Weblog1

Het is me wat. Even onweer met rare windvlagen en er komt van alles op je af. Buurman Jan kwam waarschuwen. Buurman Luuk pakte meteen aan. Boormachine erbij en zette de boel eerst maar weer vast. De andere plaat van de overkapping was echt kaduuk. In elk geval de eerste echte offerte van een bedrijf in Bargeroosterveld was fors, bleek 3700 euro en dan kwam de BTW er nog overheen. Toen kwam expertisebureau Kakeswaal die door Univé ingeschakeld was. Die klom er even bij, schudde zijn hoofd en vond het buitensporig wat in de offerte stond. Ik moest maar een ander inschakelen.

Ik kreeg de volgende middag bezoek en ons gesprek kwam ‘toevallig’ ook op de kapotte overkapping. De naam Kleinheerenbrink viel, een van hun vrienden. Ik zei:’Kleinheerenbrink?’, zo heette mijn collega aan de RK LTS ook. Het bleek zijn vader te zijn die indertijd timmeren gaf aan de LTS. Zo vader zo zoon, deze zoon Kleinheerenbrink heeft een timmerbedrijf. Ik kreeg zijn tel. nummer en belde hem die avond. Vrijdag kwam hij al langs om poolshoogte te nemen. Een jongere uitvoering van mijn vroegere collega, zelfs zijn stem leek op die van zijn vader. Hij zag ook nog wat mankementen aan het houtwerk en zou dat naast de reparatie aan het dak ook kunnen repareren. Hier heb ik meer vertrouwen in. We zullen zien. Vannacht was ik in mijn dromen weer aan de koffietafel op de LTS tussen de mannen met hun stoere verhalen.

Het wordt nog steeds drukker om het huis en op het erf. Geen wonder, de eerste nesten jonge vogels zijn uitgevlogen. Je moet goed kijken nu. Er zat net een jong roodborstje op een paaltje, maar het oranje borstje is nog heel vaal van kleur. We zaten vanmiddag even bij de wei en daar hoorden en zagen we de jonge roodborstjes die heen en weer vlogen. Normaal huist er één roodborstje voor het huis en ééntje aan de achterkant, alleen in de broedtijd zien we er wel eens twee bij elkaar. Maar nu…? Het stikt van de roodborstjes.

De jonge mezen kun je nog het best onderscheiden, maar alle soorten mussen zijn lastiger net als de zwartkoppen en de zwarte roodstaartjes. Bij de winterkoninkjes kan het niet missen, zij hebben zo’n trots rechtopstaand staartje. Daar kun je gewoon niet omheen. De boomklevertjes hoor ik niet meer, ze zullen ergens anders hun plek hebben gevonden, maar de jonge merels zitten overal rondom onder de struiken te roepen en zullen nog een paar dagen gevoerd worden.

De beide jonge bonte spechten komen nu samen bij de pindakaaspot aan de boom, eentje zit er bovenop en de ander zoals het hoort op het stokje ervoor. Samen gaan ze even later de eik in om op jacht te gaan met hun lange tong tussen de boombast.

Af en toe komt de Vlaamse gaai weer en daaraan ligt het dat de pindakaas in 4 dagen op is. Die lelijke rover zit ook even op het nestkastje aan de boom en probeert of hij er met zijn snavel in kan komen. Kan net niet!.

Ik volg de FB pagina van het Bargerveen en als je ziet wat daar een vogels gespot worden: rode wouw, havik, blauwborst, kiekendief.

Zonet hoorde ik een deur dichtklappen, Queeny kwam overeind en zette haar oren rechtop. Mark? Dat kan niet meer, maar zou de hond het nog begrijpen? Ze wordt oud, ligt het liefst binnen, behalve als er gewaakt moet worden. Dan kan ze nog behoorlijk snelheid maken, maar voor een stok of een bal komt ze niet erg meer in beweging. Queeny is nu 12,5 en zoals Rick het zaterdag opmerkte toen hij haar uitgebreid bekeek: ’Er staat in elk geval iemand op haar te wachten’. Meteen keek hij even naar mij om te zien of het over kwam.

Foto: Wim Harwig

Het is me wel weer genoeg geweest. Had ik al schade aan mijn auto, na die aanrijding 3 weken terug, nu ook aan de overkapping van mijn huis aan de voorkant. Er was afgelopen vrijdag ineens zo’n rare rukwind. Buurman Jan kwam al in paniek aan de deur. Er was al een plaat helemaal dubbel geklapt en een andere klapperde er op los. Ik zag de hele boel al over het dak gaan en de zonnepanelen aan gort kwakken. Nee buurman Jan ging het dak niet op maar buurman Luuk wel. Hij pakte de ladder erbij, de boormachine en schroefde de klapperende plaat weer vast. Daarna de terug geklapte plaat ook weer op de plek en provisorisch vast gezet. Tja… en dan… verzekering gebeld want op internet zat de boel nog in de war bij Mijn Univé. De boel was indertijd wel over gezet na het overlijden van Wim maar op de pc bleef Wim z’n Mijn Univé maar dwarsliggen. Daar heb ik gelukkig Gerhard voor. Die kwam er zelf ook niet uit maar na een telefoontje met Mijn Univé werd het opgelost. De eerste partij die kwam kijken voor de reparatie begon er niet aan. Ik kreeg wel adressen van bedrijven die dit zouden kunnen doen. De tweede was raak en kwam. Hij zou een offerte maken. Ik vroeg nog of het meer dan 250 euro zou worden. Daar moest hij wel om lachen. Nee dat zou wel wat meer worden. De offerte kwam een dag later binnen. Ik meen 3400 euro. Samen met wat foto’s opgestuurd en wacht op de toestemming.

O ja en de auto moest ook zijn APK nog hebben. Nou dat is gelukt, zelfs met de schade die er was. Er moest wel een nieuwe band op. Laten ze nog net eenzelfde 2^e hands goede band hebben liggen. Dus ook weer klaar.

En nu gaat ie maandag voor de reparatie naar Luchjenbroers en ben ik hem een week kwijt. Of ik een leenauto wilde? Ne hoor, ik heb langer nodig om aan een auto te wennen. Maar ze brengen me wel netjes weer naar huis als ik mijn dierbare C4 breng. Dat scheelt….

Surprise, surprise…. De verrassing voor herder Rob is die dag binnen. De vorige middag kwam ik van de kapper en fietste over de Bargerweg op huis aan. Het is intussen precies 10 jaar geleden maar ik mag nog graag aan die mooie tijd met al die lammeren denken. Terwijl ik langs de achterkant van onze wei fietste zag ik ineens een klein lammetje met twee witte oortjes en een wit plekje op z’n kop. Ik was natuurlijk met één sprong naast de fiets. Moeder ooi was er bij en even later zag ik de kleine drinken. Ik was snel thuis en ging met de camera in aanslag en een bakje brokken voor de schapen naar de wei. Toen moeder ook op de brokjes afstoof kwam het lam hevig blatend achter haar aan. Ik kon het daardoor even snel oppakken en constateerde dat Rob er een rammetje bij had. Zomaar een cadeautje midden in de zomer. Meestal houdt Rob niet van zulke late lammeren, maar van een Herdwick maakte het hem niets uit. Een extra bonus.

Ken je dat? Er was iets uitgevonden waardoor de ruit van de auto springt wanneer je te water raakt met het spul. Jarenlang hebben we rondgereden met zo’n lifehammer voorin de auto en nu blijkt dat je daar de ruiten niet eens mee stuk krijgt. Ik rijd trouwens niet graag langs water, mama vroeger ook al niet. Wanneer we vanaf Linde naar Hattem reden was de kortste weg langs het Apeldoorns kanaal naar Hattem. Dat ging nog want dan reed je aan de ‘goede’ kant van de weg, maar ging je weer terug dan reed je aan de kant van het kanaal. Dan ging ik liever over de gewone straatweg, de autosnelweg was er natuurlijk nog lang niet.

Maar Wim kon zich maar met moeite in mijn angst om te water te raken verplaatsen. We waren nog niet eens verloofd toen hij al begon met adviezen van wat je vooral het eerste moest doen als eenmaal het onvermijdelijke gebeurd was. Eerst lamp aan, dan de auto vol laten lopen….huhuhu. Dan ging de deur gewoon open… en hup zwom je zo naar de kant. Tenminste als ik het goed onthouden heb. Maar ik wist natuurlijk zeker dat ik me verstijfd van angst niet zou kunnen bewegen.

Het toppunt was toen we eens in Bronckhorst de oversteek per pont wilden maken naar Brummen, of misschien was het andersom. De IJssel stond aardig hoog en het stormde wat. Het donkere water van de IJssel gromde ons toe. We reden de pont op en Wim vroeg ineens: ”Wat doe- j noe ‘t eerste a- j in ’t water terechte komt?” Ik wist niet hoe gauw ik de auto uit moest komen.

Nu ik in gedachten met Barry meereis op zijn bedevaart tocht naar Fatima in Portugal denk ik meteen terug aan onze eigen wandeltochten in Oostenrijk en Zwitserland. Ik zie dat Barry onderweg geniet van alles wat hij tegenkomt, de toevallige ontmoetingen met mensen, de gesprekken en het met aandacht kijken naar de natuur onderweg. Zijn motto is dan ook: Der Weg ist das Ziel

Wij waren met Klaas en Sanny en 5 en soms 6 kinderen, nou ja… jongelui.. onderweg. Klaas en Wim bepaalden het tempo en de rustplekken. De Karawankenweg tussen Oostenrijk en Italië was onze tweedaagse topper. Het tempo was nogal verschillend en terwijl Sanny en ik op ons gemak even frambozen plukten en bloemetjes bewonderden en aten, was de meute mannen al op de volgende rustplek. Wanneer wij er aankwamen waren zij alweer uitgerust en stonden klaar om door te gaan. Ik zie nog Gerhard wat eng op een grote steen staan wiebelen boven op die berg en riep zoiets als: ‘Gerhard pas toch op… straks val je nog naar beneden’. Rick was het blijkbaar een doorn in het oog dat hij en Mark bij ons in een huisje sliepen en Gerhard in het tentenkamp en uitte spontaan: ’Nou.. dan is Gerhard in de hemel…… en kan ik in zijn tent’, kwam er achteraan.

We deden er twee dagen over en overnachtten in een alpenboerderij zonder elektra. De enige verlichting bestond uit een flinke kaars in de kamer die gereserveerd was voor de Bergwacht en nu door Mark en Berend gebruikt werd. Dus vroeg onder de wol. Geen probleem, we waren wel aan rust toe. Toen Klaas aan de bazin vroeg om ons om 6 uur te wekken, lachte ze : Nicht nötig… Sie werden mahl sehen’. En dat merkten we de volgende morgen in alle vroegte toen een kudde geiten al bellend de berg op kwam om te worden gemolken.

En dat komt allemaal weer boven nu ik het dagelijkse reisverslag van Barry lees op weg naar Fatima.

Https://www.pindat.com/reisblog/drentse.pelgrim

Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty, Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt wordt komt er een herdruk van de andere twee. Dus… wie kinderen of kleinkinderen heeft die van dieren houden? Ik ben Beertje, het fleslammetje is heel geschikt voor kleintjes om voor te lezen. En Scotty, de bordercolliepup en poes Moniek kun je voor de kleintjes natuurlijk voorlezen, maar de iets groteren lezen het al helemaal zelf.

 

Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Het schrijven heeft me de laatste jaren erdoor geholpen. Maar… eigenlijk heb ik alles al geschreven wat ik kwijt wilde…..

Eén van mijn eerste schrijfsels ging over een oppashond, één van de pups van Scott en Kim. De nieuwe baasjes wilden de pup heel graag maar hoe moest dat nou wanneer ze over een maand met de tent op vakantie naar Frankrijk gingen? Die kwam dus gewoon weer bij zijn ouders Scott en Kim en ons logeren en maakte veel mee. En daarna kwam Bonnie logeren toen Susan een aantal dagen naar haar moeder in Schotland ging. En ook die kreeg na de logeerpartij  een dagboekje mee en wat foto’s. Daarna volgden de belevenissen van de katten van Mark en Hilda toen zij op vakantie waren. Hilly, de moeder van Hilda, en ik zouden de katten verzorgen. Hilda merkte nog wel even op: ’Je moet niet alleen het voer klaarzetten, maar er ook wel even bij gaan zitten hoor’. Nou vooruit… dat deed ik. En voor de vakantievierders hield ik bij wat ik zag gebeuren met die twee rakkers. Ik had er dit keer ook collages bij gemaakt. En… het werd gewaardeerd door Mark en Hilda. Toen ik mijn werkstukje eens meenam naar school en aan het eind van een les Nederlands een beetje tijd overhad las ik het voor en liet de collages zien. En wat zag ik? Grijnzende gezichten. Deze 13 jarigen zagen de humor.

Toch kreeg ik kort geleden al een idee aangereikt: ‘Ga toch eens schrijven over wat je in je jeugd allemaal beleefde, maar dan voor kinderen’. Ach… daarover schreef ik eigenlijk al, al was het met een hap en een snap. Maar dan nu iets voor kinderen? Misschien kan ik toch weer iets uit de hoge hoed toveren en uit mijn herinneringen putten. Maar… de kinderen van nu kunnen zich weinig voorstellen van een leven zonder mobieltje, tv of fatbike. Ik mocht altijd zelf wel graag luisteren naar de belevenissen van mijn grootouders. De herinneringen schieten door mijn hoofd in de vorm van plaatjes. Ik hoor zelfs de stemmen van opoe en opa er bij. Zou ik toch…?

Ik had er nog niet bij stil gestaan  dat ook het gesprek in Ander Nieuws van opa Eggink met Trudy Klein uit 1973 ook vrij gegeven is net als de vele andere programma’s. Het gesprek is  nog maar kort voor zijn overlijden op 95 jarige leeftijd opgenomen.

Vanavond kreeg ik een mail van Harry Bruger die dat al uitgezocht had. In zo’n programma Ander Nieuws werden drie mensen geïnterviewd die alle drie in hun leven  met geloven en godsdienst bezig zijn. Vanaf 13.38 minuten is het interview met opa Johan Eggink te zien. Dit keer zonder vertaling. Tijdens de uitzending in 1973 werd er ondertiteld wat voor mensen uit andere delen van het land wel handig was.

https://schatkamer.beeldengeluid.nl/serie/2101608030022062231/ander-nieuws/aflevering/2101608060046943931

Ik herinnerde hem als een rustige jongen, deze Barry Gepken. Ooit, zo’n 40 jaar geleden gaf ik Nederlands aan zijn klas op  R.K. L.t.s. De Zuidoosthoek, een paar jaar voor de fusie. Sinds die tijd gingen de verschillende R.K scholen verder als Carmelcollege. Hij viel niet op in die tijd. Maar later las ik af en toe in de verschillende bladen over zijn acties o.a. met die grote olifant waarmee hij de aandacht wilde vestigen op de Paasvuren op Erica en omgeving. Hij ontwikkelde zich op verschillende gebieden en hij kreeg een drang om op pad te gaan. En wat doe je dan als katholieke jongen? Het werd een wandeltocht naar Rome en later naar Jeruzalem, na eerst door de pastoor ingezegend te zijn. Afgelopen januari hadden wij van onze Chr. Vrouwengroep Hedera het voorrecht om naar zijn vertellingen over zijn voetreizen te horen, voorzien van mooie beelden. Hij vertelde toen al over zijn plannen voor de volgende wandeltocht naar Fatima in Portugal.

Nu met Pinksteren is hij vertrokken met alleen de nodigste bagage en een flinke wandelstok. Het leuke is dat je hem kunt volgen op zijn wandelreis. Zijn eerste twee dagen zijn al te lezen. Vanuit Erica vertrok hij richting de grens, de Gruppe, zoals hij dat noemt. Hij schrijft op zo’n manier dat het lijkt of je met hem meereist. Hij  laat verwondering zien bij het zien van een mooi vogeltje. Bovendien kan ik het waarderen dat hij af en toe zijn streektaal mee laat spelen. De eerste overnachting was bij zijn zus, net over de grens en daarna was het… avontuur… en heel veel natuur om van te genieten. En wie geïnteresseerd is kan meelezen. Kijk maar eens op:

Op deze pagina kun je het verslag vinden:
Https://www.pindat.com/reisblog/drentse.pelgrim

  Ik heb hem al kunnen strikken voor een lezing eind januari bij ons in de Schepershof.  Dus….