Weblog1

‘Waar is Storm?’, vroeg Johan, die de overkapping vandaag af komt maken, als we aan de koffie toe zijn. Tja… Storm slaapt op zijn matje en hij is doof zodat hij niet hoorde dat we aan de koffie gingen. Toch gaat even later de kamerdeur voorzichtig verder open. Storm houdt van gezelligheid. Hij stond vanmorgen al vroeg bij het raam van de voordeur, hij wist dat er volk kwam. Aan zijn staart kan ik zien wanneer die in aantocht is. Ik denk even terug aan onze tijd met Tessa en Queeny, moeder en dochter.

Het was de zomer dat wij naar Andre Rieu zouden in Maastricht en daarna nog een weekje door met de caravan. De kaarten voor André Rieu had Wim voor zijn 70^e verjaardag gekregen. En daar kunnen we ook niet met twee honden aankomen. Tja… hoe moest dat nou. Mark ging toen zelf ook op vakantie.

Daar moest toch op tijd even over nagedacht worden. En dat nadenken was snel gebeurd. We vroegen gewoon Ben en Niesje of ze zin hadden om een weekje of langer hier te zijn. Wim pakte ogenblikkelijk de telefoon. “O… prima “, zei Niesje, “wij komen wel op die twee passen”. Toch gemakkelijk zo’n oppas op afroep. Ik voegde er maar meteen aan toe: ”De katten, kippetjes en de pony’s krijg je er ook bij”. Nee daar zaten Ben en Niesje niet mee. Zolang er tenminste geen pups te verzorgen waren hadden ze hier aan het Schoolpad een echt vakantiegevoel.
Wanneer ze hier oppasten kwam Mark tussen de middag wel eens even aan en soms vond hij ze nog in duster en pyjama in de grote stoelen bij het achterraam met de honden aan hun voeten. En als ze dan ’s middags op de fiets stapten voor een rondje Emmen en een cappuccino bij Bertje kwamen ze helemaal tot rust. En als ze op de terugweg langs Wielens kwamen stond buurvrouw hen al op te wachten en hield een kopje omhoog als teken: de koffie is klaar.
Op deze foto zou je bijna denken dat deze poefs voor de honden waren aangeschaft. Nee…ze hadden hun plekje zelf ontdekt omdat ze zo goed konden zien of hun baas er aan kwam. Slimme dames die twee… ?En wat is er trouwer dan een hond? Kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen. Wat hebben we een mooie tijd gehad aan het Schoolpad en de hele familie genoot mee.

Tja… de poefs zijn er nog… nu aan de Torflang.

Wim mocht graag vertellen over zijn jeugd toen ze nog in ‘t Steegje woonden. Er tegenover was een hoge kerk. Daar woonde de dominee naast. Als ik het goed onthouden heb was het ds. Dondorp. Die had ook een stel jongens die nogal ondernemend waren. Zo  klommen die wel eens op het dak van die hoge kerk. Als Wims moeder zich daar zorgen om maakte en er van griezelde wees ze de dominee er op. Waarop die slechts antwoordde: ’ Ach ja… het zijn ook zulke dakhazen’. Daar moest ik even aan denken toen  hier aan de overkapping gewerkt werd. Deze Johan stond ook af en toe bovenop de ladder enge dingen te doen.

Ja, hier wordt gewerkt. Johan Kleinherenbrink herstelt mijn overkapping aan de voorkant. Een paar maanden geleden maakte een flinke rukwind flink wat schade. En laat deze Johan nu een zoon zijn van mijn collega aan de LTS, die de jongens leerde timmeren.

In plaats van een plaatje vervangen was de hele overkapping aan de beurt. Bovendien geeft het wat gezelligheid met koffie en thee en een praatje. Bovendien hoor ik behalve het boren en zaaggeluid  weer  een fluitje net als Gerhard dat ook laat horen als hij het naar de zin heeft. Ik ben nog niet helemaal af van mijn blaasontsteking en dit helpt mee om de dag door te komen. Was ik net blij dat het zolang goed was gegaan… nu is mijn herhalingsrecept verlopen. Na een jaar mogen ze geen nieuwe tabletten meer verstrekken. Gelukkig was de assistente  bereid om te overleggen met de huisarts voor een nieuw kuurtje. Zo beleef je altijd wat….

Nog even terug…..

Loeder is weer op jacht. Elke dag komt ze wel met haar buit langs. Gisteren was het een jong vogeltje… niet meer te redden. Eergisteren riep Wim me toe:’ Gauw, gauw, Loeder hef een grote vis in de bek, hee bewaegt nog’. Met stok, vanwege zijn onwillige heup, redt hij het niet op tijd. Dus ik mag rennen…. alweer te laat. ‘Lilleke rover’, roep ik haar nog na.

Gek is dat, als ze met een vogeltje of vis aan komt zetten krijgt ze er van langs, maar is het een muisje, zoals meestal, dan zeg je: ’Dank je wel Loeder, goed gedaan jochie’.

Elke morgen voeren we de vissen. Het is net of ze op je liggen te wachten in de hoek waar gevoerd wordt en dan is het een drukte van belang bij het verorberen van het voer. We strooien het wat van de kant af, want…. Inderdaad.. Loedertje zit onder de vlonder op een hoekje van de vijver te wachten of ze ergens bij kan. Wim strooide vanmorgen extra ver uit de hoek en Loeder liep even later verongelijkt weg. Jammer, geen medewerking vandaag…

In haar jonge jaren was ze een dikke stevige poes, maar nu ze toch ongeveer 15 of 16 jaar zal zijn, is ze behoorlijk slanker, maar zoals je merkt: er zit nog flink leven in. Ik hoor haar net in de keuken mauwen tegen Wim. ‘Wim, griep de katte efkes, dan maak ik een foto van jullie beiden, dat past wel mooi bi-j dit stuksken’. Wim grijpt Loeder en ik kom aanlopen met de camera. Dan zie ik dat hij net uit de douche nog in Adamskostuum loopt, al wel gehoorzaam met de kat op de arm. Dan heb ik het even niet meer…Ik lig al dubbel… Ik zie die foto al voor me. ‘Dat zal ik maar niet op de website zetten’, zeg ik.

Wim wijst op de krant:’Daor waarschuwt ze ok veur, anders geet dat ’t hele internet aover’. Och zoiets houden we maar even voor onszelf, toch? foto: Loeder in haar glorietijd…

Het was bijzonder om Berdena en nu ook Hank hier in Nederland te hebben. Zonet had ik Erna en ook Berdena nog aan de telefoon. Hun laatste dag. Ze gaan nog even Zutphen in, een prachtig stadje met veel oude elementen. Morgen stappen ze weer op het vliegtuig naar Minneapolis. Heel bijzonder was het aandenken aan Irene dat Hank voor zijn nichtjes meebracht als geschenk van Irene. Ik zag zijn emotie, herken het uit het eerste jaar na het overlijden van Wim toen alles in mij bezig was met het verwerken van ons leven samen, gemis èn dankbaarheid sprak hier ook uit.. Hij liet ons nog een foto van een prachtig schilderij van Irene zien, helemaal zoals ze was.  Ik kon een begin maken met het verwerkingsproces door het boekje ‘Ode aan Wim’ te schrijven met veel herinneringen aan wie hij was.

Hank had een briefje bij het aandenken, een cadeautje van Irene. Nadat ze in 2001 gepensioneerd waren uit het Amerikaanse leger had Irene het haken weer willen oppakken. Als kind had ze dat van haar moeder en oma geleerd, maar ze was het ontwend. Dus begon ze eerst met een dikke haakpen en dikkere draad. Daarna ging ze door. Na het overlijden van Irene vond Hank in een lade een hele hoeveelheid aan deze prachtige gehaakte kleedjes, elk kleedje weer anders. Berdena bracht hem op het idee dat dit prachtige cadeautjes waren van Irene aan de nichtjes en neven in Holland. En zo kregen we allemaal zo’n waardevol gehaakt kleedje.

Hoe bijzonder om onze nicht Berdena weer te zien en nu samen met broer Henri. Zomaar 10 dagen in de Achterhoek, het thuis van de familie Eggink op de Boskamp, dat in 1908 nog persoonlijk ontgonnen is door opa. De bewoner van kasteel de Wildenborch verkocht grote stukken land en opa was er op tijd bij. Herman, de oudste van de 10 kinderen wist al snel dat hij hier als boer geen toekomst zag en deed dat in de VS. Dat lukte hem en veel van zijn nazaten en onze familie heeft in Iowa en Minnesota een goed bestaan opgebouwd. We hadden Berdena al verschillende keren ontmoet, zowel in Nederland als in de VS en samen hebben we mooie trips kunnen maken samen nog met onze mannen Curtis en Wim en natuurlijk ben en Diny..

Het was Berdena’s wens om nog eens terug te komen en toen ze een familie-uitje maakten naar hun huisje aan een meer in Minnesota was Henri er ook bij. Hij verloor nog maar kort geleden zijn vrouw Irene. Zo besloten ze samen om….. gewoon te gaan. De Achterhoekse familie maakt er een feestje van waar ik gisteren ook bij kon zijn, samen met Gerhard. Hoe bijzonder was het ook dat nicht Ineke hier bij kon zijn, intussen 92 jaar oud. Er was veel om bij te praten. Wat mooi om zoveel kleinkinderen van de Groot Nuelend familie hier te zien. Bennie en Erna hadden hun huis voor deze gelegenheid flink ingericht voor de van oorsprong  Egginkjes, zowel groot als klein. Er werd gepraat, de oude film van Cor Jekel bekeken, nog uit 1955.

Het was een bijzondere dag voor iedereen.

Foto: De vier Berendina’s: Erna, Diny, Ineke en Berdena

‘Hoe oud bent u geworden, als ik vragen mag?’ Dat mocht… ‘ik was toen 74… ik kon je oma zijn.’ ‘Mijn oma is jonger, ik denk 66’, antwoordt Janneke. Zij kwam een tijdje bij ons in het appartementje in de schuur aan het Schoolpad wonen. Tja… dan begin je je toch echt oud te voelen. Ach… intussen is Janneke ook al getrouwd en heeft een paar prachtige kinderen.

Waarschijnlijk keek ik vroeger net zo naar mijn ooms en tantes en dat waren er heel wat. Allemaal familie, maar toch zo heel verschillend. Ik zit ze eens stuk voor stuk voor de geest te halen. Moeder Coba zei wel eens: in de familie Eggink zijn er twee soorten, de warme en de uiterlijk wat koelere. Dat betekende niet dat ze minder aardig waren, maar je zag minder emotie. Ik herkende het meteen. Er werd over moeilijke familiezaken gepraat zonder dat je tranen zag. Bij de Bijenhofjes waren ze allemaal wat dat betreft hetzelfde, de warmte straalde er van af èn de emotie, geen twijfel mogelijk. Tante Hermien was de topper wat emoties betrof, gevolgd door mama als goede tweede.

Bij de Eggink familie zag ik die warmte het duidelijks bij Jo, Heintje, Jan en Bram. Maar humor hadden ze allemaal. Toen dit voorjaar als laatste Bram overleed, vertelden de kleinkinderen over hun jeugd met Bram en Betty. Ze vertelden dat ze vaak mee mochten in de Suzuki. Betty en Bram zeiden dan steeds dat ze het knopje op het dashboard zochten. ‘Wat voor knopje dan, Bram?’ ‘O.. dat is het speciale knopje van de vleugels, vliegtuigvleugels. Als ik op dat knopje druk komen die er aan beide kanten uit en gaan we vliegen… hopla de lucht in….’. Spanning en sensatie voor die kinderen. Maar telkens was er iets waardoor het mis ging, ze konden het knopje zo gauw niet vinden of er kwam net verkeer aan, de wind stond verkeerd of er stonden net bomen langs de weg. Zo jammer hè, dat het net niet lukte. Altijd ging het precies op het laatste moment nog mis … Dankbare herinneringen aan een geliefde opa en oma, vonden ze.

En zo heb ik die ook aan al die ooms en tantes, opa’s en opoes en natuurlijk onze moeder en de beide vaders.

Foto: Jo en Heintje

Zo zat ik gisteravond te denken aan al die verjaardagen die ik al mee mocht maken. Van de eersten weet ik niks meer, alleen dat we altijd met bloemen in de tuin de stoel versierden. Dat ging op de Boomgaard ook nog door. De allereerste echte herinnering aan mijn verjaardag was dat ik naast neefje Wim stond en met mijn hand aan het meten was wie het grootste was. Onze beide moeders mama en tante Jo schoten beiden in de lach. ‘Mo-j toch es zeen’.  Ik voelde me betrapt en daardoor weet ik het nog. De eerste jaren kregen Diny en ik allebei nog een cadeautje, de niet jarige een troostcadeautje. Eenmaal op de Boomgaard konden we niet slapen voordat we om 12 uur zowel bij mama en pa als opoe en opa onze cadeautjes hadden.

Met onze eigen kinderen werd er versierd met papieren slingers en ballonnen. Er kwamen speurtochten en muziekfeestjes.  

De latere verjaardagen, vooral aan het Schoolpad was het een volle boel met de familie van weerskanten die onze kant opkwamen. Mooie herinneringen. Dit jaar zie ik een deel van de familie straks in de Achterhoek, compleet met onze neef en nicht uit de VS. Zal mooi zijn om hen terug te zien al is het met weemoed. Curtis, Irene en natuurlijk Wim, en ook neef Wim van die keer op de Haar, zijn er niet persoonlijk meer bij maar zoals Rick me net vertelde: ‘Ze zijn er wel bij hoor’. Zeker in onze gedachten.

Ze hadden me gisteravond even te pakken. Wouter belde om me te feliciteren en ineens hoorde ik een hele groep Lang zal ze leven… of was het nou Happy Birthday zingen? Ik zeg tegen: ’Wouter: ’Wie heb je daar allemaal thuis zitten?’ Bleken ze bij Ben en Diny te zitten samen met de andere neven en nichten, ja ook Berdena en Hank. Binnenkort zal ik ze ook kunnen zien. Fijn!

Foto: De nichtjes… lang geleden

Het is me wat. heb ik een nieuwe I-pad en is alles toch weer anders dan bij mijn oudje. DIe gaf het op, had ook geen schuld meer na 14 jaar. Maar nu kijken of het nog werkt op deze nieuwe. Daar gaat ie dan

Beste Hetty,

Via uw website kwam ik terecht bij het verhaal over Ben van Londen en het schilderij dat hij tijdens de oorlog maakte van de IJssel met het oude Veerhuis bij het Kleine/Oldeneler Veer op de achtergrond.

Mijn vader woont tegenwoordig in het voormalige Veerhuis aan de Kleine Veerweg 27 en viert binnenkort zijn 70ste verjaardag. In mijn zoektocht naar iets bijzonders rondom de geschiedenis van het huis stuitte ik op het verhaal over dit schilderij.

Ik begreep uit uw website dat het schilderij destijds nog in het bezit was van de familie Van der Kolk. Ik ben erg benieuwd of u misschien weet waar het schilderij zich tegenwoordig bevindt, of bij wie binnen de familie ik hierover meer zou kunnen navragen.

Het zou heel bijzonder zijn om het schilderij eens te kunnen bekijken, juist vanwege de band met het huis waar mijn vader woont.

Alvast hartelijk dank voor uw hulp!

Met vriendelijke groet,

Olivier van Swaay

Het volgende stukje stond in die tijd op mijn website: www.hettysite.nl

Het Kleine of Oldeneler Veer

Omstreeks 2012  kwamen de neven en nichten van de familie van der Kolk in Hattem bij elkaar, een soort eerste reünie. Door Henry en Gerrit van der Kolk (beiden helaas overleden) was dit aardige boekje samengesteld. Hier ligt de oorsprong van de familie van der Kolk. De voorouders waren veermannen van het Kleine of Oldeneler Veer tussen Hattem en Zwolle. Ook Wims opa Hendrik van der Kolk is dat een aantal jaren geweest, de eerste drie kinderen werden daar aan de overkant van de IJssel geboren. Tot moeder Willempje heimwee kreeg naar haar Hattemer geboortegrond en familie. Dit schilderij van het Kleine Veer werd tijdens de oorlog geschilderd door Ben van Londen die met zijn woonboot bij het Kleine Veer lag maar waarop brand uitbrak. Ze mochten de schuur van de familie van der Kolk toen gebruiken en dit schilderij maakte schilder Ben van Londen als dank. Ik werd nieuwsgierig naar deze schilder en de zomer erop hebben Wim en ik een uitstapje gemaakt naar Wageningen waar deze Ben van Londen zijn thuisbasis of in zijn geval thuishaven had. Er was toen net een tentoonstelling van zijn werk en ik was nieuwsgierig of dit werk van hem dat het huis van de familie aan het Kleine Veer voorstelde daar ook zou hangen. Het bleek niet het geval. Jammer, maar er hing verder  nog heel veel moois van hem.

Wie o wie ..kan vader van Swaay verrassen om een blik op dit schilderij te mogen werpen?

Ik mis ze… de kippetjes en de haan en alle gedoe er omheen. Aan het Schoolpad hoefden we ons nooit te vervelen, altijd gebeurde er iets onverwachts met de lammeren, pony’s, de katten  of de kippen. En we genoten ervan. Of ik het jammer vind dat het Schoolpad niet meer bestaat, vragen ze me nu. Natuurlijk is het eeuwig zonde dat niemand meer ervan kan genieten zoals wij dat deden. Maar ja… de gemeente heeft andere plannen al is nog niet duidelijk wat…. En ik weet natuurlijk ook dat ik de boel daar niet meer bij kon houden en dat het een zootje zou worden. Maar ik had het zo graag aan een ander gezin gegund. Vooruit… hier nog even onze kippen….altijd wat te beleven…

Kippen! Het zijn net mensen. De haan is zorgzaam voor zijn hennetjes. Hij staat altijd in de buurt als ze lekker onder de struiken aan het krabben zijn. Hij houdt de wacht. Zo kan ik altijd zien waar de hennen zich ophouden als ze tenminste niet net bezig zijn met het leggen van ons dagelijkse eitje. Lange tijd waren de bruine hennen favoriet bij hem maar sinds kort is de enig overgebleven grijzige moeder kloek weer nummer één. Drie weken liepen er steeds drie kloeken bij de drie kuikens. Daarna trokken zich er twee terug. Niet meer nodig vonden ze waarschijnlijk of Hendrik had ze meer nodig. De ene grijzige kloek nam de laatste paar weken van zorg op zich. Dat is nu voorbij. De drie grote kuikens moeten zich zelf redden en dat doen ze. De moeders hebben ze goed opgevoed, bedacht op alle onraad duiken ze steeds weg als ze onraad horen of zien en dat zijn wij ook. Zo gauw ze mij in het vizier krijgen duiken ze weg. En ik ben juist zo benieuwd of het hennetjes of haantjes zijn. Ik denk echt hennetjes. Ik zie nog steeds geen kammetjes verschijnen.

Och arme… nu ze geen oppasmoeder hebben mogen ze niet meer in het hok ’s nachts. Er was één avond een geweldig gekrakeel bij het op stok gaan. Afgelopen nacht bleven ze buiten.

Stelletje pesters zijn het, die hennen, want Hendrik bemoeit zich daar niet mee. Die zet zich gewoon in het midden van het hok op stok. De andere vijf schuiven aan en dulden waarschijnlijk de pubers er niet meer bij op gelijke hoogte…..

Maar…er zijn twee stokken. Misschien helpt het wanneer we één stok wat lager leggen.