lindese kant waar onze plek was. Niet dat dat zo goed zat. De banken waren te ondiep om goed te kunnen

Ik geleuve dat ’t een Kettelerieje is… hoveniersbedrief…?, meldde Henk Braakhekke bij deze foto. Nou is Diny in ’t Vordense aardig bekend en ik stuurde hem door. En ja hoor… ‘Da’s Herman Kettelerieje veur zien huus… dat steet d’r nog.’Toen

Mark met Sacha. Pas kwamen de dieren van de Boomgaard van vroeger ook ter sprake. Puck was er één van, het paard dat pa had gekocht toen ik de deur al uit was. Mooi peerd en Diny kon d’r mee

Op onze weg richting Linde kwamen we gisteren door Vorden. Op de Zutphenseweg zag ik ineens de gerenoveerde Elshof. ‘Stop’, riep ik tegen Wim en dat deed hij want hij zag een gaatje om te parkeren. Ik heb altijd m’n

Net of de tijd heeft stilgestaan. Kleindochter Christine, wiens moeder in 1917 geboren is op de splinternieuw gebouwde [i]Elshof[/i], stuurde me deze afbeelding uit 1917. Ze vertelt dat ze enkele jaren geleden met haar zus en tante Riek Poesse binnen

Diny op Vurose. Een vos met vier witte beentjes en een bles was het toppunt van schoonheid, volgens pa. Het hoofd moest fier zijn en de rug mooi recht. Vurose had het allemaal…. Omdat die Berkendiek wel eens slecht te