Weblog1

Hoe bijzonder is het dat ik nog steeds aangesproken wordt door mensen die Mark gekend hebben. Blijft goed doen. Net als een paar jaar geleden op onze vaste ochtend bij Het Goed.

De man die er aan komt lopen kennen we. Hij verzorgde hier bij Het Goed jarenlang de boekenvoorraad en we maakten toen al regelmatig een praatje. We zitten samen aan de thee en cappuccino zoals bijna elke donderdag als hij regelrecht op mij afstapt. Voorzichtig en met ingehouden stem zegt hij: ‘Ben jij de moeder van Mark van der Kolk?’ Ik knik bevestigend. ‘Dat wist ik niet’, gaat hij verder. Even valt er een stilte.
Dan vertelt hij dat hij Mark nog kent uit de tijd dat hij bij SVBO voetbalde. Het is wel lang geleden. De medespelers zijn intussen de ouders geworden van de huidige voetballende Barger-Oostervelders, want die verhuizen niet gauw.
De man wil me nog wat vertellen. ‘Mark kreeg een keer een rode kaart, duidelijk ten onrechte vond hijzelf. Hij zou hierdoor voor twee wedstrijden geschorst worden. Hij wist zeker dat hij dit niet verdiend had en schreef een uitgebreide brief naar de KNVB, de voetbalbond, waarin hij precies omschreef wat er gebeurd was. Nee, niet via SVBO, maar regelrecht naar de Bond. Hij kreeg gelijk en de rode kaart werd ingetrokken’. Zo vertelt deze man en had respect voor hem en deze actie.
Ik wist dit niet, of niet meer. Het zal op mij minder indruk gemaakt hebben. Mark woonde toen niet meer bij ons, maar ik vind het mooi om te horen zoals ik alles mooi vind om te horen over Mark. Over die SVBO tijd heeft Hilda nog een paar aardige plakboeken in elkaar gezet.
Dan valt het even stil.
‘Tja, het leven kan soms anders lopen dan je verwacht’, zeg ik. Hij gaat er niet op in en wenst ons een mooie voortzetting van ons gesprek en loopt verder.
‘Meer durft hij niet aan’, zeggen we tegen elkaar.Nog steeds

Wat kan er veel veranderen in één generatie. Vader Hein begon omstreeks 1938 zijn gemengd bedrijf op de Boomgaard met Hanna Kornegoor: koeien, paarden, kippen, varkens, Juno de herdershond en een zwik katten die de muizen in bedwang moesten houden. Tien koeien stonden er op de deel in de winter en zomers gingen ze naar buiten. Het jongvee in de schuur werd zomers naar de weiden op het Zelle gebracht waar pa ook nog heel wat grond had.

In de jaren 70 was de melkstal en daarbij horend de melktank in opkomst. Er werd op de Boomgaard een flinke melkstal gebouwd en het aantal koeien werd ver 6- of 7 voudigd. Het werd nu een melkveebedrijf met varkenshouderij. Johan kwam nu op het bedrijf en maakte er met Joke wat moois van. Toen de varkens niets meer opleverden werd aan een andere tak van inkomsten gedacht. Misschien hebben wij er nog aan meegeholpen, toen wij met ons allereerste caravennetje in 1988 bij hen naast het kippenhok stonden. We konden na het melken terecht in de melkstal en ons douchen met het kalkvrije zachte water daar. Het werd een boerderijcamping: Camping De Boomgaard. De varkensstal werd omgebouwd tot een prachtig toiletgebouw met recreatieruimte en een mooie plek voor de fietsen.

Nu wonen Johan en Joke in de tot gerieflijk woonhuis omgebouwde schuur en wonen Jos met Margo met hun kinderen op de boerderij zelf en beiden hadden werk buiten de deur. Er kwam een goede regeling om met melkvee te stoppen. Door alle regelgeving was er niet veel lol meer aan.

En nu? De melkstal is veranderd in een mooie opslag voor campers en caravans. Ja die van ons stond er ook in en we hebben daar tot 2023 gebruik van gemaakt. Intussen hebben Johan en Joke het stokje overgedragen aan Jos en hebben ze zelf meer vrijheid om met eigen camper er op uit te kunnen trekken.

Toch denk ik nog wel eens aan de tijd van de kalfjes die aangehouden werden van een goede koe, het rogge maaien, knollen plukken. Nee niet om dat terug te willen, maar gewoon… nostalgie. Ook blij dat ik het mee mocht maken. Gelukkig hebben we de foto’s nog….. Deze maakte ik nog een paar jaar geleden en als ik er naar kijk… ruik ik die lekkere lucht van die tevreden vretende koeien.

Natuurlijk… dat had ìk weer. Ik dacht toch alles aardig voor elkaar te hebben… nou je.. was allemaal Wims werk nog. Meteen aan de airco’s na de verhuizing, zonnepanelen, beveiliging… En dan bij de eerste echt warme zomer … heb toch airco in de auto, maar welk knopje was dat nou. Ik thuis zoeken in het dikke boek. Ja… toch de ac knop. Maar toen ik die wilde gebruiken deed het niks. Het was zo heet afgelopen zaterdag en ik zou vanwege de hitte Rick ophalen. Maar het was niet te doen. Och Rick zat er niet mee, die had thuis zelf airco.

Buurman Danny bekeek het even voor me. Bijna leeg, dacht hij. Dus dat werd op de fiets naar de kerk zondag. Gisteren meteen maar de HABO gebeld. Vanmorgen is de airco bijgevuld.

Zo heb ik nog steeds wat bij te leren, want hoe sproei ik water op de voorruit? Geen idee. Ja de achterruit weet ik wel, maar voor…? Maar weer het dikke boek erbij. Tja.. zo zie je maar… nooit te oud om bij te leren.

Ik had altijd zo’n respect voor Ria die met die dikke bus reed. Nu hebben ze een aardige gewone auto, maar denk je dat ze daar al in rijdt? Ze wil eerst elk knopje weten èn de functie. Dat had ik natuurlijk ook 10 jaar geleden kunnen doen, maar toen deed Wim alles. Lekker makkelijk. En nu zit ik telkens met de gebakken peren. Zo duurde het ook met de routeplanner. Vergeet je het aan het eind te bevestigen, blijft ie je weer naar je eigen huis sturen. Maar dat had ik snel geleerd, nu de rest nog… Gelukkig heb ik Rick voor dit soort probleempjes. Rick weet altijd raad. Even het dikke boek…

Foto: 10 jaar geleden

Af en toe blijkt het toch handig om een eigen website te hebben. Behalve de oude familie foto’s en hun verhalen wordt ook regelmatig naar het onderdeel schilderijen gekeken. Zo googelde Yvonne uit Limburg, bij wie Toscane als vakantieland favoriet is, op schilderijen met Toscane als onderwerp. En… ze kwam op deze hettysite terecht en ontdekte daar de sfeer die ze bedoelde op mijn schilderij. Ze nam contact op en ja hoor, Toscane was er nog, ooit gemaakt n.a.v. een foto op een ansichtkaart van Ben en Diny die daar hun vakantie vierden.. Alleen… hoe krijg je zo’n groot schilderij in Zuid Limburg. Zij had zelf de oplossing. Er kwam wel eens iemand uit hun vriendenkring in het noorden. En ineens was het zover. Vriend Frank kwam langs tijdens een werkbezoek aan Groningen, Friesland en Drenthe en ja hoor, hij kende de omgeving. Voor alle zekerheid had ik, nog aan het Schoolpad, ballonnen opgehangen. Dat bleek in de tijd van de nesten met pups al een uitkomst. Maar vriend Frank vond het ook zonder dat. Hij vertrok niet zonder een foto van de ballonnen te maken. ‘Die stuur ik Yvonne, dan weet ze dat haar schilderij in aantocht is’, zei hij. ‘Ze komen hem vanavond al bij ons halen’, zo zei hij.. De volgende morgen kreeg ik een leuke mail met de foto toegestuurd. ‘Toscane’ hangt nu in Zuid Limburg. De laatste weken hebben we er zelf nog van kunnen genieten.  En bij Yvonne kleurt hij extra mooi bij haar interieur.

Meer schilderijen zien? klik het kopje schilderijen aan.

Twaalf jaar geleden stonden we op camping de Boomgaard. Het was die dag 26 juni 2014, de verjaardag van pa. Hij zou die dag honderd jaar geworden zijn. Maar ja… wie haalt dat? Het was een goed idee om de rest van ons gezin van de Boomgaard even bij elkaar te hebben om samen herinneringen aan pa èn mama op te halen. Onder het genot van taart en koffie zaten we met zijn achten onder de luifel.

Een jaar later op 3 maart 2015 vierden we op dezelfde plek ons 50 jarig huwelijk, zij het niet onder de luifel. We waren die dag begonnen op de plek waar we getrouwd zijn, op Dorpsweg 4 in Hattem dus, waar we samen met Ben en Niesje èn Henry en Tonny deze dag begonnen. Daarna via Dick in Apeldoorn naar de Boomgaard waar we als Egginks onze trouwdag herdachten op de plek waar Wim me ophaalde. Door de problemen rond Mark die toen net bekend waren ging een groter feest niet door, maar dit intieme gebeuren was hartverwarmend.

Ja zo overdenk ik nu deze dagen en komen de wijze woorden van tante Gerritje ineens voorbij die ze in ons herinneringsalbum schreef toen we 25 jaar getrouwd waren:

Het laeven hef hoogte- en dieptepunten

Maor deur het ene zie-j ’t andere…

Precies 10 jaar geleden liepen er aan het Schoolpad veertien lammeren in de wei het dichtst bij huis, de fleslammeren van Rob. Zelf had hij er vijf aan de fles gehad, wij zes en toen kwamen er nog twee van een moeder bij die zomaar dood ging. En tot slot kwam er nog een smal ding bij die niet genoeg melk kreeg bij moeder ooi omdat het uier maar half meedeed. Intussen werden ze alleen nog bijgevoerd met lammerenbrok. Dat viel nog niet altijd mee. Wanneer wij de wei in kwamen werden we bestormd want wij betekenden melk en brokken voor ze. Je moest kijken waar je liep want je lag zo plat omdat je over één van de veertien struikelde. Wel een mooi gezicht was het als Wim met de brokken naar de stal liep. Ze bleven strak achter en om hem heen lopen. De kleinsten die ik het langst aan de fles had waren wat minder happig op de brokken, zij zagen mij vooral als de vrouw met de fles en wilden nog wel eens het hek uitschieten om bij mij om de melk komen zeuren. Het blijft een mooi gezicht. De andere ooien met hun lammeren liepen achterin. Regelmatig hoorde ik de kleine Herdwick blèren als die z’n moeder kwijt was. Door het hoge gras kon je hem bijna niet terugvinden. De dag ervoor blèèrde hij wel wat lang en ik was zo gek om poolshoogte te gaan nemen. Natuurlijk had hij toen net z’n moeder teruggevonden. Ik had hem gemakshalve maar Harold genoemd, paste mooi bij het eerste Herdwicklam Luella.

Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Maar… eigenlijk heb ik alles al geschreven wat ik kwijt wilde…..

Toch kreeg ik al een idee aangereikt: Ga toch eens schrijven over de belevenissen uit je jeugd. Die zijn niet te vergelijken met die van de kinderen van nu. Ach… ook dat deed ik al, al was het met een hap en een snap. Misschien iets voor kinderen? In elk geval voor jongeren in deze tijd. Misschien kan ik toch weer iets uit de hoge hoed toveren en uit mijn herinneringen putten. Ze zeggen het toch: wie lang leeft kan veel verhalen? En  er heel wat veranderd in de laatste 80 jaar. De jongere generatie  kan zich weinig voorstellen van een leven zonder mobieltje, tv of fatbike. Ik mocht ook altijd  graag luisteren naar de verhalen van mijn grootouders. De herinneringen schieten door mijn hoofd. Zou ik toch…?

Hoe het begon

Eén van mijn eerste schrijfsels ging over een oppashond, één van de pups van Scott en Kim. De nieuwe baasjes wilden de pup heel graag maar hoe moest dat nou wanneer ze over een maand met de tent op vakantie naar Frankrijk gingen. Die Floris kwam dus gewoon weer bij ons logeren en maakte veel mee. Ik hield voor de vakantiegangers een dagboekje bij. ‘Dagboekje van Floris’. Daarna kwam Bonnie logeren toen Susan een aantal dagen naar haar moeder in Schotland ging. En ook die kreeg  een dagboekje mee met wat foto’s. Daarna volgden de belevenissen van de katten van Mark en Hilda toen zij op vakantie waren. Hilly, de moeder van Hilda, en ik zouden de katten verzorgen. Hilda merkte nog wel even op: ’Je moet niet alleen het voer klaarzetten, maar er wel even bij gaan zitten hoor’. Nou vooruit… dat deed ik. En voor de vakantievierders hield ik bij wat ik zag gebeuren met die twee rakkers. Ik had er dit keer ook collages bij gemaakt. En… het werd gewaardeerd door Mark en Hilda. Toen ik mijn werkstukje eens meenam naar school en aan het eind van een les Nederlands een beetje tijd overhad las ik het voor en liet de collages zien. En wat zag ik? Grijnzende gezichten. Deze 13 jarigen zagen de humor.

Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty en Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt wordt komt er een herdruk van de andere twee. Dus… wie kinderen of kleinkinderen heeft die van dieren houden? Ik ben Beertje, het fleslammetje is heel geschikt voor kleintjes om voor te lezen. En Scotty, de bordercolliepup en poes Moniek kun je voor de kleintjes natuurlijk voorlezen, maar de iets groteren lezen het al helemaal zelf.

Illustratie: Uit het boekje ‘Beertje het fleslammetje’ 

Ik ben fan van Wim Daniels. Hij schreef ooit Dingen voor Daan. Het gaat over de belevenissen van een jongen van een jaar of 15/ 16, over verliefd worden en alles wat er bij komt. Zo grappig geschreven. Ik dacht nog… als je pubers aan het lezen wilt krijgen moet je ze dit laten lezen. Ik las toen al eens een stukje voor aan het eind van een les. En ja hoor de bibliotheek kreeg er klantjes bij… Toen kwam Daniels met het oog op Vaderdag met speciale boekjes op naam. Ik kreeg een idee. En zo kwam het….:

‘Wat is dat veur pakje?’ Wim bracht die keer een klein plat pakje mee vanuit de brievenbus. Het was aan mij geadresseerd. Ik wist wat er in zat en het was niet de bedoeling dat Wim het al zou zien. ‘Och.. gewoon… een boekje.’ ‘Een boekje? Zeker iets zweverigs?’, merkte hij op . Vond hij blijkbaar iets voor mij.’ Maar ik kon hem antwoorden: ’Nee heur, integendeel.’ Toen had hij door dat ik het er verder niet over wil hebben. Misschien met Vaderdag voor de boeg wist hij dat zijn nieuwsgierigheid niet beloond ging worden.

Zondagmorgen was het zover. Hij zat gedoucht en wel achter de kwark met vruchten toen ik hem het pakketje gaf met de opmerking: ’Ie bunt mìèn vader wel niet, maar wel de vader van onze kinder’. Meteen kon er een glimlachje af. Toen hij het boekje uit het pakje schoof zag hij de titel en toen glom hij helemaal. ‘Lang leve Wim’, heet het kleine boekje. Wim Daniëls schreef het, net zoals hij dat ook voor Jan en Kees deed. Alles over Wim, Wimmie, Wimke enz. werd erin beschreven. Eigenlijk dacht ik toen ik de inhoud van het boekje bekeek dat het meer een boekje voor mij was, maar Wim keek er zo van op en begon meteen te lezen. Enig commentaar moest er nog wel komen. ‘t Geet alleen aover Wim en niet aover Willem’. ‘Mis, kiek maor es goed’.

‘Tja… voor mij is hij altijd Wim geweest, al heet hij inderdaad voluit Willem, genoemd naar zijn opoe Willempje van der Kolk- Neuteboom. Bij Stork en later bij Holvrieka was het Willem, anders kwamen ze in de war met Wim Seldenthuis. Ik weet dat hij als klein jongetje in de buurt ook wel Wimmie genoemd werd. Toen we ooit een keer op Koninginnedag in Hattem voor het stadhuis stonden, Wim als volwassen man met Gerhard op de schouders, werd hij zo aangesproken door z’n oude buurvrouw. ‘Och Wimmie, wat mooi dat ik oe hier tegenkom’.

Jan Baptist draagt na jaren graag het stokje over om iets in de Wijkkrant van de Emmerhout te plaatsen over wat er in onze eigen Schepershof allemaal gebeurt. In dit geval vond hij het net iets voor mij. Of het een frisse wind wordt… we gaan het zien.. Die van Jan was behoorlijk levendig zoals de meesten weten. En zo’n eerste keer stel ik me dan maar even voor:

Maar hier ben ik dan: Hetty van der Kolk- Eggink. Je kunt me ook noemen: Een Achterhoekse in Drenthe, want waar je geboren bent zit in je. Ik volgde mijn man zoals dat heet, eerst vanuit zijn geboorteplaats Hattem, via Aalten, Hengelo O en als gezin naar Emmen waar we vanaf 1984 met plezier wonen. Het eerste half jaar  woonden we nog aan de Laan van de Marel omdat ons huis aan de Kuifmees in de Rietlanden nog gebouwd moest worden en bezochten we het vroegere winkelcentrum en de Schepershof al. 

Aanvankelijk waren we een van de eerste gezinnen in de Rietlanden, daarna verhuisden we 10 jaar later naar het Schoolpad bij Bargeroosterveld en waren nu betrokken bij de Voorhof  en later dus de Schepershof. Het boerderijtje aan het Schoolpad bestaat intussen niet meer en verhuisden we in 2023, nog samen met Wim, naar de Torflang in Angelslo. En nu alleen verder zoals dat veel van mijn leeftijd overkomt. Je weet dat het een keer komt maar dan…. En ook dan is het goed om mensen om je heen te hebben. Ik vind die warmte ook nog steeds in de Schepershof.

Ik doe mee met de Expogroep en samen zorgen we dat er steeds nieuwe creativiteit te bewonderen is.  Op dit moment kunt u genieten van de prachtige schilderijen van Dick Nederveen die een prachtige collectie heeft nagelaten, waarvan dit schilderij een bijzondere betekenis heeft: het ontstaan van de industrie in deze omgeving. Deze expo-ruimte wordt door de DCO en meerdere Emmerhout groepen gebruikt. Geniet er vooral van.

Bovendien ben ik al jaren een onderdeel van de werkgroep V en T, Vorming en Toerusting, en worden hier middagen verzorgd over verschillende onderwerpen, interessant voor iedereen. Het is nu zomerreces, maar ik houd jullie op de hoogte.

O… en wat ik zelf graag doe? Na mijn werkzame leven in het onderwijs schilder ik nog steeds en schrijf ik graag over mijn kleine belevenissen die er vooral aan het Schoolpad veel waren. En ja…  ook over wat me verder bezighoudt. Ja… af en toe ook in het Achterhoeks. Goed gaon!

Bijzonder is het. Zo krijg ik binnen een week mooie contacten met lieve mensen over herinneringen aan Mark. Zo heb ik een heel stel brieven terug die Mark in zijn jeugd aan zijn vriendinnetje schreef die een paar maanden in Australië op familie bezoek was. Het was 1989, beiden 19 jaar. De liefde bleek niet blijvend al merkte ik dat niet aan de brieven. Ontroerend mooi en eerlijk waren die. Ook een brief die ik haar toen schreef gaf ze me terug. Zo had ik een mooie zondagmiddag met dat vriendinnetje van toen. Zo deelden wij samen wat ons bezig hield en houdt. Flitsen van toen bleven voorbijkomen. En zoiets blijft hangen. Het blijft in je gedachten, die tijd van toen. Zo mooi al die vriendschappen van onze jongens en ook de gezellige buurt in de Rietlanden waar wij toen als gezin een van de eerste bewoners waren in 1984.

En dezelfde week kreeg ik een mail over Mark van een jongen die samen met hem gevoetbald heeft bij DZOH. Hij was iets jonger dan Mark en keek geweldig tegen hem op. Hij heeft nu een gezin met 4 kinderen. Dat had Mark ook graag gehad. Soms loopt het leven anders… dan je had gehoopt.