Weblog1

Vanmorgen ‘Vierden we het leven van Ko Dekker’, zo stond het mooi op de liturgie in het rouwcentrum het Oeverse bos. Het deed me meer dan ik had gedacht. De verschillende keren dat we hen tegenkwamen waren intussen niet meer te tellen. Vooral de laatste jaren zwommen we alle vier samen in het Aquarena bij het aqua joggen.. totdat Ko ernstig ziek werd. Maar ook vaker op bijzondere momenten hadden we zinvolle gesprekken zoals je dat met sommigen zomaar hebt. Toen we als een van de eerste gezinnen in de Rietlanden kwamen wonen woonden zij ook nog in Zuidbarge en zagen we elkaar regelmatig in de verschillende kerken. Onze jongens zijn zelfs nog bij Ko op catechisatie geweest. Even het bruggetje over en ze waren er. Toen we het huis aan het Schoolpad kochten zijn Ko en Jennie meteen wezen kijken en Ko bekeek het als brandweerman natuurlijk ook vanwege eventueel brandgevaar. Er was wel een rieten dak. Het werd helemaal goedgekeurd door Ko. De plek waar de ketel zat was keurig en op de goede manier afgewerkt. Na het toch plotseling overlijden van hun jongste zoon verhuisden ze korte tijd later naar een mooi appartement in het Centrum van Emmen. Toen wij Mark op vergelijkbare manier moesten missen zijn we die eerste zomer van 2017 samen naar camping de Boomgaard gegaan en bleken ook nu Ko en Jenny echte vrienden. Zij hadden na de eerste weken van het overlijden van hun zoon Bernold besloten om het leven weer op te pakken en waren zo een voorbeeld voor ons. We hielden contact zowel in het zwembad als af en toe een bezoekje. Ook na het overlijden van Wim zochten we elkaar vaker op. Het afscheid was helemaal in de stijl van Ko met een prachtige serie foto’s uit hun leven met kinderen en kleinkinderen. Het Ichtuskoor zong mooi en ds. Rappold gaf op een mooie manier weer hoe het leven van Ko geweest was, jazeker.. ook met een lach en een traan.

Foto: Tja… die hoosbui op camping de Boomgaard was wel even wat!

Ik had nog steeds het advies van hovenier Bernd Schulte in mijn achterhoofd van lang geleden: vaste planten hoef je geen extra water te geven, worden ze lui van. Maar toen hadden we deze zomers nog niet. Als ik zo rondkijk in de tuin zie ik dat de rozen het helemaal niet slecht doen, staan er nog redelijk fris bij. De bloemen worden wel minder maar ze verpieteren niet. De rododendrons laten hun blad hangen of krullen ze om, de azalea’s hebben het nog moeilijker. Dus ik ben wel met water in de weer. We hebben voor de waterbakken van de schapen al een heel slangen systeem aangelegd, heeft Mark nog gedeeltelijk ingegraven. Hij kon die slingerende slangen op ons erf niet aanzien en nu hebben we voor de tuin ook wat extra voorzieningen gemaakt.

Ik las toen dat neef Wim in Doetinchem al op de bank in de tuin had geslapen die nacht. Groot gelijk. Het herinnerde mij aan die ene nacht zo’n 20 jaar geleden toen het ook eens zo heet was. We sliepen toen bij de wei op de caravanmatrassen en ons dekbedje er op. De honden lagen aan ons voeteneind en Katja en Bartje, de pony’s gingen onmiddellijk bij het gaas staan kijken. ’s Morgens stonden ze er nog. ‘Dat was de laatste keer’, meldde Wim toen we wakker werden, het dekbed nat van de morgendauw. Jammer, vond ik. Mijn regentonnen zijn allang leeg en nu bewater ik de plantenbakken met water uit de kraan, worden ze ook niet mooier van. Wat er van de vaste planten overblijft? We gaan het zien. Misschien komt er nog een mooie herfst.

2026- Zo verdrietig dat deze neef Wim uit Doetinchempas overleden is. Hij was drie weken jonger dan ik. Ooit op mijn 5e verjaardag stonden we naast elkaar ranja te drinken en ik blijkbaar nieuwsgierig als ik was even wilde weten wie het grootst van ons was en ging met mijn hand over onze beide hoofden. Wim was heel iets groter. Onze moeders Coba en Jo zagen het gebeuren. ‘Mo-j toch es kieken die beiden’. Ik voelde me wat betrapt, daarom herinner ik het , denk ik.

Er was één moment op een doordeweekse dag dat we op tijd voor de tv zaten. Nee niet voor het journaal, het nieuws horen of zien we tussendoor wel. Nee, precies om kwart voor 5 stemden we af op SBS6. We waren beiden fan van Escape to the Country, of in het Nederlands: Droomhuis op het Platteland. Het geeft ons een vakantiegevoel en laat ons keer op keer genieten van het Engelse en Schotse platteland. Ze laten een huiszoekend stel 3 verschillende huizen bekijken voor een bepaald budget en dat aan hun eisen zou moeten voldoen. Het laatste huis is altijd een verrassingshuis waar ze zelf nooit aan gedacht zouden hebben.

En zo gingen we met hen mee op reis van Cornwall tot in de Highlands. We beseften dat we geluksvogels zijn dat we de afgelopen 30 jaar zoveel zelf mochten ontdekken van zowel de Britse natuur als de cultuur. Vergeet ook de typische Britse humor niet.

Die weken waren de huizenzoekers hun ideale huis aan het zoeken in Devon of Cornwall, maar ook wel in Sussex, iets dichter bij Londen omdat ze vaak nog afhankelijk zijn van hun werkplek. Ook de streek tussen Engeland en Wales is favoriet en ook daar zijn we vaak geweest. Het zijn soms jonge net beginnende gezinnen die hun kinderen ver van de stad willen laten opgroeien maar ook de ouderen die de rest van hun leven ver van de drukte willen doorbrengen.

En altijd zagen we voor ons bekende streken en haalden we zo herinneringen op. Al konden we zelf op dat moment weinig ontdekken, op deze manier was het heel fijn om mee te genieten van het prachtige Engelse platteland met zijn mooie kastelen, kerken en tuinen. Ik zei dan bv. tegen Wim: ’Wet ie nog wel da-w met Tom en Joan bi-j Chatsworth Castle waren met die ommuurde tuin?’ Wim kon het zich nooit herinneren, die onthield heel andere dingen dan ik. Meer de behulpzaamheid van de Schotten, Engelsen ook trouwens. Eens reden we in de buurt van een distillery in de Highlands een verkeerde weg in en moesten we met caravan en al achteruit. Ik zat met het zweet op de rug, Wim niet. Er werd niet getoeterd of geroepen. De auto’s achter ons bleven gewoon aan de kant staan, armen rustend op het stuur en geduldig wachtend tot Wim zijn auto met caravan achteruit gereden had en we weer op de goede weg zaten. Er werd alleen een duim opgestoken. Zo van: goed gedaan jochie! Zie, deze ervaringen onthield Wim dan weer maar je moest hem niet vragen waar het was. Daar had hij mij weer voor….

Storm is intussen bijna 13,5 en is tot nu toe nooit ziek geweest. Maar ja, ineens maakte hij me eergisteren midden in de nacht wakker. Dan duwt hij met zijn neus tegen de matras en dan is er wel wat. In de tuin kwam er het een en ander los. Ook de volgende morgen hetzelfde. Nu zelfs diarree en overgeven. Toen ik wat bloed zag  nadat er geen poep meer kwam belde ik onze dokter Harrie. Darminfectie, dacht hij, toen ik het een en ander vertelde. Ik zag het somber in. Daar mocht ik die middag komen. Hennie ging gelukkig met me mee want Gerhard  moest naar de tandarts met een afgebroken kies. Fijn dat ik niet alleen hoefde en Hennie is honden gewend.

Harrie keek en luisterde, ook naar zijn ingewanden, gaf twee spuiten en we konden weer naar huis. Hij dacht eigenlijk dat hij iets verkeerds had gegeten. Die ene spuit moet wel een oppeppertje zijn geweest want de levendigheid was meteen weer terug. Toen ook vanmorgen de poep er weer gewoon uitzag was ik weer gerust.. Storm is dan al wel 13,5, maar hij mag nog even door! Met dank aan dokter Harrie èn Hennie

Vanaf 1988 kwamen we al in Engeland en al gauw doorkruisten we heel Groot Brittannië. We waren meteen verknocht aan dit land. Waarom? De vriendelijke en behulpzame mensen, hun humor en de prachtige natuur. In de beginjaren spraken we af: één kasteel, één kerk en één tuin per keer. Zo kwamen dat jaar via Warwick Castle , Stratford upon Avon en Durham Cathedral in Northumberland. We verbleven op een piepklein campinkje bij boer Bill. De ene ster die ze misschien zouden krijgen was voor de kraan, de afvoer van het chemisch toilet en het prachtige landschap. We zouden 1 of 2 nachten blijven, maar het werd een hele week. Boer Bill zei dat hij soon would get his buspass ( 65 worden)! ”And we don’t even have a bus. Ha ha!” In het dichtbij gelegen Otterburn was een Woollen Mill zoals in zoveel andere plaatsen in Noord Engeland en Schotland. En hier ontdekte Wim een onmisbaar hoofddeksel : een regenhoed van een soort waxstof. Daar was hij helemaal content mee. Die hele week droeg hij hem of het regende of niet. We hadden al veel gezien in de omgeving. Zelfs maakten we een tochtje met de boot naar de Farne Islands, het was helemaal geweldig. We zagen puffins en de zeehonden, wat een mooie natuur! We legden even aan op een eilandje om iets te gaan bekijken. Ik waagde me er niet aan want de sternen doken op je hoofd wanneer we langs hun talrijke nesten liepen. Wim trok er zich niks van aan, hij had zijn hoed op. Toen de boot vast kwam te zitten hees de kapitein ons persoonlijk van de ene boot naar een andere kleinere boot. Het was lachen.

Op aanraden van boer Bill maakten we ook nog een autotochtje om het Kielder Water en bezochten daar een Visiters Centre. We liepen richting dat Centre, Wim in vakantie outfit mèt hoed en ik hoor achter me een jongetje tegen zijn moeder zeggen: “Is that a cowboy, mum?” Dat zou je toch zomaar geloven…

Even kwamen de herinneringen terug aan onze mooie tijd in Hengelo met opgroeiende jongens, de buurt en onze vrienden. En dat na het bezoek van Sanny aan mij. Wat hebben we samen veel beleefd toen en ook na die tijd. Ook met Wim haalde ik al herinneringen op, zoals toen:

‘Wet ie nog wel, Wim… an de Marnixstraote… da’w de tuinslange in de dreugmölle hadden ehang’n toe ’t zo heite was’. Nee Wim weet het niet meer. ‘ ’t Zol können’, was z’n tactische antwoord in zulke gevallen. Ons geheugen is selectief en Wims interesses lagen duidelijk bij andere onderwerpen.

Wat hadden de jongens een schik met de vriendjes uit de buurt als de kraan open ging. Ik mocht ook graag even spuiten met de slang. Maar ik had pech als Mark die te pakken kreeg want dan kwam er revanche. Soms hadden we op een zondagmorgen Klaas en Sanny met Ipe en Renny er ook bij. Klaas was ook altijd in voor een geintje. Het eind was dat we allemaal nat waren, bracht in elk geval verkoeling in de warmte.

Op de Boomgaard in de 50 en 60er jaren kwamen we nog niet op dat idee. Ik weet niet meer of we al een douche hadden dat jaar maar toen het eens zo warm was ben ik in de waterbak van de koeien gaan zitten. Dat gaf toen nogal wat hilariteit.

Tegenwoordig zijn er meer mogelijkheden om af te koelen. Zwembaden in alle vormen en maten in iedere tuin. Bij Alle en Anja werd toen hun jongens kleiner waren het begin van de schoolvakantie al gevierd met een plonspartij in hun zwembad dat al opgesteld stond. Nee met dit weer moet je gaan zwemmen.

Zomaar een dagje met Sanny, vriendin van het eerste uur, nou ja de tijd in Hengelo. En vriendschappen die we toen opbouwden zijn gebleven al zien we elkaar minder. Tja… leeftijd hè..

Gisteren had ze een taxi geregeld. Ideaal als je ouder wordt en het reizen lastiger. Ze heeft haar 20 jarige auto weggedaan, een scootmobiel aangeschaft en voor dit soort bezoekjes kan ze gebruik maken van de regio of Valies taxi. De dag bleek te kort om helemaal bij te kunnen praten. Wat hebben we veel met elkaar opgetrokken toen onze en hun kinderen nog op school zaten. Ipe en Gerhard zaten bij elkaar in de klas, beiden schaakfanaten. Onze gezamenlijke vakanties waren bijzonder. Ze lieten ons Oostenrijk en Zwitserland ontdekken. De Gross Glockner en Zuid Oostenrijk. We wandelden met zijn allen over de grens met Italië en overnachtten in een alpenboerderij. We vroegen of ze ons vroeg wilden wekken de volgende morgen, maar “Nicht nötig, sie werden mahl sehen’. De volgende morgen om 5 uur kwamen de geiten met hun rammelende bellen de berg op om gemolken te worden.

Wim en Klaas deden voor elkaar niet onder bij de bergtochten. We hebben wat afgelopen en geklommen, ja ik ook. Soms kwamen Ben en Diny ook in de buurt en deden mee met barbecueën.

Klaas en Sanny hielpen ons mee verhuizen toen we naar Emmen gingen maar onze vakanties samen gingen nog een hele tijd door… tot de jongens en ook Renny niet meer meegingen.

Het was leuk dat het op zaterdag was want nu kwamen Rick en Gerhard ook even bijpraten nu hun tante Sanny er was. Wel jammer dat ik gisteren geen foto’s gemaakt heb. Ik heb ze van ons alleen in vroegere tijden. Nu doen we het met het ophalen van de mooie herinneringen met onze gezinnen. Het was een dag met een gouden randje. Om 8 uur stond de taxi weer voor en Sanny belde tegen 10 uur dat ze veilig thuis was.

Missen jullie mijn berichtjes al? Niks bijzonders aan de hand, mocht je ongerust worden. Zelf beleef ik minder  zo zonder Wim en het dierengebeuren van het Schoolpad. Natuurlijk komen die als herinnering wel boven maar met Storm op 13jarige leeftijd en als pensionado zonder veel nieuws is er minder te melden. Bovendien ben ik met een volgend, laatste?, project bezig. Op mijn huidige leeftijd begin je terug te denken en ik besef allang dat er wel erg veel verandering is geweest in de afgelopen 83 jaar. Dan denk ik aan mijn eerste 7 levensjaren op de Haar waar we nog geen elektriciteit hadden en alles met de hand gebeurde en op hout en eierkolen verwarmd werd. Mijn leven komt dan als een soort trein voorbij. De jongeren van nu hebben er geen idee meer van hoe het leven er toen uitzag. Ik zeg hiermee niet dat het beter was, maar misschien is het goed dat we die tijd niet vergeten. De familiebanden waren erg belangrijk net als de mensen om je heen, de buren, onderwijzers. Ik zie ze nog helemaal voor me. Zo dat weten jullie dan weer.

O ja… ik ben ook bezig om de reisverslagen van Barry Gepken die op pelgrimage is naar Fatima, en ook andere pelgrimsoorden onderweg aan doet, zo te corrigeren dat hij het straks meteen kan laten drukken. Het is bijna niet te geloven wat hij allemaal beleeft onderweg en dat ook nog in die zomerse hitte van dit moment. Nou ja, gisteren kreeg hij nog wel een bak regen en onweer over zich heen, maar Barry schrikt nergens meer van. Elke middag kun je zijn nieuwe belevenissen volgen op Pendat. Hij zit nu in de buurt van Nevers waar we ook met Piet en Marijke zijn geweest die toen in die buurt woonden. Het lichaam van Bernadette ligt er in een prachtige kist. Alles in het teken van Mariaverschijningen. Heb ik toch allemaal gemist als protestant…

Het is toch altijd een opgave om in één dag heen en terug naar de Achterhoek te gaan. De heenweg is goed te doen en met de ontvangst is niks mis mee. Alleen gezellig bijpraten bij Ben en Diny en daarna samen naar onze familie aan de Hengelose weg. We zien elkaar niet vaak maar het was weer als vanouds. Het oude huis waar tante Jo en ome Hendrik Jan ooit woonden met hun gezin is afgebroken en er staan nu zelf twee nieuwe huizen op het perceel. De tuin is in volle bloei net als bij Ben en Diny. Erna heeft ook groene vingers. En dan gaan we aan het overleggen wat we straks gaan doen als onze nicht Berdena en haar broer Hank een dag of 10 in Vorden zullen zijn. Er kwamen heel wat ideeën op tafel. Eén vaste dag werd al besproken om allemaal bij elkaar te zijn en verder veel plannetjes om in de omgeving rond te kijken en speciale plekjes op te zoeken. Hank was een tijd als Amerikaans soldaat in Duitsland gelegerd en is in die tijd ook vaker in Vorden en Barchem geweest. Berdena samen met haar Curtis heeft al heel veel gezien maar komt nu vooral om als familie nog een keer bij elkaar te zijn, nu we ouder worden. Een geweldig plan. Er is veel veranderd sinds ze in 2015 voor het laatst nog met Curtis bij ons was en wij hen Drenthe konden laten zien. Met Ben en Diny zijn ze zelfs nog naar Italië geweest en onderweg naar ons zelfs nog door de Harz. Zowel Curtis als Wim en ook Hanks vrouw Irene zijn niet meer in levende lijve bij ons, maar ik bedenk dat als ik het er morgen met Rick over heb dat hij dan wel zegt: ’Ze zijn er straks wel bij hoor!’

O ja… de terugweg ging goed, maar ik ben wel blij dat ik de volgende keer een mooie overnachtingsplek heb.

Ik begin steeds vaker te denken aan mensen om me heen die weggevallen zijn. Meestal komt dat door een opmerking van hen die je altijd bijgebleven is. ‘Dat glas van de karnemelk moet je met koud water omspoelen, zei Niesje altijd’.

Als Ben iemand wilde aanduiden waarvan de naam hem niet te binnen wilde schieten:’Humsie van ginder’.

Wanneer de aardappels niet goed gaar waren vroeger en we er iets van durfden zeggen, was de reactie van pa steevast: ’Dan geef ie ze maor een knauw meer’.

Opa hield ons regelmatig voor: ‘Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken’.

Van opoe Bijenhof onthoud ik eigenlijk juist de zinnen die ze gebruikte als ze kwaad werd: ’Dee smerige katte’ als die weer eens een nest met jonge merels had leeg gevreten in de ligusterheg. En als ze ons niet te pakken kon krijgen toen we ouder werden kwam er een hartgrondig : ’Loop toch hen drieten’ uit.

Aan mama moest ik pas nog denken toen ik bedacht dat onze laatste jaren de lastigste van ons leven zijn. Ze verzuchtte eens toen ik een jaar of 17 was: ’Kind, geniet d’r maor van, noe kan et nog.’ Ik vond het toen een vreemde opmerking. Had ze het zo zwaar of dacht ze terug aan de jaren zonder Hendrik Jan, mijn vader?

En natuurlijk komen de opmerkingen van Mark voorbij. Rick heeft elke week wel een voorbeeld. Als hij me verbaast omdat hij zomaar een plan trekt dat ik niet verwacht van hem, ziet hij dat meteen aan me en voegt er aan toe: ’Mark zou zeggen :’Doen!’

De opmerking van Ben Veldkamp werd door ons te pas en te onpas gebruikt. Toen Riet en ik in Valencia een paar horloges bekeken van 5 euro per stuk, kwam er meteen een zin uit die me nog steeds voor spontane aankopen behoedt: ‘He-j d’r gebrek an?’ Riet keek meteen naar haar eigen gouden horloge dat ze van Ben had gekregen en legde het 5 euro gevalletje weg. Ik kocht het wel en heb er lang plezier van gehad.

Tja… wat zou er later over ons gezegd worden? Van Wim weet ik het wel. Dat was op ons 25 jarig huwelijksfeest al duidelijk in het refrein van een toepasselijk in elkaar geflanst lied op een melodie van Doe maar: ‘Daar word ik niet goed van’, een veel geuite verzuchting van Wim.

Foto: Even een bloemetje uit eigen tuin voor al die lieve herinneringen