Weblog1

We hebben net Scott achtergelaten bij Dierenkliniek Het Hooyvelt in Emmen. Dokter Harrie heeft niet zo’n scope om inwendig onderzoek in de neus te doen en heeft ons toen doorverwezen.Gisteren begon het ook nog te bloeden. "Gelijk bellen ", zei Mark toen die tussen de middag even kwam. En zo konden we 2 dagen eerder terecht.
Het is net een echte kliniek, net of je je kind brengt zal ik maar zeggen. Heel mooi verzorgd allemaal. Hij kreeg een spuitje om rustig te worden op een dekbedje en toen droegen ze hem naar zijn eerste plek. Want eerst moet er nog een keizerssnee uitgevoerd worden op een zwarte labrador. Die is al 7 dagen bezig om pups te krijgen, heeft er nu 7 en de foto wees uit dat er nog 5 of 6 inzitten. De mevrouw zelf kon van vermoeidheid niet meer uit haar ogen kijken. Ze had al heel lang niet geslapen. Dan ging het met Tessa en vroeger met Kim toch van een leien dakje. Die moest je af en toe wel even meehelpen, maar dat was toch binnen een 12 uur gepiept.
Ze zullen contact opnemen wanneer ze weten wat ze bij Scott tegen komen, Ik ben zo bang dat het één of ander kwaadaardige tumor is. Wanneer dat een snelgroeiend iets is hebben Wim en ik afgesproken dat we haar dan gelijk laten inslapen. Ik kan bijna niet meer schrijven door m’n tranen. Kinderachtig?? Iedereen die dit herkent zal dat niet vinden. Wim reageert anders. Die gaat brandnetels trekken in de tuin bij de sloot. Dan kan die troep nog mooi even met de groencontainer mee straks.
Maar misschien valt het allemaal nog mee en maken ze het neusgat vrij en kan Scott nog weer een paar jaar mee……

Queeny en Siva, de lievelingen van het Fazantenveld

Even denk je …vandaag valt er niets te beleven. Je zit samen met een bakje koffie. Dan komt ineens ons zwarte Loedertje bij de vijver vandaan met een goudvis in de bek. Het is voor de goudvis al te laat zien we. En net lag er een muisje bij de deur. Die komt Suze daar bijna iedere dag neerleggen. Queeny is er ook al weer en heeft net een leeg boterkuipje uit de afvalbak gepikt en heeft weer iets nieuws om mee te spelen. Ze begint al beter te luisteren. Zodra ze de stem van Mark hoort staat ze gelijk onder commando. Ik zei tegen Mark: “Je moet met die hond op de puppycursus”. Dat zou heel goed zijn want naar mij luisteren deed ze eerst nog niet erg…ja alleen als het haar uitkwam. Maar Mark wil het allemaal zelf doen. “Kijk maar”,zegt ie. “Queeny zit”. En Queeny gaat ogenblikkelijk zitten. “Queeny lig”, en Qeeny gaat gelijk op de rug liggen. Ik zeg nog: “Maar je zou het zelf ook leuk kunnen vinden…..” Maar degene die Mark een beetje kennen of die m’n stukjes goed gelezen hebben, weten dat hij het allemaal zelf wel beslist. Queeny is al meegeweest op vakantie naar Het Toppershoedje en het strand en was de lieveling van het Fazantenveld samen met Siva. Het socialiseren gaat dus heel goed.
Gisteravond gingen we even ons rondje doen op het erf en we horen een spektakel in de hulstboom bij het kippenhokje. Daar zitten alle jonge kippen in. Ze mogen of durven blijkbaar nog niet in het hok. Ik denk dat buurman Jans eerst die ene jonge haan maar op moet halen voor “ onder het dekseltje” zoals hij dat noemt. Die wordt door vader Rieks niet geduld en zit ’s nachts van armoe helemaal bij de ingang naar buiten in het kippenhokje.
Wim houdt er niet van om een kip te slachten. Toen hij hééél vroeger bij ons kwam vroeg pa eens:”Wim hölt oew mooder ok van kip?” “Ja natuurlijk “, zei Wim. “Nou dan nemt ‘er mor ene met. Kö’j ‘em zelf ok slachten?” “Jawel “, zei Wim. Toen we dat weekend weer naar Hattem gingen hadden we een jute zak bij ons met een kip. “Hee mot wel wat langer in de panne as een kippe uut de winkel heur”, zei mama nog wel.
Bij moeder van der Kolk aangekomen, verdwijnt Wim met de kip en het grote broodmes naar de schuur. Na 5 minuten komt hij weer terug. “Ik krieg de kop d’r niet af”. En hij kijkt naar het grote mes. In de onzekerheid misschien had hij het mes verkeerd om in de hand . “A’j noe ‘et mes ‘es andersumme holdt geet het vaste better!” Enfin het lukte toch, maar de kip heeft uren in de pan gesudderd en was nog taai.
Na die tijd heeft Wim nooit meer zelf geslacht.

Zierikzee

Nee, zonaanbidders zijn we niet echt. ’s Avonds gaan we naar het strand en wandelen langs de vloedlijn. Dan zie je ook honden in alle soorten en maten, want die mogen overdag niet op het strand. We zijn vaste klant geworden bij de strandtent voor een cappucino…of meer!
Op de camping zijn een aantal kinderen in de doelgroep voor “Ik ben Moniek”. Heel spontaan komen ze vertellen hoe ze heten..Anke en Bauke en Tim. Ze spelen dat het een lieve lust is. Iedere keer wanneer Anke langs komt richting speeltoestellen zegt ze : “Hallo.”
Ik bied ze een boekje aan met de vraag of ze die op school willen laten voorlezen en m’n visitekaartjes daar en in hun omgeving willen afgeven. Er wordt heel enthousiast gereageerd. Eén moeder vindt het leuk dat het zo echt is, zo herkenbaar. Haar vader heeft ook schapen en een bordercollie. En zelf hebben ze er ook één, maar die hebben ze thuis gelaten. Ze zullen "Ik ben Scotty" ook erg leuk vinden. Die zijn nu net in huis, vers van de pers! Onder "Kinderboekjes" staat hoe je ze bestellen kunt.
Verder hebben we Middelharnis en Sommelsdijk ontdekt! Eigenlijk zocht ik het straatje dat Jan de Korte (onze dominee en mede amateurschilder) pas heeft geschilderd. Hij is er opgegroeid en zijn grootouders woonden aan het eind van dat straatje. We hebben meerdere van dat soort straatjes gezien. Mooi…die oude huizen. Er hangt een sfeer van lang geleden…
De laatste dag gaan we naar Ouwerkerk, waar in een caisson die gebruikt werd om de gaten in de dijk te dichten, een museum is ingericht over de Watersnoodramp van 1953. We herkennen zoveel van de beelden die we als kind hebben meegekregen, dat we allebei met tranen in de ogen rondlopen. Een jasje van een verdronken kind, de boekentas met inhoud van een jonge LTS-er die het niet gered heeft. Het weerbericht van die dag en de nieuwsberichten.
In het nabijgelegen restaurant zitten we later lekker een hapje weg te werken met prachtig uitzicht op een natuurgebied. Daarna lopen we een poosje door Zierikzee, ook een bijzonder mooie stad. Zo zie je maar weer dat je niet zo heel ver van huis hoeft te gaan om nieuwe dingen te ontdekken. Hoewel Wim vanmorgen mompelde:”Volgend jaor wodt ‘et toch weer Schotland!”

De kerk in Ouddorp

“Ja , wij gaan mee”, roepen Robin en Eva. De Mekkersteê is een zorgboerderij met geiten. We gaan er met de kinderen naar toe. Hebben de “ouwelui” ook even het rijk alleen! Ik heb nog nooit zoveel geiten bij elkaar gezien. Het geheel wordt gerund door mensen met een lichte handicap. Er is een winkeltje met van alles, een ijscorner en een soort café. We kopen geitekaas en natuurlijk een ijsje! Eva ziet gelijk het verschil tussen een geit en een bok. Dat is bij geiten wel heel duidelijk. Die bokken hebben er wat hangen!! Robin is vooral geïnteresseerd in al die machines die achter het gebouw staan. Een lam breekt z’n pootje als hij uit de ruif wil springen en ergens achter blijft haken. Dat kan gelukkig gespalkt worden.
Hierna gaan we naar Goedereede, een soort Anton Pieckdorpje.
Eva wil naar boven op een toren. Robin zegt bij voorbaat al:"Ik niet hoor, ik heb hoogtevrees!”
Traplopen is onze hobby ook niet meer en Eva neemt genoegen met het bekijken van de statige oude kerk. Ze zijn allebei onder de indruk van alle oude dingen. Eva klimt zelfs op de preekstoel om te kijken hoe dat is. Het doopvont wordt bekeken. We geven uitleg over het hoe en wat.
Natuurlijk vindt Eva op de markt nog een leuk glimmend ringetje in de kleur van haar shirtje. ”t Zijn net eksters hè”, zegt de man van de ringetjes. Robin kan echt he le maal niks vinden. Dan sluiten we ons dagje met een lekker broodje van de bakker en gaan bij de Gouden Leeuw nog wat drinken.
Het slot van de dag vieren we met vliegeren op het strand en lekker eten in de strandtent. Voor de jongelui een mooi slot van hun vakantie en voor ons een gezellige start.

In het centrum van Ouddorp ontdekken we een prachtige kerk. Er komt een man in een zwart pak aan fietsen, gaat het hek in en even later horen we klokgelui. Dat was zeker de koster. Er zit een bordje aan de muur:
Welkom in gepaste kleding en vrouwen met bedekt hoofd. 1 Cor. 11. Dat belooft niet veel goeds.
We vertellen het Elly Bovée, onze gastvrouw.
Bij een kopje koffie halen we herinneringen op. Pa en mama waren eens op vakantie in de buurt van Staphorst. Mama wilde daar wel eens een kerkdienst meemaken met die mooie klederdracht om haar heen. Bij de deur al werd ze staande gehouden door de koster. Ze had..inderdaad…niets op haar hoofd. De koster was zo vriendelijk haar een zwart nylon sjaaltje te verstrekken, die ze toen maar om haar hoofd knoopte. Ze voelde zich zo opgelaten. De grote klap kwam even later. Eenmaal in de kerk moest ze apart bij de vrouwen zitten en pa bij de mannen.
Toen ze 3 uur later na een preek met tussenzangen weer buiten stonden was de nieuwsgierigheid wel over.
“Hier krijg je vast geen sjaaltje van de koster “, zei Elly.

Morgen komen Ben en Niesje, onze vaste oppas sinds jaren. Zo hebben we nog een avond om helemaal weer bij te kletsen voor wij ook naar het Toppershoedje vertrekken. Al jaren delen we lief en leed. Vorig jaar hadden we de overtocht naar ons geliefde Engeland al geboekt toen bleek dat Tessa gedekt was. Tja en de draagtijd van een hond is net als bij de kat 2 maanden. Wat nu?! Ben en Nies bellen natuurlijk.
“Ben, wat doen we? Moeten we voor de morning afterpil naar dokter Harrie, blijven we gewoon thuis of….willen jullie de laatste 2 weken die er nog zijn voor de pups weggaan…..misschien….in het geval van inderdaad een nestje….?”.
“Och, zei Ben toen, jullie hebben nu geen schapen meer. Dan passen wij toch een paar weken op die pups”. Dan blijkt Tessa inderdaad drachtig. We korten de vakantieperiode toch maar met een weekje in.
Nou… ze hebben het wel geweten. Tessa en Scott krijgen 5 mooie pups. We genieten er van. Al snel weten we naar welke nieuwe baasjes ze gaan.
Vooral de eerste 3 weken heb je er niets mee te doen. Tessa is een perfect moedertje. Het werk begint pas wanneer ze aan de pap en de brokjes gaan. Dan gaan ze ook voor het eerst naar buiten.
Wanneer Ben en Niesje komen dragen we de zorg over en gaan naar de ferry.
Dit jaar hebben we ons nieuwe nestje al achter de rug en beseffen nu pas goed hoe druk ze ermee geweest moeten zijn. De pups zijn zo vlug als water.
Dit jaar is het voor hun ècht vakantie. Geen pups meer! Of…. Zullen ze ze toch nog een heel klein beetje missen??

Het nieuwe boekje "Ik ben Scotty" is verteld door de ogen van één van deze pups….Spikey! Erg mooi geworden!
Het zou toch een verrassing zijn wanneer er 2 augustus als we terug zijn de e-mail vol nieuwe bestellingen staat!! Ha!
Zie: Kinderboekjes.

Ook Bonnie en Scott kunnen het goed met elkaar vinden

Susan en Frans komen een avondje bijpraten. Frans heeft vakantie. Het liefst is hij dan gewoon thuis en doet waar hij zin in heeft. Hij heeft de hele wereld al gezien. Net als Wim heeft hij ook jaren op zee gezeten en nu switcht hij tussen Londen, Hamburg en New Foundland. Het heeft iets te maken met het ontwerpen en bouwen van booreilanden. Straks moeten ze worden geplaatst in Azerbedjan.
Ze komen het terras op met de kreet: Red sky at night……….Shepherds delight en daarna..
Red sky in the morning………Shepherds warning
Dat klinkt toch beter als ons “mooi weer aan boord!”
Susan is uit Engelse ouders, geboren in Ierland en opgegroeid in Schotland! Als verpleegkundige werkte ze in Aberdeen en op een gezellig avondje waar ook zeevarenden welkom waren (…of was het nou andersom?), ontmoette ze Frans. En daar sloeg de vonk over. Nu wonen ze met hun beide jongens Patrick en Willem in Barger- Oosterveld.
Een aantal jaren terug kwam ze hier met Bonnie langs het Schoolpad wandelen en ik was clematissen aan het planten tegen de takkenwal die ik wat aan het zicht probeerde te onttrekken op die manier. We komen aan de praat en blijken zoveel achtergronden en interesses gemeen te hebben dat het contact altijd gebleven is. Onze liefde voor Schotland, allebei een man die gevaren heeft, ze hebben in Neede gewoond in de Achterhoek, de yoga, Reiki en de liefde voor dieren geeft een band…..toch?…
Susan wil altijd nog graag een paar kippetjes, maar die gaat ze dan redden uit een legbatterij. En Bonnie, de Labrador heeft een luizeleventje bij haar. Die wordt vertroeteld tot en met! Bonnie is al behoorlijk oud en slecht ter been. Willem heeft al iets gemaakt waardoor ze wat gemakkelijker in en uit de auto kan komen. Frans wilde eigenlijk wel een nieuwe pup voor haar en had zijn oog al een beetje laten vallen op wat later Alfa, de witte, geworden is, maar nee Susan kon het niet over haar hart verkrijgen om het Bonnie aan te doen dat er zo’n druktemakertje bijkwam.
Enfin, we hebben een hééééél gezellige avond gehad.

Bij Fred en Gera in Canada. Een hagelstorm met onweer vernielt een groot deel van de oogst. Gera ziet het dichterbij komen.

Het onweert er wat af deze zomer. Net middenin een onweersbui komt iemand van Drukkerij Joci de eerste boekjes brengen. Vlug maak ik er bij 5 een belletje aan en die brengen Wim en ik gelijk naar de post. Ze zijn bedoeld voor Poes Pas! Wat een gedonder en hoosbuien hier in Emmen. In de auto zit je in elk geval veilig.
Onze opoe was geen held bij onweer. Bij de eerste bliksemschicht werden we allemaal uit bed gehaald. Dan moesten de kleren aan. Ja ook de jassen! Want als het insloeg, moest je ogenblikkelijk naar buiten kunnen. De petroleumlamp werd klaargezet. Op “De Haar” was alleen gas en petroleum, maar toen we in Linde woonden was er wel electriciteit. En het sloeg wel eens op de electriciteitsdraad en dan was alles uit. Verder mochten we van opoe niet bij het raam komen, niet bij een stopcontact zitten en ook niet onder de lamp. Er kon toch wel eens een vuurbal uitkomen! Bij iedere klap zei ze : “O, foi toch, o foi toch!” En als het heel erg te keer ging:”O gut mien hale”. Wanneer het gerommel wat minder werd gingen pa en opa buiten kijken. Dan had ze het helemaal niet meer van ellende.”Johan, hier blieven. ’t Is nog lange niet vot!”
Geen wonder dat Diny die angst heeft overgenomen. Wij sliepen samen in één bed en wanneer er heel in de verte iets rommelde, stond ze er al naast. “Hetty, d’r uut…onweer!” Maar ik was een vaste slaper en bleef altijd nog een tijdje liggen tot het menens was.
Wim had een oom, ome Dieks. Die was bij onweer ook niet uit bed te krijgen. Die bleef er gewoon in ondanks de smeekbeden van tante Marie. Hij zei altijd:”Ik hebbe nog nooit eheurd dat ‘r iene in bedde dood eslagen is”.
Vorig jaar augustus werden we toch wel weer met de neus op het gevaar van onweer gedrukt. Het sloeg totaal onverwacht in op de begraafplaats in Vorden, toen een oom van me begraven werd . Het muziekcorps, waar ome Gert altijd lid van was geweest stond klaar om “ Veilig in Jezus’armen” te spelen na de plechtigheid, en werd getroffen. Het was een vreselijke harde knal. Ik zal nooit die verwarde groep mensen en koperen instrumenten vergeten die daar onder de boom lag. Eén voor één krabbelden ze weer overeind, maar vijf van hen bleven liggen. Er werd gelijk gevraagd om hulp bij het reanimeren. Wim kwam in actie en hielp reanimeren. Ik stond verstijfd en Diny was er als een speer vandoor. Uiteindelijk bleken twee mensen het niet overleefd te hebben. Er werd voor goede opvang gezorgd en er werd gewezen op Slachtofferhulp. Deze gebeurtenis vergeten we niet gauw. Wim was ook gewend om bij onweer buiten te gaan kijken. Nu niet meer…………

Wim heeft hoogtevrees.Buurman Jans zet daarom de schoorsteenkap van de kota vast!

Wim is naar buurman Jans om te helpen met hooien! D.w.z. hij zit op de tractor en Jans zorgt ervoor dat de balen hooi goed via een opraper op de wagen terechtkomen. Goed dat Robin het niet weet. Die gaat altijd dolgraag mee op de tractor. Hij waarschuwt buurman Jans als er een baal niet goed ligt en tegenwoordig gaat hij gauw van de tractor af om er zelf één goed te leggen.
Jans woont met Geesje in een chalet achter de boerderij. Toen we hier net woonden zei Jans:”Ik heb één koe, Doortje. Daar kun je zo de emmer onder zetten. Dan ga ik koffie drinken en als ik een kwartier later terug kom, is de emmer vol. ”Ja, dat zal wel”, zeg ik!! “Wedden om een slagroomtaart?” Ik kan dat niet geloven en ga de weddenschap aan. De volgende dag om 6 uur zal het bewijs geleverd worden. Wij er naar toe met een taart, want we hadden al wel het idee dat er iets achter zat! En ja hoor… Jans zet Doortje12…. aan de melkmachine . Het is nog zijn enige koe. Hij wil nl geen melk uit een pak. De melkmachine gaat aan. Doortje blijft stokstijf staan en…wij gaan koffiedrinken.
Jans is zo’n type van: ruwe bolster…blanke pit. Hij ziet er soms wat verfomfaaid uit en kan een harde stem opzetten, maar hij is recht door zee en staat altijd voor ons klaar. Maar andersom ook. Zaterdagsavonds is het vaste prik… dan gaat Rick naar ze toe. Hij kan geweldig met Jans en Geesje opschieten. Ze houden elkaar voor de gek. Rick weet veel van tv’s en telefoons en helpt hun daarmee. Pas heeft hij Jans z’n telefoonrinkeltje verandert in hanengekraai. Of hij moet even de zenders van de tv goed instellen en als hij om half 11 de deur uitgaat, gaat de tv op zwart. Rick moet dan zó lachen. Maar ze pakken hem wel weer terug. In elk geval… een tweede thuis voor Rick. In het vaste sinterklaasgedicht voor Rick staat altijd iets van dat hij er altijd welkom zal zijn. Ja, dan willen bij mij de tranen ook nog wel eens los zitten!
Ook Jans’ moeder, buurvrouw Wielens wil geen kwaad woord over Rick horen. Rick heeft ook erg meegeleefd toen de buurman ziek was en overleed. De laatste middag heeft Rick nog samen met de buurvrouw bij hem aan z’n bed gezeten met een kopje koffie. En als ze geen bezoek heeft gaat Rick steevast iedere zaterdagmiddag even bij haar langs om bij te praten.

Tessa en Robbie! foto: Mary Anne

Mary Anne en Pieter zitten in Holten op de camping en komen op bezoek met Tessa jr en Robbie, de Westy. Vorig jaar kochten ze onze laatste pup. Het werd dus Tessa jr, een mooie rustige pup. Ze zijn er geweldig blij mee en zo hoort het ook. Toen ze Tessa ophaalden waren ze toch wat emotioneel. Pieter zoende me bij het afscheid en zei:” Bedankt…. en…snik.. het is voor jullie….. net zo emotioneel als voor ons……snik”! Nu waren de emoties minder heftig, maar het was erg leuk om elkaar en de honden weer terug te zien. Wat is die Tessa een leuke sociale hond geworden. Ze had natuurlijk bij ons al een goede start gemaakt…ahum, maar ze heeft zich verder ook heel goed ontwikkeld. Het hele jaar heb ik mailcontact gehouden met Mary Anne en heb ook veel mooie foto’s gekregen. De middag vliegt voorbij, de veestapel wordt bewonderd, de lammeren geënt en de honden vermaken zich wonderwel met elkaar. Buurman Jans komt grasmaaien en Pieter kijkt geïnteresseerd toe. We kletsen er wat af Mary Anne en ik.
Ik mag haar honden schilderen, erg leuk!! Ook neemt ze visitekaartjes met mijn website er op mee om uit te delen aan geïnteresseerden.En natuurlijk bestelt ze een boekje "Ik ben Scotty"!
Ze heeft niet in de gaten gehad dat Rick een zoon van ons is.
Er is dan heel wat bij te praten.
Ook hun leven is niet over rozen gegaan. Beiden zijn hun partner kwijtgeraakt. Nu sinds 2 jaar zijn ze heel blij dat ze elkaar ontmoet hebben en elkaar de ruimte geven om het verleden te verwerken! Ik vind het nog steeds heel bijzonder dat we door onze pups zulke leuke ontmoetingen hebben, soms vrienden voor het leven!