Zonet heb ik Wim al gefeliciteerd met z’n 70e verjaardag. Wat een raar getal. Dat klinkt toch oud, terwijl ik niet de indruk heb dat hij al 70 is. Maar cijfers liegen niet.
En daarna kon ik natuurlijk niet slapen. eerst lig je in bed te wachten tot het 12 uur is. Wim niet, die ronkte al. En is het zover en dan wil daarna de slaap niet komen.
Z’n verrassing cadeau krijgt hij vanavond pas wanneer we met kinderen en aanverwanten bij Het Nieuwe Oosten zullen zitten, want het is een gezamenlijk cadeau. Morgenvroeg gaan we met Ben en Niesje onze reis naar Canada boeken. Sorry Gera, we kunnen er niet voor je verjaardag zijn. Dat moeten we maar een week later nog eens dunnetjes overdoen. Het scheelt teveel die ene week. De zaterdag voor je verjaardag valt nog net in het hoogseizoen.
Maar we hebben er zin in om jullie allemaal weer te zien. Voor Ben en Nies is het helemaal bijzonder omdat zij voor het eerst de plek van Fred en Gera zullen ontdekken èn hun land.
Zo… ik heb m’n beker warme melk naar binnen en zoek het maar weer hogerop.
Van Uithuizen aan het Wad tot aan Vlissingen Zeeland, van Westhoek tot aan Minneapolis USA werd er meegeleefd met die 70-jarige aan het Schoolpad en hij voelde zich gisteren even de koning van de dag. De hele dag moest hij uitzitten voor het zijn cadeautje kreeg van ons. De kinderen moesten de hele dag nog werken……. o.a.om onze AOW te kunnen bekostigen.
Maar de nieuwste Vutters Ben en Niesje stonden net als wij om 10 uur precies voor de deur van Tioga Tours in Sint Jansklooster, de bakermat van de Nederlandse Canadees Evert van Benthem die bij Fred en Gera in de buurt woont. En ja hoor we hebben een optie op de boeking van 28 augustus- 25 september. Het vakantiegevoel begint al aardig te komen.
Ben en Niesje gingen natuurlijk meteen mee naar Emmen en Johan en Joke komen vanuit de Achterhoek om deze mijlpaal op de dag zelf mee te kunnen vieren. De rest doet het vanuit Achterhoek, Frankrijk en Canada per telefoon.
Dan is het zover. Robin en Eva hebben we al van school gehaald en de rest arriveert en gaan we gezamenlijk naar onze Chinees, waar ik met de eigenaresse een bijzondere band heb. We wisselen altijd de laatste nieuwtjes uit over onze jongens. Zij heeft er ook drie en dat geeft toch wat extra’s. Bovendien heb ik hun middelste in de klas gehad op het Carmelcollege in de Mavo/Havo brugklas, Tan Ching. Hij was de beste van de klas maar wilde toch verder met de mavo. Ze waren net naar Hongkong geweest en besloot steward te worden. Mavo was dan genoeg, vond hij. Ik heb hem toen wakker kunnen schudden en nu studeert hij medicijnen in Utrecht. Hij zat nu alleen ingesneeuwd in Polen met een groepje. Moeder schudde haar hoofd om zoveel onverstand om midden in de winter naar Polen te gaan.
Wim kreeg z’n cadeau niet zomaar. Hij moest eerst de woorden maken door de letter in verschillende kleurtjes in de goede volgorde te leggen. Een beetje brain trainen blijft altijd goed op die leeftijd toch?
Hij redde het met glans.. af en toe geholpen door broer Ben en kreeg de woorden Rieu 12 juli Andre Maastricht en Vrijthof compleet. Robin overhandigde de envelop met het afschrift van de tickets. Verrassing compleet. Steeds als we naar Andre Rieu keken op de tv vroeg hij zich af hoe het zou zijn om er tussen te zitten. Maar ook– welke gek geeft er nou zoveel geld uit voor een avondje-. Maar…mijmerde hij dan verder… als ik zou gaan…. zou ik wel op een mooie plek willen zitten.
In Nieuw Zeeland eind 2007 kwam er een mevrouw op ons af nadat ze een vlucht had gemaakt als passagier in een oud vliegtuigje. Een cadeautje van haar kinderen. We applaudisseerden toen ze uitstapte na de landing. Ze begon met “Where are you from? en dan meteen:’Oooo. I love your André Rieu’.
Die zomer ging het gebeuren, 12 juli André Rieu op het Vrijthof in Maastricht… en op een mooie plek. We maken er een paar dagen uit van met de caravan.
Het werd een ontspannen etentje. Ik gebruikte halverwege als Indiaanse talkstick een grote kwast, bij gebrek aan beter. Iedereen mocht Wim iets toewensen als hij de stok aangereikt kreeg en mocht hem weer doorgeven aan de volgende die hem weer iets toewenste. Wim kreeg hem als laatste , nadat Nies aan het eind Happy Birthday had ingezet. Bij de Afhaalkant werd meteen ‘gefeliciteerd’ geroepen. ‘Ik dache altied dat het hier stugge Drenten waarn’, zei Johan, ‘ maor dat valt mien met’. Wim werd wat geëmotioneerd door al die wensen, maar dat mag toch?
Met plezier en dankbaarheid denk ik terug aan die verjaardag èn ons uitje die zomer naar het Vrijthof. En het was geweldig!
èn even later…. Canada!
En wat nu zo leuk is? Ben en Diny hebben een avondje met Andre Rieu ook cadeau gekregen van hun kinderen vanwege hun 55 jarig huwelijk. En dat gaat binnenkort gebeuren!