Weblog1

De volgende dag mocht Rick zeggen wat hij graag wilde en toen kwam het: ‘Naar het kerkhof’. Hier liggen heel wat familieleden van ons. Toen ik het Diny vertelde zei die spontaan: ‘Dan gao ik ok met’. Natuurlijk haal je dan samen herinneringen op. Het graf van pa en mama, van vader Hendrik Jan en opoe en opa Bijenhof en Diny zocht ook de ouders van Ben op. We eindigden de ochtend bij de Rotonde, midden in het centrum van Vorden en lieten ons verwennen.

Aan het eind van de dag hadden we afgesproken bij Pannenkoekenboerderij De Heikamp, midden in de bossen bij Ruurlo. De Eggink familie was verder compleet. Rick als vervanger voor Wim natuurlijk. We reden voor de gezelligheid met Johan en Joke mee. Het was als vanouds lekker èn gezellig. Goed om weer eens bij elkaar te zijn. Ik mis dat omdat ik voor de verjaardagen niet vaak op en neer kom vanuit Emmen. En zo kwam er een einde aan ons uitje naar de Achterhoek. De volgende morgen namen we afscheid van onze hostess van Beeldend Buiten en reden we weer richting Drenthe. Hier vond ik de verrassing. Gerhard en Judith hadden in die paar dagen de muur geschilderd in een soort mosterdgeel. Helemaal blij mee….

En zo gaat dat met vrienden waarmee je bent opgegroeid. De tijd blijft stilstaan en je praat gewoon verder waar je gebleven bent. Daarna gingen we op weg naar onze bestemming in het buiten gebied van Wichmond waar we bij Beeldend Buitenhartelijk ontvangen werden. Maar…. ik was intussen bekaf maar Diny verwachtte ons al. Even een half uurtje plat en daar gingen we op weg naar Eefde waar we beiden in de watten gelegd werden.

De volgende dag zou een rondreis worden langs de bekende plekken maar we bleven eerst plakken bij de Boomgaard. Denk je dat iedereen op pad is op Hemelvaartsdag, Johan en Joke waren thuis. Werd ook weer gezellig. Daarna ons rondje ’t Zelle, Linde , ‘t Medler, Barchem, Wildenborch, Vorden verder afgemaakt en was ook deze dag weer vol.

Nadat het de vorige keer mis was gegaan met mij uitje naar de Achterhoek, had ik me dit keer ingedekt door alles vooraf af te spreken voor een paar nachten in een huisje samen met Rick in de buurt van Wichmond. Gelukkig is het nu ook langer licht en met Rick blijft het altijd een gezellig uitje naar onze roots. Ja… ook van Rick, hij is ooit in Aalten geboren en voelt zich daardoor nog Achterhoeker ook al heeft hij er maar een half jaar gewoond.

En toch ging het bijna mis.

Ik had de dag ervoor de nodige voorbereidingen gedaan zoals benzine tanken, auto laten wassen en spullen klaar gezet. Er was nog een aardige gedichtenmiddag met onze eigen predikant Nielspeter en ontspannen reed ik naar huis. Op de ovonde waar ik naar Angelslo afsla zag ik wel ver weg nog een auto maar dacht er heel gemakkelijk nog voor hem af te kunnen slaan. Nee dus. Hij was er voor ik met mijn ogen kon knipperen. Het was het type die Wim altijd aanduidde als: ‘Daor he’j weer zon petmans’. Dat soort rijdt niet, dat racet. Maar ja, hij had wel voorrang. Hij schampte me. Stoppen dus en gegevens uitwisselen. Ik had gelukkig wel een schadeformulier in de auto en petmans maakte ook voor mij de nodige foto’s van de schade aan beide auto’s.. Die avond was dus niet zoals ik me had voorgesteld. Het werd dus de volgende morgen eerst schade melden. Bleek nog ingewikkeld doordat op mijn pc de auto nog op Wims naam stond terwijl dat allang omgezet was. Het werd wachten aan de telefoon. Nou ja… eindelijk kon ik op pad, Rick ophalen en richting Apeldoorn waar we eerst bij vriend Dick op bezoek gingen. Met Rick naast je komt de ontspanning vanzelf…

Wordt vervolgd

Wat jaren terug, nog aan het Schoolpad, had ik twee vogels gered en misschien daardoor wel een nest vol mezen en bonte spechten. ’s Morgens was er ineens een koolmeesje binnen en vloog steeds maar tegen het raam om naar buiten te komen. Versuft lag ze in een hoekje. Ik hield haar een poosje in mijn warme handen, het oogje bewoog nog. Toen zette ik haar buiten hoog weg op een plantenbak. Toen we om 12 uur terug waren uit de kerk was ze weg, gelukkig.

Diezelfde middag hoorden we een harde klap tegen het raam. ‘Dat moest wel een grote vogel zijn’, vond Judith die met Gerhard op Moedertjesdag bezoek waren, en wij met haar. We gingen kijken en de bonte specht lag voor dood in de winterjasmijn onder het voorraam. Er leek weinig beweging in. Ook deze even vastgepakt en een veilig plekje gegeven. Dit vrouwtje van de bonte specht was een uurtje later weer op pad. Ach, ze had het waarschijnlijk zelf ook gered, maar het geeft je een goed gevoel als je iets hebt kunnen bijdragen.

‘Ik zie een pet aankomen’, zei Gerhard even later. En ja hoor, ook Rick was van de partij. Hij maaide het gras overal om het huis tot aan de wei toe. Fijn!

s’Nachts had ik eindelijk eens een droom in de vroege ochtend die goed afliep. Buurman Henk vroeg mijn hulp. Hij had een kind in een soort ronde ton zitten die er niet uit kon. Het was een tank waar smerig spul in had gezeten en dat kon niet lang duren. ‘Alsjeblieft, kun jij hem er uit krijgen’, vroeg hij. Ik wist alleen dat ik het kind op zijn gemak moest zien te stellen en ging liedjes voor hem zingen. En ziedaar, het kind kwam er zomaar vanzelf uit.

Meestal droom ik dat ik vreselijk hard moet werken voor iets onnozels en dat het zweet me erbij uitbreekt. Dit keer liep het vanzelf. Zou het te maken hebben met het gevoel dat je een paar reddingen verricht hebt?

Minder weergeven

Ik was nog een end weg toen ik ergens in de verte een kip te keer hoorde gaan, nog aan het Schoolpad. Het begon net een beetje licht te worden en de kippen waren al wakker. De bruine en de witte sliepen nog steeds samen boven in de hulstboom en kwamen op hun tijd naar beneden. Het was een angstaanjagend gekakel dat na een tijdje in de verte minder hard klonk. Meteen dacht ik: O, o een vos….daar gaat er weer een… misschien zijn alle kippen wel weg straks. Maar als ik naar beneden op onderzoek uit zou gaan was het toch al te laat.

Toen ik weer wegzakte in dromenland en tegen 8 uur de radio aansloeg wist ik het weer. De vos en de kippen. Tegen beter weten in ging ik met de voerbak naar buiten en zag tot mijn grote plezier de bruine kip op de stoep staan wachten. En wat meer… de witte kwam ik ook tegen en even later stond moeder kloek al met het kleine kuiken op de vaste voerplek te wachten. Mijn dag begon in elk geval goed. Dan was het geen vos geweest maar een buizerd die op jacht was. Misschien had die zelfs de aanval al ingezet toen ze nog in de boom zaten. Intussen zaten alle struiken goed in het blad en hadden de kippen genoeg uitwijkplaatsen.

Die middag bekeek ik de kippen en zag dat de witte vier kleine kale plekken op de rug had. Het leek er op dat de buizerd hem daar probeerde te pakken. De bruine kip had ook de schrik te pakken en wilde niet meer in de hulstboom gaan voor de nacht en probeerde haar oude plek op de schutting. Dat viel slecht bij de merel die op deze schutting net haar nest had gebouwd. De merel scheerde hier op net zo lang vlak over het kippenkopje dat de bruine ook eieren voor haar geld koos en zich weer bij de witte in de hulstboom zette.

Foto: geen vos dit keer…

Minder weergeven

Ik mocht graag op de schommelbank bij de wei zitten toen we nog aan het Schoolpad woonden. Altijd wat te zien. Je zag het als FC Emmen moest voetballen, dan haastten zich heel wat fans richting stadion, rood witte sjaal om de nek.

Maar ik zat er vooral naar de schapen te kijken, telde ze dan even: 4 ooien en elk 2 lammeren. Rob had ze omgeweid en ze liepen nu in de achterste wei. Die vorige avond zag ik drie ooien langs de rand van het land van buurman Bloeming van het gras buiten de afrastering snoepen. Het gras is altijd groener bij een ander… Dat deden ze ook graag aan de andere kant maar daar aten ze de blaadjes van de braamstruiken. Schijnt heel gezond te zijn en waarschijnlijk ook lekker…

Ik miste die keer een ooi en ging even richting stal om te kijken. En ja hoor, moeder Schoonebeker kwam met kroost voor mij de stal uit, hadden gewoon even zin in de stal voor zichzelf.

Meteen zag ik ook een van de kleinen van een andere ooi die helemaal aan de andere kant buiten het gaas zat te vreten en warempel de andere van de twins kwam ook overeind. Ze wilden zich al bij de Schoonebeker moeder voegen maar die was er niet op gesteld. Nee, geen kind van een ander aan mijn spenen. De twee waren zoekende en probeerden een andere moeder. Ook mis…. jammer dan. Ineens hadden ze het door. Hun moeder riep ze vanuit de verte en ja hoor, samen trokken ze een sprintje die kant op.

En zo was er altijd wat te beleven aan het Schoolpad…

Het zat er aan te komen met dames op een gevorderde leeftijd. ’s Avond ga je niet graag meer op pad. En zo is er na 70 jaar een einde gekomen aan onze Chr. Vrouwengroep CPB- Passage en de laatste jaren Hedera. We namen afscheid met een heerlijke lunch in ons vertrouwde dorpshuis Het Hoefijzer in Zuidbarge dat gerund wordt door vrijwilligers. Ze hebben ons goed verwend.

Ooit was ik al lid van de CPB toen we net in de Rietlanden woonden. Later nadat we verhuisd waren naar het Schoolpad sprak ik Sjoukje die ook net met de VUT was en werden we beiden lid van Passage, zoals de Chr. Vrouwengroep intussen heette. Veel mooie avonden en Regiobijeenkomsten, dagjes uit in de zomer en sfeervolle kerstvieringen in Dorpshuis het Hoefijzer hebben we meegemaakt.

We hebben ervan genoten, deze afscheidsmiddag haalden we herinneringen op n.a.v. foto’s en er werden ook nu foto’s gemaakt, zelfs speciaal voor Rommy  die na een vervelende val nog in Assen in het ziekenhuis ligt. Ook dit laatste jaar hebben we nog prachtige avonden beleefd: Drentse verhalen en gedichten, van Andries van het Huus van de Taol, Sjoerd Blank kwam vertellen over het Huis van Heden waar mensen in hun laatste dagen geweldig verzorgd worden, en dan in december ons eigen sfeervolle Kerstviering. In het nieuwe jaar Barry Gepken ons verrassen met zijn voetreizen naar Rome en Jeruzalem, Bijenhouder Kruit die over zijn bijen kwam vertellen, we reisden met Hannie de Graaf  mee naar Oman en tot slot kwam mevr Heeroma ons alles laten zien èn beleven over alle hulpmiddelen die handig kunnen zijn als je ze nodig hebt bij het ouder worden.

Het voelt wat weemoedig maar wat hebben we door de jaren heen mooie, gezellige avonden beleefd. En… het omzien naar elkaar blijft!

Blijft een dag van herdenken. Elk jaar wanneer ik voor een klas kinderen stond vertelde ik het verhaal van Elly die anderhalf jaar bij opoe en opa Eggink woonde en toch opgehaald werd door een paar foute Nederlanders die geld verdienden door Joden op te halen. In augustus 1943 vlak na mijn geboorte moesten ze afscheid nemen. Het maakte altijd diepe indruk op de kinderen. Ook nu heb ik het er steeds over op 4 mei en velen met mij. Herdenken moet opdat dit nooit meer mag gebeuren. Tja…,

Wat mooi om nu in de Schepershof schilderijen van Dick Nederveen te kunnen bewonderen. Mevr. Nederveen heeft nog veel werk van haar in 2013 overleden man bewaard en is blij dat het dit keer als expositie in onze Schepershof te bekijken is. Dick is afkomstig uit Rotterdam en tekende altijd al graag. Hij werkte hier in Emmen bij Ericsson maar hij kon zijn eigen creativiteit pas echt kwijt in zijn tekeningen en schilderijen. Zijn vrouw heeft hem vooral gestimuleerd om dat te gaan doen. Hij tekende en schilderde eerst bij de AKE en ging daarna verder in de Soesa groep. Hij won ooit zelfs een wedstrijd  bij Willem Duis. Fijn dat we de komende maanden van deze expositie met veel mooie herinneringen weer kunnen genieten. Welkom in de Schepershof en dan zie je van links naar rechts:

Herinnering aan de Voorhof,

Tuin

Portugal

Landschap met water

Een werk geïnspireerd door Kandinsky

In het midden  een schilderij met een verhaal. Vanuit het Veen kwam de industrie. Let vooral op de persoonlijke details.

De Denker

Pointillisme

Mus

De Boom, die zijn kracht vanuit de aarde krijgt. De laatste twee werken schilderde Dick aan het eind van zijn leven.

26-4–2016–We hebben de eerste verrassing van de dag al te pakken. Dit keer nog geen nieuwe lammeren al kan ik ze bij de laatste grijze ooi er wel uit kijken.

Nee, we hebben net ons ochtendritueel achter de rug, hond, katten, vissen voeren, lammetjes de fles, thee zetten, kom yoghurt met vruchten klaargemaakt en de krant uit de brievenbus. Ik zit net als een klein gekleurd, blauw met oranje vogeltje op de stenen eenden op de vlonder bij de vijver zie neerstrijken, hooguit drie meter van ons af. Nog nooit had ik in het echt een ijsvogeltje gezien, maar dit was er een. Zo mooi! Hij keek spiedend over en in de vijver, de vissen zaten alweer diep met dit koude weer. Blijkbaar niks te halen, jammer, ik had hem best een goudvisje gegund. Even later vloog hij de struiken in en toen ik gauw mijn camera pakte was hij weg.

Mooi begin van de dag toch?

Maar wel een koolmees kunnen knippen op dezelfde plek.