Weblog1

Lies, Martin en Mark zwaaien ons uit, wanneer we weer op vacantie gaan. Als je het weet…zie je Ger boven voor het raam!

Liesbeth is vanmorgen geweest! Ze was mijn steun en toeverlaat nadat we aan de Kuifmees gingen wonen. Ger en Lies met Martin en Linda betrokken gelijk met ons het nieuwe huis , zij op no 19, wij op 20. Ik herinner me dat Ger woest in de weer was met de struiken die hij wilde verplanten, z’n haar stond in pieken alle kanten op, coupe orkaan. Onze carports grensden aan elkaar en wij waren de enigen die geen plannen hadden om er een garage van te maken.
Lies was altijd al gek op onze Schotse collie Laska, die een jaar lang verwaand de andere kant op keek wanneer ze probeerde contact met haar te krijgen. Na een jaar, misschien heeft ze een keer op haar gepast, was het over en kwispelde Laska als ze haar zag èn paste op beide huizen. Laska zorgde er zelfs voor dat we op de zwarte lijst kwamen van de Jehova’s Getuigen, nadat een volgeling haar met z’n zwarte tasje van zich af sloeg en bijna in de dakgoot bij Ger en Lies kwam te hangen.
Lies wilde zelf geen hond. Lies had Bobby, de parkiet. Die mocht elke dag even uit de kooi om rond te vliegen. Ik griezelde er van. Toen Ger en Lies eens op vakantie gingen pasten wij op de planten èn Bobby. Ik wilde best op Bobby passen, maar ik moest er gewoon niet aan denken om hem te laten vliegen, maar dat hoefde gelukkig ook niet.
Toen Laska tot ons aller verdriet dood ging, wilden Mark en ik na een tijdje vréééselijk graag een nieuwe hond, nu een bordercollie. Wim en ik hadden die in Engeland aan het werk gezien. En laat er nou een paar weken later één in de krant staan. Liesbeth wilde de nieuwe hond ook wel weer uitlaten tussen de middag…dus Wim ging overstag. Wij gingen allemaal, ook Liesbeth, naar Hoogeveen naar de nieuwe hond kijken. Het bleek een donkere bordercollie te zijn, een half jaar oud….Kim. Kims vorige eigenaar had een nieuwe baan gekregen en de hond zou veel te veel alleen zijn. Zóóó zielig! Ik was geen donkere hond gewend en keek er wat vreemd tegenaan. Maar het was net of de hond ons heel geweldig vond en liet zich uitgebreid aaien. Ik vroeg aarzelend aan Lies:”Wat vind jij ervan, Lies?” “Oh, ik vind haar heel lief”. Mark ook al en Wim vond het toen allemaal al best.
Dus Kim kwam, zag……en overwon. Lies liet haar als het nodig was overdag een keer uit, onze eigen uitlaatservice!
Later begreep ik ook waarom Kim weg moest. Ze kon er niet tegen wanneer ze in een kleine ruimte opgesloten werd. Als ze in de schuur moest met de deur dicht begon ze te janken en overal aan te knagen. Maar wanneer ze gewoon in de kamer mocht, was er niks aan de hand. Kim bleek voor ons èn voor Lies een geweldige hond.
Later verhuisde Kim mee naar het Schoolpad en heeft samen met Scott nog voor twee nestjes gezorgd. En…… één van de pups, die het meest op Kim leek, ging naar Linda, de dochter van Ger en Lies.En ze noemde hem Scotty!

Vinden jullie kamperen ook het einde? Of vermoeiend? Spannend? Kwestie van overleven? Op Goeree hebben ze alles al gehad. De reis was lang…262 km. op de teller, maar dan ben je ook bij ons eigen Noordzeestrand. Dan begint het opzetten van de voortent èn de vouwcaravan. De samenwerking tussen Mark en Wim bij het opzetten van de voortent verloopt perfect. Ik zat erbij en keek ernaar! Naast ons ontvouwt zich een bijzonder soort van geordend opzetten van de degelijke Holtkamper. Er worden verschillende stukken plastic ontvouwd voor de ondergrond, de vouwcaravan wordt waterpas gezet. Robin draagt zijn steentje bij. Dat wordt een echte kampeerder. Judith heeft de regie, dat zie je zo. Jennifer en Eva gaan maar zolang badmintonnen. Eva kan haast niet wachten tot ze al haar douchespulletjes en crèmepjes kan uitproberen.
Hè, dan hebben ze wel een pilsje of een glaasje wijn verdiend!
Mark en Eva gaan een patatje halen en dan begint de lucht er raar uit te zien. Binnen een minuut onweert het . Met bakken komt het uit de lucht. Wim en ik gaan in de auto zitten. Na de gebeurtenissen op de begraafplaats in Vorden vorig jaar augustus heeft Wim heilig ontzag gekregen voor onweer. Jennifer blijft bij Queeny in de voortent. Vanuit de auto zie ik ineens Gerhard in z’n blote bast de parasol van Mark redden. Hij zit op de grond in het soppende gras en probeert de geopende parasol dicht te krijgen. Het lijkt wel een film. Dan is het ook weer rustig en Mark en Eva zijn terug met een hele berg papat.
Opeens komt Judith me enigzins in paniek roepen. Siva heeft een rare kale geïrriteerde plek. Zoiets heb ik ook nog nooit gezien. Ik denk dat ze daar vandaag even mee naar de dieren arts gaat.
Dan zeggen we kinderen en kleinkinderen gedag en gaan Nederland weer doorkruisen. We krijgen zulk vreselijk weer onderweg, donker als de nacht met onweer en windstoten……We bellen even…..ja hier regent het ook …Mark is al een slootje aan het graven, Gerhard ook. Daar drijft de hele voortent.
Rick belt ondertussen ook al, wil even weten hoe het met de honden gaat. Die zijn gewoon buiten. In Emmen is het droog gebleven.
Wanneer we thuiskomen bellen we weer even….”.Oh goed hoor, we zitten met z’n allen in de caravan monopolie te spelen!”
Je hebt vakantie….of niet soms!

foto: Op bezoek in Zd Frankrijk

Toen mijn moeder in 1950 met vader Hein trouwde verhuisden we van Vorden naar Linde. Ook opoe en opa verhuisden mee! Wij hadden zo lang bij hun gewoond en nu waren de rollen omgekeerd. En we hadden nu ook nieuwe buren. Onze naaste buren waren de Lettinks op boerderij Het Lieferink. En … er waren 4 kinderen. Dick was de oudste. Toen zeiden we nog Dikkie. Hij was precies twee dagen jonger dan ik. Ieder jaar werden er in onze buurt koeien gekeurd voor het stamboek en wij mochten mee… anjagen…met een stok achter de koeien aanlopen en zorgen dat ze doorliepen. Dikkie en ik schijnen toen voor de lol gevochten te hebben en ik heb hem daarbij gebeten omdat ik anders niet winnen kon. Dat werd door Dikkie niet erg gewaardeerd. Verder konden we het prima vinden. Met oud en nieuw gingen we met de jongeren uit de buurt Nieuwjaar schieten:"Völle heil en zegen-" of…"völle hazen en knien’n in’t ni’jjaor" wensten we de buurt dan toe en kregen een “borreltje”en een ölliebolle.
Later ging ik samen met vriendin Joke mee met de jongensclub, waar Dick leider van was, om te koken voor een heel stel jongens. Héééle goeie herinneringen! Haha!
Later toen ik al met Wim getrouwd was en net in Hengelo woonde ging de bel en… Anda stond voor de deur. Ze woonde met Dick 150 m. bij ons vandaan boven in een hoge flat. De vriendschap werd aangehaald en we hebben vanaf die tijd lief en leed gedeeld. Hun Ernst werd geboren en onze Mark twee dagen later. Ook Stefan werd nog in Hengelo geboren en we hebben wat een koffie gedronken met de kinderen spelend om ons heen. Ze verhuisden jammer genoeg naar Apeldoorn, maar de vriendschapsband is altijd gebleven. Heel wat vakanties hebben we samen gevierd.
Toen we uiteindelijk naar Emmen verhuisden was dat vooral voor mij een heftig gebeuren. Binnen Emmen werd er weer verhuisd en midden in een dip belde Anda. Ze legde neer en even later belde ze terug. "We komen zaterdag om te helpen met vloerbedekking leggen en kasten in elkaar zetten".
Wat….een goede buur….of verre vriend…..is voor ons hetzelfde!

Vandaag zijn Dick en Anda een dagje bij ons geweest. En het was als vanouds!

Ja zo noemde Robin me vroeger: Oma Het, een eretitel zullen we maar zeggen. Vanmiddag was Robin hier weer eens. Het is immers vakantie en Gerhard en Judith zijn druk met het bedenken wat er allemaal mee moet naar de camping. Zóóó leuk hè, die laatste dagen voor vertrek!
Robin vermaakt zich hier altijd. Even grasmaaien doet hij met overgave, alles volgens de regels. Aan het eind blaast hij de grasmaaier keurig schoon met de compressor. En dan gezellig samen Herbie kijken met thee en een zakje chips en Scott aan z’n voeten. Wanneer Rick komt gaan we over op pannenkoeken. Daarna is het tijd om naar huis te gaan en zie ik in het anders zo keurig opgeruimde huis de stapels vakantiespullen liggen.
Judith trekt er desondanks rustig de tijd voor uit om koffie te drinken. Ze vertelt over hun honden uitlaatservice. Siva is helemaal weg van de eigenaresse. Geen wonder, ik zou ook blij zijn om uitgelaten te worden. Elke vrijdag om half 12 komt ze met haar speciale uitlaatserviceauto langs om Siva op te halen.
Een grote stevige dame! Met een groep van 9 honden gaat ze naar een goede plek om ze te laten rennen en spelen. Het is een gat in de markt met al die tweeverdieners! Er schijnt ook een videofilmpje van te zijn. Wanneer ik de naam van de site weet, zal ik het melden! (zie hieronder)
Onze caravan is nu klaar voor de start. Maandag gaat het gebeuren. De route is bekeken en de eerste stop al afgesproken…de benzinepomp in de buurt van Wezep.

www.filmpjes.nl/assets/play/26409
www.filmpjes,nl/assets/play/26407

foto: Eindelijk samen naar de camping. Proost!

Dat is lang geleden. De laatste jaren houdt Mark daar niet meer zo van. Hotelletjes! All inclusive, Last Minute en dat soort kreten is dan in!
Maar nu gaat het gebeuren, samen met Jennifer en Eva gaat hij kamperen. Echt behelpen kun je het niet noemen. We brengen samen de caravan naar camping “Het Toppershoedje” vlak bij de zee. Dan komt er een voortentje aan, stoeltjes uitgeklapt, zwembroek en zonnebrand mee en dan naar het strand . De instructie over de caravan heeft hij al gehad. Ze hebben wat meer ervaren kampeerders bij zich. Gerhard, Judith en Robin zijn ook van de partij. Hun vouwcaravan is al gecheckt en in orde bevonden. Ze hebben er zin in!
Ik denk dat Mark 15 was toen hij samen met vriend Albert met ons mee ging naar het Ötztal. Ze trokken zich met hun tentje helemaal terug aan het andere eind van de camping. ’s Morgens zag je ze langskomen met een grote fles cola en chips. Ontbijtje misschien? Ik weet niet meer wat ze kookten wanneer ze niet met ons mee aten, maar als ze na het eten toevallig even langskwamen aten ze bij ons en bij Klaas en Sanny de restanten van nassi en macaroni met veel plezier op.
We gingen ze ook even een bezoekje brengen. Ik zie nog de was hangen. witte en gele shirts, aan een doorgezakt touw en hing al weer in de modder. Maar leuk was het wel!
Een jaar later gaat hij kamperen met voetbalvrienden naar Sneek. Daar heeft één van hun een boot. Wij brengen het stel weg en andere ouders halen ze later weer op. Ik weet de oorzaak niet precies meer, maar 3 dagen te vroeg is hij er al weer. Een paar van die jongens lagen elkaar niet èn het geld was op.
Nu is het dan weer zover. Zon, zee, strand èn Jennifer, dat moet goed komen!

Er zijn echte poezemensen, maar je hebt ook de hondenliefhebbers. Je kunt aan hun uiterlijk of houding zien wat voor hond ze hebben. Wie voor een Rottweiler kiest is een heel ander type dan degene die voor een poedeltje gaat. Je hebt ook mensen die helemaal uit hun dak gaan als ze het over hun teckel hebben.
Ben en Diny hebben teckels. Sara en Jippe heten ze. Opvoeden kun je ze niet, dachten ze altijd. Op de puppycursus werd vroeger soms gezegd: Je hebt honden en teckels.
Saar heeft ook al eens een nestje gehad. Terwijl de hele familie erbij zat greep de vader, Julius, een pup, schudde een keer …en weg. Jaloers?… Wie zal het zeggen. Grote paniek natuurlijk.
Scott had soms ook last van een pup, die maar achter hem aan zat. Ook hij greep er wel eens één, maar dat bleef gelukkig steeds beperkt tot een hap in het oor. Toch hebben we ze maar uit elkaar gehouden.
Maar nu dan neef Jaap en zijn Mirjam……..hebben ook een teckel, Franck. Ze zijn er helemaal weg van. Jaap en Franck gaan naar de puppycursus…en naar het vervolg…de G en G. Vorige maand moesten ze examen afleggen. Dat wilden Ben en Diny ook wel eens meemaken. Een teckel die , wanneer je “op je plaats”zegt, dat ook doet! Dus gaan ze ,gewapend mèt videocamera, naar het officiële examen. Het is niet te geloven. Van de 67 deelnemende honden waren Franck met zijn baasje de beste en wonnen een beker,die groter was dan de hond. De band tussen baas en hond werd niet geëvenaard. Teckels…..zijn zeker niet voor de poes! Wil je overtuigd worden…kijk dan eens op www.wagenvoort.net/blog
Je komt terecht op Wagenvoort’s Wondere Wereld. Daar kun je het bewijs vinden op een heus videofilmpje.

Eén nacht zijn we weggeweest. We wilden nog even naar camping “De Boomgaard” en naar Henk en Anneke. Wat hebben we het weer fijn gehad op de oude plek. Op de terugweg naar huis zongen we beiden uit volle borst met de cd van Henk, van de Grolsche Hofzangers, mee:
Den Achterhook, Achterhook is de streek van mien hart.
Veur miej ist de parel van heel Gelderland.
Toch misten we daardoor het bezoek van neef Joop. Dat spijt ons toch! Hij belde Johan en Joke om te vragen of we daar soms waren en meldde terloops dat de dieren er goed bijliepen. Volgende keer even waarschuwen Joop! Dan blijven we voor je thuis!
En waarschijnlijk is Ingrid met de drukproeven van de boekjes langsgeweest. Joci belde daarover. Kan ik toch ook niet missen!!
De melkput met (camping) boer Johan werd deze zomer al door meer dan 30 mensen bezocht. Een eyeopener voor sommigen! Er viel veel te vertellen en volgens mij vindt Johan dat heel leuk!
Er was ook een jongetje bij die zei: “Koeien stinken”…”Nee”, zegt Johan,”koeien ruiken". “Als ze poepen stinken ze”, hield het jongetje vol. “Als jij poept stinkt het toch ook?” ”Nee hoor, zegt het kereltje…alleen als ik een hele lange neerleg…!”

campingboomgaard@planet.nl

Wist je dat katten heel nieuwsgierig zijn?
De kat kijkt aandachtig wat Foppe nou weer aan het doen is!

Onze poezen zijn allemaal ”geholpen”. Na de laatste zwangerschap van Loedertje was het zover. Geen jonge katten meer! Toen “het” zou gebeuren, vertelde ik dat aan m’n brugklassers. Onze dieren zijn altijd een geliefd gespreksonderwerp. Bijna elke les beginnen we met een korte vertelronde. ”Weet u wel hoe dat gebeurt?”vroeg Freddy. “Ik help de dierenarts vaak. Die legt de poes op de rug, daarna trekt hij de poten helemaal uit elkaar. Dan bindt hij alle 4 de poten vast en pakt……….”
” Hou, maar op, ik wil het niet weten”. Maar Freddy maakte zijn verhaal af! Toen ik later de poezen weer ophaalde bij dokter Harrie, keken ze me dan ook heel verbolgen aan en ik begreep…….

Suze houdt Loedertje (nu 5 jaar) nog steeds af en toe in de houdgreep en likt haar schoon, net als vroeger.

De allereerste echte bestelling van 5 boekjes is er, buiten vrienden en familie om dan. PoesPas heeft interesse getoond om ze op de website te verkopen. Eind volgende week gaan de 5 boekjes als eerste de deur uit. Dank je Roelie. Fijn dat je ook op de Poes Pas website reclame voor “Ik ben Moniek”gaat maken en in het Boskatblad ( voor geïnteresseerden www.boskatblad.nl ). En ik lees net dat je ook een recensie wilt schrijven voor de NKFV, één van de grootste kattenverenigingen!
Ooit heb ik eens een boskat geschilderd. In “Buiten”stond een mooi artikel en prachtige foto’s. Die inspireerden me toen. De kat die ik schilderde keek ondoorgrondelijk. En dat boeit! Ik heb er weer zin in.
Onze katten zijn aardig voorspelbaar. Suze, de driekleur, is heel aanhalig, maar alleen als ze uit zichzelf bij je komt. Ze is de moeder van Moniek uit het boekje. Die is helaas niet meer….ja drukke weg hè! Mark kwam een keer langs en vroeg:”Waar is Moniek?” “Hoezo, die was er net nog”. “Ik zag daarnet iets zwarts aan de kant van de weg liggen”. “Nee, toch!” “En ik zag een geel bandje”. Afschuwelijk. We hebben zoveel samen meegemaakt.
Dan is er ons zwart Loedertje, ook een dochter van Suze. Toen ze klein was, gedroeg ze zich als een loeder, vandaar! De vader is onbekend, zal wel een boerderijkat uit de buurt geweest zijn. Maar nu ze ouder wordt kun je gewoon met haar communiceren net als met Suze. Ze weten precies wat ik bedoel en ik zie gelijk wat ze willen. Ze waren een tijdje verbannen door Tessa, toen de pups er waren. Later kwamen ze stiekem toch weer binnen en nestelden zich op een wat afgelegen plek in huis, in het zijkamertje.
Nu het slaapkamerraam boven verder open staat ’s nachts, liggen ze ’s morgens allebei in onze slaapkamer. Dat was vroeger uit den boze. Nu laat Wim het oogluikend toe. Suze en Loeder zijn steeds van de partij bij het vissen voeren. De één zit op een hoekje van de vlonder en de ander er onder vlakbij het water en zitten lekkerbekkend naar de happende vissen te kijken. Soms zie je ze later met een goudvis sjouwen, een muisje of een vogeltje. Tja , het blijven wel rovers!
’t Is gek, maar we hebben ook altijd een “buitenkat”, een wat schuwer soort, die alleen binnen komt als er iets heel lekkers te halen is en dan ook in één streep weer naar buiten schiet! En dat is nu grijzeTijger, weer een dochter van Loeder. Ook zo één met vader onbekend. Toch zag ik in’t voorbijgaan bij buurvrouw Anja net zo’n poes op de deel…zeker dezelfde vader!