Weblog1

‘Wat hef je moe dan?’, vroeg ik buurman Jans. Het is natuurlijk wat jaren terug toen Wolterdina nog op de boerderij woonde en Jans en Geesje haar goed in de gaten hielden.

Mijn Achterhoeks had zich intussen al enigszins aangepast aan het Drents. In Vorden zouden ze zeggen: ’Wat hef oew mooder dan?’ Hier hebben ze het ook over hun mamme en pappe. Klinkt wel lief.

‘Ach… moe hef liefzeerte’, antwoordde Jans. Daar moest ik even over nadenken. Liefzeerte…. ?

‘Ja liefzeerte…. Van binnen is de boel in de warre, piene in ’t lief, hef ze’ en Jans voelde even aan z’n eigen buik om de plek aan te wijzen. Tja… hoe noemden wij dat vroeger. ‘Piene in de boek hemm’n’ , piene in ’t lief’ of bij kinderen ook wel: ‘He’j piene in ’t buuksken’? Gelukkig was de liefzeerte weer over en was buurvrouw Wolterdina weer in haar gewone doen. Ze was intussen wel 90 jaar geworden en dan is ’t gebeurd met hazen vangen zoals Henk Siebring dat eens vertelde. Hij was vroeger de boer waar Rick stage liep en wij ook nog in de Rietlanden woonden. Hij had last van een gevoelig been. Hij mocht graag jagen en dan is dat een geëigende uitdrukking voor een jager als de beentjes niet meer zo goed mee willen werken. We kregen indertijd wel eens een lekkere haas voor de Kerst. Behalve dat hij een kundig boer was had hij ook de gave van het woord, hij kon mooi vertellen en ook schrijven. Toen zoon Willem de boerderij overnam verhuisde hij met Annie van de Hankenberghoeve naar een appartement in de Emmerhout, huurde 700 m volkstuin, schreef gedichten en korte verhalen onder de naam Geert Hanken en was een voorbeeld voor de buurt bij het opruimen van afval in het winkelcentrum. Hij heeft al eens geëxposeerd in de Voorhof en ook in de Schepershof met zijn verhalen- en gedichtenbundels. Een aantal gedichten hadden we ingelijst zodat de mensen ze gemakkelijker konden bekijken. Maar als er weer eens schilderijen aan de expo-wand hingen liep hij er straal langsheen. ‘Ik holle niet zo van schilderieën’, was zijn enige commentaar. Tja… de ene mens is de andere niet.

Ik mis haar… mijn lieve buurvrouw Wolterdina (r). Hier nog samen met zus Jantina op de foto.

Storm voelt zich zielig, te kort gedaan. Hij zit me aan te kijken of hij zeggen wil: snap je het niet… je vergeet wat. Ja, ik weet het wel. Storm wil zijn vaste rondje doen en het liefst nog meer. Maar nu er al een tijdje sneeuw ligt en vandaag zelfs code rood moet hij het met onze eigen tuin doen. Daar begint hij nu wel genoeg van te krijgen. Ik neem tegenwoordig mijn fietssleutel al mee naar achteren als ik hem uitlaat. Vaak ga ik even op de rollator zitten en hou hem vandaar in de gaten. Storm is behoorlijk doof en wanneer ik hem roep hoort hij dat niet altijd. Daar heb ik het volgende op gevonden. Wanneer hij teveel naar links loopt en dan toch altijd gauw even omkijkt of ik het wel zie zwaai ik met mijn arm heel enthousiast mijn kant op. Dat betekent: hup hierheen. En wanneer hij te ver te andere kant op gaat en bij alle bomen al even zijn poot heeft opgetild kijkt hij opnieuw even mijn kant op. Dus opnieuw een flinke zwaai en warempel hij blijft ook dan in de buurt, maakt zijn rondje af en klaar is ie. En tevreden….
Maar… wanneer hij de heuvel hierachter opgaat en dan wel eens daarachter verdwijnt word ik onrustig en als me dat te lang duurt… ja dan pak ik de fiets. En zo raar… als ik op wil stappen staat hij vaak toch ineens naast me.
Toen Gerhard hier afgelopen week was veegde hij de sneeuw weg en strooide zout. Nou… dan pakt Storm zijn kans en gaat het hele grasveld af achter onze huizen. Tja… daar moest Gerhard even achteraan. En dan is Storm toch even helemaal blij en ging daarna tevreden op zijn matrasje liggen en sliep zomaar een paar uur.
Ik heb hem ooit met de scootmobiel uitgelaten, ik dacht dat hij dan in elk geval meer beweging kreeg. Maar dat vindt onze Storm niks. Ook uitlaten met de rollator is afgekeurd. Hij sleurde me van de ene kant naar de andere. Tja… wij oudjes maken er maar wat van…

Foto: Storm in zijn element, hier nog aan het Schoolpad.

De eerste verjaardag van Mark na zijn overlijden- 2 februari 2018

Mark zou gisteren 48 geworden zijn als niet…als wel? Veel lieve sterktewensen gehad. Vriendin Susan kwam langs met een mooie paarse kaars en na ons wat trieste begin van de dag knapte die zienderogen op. Afleiding hè! Dat is een toverwoord. We planden bewust ons uitje naar de markt, aan de kibbelingen en daarna in de bibliotheek op zoek naar een boek van Tim Krabbé, Kathy’s dochter. De beschrijving had me nieuwsgierig gemaakt. Ook dat lukte zij het niet onder het kopje romantiek maar literatuur. Op de terugweg haalden we Wims nieuwe bril op, staat hem goed.

Dan komt het lastigste maar ook het mooiste van deze dag. Op de terugweg fietsen we langs het bos, hèt bos. We stappen van de fiets om op de stilteplek waar de as van Mark is uitgestrooid een groepje kleine narcisjes te planten. Ze zitten nog in knop.

En dan houden we elkaar een poosje heel stevig vast, beiden huilen we. Ik zeg tegen Wim: ’Mark wist het’. ‘Wat wist Mark?, vraagt hij. ‘Dat wij het redden samen, hij heeft het zelfs wel eens tegen me gezegd’

De honden staan beiden achter het hek op ons te wachten, altijd blij als je thuiskomt.

Die middag gaan we op verjaar bezoek. Onze oudste buurjongen, Frank, wordt al 15 en verheugt zich op zijn stage bij de supermarkt. ‘Ik mag alles doen’, zei hij pas tevreden, ’ook achter de kassa’

Als we naar huis gaan krijg ik een boeketje freesia’s van Anja: ’Ach… een troostboeketje’, zegt ze. ‘Het zijn nog wel onze bruidsbloemen’, zeg ik en Wim vult aan: ’En die ruiken zo lekker’. Dat wist ik….’, zegt Anja

Het leven gaat door, het wordt voorjaar.

Hier sta ik dan… meegenomen naar weer een nieuw huis en ik heb er al heel wat gezien.

Toch mooi dat ik altijd een speciaal plekje kreeg. Ik was al op een aardige leeftijd toen mijn nieuwe baasje in 1940 mij in gebruik nam werden er vooral rekeningen op getypet, rekeningen over hout dat in de zagerij werd verwerkt. Maar toch stond ik in een klein boerderijtje voor het werk dat in de avonduren gedaan werd. Ik hoorde alle geluiden die bij een jong gezin horen, kindergelach en gehuil, ik hoorde verhalen vertellen en meer. Op een spannende dag liep er een andere man langs me heen, stond even stil, keek naar mij en merkte op: ’Nou nou… dat is al een oudje!’ Dat was ik dus  al…. een oudje. Toen kwam er een dag dat ik niet meer gebruikt werd. Mijn baasje was er niet meer en ik ging een tijdje mee naar een andere plek. Daar werd ik flink gebruikt. Er werden veel brieven op mij getikt. Ja ik deed mijn best. ‘Jazeker, de typemachine van Hendrik Jan’, werd er dan gezegd. Het was fijn dat ik zoveel gebruikt werd. Maar na heel wat jaren vond mijn nieuwe baas dat hij toch beter schrijven kon met een pen. Dat getik begon blijkbaar lastig te worden. Opnieuw ging ik terug naar mijn oude gezin en… ik hoefde nu niet meer te werken maar kreeg een mooi plekje waar mensen die op bezoek kwamen ook graag naar keken. Dan werd er even stil gestaan en er werd over mijn leven verteld, over wat ik allemaal had beleefd. En ook nu ben ik al weer heel wat keren mee verhuisd samen met dat meisje uit dat kleine boerderijtje van toen en mag ik staan pronken. Ik hoef allang niet meer te werken maar nog steeds word ik gewaardeerd om wie ik ben.  

De 12^e januari was het Wims verjaardag. Hij zou 86 geworden zijn. En vanzelf gaan mijn gedachten terug naar de verjaardagen zoals die vroeger gevierd werd toen iedereen er nog was. Rick kan nu heel beeldend vertellen hoe ze  er daarboven nog steeds bij zijn, maar toch… het was wel een andere dag dan Wims verjaardag zoals we toen gewend waren… of moet ik zeggen verwend waren want het was altijd een feestje. Even terug naar 2013…of toch 14.

‘Ik mag niet klagen’, antwoordde Wim op de vraag hoe het gaat. Meteen antwoordt broer Ben: ’As klagen heulp dan begun ik der gelieke mee’. De favoriete uitdrukking van moeder Siet.

Het was een drukte van belang. Wim had z’n feestje! De Vordense familie kwam eerst : Ben en Diny èn Johan en Joke en hebben we nog tijd om op ons gemak bij te praten. Daarna haalde Wim Henry en Tonny van de trein. Net als vorig jaar kunnen ze zijn verjaardag komen meevieren. Net op tijd want woensdag gaan ze weer vertrekken naar hun plek in Dickson in Canada, dichtbij Fred en Gera en hun gezin. Ben en Niesje kwamen vanuit hun weekendje uit met het gezinnetje van Paul Sietse in Aalden en meteen kregen we ook broer Piet aan de telefoon vanuit Frankrijk. Zo was de van der Kolkfamilie even compleet.

En dan komen ook onze kinderen. Robin heeft de verzorging van de gevulde eitjes weer op zich genomen en met deze bezetting barst ons huis bijna uit zijn voegen. Intussen is de Finse kota wat opgewarmd en trekken een aantal zich terug met een hapje en een drankje. Wim geniet van alle belangstelling. Tegen de avond legt Wim de laatste hand aan de nasi, z’n eigenste beroemde van der Kolknasi met de zelfgemaakte pindasaus. In onze Hengelotijd aten we dat altijd als er zondags visite kwam. Toen we een keer wat anders maakten was de teleurstelling bij pa groot. Hij had net tante Gerritje ingelicht over de overbekende nasi die ze zou krijgen bij ons. Die hebben we er dus lang in gehouden. Nu gaan we dus op herhaling. We maken er een soort lopend buffet van en ik kan je melden dat alles schoon op ging.

De avond wordt besloten in de kota met Henry en Tonny en Ben en Niesje. Even napraten. En als ze weg zijn weten we dat dit keer het afscheid niet voor heel lang zal zijn. Henry en Tonny komen terug, waarschijnlijk voor de winter en dit keer voorgoed. Tonny kan uiteindelijk slecht tegen de lange winters in Alberta. Zelfs hun labrador Tonca zal meekomen. ‘Brrrr’, zegt Henry, als ze weggaan. ‘Ik hou niet van deze kou’. Het is wel boven nul maar het is nat en mistig. Tja…. na de zon van vandaag kan het ook anders zijn. Nederland hè…!

Het genot van met pensioen zijn is dat je over het algemeen ’s morgens tijd hebt om je krantje te lezen. Wim maakte daar altijd uitgebreid gebruik van. Hij wilde de krant ook graag heel houden. Ken je dat? Ik was meestal wat sneller, las de koppen en alleen de dingen die mijn interesse hadden. Als ik hem eerst had lag er overal een stuk. Ik stond er gewoon nooit bij stil. Was Wim het eerst dan mocht ik een stuk van de krant en die ruilde ik om voor een volgend stuk. Dat werd door mij gewaardeerd en… zo bleef de krant heel.
Wanneer Mark vroeger tussen de middag snel de krant doornam zag ik aan het eind een stapeltje opgevouwen onderdelen. Ha!
Ik begon altijd met de column van Jan Wierenga in ons Nieuwsblad van het Noorden. Hij is de opvolger van Jaap Kwak die alleen al vanwege zijn naam opviel en me nieuwsgierig maakte. De laatste jaren is het Herman Sandman die afkomstig is uit het Groninger veengebied. Dat merk je aan zijn taalgebruik en de gewoonten van die streek.
Die morgen stond er ‘Grommen’ boven het stukje van Wierenga en was benieuwd wat dat met de inval van koning Winter te maken zou hebben, want die hadden we dat jaar ook. Aan het eind bleek dat grommen hier in het noorden betekent: licht sneeuwen. Nooit van gehoord. Maar nu gromt het maar door….

De Achterhoekse spreukenkalender gaf de volgende spreuk:
Op straote is ’t net Onzen Leven Heer,
In huus ’n groten pröttelbeer.
Dat pröttel’n hoor ik opoe Bijenhof nog zeggen wanneer er gemopperd werd. En een pröttelbeer…. .. aan wie moet ik dan toch steeds denken?

Doortje 32

We woonden nog niet zolang aan het Schoolpad, maar we hadden al snel goed contact met de buren. En als we weer eens bij Jans en Geesje aan de koffie zaten, dan kwam het: “Het is nergens zo mooi als hier”, placht Jans te zeggen als wij het er af en toe over hadden om er op uit te trekken. En daarbij wees hij dan met een breed gebaar over zijn landerijen en de pony’s. Vroeger had hij ook nog een koe, Doortje 32, een goedzak. Die hadden ze aangehouden toen ze met het melkvee stopten. Een gedeelte van hun land was opgekocht voor de industrie en Jans ging halve dagen buiten de deur werken. De hele familie profiteerde van de melk van Doortje 32. Wij ook. Het was zo’n gruwelijk makkelijke koe, pochte Jans. Hij zette ’s avonds om 6 uur de emmer er onder, ging koffie drinken en een kwartier later zat de emmer vol, zo hield hij vol. Ik had mijn bedenkingen. ‘Nou… geleuf -ie et niet? Zölle wij een wedje maken? Veur een slagroom taartje?‘ Daar was Jans gek op. Dat wou ik wel eens zien. De volgende dag was het zover. Wij tegen zessen met een slagroomstammetje naar de buren. En ja hoor Jans zette om klokslag  6 uur de emmer onder Doortje 32, de dichte  melkemmer van de melkmachine wel te verstaan. We gingen aan de koffie en inderdaad na een kwartier was de emmer vol. Toen was er taart bij het tweede kopje. Jammer, Doortje 32  kreeg telkens  melkziekte na de geboorte van een kalf. En Doortje ging en een andere koe kwam, maar die kon niet aan Doortje tippen en nu zijn de koeien allang verleden tijd bij Jans en Geesje. De pony’s zorgden daarna voor de afleiding.

Jans en Geesje

Ze waren op elkaar ingespeeld en iedereen  was er welkom. Bijna 30 jaar waren we buren. Ze stonden altijd voor ons klaar. Als het kippen- lees hanenbestand- weer te groot was geworden en ze  bij ons in de boom zaten in plaats van het hok, kwam Jans zo gauw het donker was met een grote jute zak om het overschot te vangen. Nee, ik hoefde geen eigen haantje en ze gingen mee voor ‘onder het dekseltje’ zoals Jans het noemde. Zelfs zijn tante Jantina lustte er graag een zoals ze vertelde.

De tractor

Wanneer we neef Wim op bezoek hadden met zijn hippe camper was het plekje bij de wei voor hen. Maar ja als het even flink geregend had zat die nogal vast in het drassige gras en ook dan was een telefoontje naar Jans voldoende en kwam hij met zijn tractor het geval even los trekken.

Jans en zien moe

Buurman Jans stond voor iedereen klaar en zeker voor zien moe. Bij verjaardagen kwam hij gewoon even met haar mee op de koffie. Hij heeft tot bijna haar eind voor haar klaar gestaan, dankzij de babyfoon kon hij bij ieder verdacht geluid even naar haar toe.

De kota

Toen wij een Finse kota aanschaften stond Jans weer klaar met de tractor om het grote bouwpakket naar ons toe te brengen. Verder was er meer hulp, alleen de klimpartij om de schoorsteen er op te zetten gebeurde natuurlijk ook weer door ons buurman Jans

Jans en zien Spartametjen

Buurman Jans ging met pensioen! Hij had nog wel z’n akkerbouwbedrijf maar z’n werk bij de Lange om gasflessen rond te brengen was afgelopen. Lang zagen we hem tussen de middag voorbij komen over de Bargerweg op zijn Spartametje. Dan ging de arm altijd even omhoog als groet. Denk maar niet dat hij zich daarna verveelde. Toen ik die middag even langs kwam om z’n moeder een bezoekje te brengen Jans was volop bezig in zijn hobbyruimte, ook wel het stookhok genoemd. Het kacheltje brandde lekker. Hij was bezig om de echte originele berkenbessems te vervaardigen, zoals hij dat nog kon. Er lag al een heel stapeltje. Wim had er al eens één proberen te maken, maar toen Jans dat ding zag, schudde hij zijn hoofd, afgekeurd dus .
‘Wat gao’ j der mee doen, Jans’, vroeg ik hem. ‘Ja, ik mot nog zien da’k ze kwiet wodt’, zei hij toen.
‘Zal ik ze es veur oe op Marktplaats zetten?’, stelde ik voor. Dat leek hem een goed idee. Ik kreeg meteen een hele serie prachtige nestkastjes en voederhuisjes in het oog. Die man heeft gouden handjes. Vooral een voederhuisje met een stukje plexi glas trok mijn aandacht. Daar kun je een voorraadje vogelzaad indoen en het zakt vanzelf naar onderen als de vogeltjes ervan snoepen. ‘Zal ik die der ok maor bie’j opzetten, op Marktplaats?’ ‘Dat mag wel’, zei Jans. En dat betekent hier in Drenthe: heel graag.

Beste Jans, wat had ik je graag nog langer als buurman willen hebben. Dank voor wie je voor ons was

Wat jaren geleden waren we in Veere. Wanneer we terugkwamen vanuit België was het aantrekkelijk om ook even Walcheren aan te doen met de caravan. Bovendien woont neef Wim, -je weet wel van die hippe camper- in Vlissingen. Nu we toch ook Veere bezochten daagde die enorme hoge Grote Kerk van Veere ons uit om even binnen te kijken. Het eerste wat we zagen bij binnenkomst was een bewegend voorwerp, 35 kg, aan een 24 m. lang touw dat in 5 seconden heen en weer ging zonder dat het aangedreven werd. Het bleek de slinger van Foucault, die aantoont dat de aarde roteert. Deze was speciaal ontworpen voor de Grote Kerk van Veere door beeldend kunstenaar Kees Wijker.
Even dacht ik aan het Perpetuum Mobile, de eeuwige beweger, maar deze slinger hier wordt toch elke twee uur weer in gang gebracht.
Ooit dacht opa Eggink ook een perpetuum mobile te hebben gemaakt. Ik heb het van horen zeggen en heb het instrument nooit gezien. Misschien weet neef Joop er meer van, die woonde in zijn jonge jaren immers op ‘TOP’, dichtbij ‘de Boskamp’. Tot opa’s verdriet stopte de eeuwige beweger er na een jaar toch mee.
Maar toch…. een jaar lang bleef het bewegen!

Het is binnenkort weer vogelteldag. Ik deed er altijd graag aan mee. Soms zagen we binnen een half uur wel 25 verschillende vogels aan het Schoolpad. Ik had daarvoor natuurlijk de voerplekken steeds goed voorzien van lekkers. Aan de kant van de vijver waren er heel andere, vooral kleinere soorten dan achter. Daar waren de kraaien, eksters, kieviten en de grotere roofvogels. Hoewel wanneer het even rustig was kwamen de kleinere soorten ook aan bod. Er waren veel beschutte plekken.

Hier is de vogelpopulatie beperkt en heb al een soort vriendschap gesloten met een dikke zwarte kraai. Met een handige pik kan hij toch bij de pindakaaspot. Nu heb ik achter ons huis aan de Torflang de tafel nog staan zoals met kerst. Alleen heb ik de lampjes uit het dennetje gehaald. Ik had er voer bij gestrooid voor de vogels. Maar hier durven ze blijkbaar niet aan te zitten, ook de mussen niet die wel in groten getale hun heil zoeken boven de bak waar het zonnescherm in zit. Dat brengt nogal troep, lees vogelpoepjes, met zich mee. Kan het elke dag wel aanvegen.

Nu zijn er toch twee koolmeesjes die zich af en toe op die beschutte tafel wagen.. Daar zit ik nu veel naar te kijken want de deur ben ik al twee dagen niet uit geweest vanwege de ijzel. Storm zit me verbaasd aan te kijken als ik niet meega naar buiten. Morgen heb ik wat op te ruimen als tenminste de ijzel weg is. Ook zout strooien helpt niet genoeg op de tegels. Nou ja, zolang het dit weer blijft hou ik de kersttafel nog in gebruik