Hetty Site

Weblog1

Alles wordt minder….

Zo langzamerhand kom je er achter. Het leven zelf is een kunst. Eerst is er de periode dat alles nieuw is en je het een na het andere moet leren en soms afleren. Je bent nieuwsgierig naar andere culturen. Zelfs elke plaats heeft iets anders. De tijd wanneer je kinderen opgroeien is heel intens. Ik had het geluk om het samen te mogen doen. En wat een energie had ik toen.

Er kwam een tijd dat de kinderen uitvlogen al was het niet ver weg. Dat was al een geluk. Bij het ouder worden begint het loslaten. Het begint al wanneer de kinderen zelfstandig worden en hun eigen weg en vrienden zoeken. Op een poëziemiddag trof me toen het gedicht van Ivo de Wijs. Zo erg als hier beschreven is had ik het niet maar wanneer we eenmaal het noordelijkste puntje van onze tocht door Engeland hadden bereikt was ik opgelucht dat we weer zuidwaarts gingen. En de opmerking van Wim die in Hoek van Holland de uitgaande boot naar Engeland zag uitvaren na een welbestede vakantie, waarin we ons zo geliefde Engeland en Schotland hadden doorkruist, kon ik niet delen. Terwijl hij droog opmerkte: ‘Zit ik toch weer op de verkeerde boot’, was ik  blij om weer op huis aan te gaan.

Ook de energie neemt af.  Moeder Siet kon net als Wim aardig uit de hoek komen en zei wel eens: ‘Alles wordt minder a-j older wordt…. behalve ’t vergetten’. Daar had ze inderdaad last van, het korte geheugen dan. Maar ze mocht dan ook 98 worden. En ik ben ook af en toe naar een naam aan het zoeken die ik altijd zo kon oplepelen. Soms komt het even later zo boven.

Vooruit, hier nog even het gedichtje van Ivo de Wijs:

De moeder

Ze is op reis, maar min of meer gedwongen.
Haar man zei: Kom de caravan staat klaar.
Nu zit ze ergens in het Schwarzwald, maar
Ze wordt door zorg en zenuwen besprongen.

Ze mist haar teerbeminde kinderschaar.
De één is naar een scoutingskamp in Dongen,
De tweede zit in Spanje- met een jongen,
De derde zit in Griekenland maar wáár.

Hoewel haar echtgenoot intens geniet
Van alles wat het Zwarte woud hem biedt
Kijkt zij niet naar de hoge boomgevaarten

Maar naar de brievenbussen langs het pad.
Het moederhart verlangt naar ansichtkaarten
Die liggen thuis in Makkum op de mat.

Foto’s Het noordelijkste puntje voor ons in Groot Brittannië ooit: Orkney met Scara Brae en de Ring of Brodgar

Alles wordt minder…. Meer lezen »

Met genoegen…

Zo leuk om even terug te kijken. Op dat moment  in 2016 hadden  we 6 fleslammeren, vijf Schoonebekertjes en één Drentje. Het voederen ging niet helemaal vanzelf. Het is net als met baby’s, de ene drinkt vlot, een andere laat telkens los, weer een andere danst rond tijdens het drinken. De melk spetterde zo alle kanten op. We hadden er een bij, we noemden haar Witje omdat ze helemaal wit is. Maar soms vroeg Wim  welk lam hij onder handen had: ’Is dit soms het hoestertje?’ Dat kwam omdat die zich altijd wat verslikte. Ze zou eigenlijk maar twee keer per dag melk nodig hebben maar vanwege dit verslikken gaven we liever drie keer een kleinere hoeveelheid. Ze begon het trouwens wel te leren. De grootste, een flinke ram, was al heel wat mans. Die wierp zich ogenblikkelijk in de opening van het hek als je die voorzichtig openmaakte. Ikke eerst. Ach vooruit maar, dan was je van het gezeur af. Vlak ook de kleine ram niet uit, een mengsel van Schoonebeker en een vleesras. Die had een sterke overlevingsdrang en wist hoe hij de restjes moest krijgen, altijd hongerig.

Het kleine ding, het Drentje was het lievelingetje van Maurice. Het had een bijzondere tekening: een dassekopje en een bruine buik, schijnt bijzonder te zijn. Het was de grappigste van allemaal en de slimste. Als we met de flessen aan kwamen glipte ze zelf al door een opening in het schapengaas, dat ging nog net. Haar moeder was een entertje, een jaarling. Meestal krijgen die maar één lam, maar deze had er twee. De natuur regelt het zo dat ze er maar één accepteert omdat ze twee nog niet aankan en dan zouden beiden verpieteren.

Ik had nog geen foto van die kleine. Dus vroeg ik Wim: ’Hol dat kleine ding es effen vaste. Dan maak ik d’r rap een foto van’.

Och… het hield ons even van de straat….. en met genoegen.

Met genoegen… Meer lezen »

Hedera 2023-’24

Wat hebben we weer een afwisselend jaar gehad met onze Chr. Vrouwengroep Hedera. Jazeker, wij gaan door. Terwijl Passage als landelijke organisatie stopte waren wij al zelfstandig doorgegaan als Chr. Vrouwengroep Hedera. Een belangrijk onderdeel die als een rode draad door ons samenzijn loopt is: Omzien naar elkaar. Dat hebben we nodig, zeker nu we ouder worden. We hebben ook dit afgelopen jaar weer mooie avonden beleefd. We hadden een avond met Annet Hulshof van de Veiligheidsregio Drenthe. Ze hebben lesmateriaal ontwikkeld dat geschikt is voor groep 4 t/m 8.  In september herdachten we Albertje die zo heel lang een trouw lid was Die avond werd verzorgd door Jenny Louissen, uitvaartverzorgster en pastoraal medewerkster. Na onze intieme en mooie Kerstviering  gingen we 2024 in. Door het weer kon onze avond in Januari niet doorgaan, maar Erik Bloeming verzorgde in februari een bijzondere avond over het Bourtanger Moor. Zelfs toe een groot deel van de straat naar het Dorpshuis opgebroken was werd er een omleiding verzorgd via het pad langs het oranjekanaal. Daarna knutselden we met veel plezier in maart met Ankie Hulst. En op onze laatste avond in maart reisden we mee met Gerda Marsman op de fiets door Noorwegen.

Altijd is het weer fijn om elkaar terug te zien, samen te zingen en te genieten van wat de avond brengt. We zijn nog niet klaar want we gaan straks nog gezellig lunchen in Stadsboerderij Het Nije Hoff. En….. wie zin heeft om het nieuwe jaar met ons te beginnen  is de 3e dinsdag in september om half 8  welkom in Dorpshuis ’t Hoefijzer in Zuidbarge.

Hedera 2023-’24 Meer lezen »

Op… en… af…

Het gaat nog steeds zoals in het begin na het overlijden van Wim. De stress lijkt wel veel minder en af en toe voel ik weer een weldadige rust over me komen. Het heeft tijd nodig gehad. Maar nog steeds is het ‘op en af’ zoals ik het maar noem. De momenten van een vredig gevoel met die momenten dat ik me geen raad weet met de toekomst vechten met elkaar om de voorrang. Ik sprak laatst met een vrouw die haar man 23 jaar geleden verloor en zij vertelde dat ze 5 jaar lang moeite had met lezen en andere dingen waarbij je je moet concentreren. Ook dat overkomt me al heb ik er met schrijven geen last van. Dat vloeit gewoon uit de pc zonder veel te hoeven nadenken.

Vanavond at ik zoals meestal op donderdagavond bij Alle en Anja en ik kon echt genieten van die jonge kerels. De een zit voor zijn examen VMBO, een ander is zich nog aan het bezinnen wat hij na de HAVO zou willen doen en de oudste heeft ook zijn draai gevonden, werk naar zijn zin en  een leuke hobby waar hij graag zijn werk van zou willen maken. Hij maakt o.a. reclamefilmpjes voor bedrijven. Onze Dirk is hier ook en heeft zijn personeel onder controle. Hij wilde zelfs zomaar even bij mij op schoot. Dat werd gewaardeerd.

Vanmiddag kwam de man van de gordijnen de maat nemen. Uiteindelijk was ik zo flauw van al dat grijs wat ik met gekleurde kussens niet op kon vrolijken dat het nu eerst toch andere gordijnen gaan worden. Ik had twee stalen gordijn voor het raam hangen om te kunnen kiezen. Judith was vorige week mee geweest en nu kon ik  beter kiezen door er een week naar te kunnen kijken. Het wordt toch de soort met de natuurlijke kleuren waar ik van hou. De andere was prachtig, oogde misschien wat chiquer. Toen ik mijn trouwe hulp vanmorgen liet kiezen wist zij meteen wat het beste bij mij paste. Dat gaat em worden. En zo is er alweer bijna een week voorbij. Ik heb gemerkt dat het me goed doet als ik plannen heb. Tja…. Maar soms zie ik ze even niet… Zo gaat dat… op …en af.

Op… en… af… Meer lezen »

Dat jungesken

Ik heb goed gezocht maar kan geen trouwfoto vinden of een andere foto waar opa Hendrik van de Jaeger op staat. Tot ik ineens deze bijzondere foto tegenkom.

Zo te zien is hij genomen voor boerderij de Jaeger. Het zal een speciale gelegenheid zijn. De beide ingetreden kloosterzusters zijn even thuis. Misschien zijn ze nog niet officieel ingetreden want later dragen ze veel grotere hoofddeksels.

Links Dina, later zr Elisia. Rechts Heintje, later zr Odile. Beiden kregen een dienend leven in de zorg en verpleging.

Achter opa Hendrik en opoe Bartje staan Antoon en Riek.

Het blijft een vraag wie dat kleine jungesken is dee net achter opa hen kump kieken.

Ik vermoed dat deze foto van eind jaren 30 of begin 40 is. Opa Hendrik zal in 1946 overlijden.

Vervolg: Ik vond deze opa al erg op onze opa Johan lijken en volgens een kleindochter is hij dat ook. Het is een foto uit de jaren 60 en dat kleine jungesken is haar broertje. Antoon en Bertha zijn even terug op de Jaeger.

Deze foto zal ook een plekje vinden in het fotoboek dat in de maak is. Ik ben alle oude foto’s van de familie en omgeving aan het uitzoeken en Peter Koers gaat er een mooi geheel van maken. Ook al benieuwd?

Dat jungesken Meer lezen »

Gemoster

Eind 2018 lag Wim in het ziekenhuis in Meppel voor zijn eerste heupoperatie die anders uitpakte dan we hoopten. en ik kom deze ontboezeming tegen. Bij het woordje gemoster moest ik het even weer lezen.

‘Het is rustig zo’, zegt Rick wanneer hij zoals vaker op zaterdag hier aan tafel zit.
‘Hoezo rustig?’, vraag ik.
‘Nou zonder dat gemoster in de keuken over een schoon aanrecht’.
Die Rick! Ja, als Wim de keuken in komt als ik gekookt heb heeft hij meestal commentaar op het aanrecht dat vol staat. Ik ruim het altijd na het eten pas op. Hij niet. Wanneer Wim kookt is het aanrecht om door een ringetje te halen als we aan tafel gaan, alles is afgespoeld en in de vaatwasser.
Wat zouden we graag dat gemoster er bij gehad hebben gisteravond.
Vanmorgen werd ik wakker in een witte wereld net als de meesten van jullie. Dat werd even paadje vegen, kippen voeren en de rest. Daarna kreeg ik de tv niet aan, was afgeslagen en ik heb geen idee hoe ik die weer aan krijg. Ben al naar de schotelantenne geweest om de koppen van sneeuw te ontdoen met een zwaaiende theedoek, want op 5 voor 9 zou Ik mis je op NPO 2 komen. Niks, helemaal niks veranderd. Ook de kleine tv die op de digitenne werkt liet het afweten.
Nadat Wim Ik mis je had gekeken in het Isala naar de opnames van het gesprek van mij met Hella in het Oeverse bos, belde hij. Ik had nog niks gezien van de uitzending. Stap voor stap kreeg ik instructie hoe ik de tv weer aan de praat kon krijgen. Tja… daar had ik Wim altijd voor en zo zullen er veel meer dingen zijn waarvoor ik hem nu moet bellen. Hij neemt me altijd alles meteen uit handen. Dit was pas één ding. Goed dat er mobiele telefoons zijn.
Intussen heb ik de uitzending gezien via uitzending gemist en heb lieve reacties gehad.

Tja… dat gemoster mis ik ook nu nog steeds, net als zijn schone opgeruimde aanrecht en alle acties die met techniek te maken hebben. En… nog veel meer. Misschien wordt het met mij nog wat… Als een van de dames in mijn nieuwe buurt ergens mee zitten roepen ze meteen: ‘Tinus’. Dat is hier de hulp in bange dagen. Ach en er zijn nog meer behulpzame buren.

Gemoster Meer lezen »

Verbinding

Alweer een leuke verbinding tussen de beide families Eggink van de Jaeger en de Boskamp. Hun achternamen zijn dan wel niet meer officieel Eggink want het gaat via de vrouwelijke lijn ook door.
Ik kreeg een paar foto’s toegestuurd van Setty Spithofen uit Luxemburg voor het fotoboek in wording. Haar ouders waren net als 3 anderen van de Jaeger geëmigreerd, maar Marie zat in Luxemburg en dus het dichtste bij huis. Ze kon zo af en toe even haar ouderlijk huis opzoeken.
Ook stuurde Setty me eerder al deze foto en nog een vergelijkbare. Zijzelf is het donkere meisje op de foto, maar wie zijn toch die anderen, vroeg ze zich af. Ik herkende in het meisje met de paardenstaart nichtje Erna Groot Nuelend en stuurde haar de foto’s op. En toen werd het duidelijk.
Op een vakantie tripje van haar ouders met ome Jan en tante Jantje naar hun nicht Marie en haar gezin in Luxemburg maakten ze daar ook een paar foto’s én namen op de terugweg Lisette mee, zoals ze toen nog genoemd werd. Die logeerde een weekje op de Jaeger en de fam. Mombarg op de Kranenburg. In die week ging ze ook op visite bij de Groot Nuelends op Top. Erna wist te vertellen dat de andere meisjes op de foto haar buurmeisjes tevens vriendinnetjes waren: Alie Arfman en Anneke Bannink. Raadsel opgelost.
Bovendien weer een paar foto’s die de contacten tussen de beide families Eggink tonen. Dit speelt in de jaren 60, maar wat jaren later gaan Jan en Jantje met Jo en Hendrik Jan ook met z’n vieren naar de USA, eerst naar Herman en Netty in Iowa en later naar Indiana naar de neven Bernard en Antoon en hun gezinnen.

Verbinding Meer lezen »

Over grommen en pröttelen

Het genot van met pensioen zijn is dat je over het algemeen ’s morgens tijd hebt om je krantje te lezen. Wim maakte daar uitgebreid gebruik van. Hij wilde de krant ook graag heel houden. Ken je dat? Ik ben wat sneller, lees de koppen en alleen de dingen die mijn interesse hebben. Als ik hem eerst heb ligt er overal een stuk. Ik sta er gewoon niet bij stil. Was Wim het eerst dan mocht ik een stuk van de krant en die ruil ik om voor een volgend stuk. Dat werd door mij gewaardeerd en… zo bleef de krant heel.
Wanneer Mark in die tijd tussen de middag snel de krant doornam zag ik aan het eind een stapeltje opgevouwen onderdelen. Ha!
Ik begin tegenwoordig altijd met de column van Herman Sandman, maar toen was het nog Jan Wierenga in ons Dagblad van het Noorden. Hij was de opvolger van Jaap Kwak die alleen al vanwege zijn naam opviel en me nieuwsgierig maakte.
Die bewuste morgen stond er ‘Grommen’ boven het stukje van Wierenga en ik was benieuwd wat dat met de inval van koning Winter te maken zou hebben, want die hadden we intussen. Aan het eind bleek dat grommen hier in het noorden betekent: licht sneeuwen. Nooit van gehoord.
De Achterhoekse spreukenkalender gaf de volgende spreuk:
Op straote is ’t net Onzen Leven Heer,
In huus ’n groten pröttelbeer.

Dat pröttel’n hoor ik opoe Bijenhof nog zeggen wanneer er gemopperd werd. En een pröttelbeer…. aan wie moet ik nou steeds denken..
??

Over grommen en pröttelen Meer lezen »

Ach… onze lieve buurtjes

Dit gedichtje zegt wel wat over vroegere tijden…

Wie gaat naar Zwartemeer uit vrijen

Neemt mee een mes om mee te snijen

Daarbij nog een grote knots

Als ‘t moet sla je daar mee op los.

In dit zelfde gedichtje kan voor Zwartemeer ook Schoonoord ingevuld worden of ieder ander dorp dat z’n meisjes niet aan een jongen uit een ander dorp gunde in vroeger dagen.

Een paar jaar terug alweer kwam ik bij de buurvrouw en zie daar een hip rood- met- wit fietsje bij het hek staan. Ik dacht even aan een grapje van Jans, maar nee…. Er zat een jongen binnen die terug was komen fietsen van de Emco omdat het geen weer was om te werken. Op het hoofdkantoor hadden ze hem met verlof naar huis gestuurd maar ter hoogte van de buren was hij niet goed geworden en klopte bij de overbuurman aan om een stukje chocola of suiker vanwege zijn suikerziekte. De drie oudjes vertrouwden het waarschijnlijk niet en zeiden dat ze niets voor hem konden doen!

Maar bij deze buurvrouw kreeg hij gelijk hulp… een reepje chocola en koffie. Hij hield zich al vast aan de deurpost en had een heel rood hoofd. Het was precies op tijd. Toen ik er was ging het al wat beter met deze jonge knul. De jongen kwam uit Zwartemeer. Toen Jans er even later ook koffie kwam drinken wist hij precies waar hij vandaan kwam. Z’n vriendin komt zelfs hier uit Barger-Oosterveld. Wie kent Jans nou niet in deze streek?

De buurvrouw wist dit rijmpje nog van vroeger. Buurman Harm kende heel wat gedichtjes uit z’n hoofd waaronder deze, maar ook verscheidene andere over rovers en politieagenten. Hij heeft ze vaak voorgedragen bij de koffie. Toen we hier nog niet zo lang woonden kwam buurman Harm vaak op zaterdagmorgen een zak boontjes of aardbeien brengen. Hij hield er van om even een praatje te komen maken. Ik zie hem er voor aan dat hij van te voren z’n schoenen nog poetste, want Harm hield van netjes. Hij was gek op onze honden, al was hij voor zichzelf meer van de bouvier. Scott bracht hem steeds een stok en Harm gooide die dan weer weg. Ja… dan blijf je wel bezig. Wanneer hij wegging en bij het hek was… gooide hij dan gauw nog een laatste keer en dan…. vlug het hek uit.

Foto: Scott

Ach… onze lieve buurtjes Meer lezen »

Bonusjaren

2010–“Hé heb ik geen les van u gehad?”, vroeg zuster Chantal vanmorgen toen ik Wim wegbracht naar de afdeling Cardiologie. “U bent toch mevrouw van der Kolk en u gaf toch Nederlands.” Ik kijk het zustertje even goed aan en zie meteen de bekende donkere ogen die je zo vol vertrouwen aan konden kijken. “U weet wel… Adrienne zat ook in die klas en de voetbaljongens… O die vonden wij zo stoer” en ze begint te glimlachen bij de herinnering.
Vandaag was het een bijzondere dag. Omdat we de volgende maand naar Canada willen vond de cardioloog het raadzaam om een hartkatheterisatie bij Wim uit te voeren. Hij had al een tijd wat vage klachten op de borst als hij gefietst of gelopen had. Zweten kwam er bij en toen hij gisteren zijn fiets naar de fietsenmaker bracht vertrouwde hij me toe:  ”Ik ben blij dat er woensdag naar gekeken wordt”. Vanmorgen pakte hij z’n rugzakje met spullen voor één nacht maar vast uit voorzorg mee.
Na de voorbereidingen mocht Wim meteen het gele operatiekamerschortje aan en toen ik naar huis ging brachten Chantal en een andere verpleegster hem al naar de operatiekamer.
Een uurtje later belde zuster Chantal. “Ze hebben een behoorlijke vernauwing gevonden aan de linkerkant van het hart en hebben meteen maar gedotterd en er een stent in gezet.” Dat was even schrik maar een nog grotere opluchting.
Hij had er niet veel langer mee moeten lopen. “Hij heeft een engeltje op zijn schouder gehad”, werd er gezegd. Wat een dag!
Telefoontjes met familie en vrienden maakten veel goed. Morgen tussen 9 en 10 mag ik hem weer ophalen… mèt stent.

Intussen weten we dat hij 13 extra jaren heeft gekregen met veel lief èn leed. Zo is het leven…

Bonusjaren Meer lezen »