Weblog1

‘Wiskunde is zien jongelui. Wiskunde houdt niet van kletspraatjes’. Dit is een uitspraak van een wiskundeleraar en hoofd van de Ulo in Hattem. Hij schreef het hele bord vol met formules en de oplossingen en als iemand het dan nog niet snapte veegde hij alles uit en begon hetzelfde verhaal nog eens af te steken en op te schrijven met steevast de zin ‘Wiskunde is zien, jongelui’.

Wim was het helemaal met hem eens, maar je moet wel iemand hebben die het je goed leert zien.

Toen hij in Hengelo met de Hogere constructeurscursus bezig was waar ook veel wiskunde aan te pas kwam was hij blij met de twee jonge knullen, medecursisten en beiden Klaas geheten. Het waren MTS-ers en net uit militaire dienst, werkten ze nu ook bij Stork. Ze kwamen één avond in de week bij ons aan de keukentafel samen die wiskunde doornemen.

Aan het eind van het eerste jaar kwamen ze die laatste avond met een krat bier voor de drie mannen en een fles Moselblümchen voor mij aanzetten.

Die avond kroop ik nalachend de trap op. Het leek zo’n onschuldig wijntje…. maar pas op!

Nee… ik zou niets kunnen bedenken waar ik heel erg goed in ben. Of ik een goede echtgenote en moeder ben of was, moet je de jongens vragen.

Maar er zijn wel dingen die ik heel leuk vind om te doen en dan kom ik tot het uitsluitsel: aardig.

Ik kon altijd wel aardig: vertellen, werken met kinderen, bloemstukken maken, schilderen, knutselen, spinnen, weven, wandkleden maken, naaien, schrijven, met de hond spelen, fleslammeren in leven houden en fotograferen. Dat laatste gaat niet alleen om goede foto’s qua kwaliteit maar om het verhaal er achter. Ik deed het in elk geval graag maar intussen komt er niet zo veel meer van. De energie wordt minder.

Het scheelt dat ik veel kon delen met anderen op mijn website www.hettysite.nl en facebook. En had ik zelf het verhaal niet compleet dan waren er anderen die het voor me aan kunnen vullen.

Ik heb aan beide kanten van mijn familie neven en nichten met een goed geheugen. Zo weet Johan Aartsen veel te vertellen over de Bijenhofs. Wim Harwig bezit er weer veel leuke foto’s van. Bij de Egginks is het Joop Groot Nuelend die heel veel materiaal heeft met een verhaal. Bij zijn zus Erna wordt een hele verzameling foto’s en herinneringen bij elkaar gehouden. Tante Jo heeft hoewel ze bijna blind was veel kunnen vertellen over de foto’s die bewaard zijn gebleven. Samen met tante Jantje vertelden ze Erna wat ze van een foto wisten en die noteerde het dan.

Ik ben nog steeds heel blij met oom Sjoerd Aartsen die vaak zondags naar de Haar en later de Boomgaard kwam met het gezin. Hij had dan zo’n vierkant zwart boxje bij zich waarmee hij foto’s maakte. ‘Kijk eens naar het vogeltje’, riep hij dan. Nu zijn die foto’s en herinneringen van onschatbare waarde voor me.

Er komt nog één boekje met het leven vroeger van mijn voorouders en mij maar dan in vergelijking met de jeugd die nu opgroeit. Het zal wel net zo gaan als met Gerhard en Rick toen ik over hun jeugd schreef. Beiden zeiden erover: Er stond best veel in wat ik nog niet wist… Dus… worden jullie al nieuwsgierig?

Het werden acht mooie dagen samen met Rick en  vrienden Jan en Ria. Het was bijzonder om in de boerderij de Bijvanck te mogen logeren. Er zijn twee appartementjes, ruim genoeg voor ons tweeën. Bovendien kwamen Jan en Ria ’s avonds er ook van meegenieten. Het voelde als  De Haar of ook wel de keuken van de Boomgaard heel vroeger. We genoten van het uitzicht op de Lindese molen en namen het feestgedruis voor lief, het was net het Lindese Feest zoals dat al heel lang gevierd wordt. Wat een werk is er verzet door de vele vrijwilligers.

Ik ben nu nog steeds aan het uitrusten want wat hebben we veel gedaan! We gingen vooral voor de tuinen van de Wiersse, maar daarnaast was er toch veel meer te beleven. De bezoekjes aan Ben en Diny, Johan en Joke en Henk en Anneke konden we natuurlijk niet overslaan en was erg gezellig. Jan en Ria zijn intussen al aardig ingeburgerd in onze familie. Natuurlijk bezochten we ook het Vordense kerkhof, even langs de familie. Ik vond ook het museum de Lebbenbrugge  weer erg leuk om te bekijken. Hier was het een vrijwilliger die ons meenam in het verleden van deze streek. Toen ik Rick vroeg wat hij het allermooiste had gevonden van deze vakantiedagen, moest hij even nadenken en toen kwam het: ’Ik vond eigenlijk alles even mooi’.  Het werden acht mooie dagen samen met Rick en  vrienden Jan en Ria. Het was bijzonder om in de boerderij de Bijvanck te mogen logeren. Er zijn twee appartementjes, ruim genoeg voor ons tweeën. Bovendien kwamen Jan en Ria ’s avonds er ook van meegenieten. Het voelde als  De Haar of ook wel de keuken van de Boomgaard heel vroeger. We genoten van het uitzicht op de Lindese molen en namen het feestgedruis voor lief, het was net het Lindese Feest zoals dat al heel lang gevierd wordt. Wat een werk is er verzet door de vele vrijwilligers.

Ik ben nu nog steeds aan het uitrusten want wat hebben we veel gedaan! We gingen vooral voor de tuinen van de Wiersse, maar daarnaast was er toch veel meer te beleven. Ik vond ook  de Lebbenbrugge  weer erg leuk om te bekijken. Ook hier was een vrijwilliger die ons meenam in het verleden van deze streek. Toen ik Rick vroeg wat hij het allermooiste had gevonden van deze vakantiedagen, moest hij even nadenken en toen kwam het: ’Ik vond eigenlijk alles even mooi’.  

Het eerste wat ik ’s morgens lees is de column van Herman Sandman en op zaterdag meteen er achteraan die van Daniel Lohues. Daarna zijn er op zaterdag nog een heel stel meer. Dit keer viel me op dat deze beiden toch ernstig zorgen over de toekomst hebben, eigenlijk zoals wij allemaal.

Herman bekeek de wereld met een soort helicopterview, prachtig om onze wereld van een afstand te zien, maar zag geen vluchtweg als er echt wat helemaal misgaat. Vooral veel ruziënde volken. Hij zette de prioriteiten nog even duidelijk op een rijtje waar we om moeten denken: allereerst de planeet, dan de samenleving en als laatste de economie. Niet wij tegen hen, maar alleen wij.

Ook Daniël bekeek de wereld, nu door de ogen van AI, stel dat je die zijn gang laat gaan en zag de wereld al voor zich zonder stroom zoals deze beide columnisten zelf niet meegemaakt hebben. Alles zou in de soep lopen.

Daniël mijmerde hoe hij zonder stroom toch gezellig bij een vuurtje zou kunnen zitten met zijn akoestische gitaar, een ander met een viool en een lied over de toekomst zouden zingen die ze nog niet kennen.

Heel even zag ik mezelf als peuter zitten met ouders, zusje, opa en opoe om de keukentafel bij het gaslampje met zo’n kousje en van die gekleurde kraaltjes. De kachel op hout en eierkolen snorde tevreden. Zondags speelde papa op het orgel… Opa droeg een gedicht voor over Hans Knol en opoe zorgde voor chocolademelk… Toch was er toen nog de oorlog, maar samen om de keukentafel was het even anders.

Het is 15 jaar geleden.  Wat kan er in die 15 jaar veel gebeuren. Agnes is dat weekend bij ons en mag mee naar Apeldoorn naar Dick en Anda.

We duiken samen het Volkspark in net bij hen om de hoek. Er lopen een heel stel lachende en kwetterende jonge vrouwen voorbij in het Volkspark in Apeldoorn. Wij staan met Dick en Anda te luisteren en te genieten van de muziek, de eenden en ….zoals vroeger lekker te kletsen. ‘Die lachen net als jullie’, zegt Agnes tegen Anda en mij en ze wijst op het stel. Maken wij ook zo’n kabaal? Gezellig is het om weer een dagje bij te praten. De tijd valt weg. Alle lief en leed passeert de revue. Dick heeft ondertussen een heerlijke lunch klaargemaakt, iets met mozzarella, tomaat en nectarine met een toefje basilicum. Daarna broodjes met pikante gehaktballetjes. ’t Smaakt echt lekker. ‘Uit de Allerhande’, meldt hij. Moeten wij ook eens vaker inkijken.
Ook Stefan heeft de ware gevonden, maar dat het een Turkse zou zijn had niemand gedacht. Binnenkort zal ze een voorlopig visum krijgen en in Nederland komen wonen. De inburgeringscursus is goed afgerond, haar baan in Istanboel opgezegd en ze komt zo gauw het kan. Ik vertelde over de klompen die oom Bram voor zijn Taise schoondochter had gemaakt toen die ingeburgerd was. Die hebben daar ‘het Parool’ mee gehaald- zie Nieuws -. De wereld is klein geworden. Ook buurjongen Geert uit Linde heeft een Taise waar hij binnenkort mee gaat trouwen. Natuurlijk komen onze gezamenlijke vakanties ook aan de beurt. We moeten samen nog maar weer eens iets ondernemen.
Agnes vermaakt zich intussen prima, vindt het allemaal heel gezellig. In de auto en tussendoor leest ze haar nieuwe boek. Gaat over een paard en een meisje, kan niet mooier. Eenmaal terug gaat Agnes voldaan naar huis na een groet aan Amber en een knuffel voor Tessa.

Hoe verwerk je het verlies van je kind? Je staat er niet zo bij stil totdat je het om je heen ziet gebeuren … of je het in een niet te bevatten ogenblik zelf mee moet maken. Zoals wij het verdriet kennen bij het verlies door zelfdoding van onze jongste zoon Mark, zo overkwam dat Nicole toen het leven te zwaar werd voor haar dochter Lisa .

Zoals ik met veel woorden mijn ervaringen over de mooie en uiteindelijk moeilijke momenten in het boek Mark weer kon geven, zo deed Nicole dat in haar boekje over haar geliefde dochtertje Lisa. Ze schreef het uit liefde voor haar dochtertje en dat spreekt er helemaal uit.

De ondertitel geeft het aan: Waar liefde vleugels krijgt…. Het lijkt me heel helpend wanneer er in de omgeving zoiets vreselijks gebeurt en je dit prachtig geïllustreerde boekje kunt gebruiken als verwerking voor kinderen voor kinderen…. Nieuwsgierig geworden?

Onze taal verandert. Laatst las ik het stukje, ik bedoel de column, van Daniel Lohues. Die mag het ook graag over taal hebben, over onze Nedersaksische taal waarvan het Drents, Veluws, Stellingwerfs, Achterhoeks, Sallands, Twents en Gronings behoren. Veel Drenten hebben het over siepels als ze uien bedoelen. Niks mis mee toch. Maar langzamerhand wordt het toch uien, ook hier. Wat is er mis met siepels, vroeg Daniël zich toen af.

Toch ontstaan er vanzelf nieuwe woorden in de loop der tijd, soms halen ze zelfs de van Dale. Ik weet niet of er al foep in te vinden is. Niesje bezigde dat eens. ‘Als je plakjes komkommer te lang in de azijn legt gaat de foep er uit’, zo zei ze. De foep, we hebben er met elkaar…., ja ook moeder Siet, hartelijk om gelachen. Die had zelf ook van die woorden.

Nou ik kan je vertellen dat ook Wim erfelijk belast was, zowel met zijn ergernissen als zijn creativiteit met taal. Zo had hij een hekel aan vliegen, een erge hekel zelfs, net als zijn moeder. Die kon een vlieg zelfs met de hand uit de lucht grijpen en zat vaak met een opgevouwen krant in de hand klaar om toe te slaan.

Zo riep Wim die keer ineens: ’Geef mien dat houwiezer es an!’. Ik moest wel even denken, maar toen ik zijn blik naar die ene kleine vlieg zag gaan, wist ik het meteen: de vliegenmepper.

Voor ons als Nederlanders was ze ook aanwezig, de Queen. Ze was bevriend met ons eigen koningshuis en… nu was ze niet meer. Toen we eens op vakantie in Schotland waren hadden we een B en B geboekt in Drumbeg, een piepkein plaatsje boven Ullapool waar een ouder doktersechtpaar woonde. Wanneer ze zelf geen kinderen op bezoek hadden stonden ze open voor gasten. Ze deden het voor de gezelligheid want ze woonden heel afgelegen op de plek waar hij was opgegroeid en na hun werk in Inverness weer waren teruggekeerd naar hun geboortestreek. We werden ’s avonds uitgenodigd om bij te praten. Hijzelf was een van onze bevrijders in 1945 en was zelfs door Drenthe naar Groningen getrokken. Toen kwam het gesprek ook op hun Queen. Ze waren naar de opening van een brug geweest wat noordelijker. De Queen verrichtte de opening en de doktersvrouw werd bijna ontroerd toen ze over haar sprak: zo klein en zo eenvoudig zag ze er uit met regenkapje op. Ja, in Schotland was ze zeer geliefd.

Dit gedichtje kwam ik vanmorgen tegen. Ik vind het mooi!

Phillip came to me today,

and said it was time to go.

I looked at him and smiled

I whispered that, “I know.”

then turned and looked behind me,

and seen I was asleep.

All my Family were around me,

and I could hear them weep.

I gently touched each shoulder,

with Phillip by my side.

Then I turned away and walked,

with My Angel guide.

Phillip held my hand,

as he lead the way

to a world where Kings and Queens,

are Monarchs every day.

I was given a crown to wear,

or a Halo known by some.

The difference is up here,

they are worn by everyone.

I felt a sense of peace,

my reign had seen its end.

70 years I had served my Country,

as the peoples’ friend.

Thank you for the years,

for all your time and love.

Now I am one of two again,

in our Palace up above.

Author: Joanne Boyle

ARTIST: Murphys Sketches