hetty

Jan

Neef Jan is niet meer, tenminste niet in levende lijve. Jan is wel geen bloedeigen neef, maar het voelde altijd alsof hij dat wel was. Hij was een van de twee zonen uit het eerste huwelijk van oom Jaap. Hij trouwde met onze tante Riek en met hem kwamen de beide jongens Henk en Jan in de familie. Ze zijn ook een slag ouder dan wij. Jan kwam graag op de Haar. In oorlogstijd kwamen Henk en Jan lopend langs de spoorlijn, want de kortste weg, naar opoe en opa en mijn ouders op de Haar. Ze kregen dan nog een bord roggemeelse pap. Dat konden die opgroeiende tienerjongens wel gebruiken. Voor mij is het bijzonder want hij had een speciale band met onze vader Hendrik Jan. Hij schuilde samen met hem in een kippenhok een eindje van de Haar af als er weer een razzia op komst was. ’Je hoorde het geritsel van de ratten’, zo vertelde hij eens. Hij heeft bewust de oorlog èn de bevrijding meegemaakt.

Hij weet zeker dat hij de laatste is geweest die Hendrik Jan in leven gezien heeft. Hij was die middag uit school nog bij hem op het bezoekuur in het ziekenhuis geweest. ’s Avonds bleek hij overleden door een longembolie. Jan was er trots op dat hij mijn luier eens verwisseld heeft. Hij had zelf ook al een paar kleine broertjes en was geoefend. Daar heeft Gees vast gemak van gehad toen ze zelf kinderen kregen. Jan bezocht ons ook regelmatig op de Boomgaard. Hij had het goed staan bij onze moeder Coba. Toen ze al heel ziek was kwam hij nog bij haar.

Daarna waren we beiden druk met onze eigen gezinnen, maar de laatste 15 jaren is het contact weer aangehaald. Jan had het toen niet gemakkelijk. Gees overleed onverwacht en later ook een zoon en een kleindochter. Toch heeft hij de laatste jaren nog een goede tijd gehad met Gé, een goede vriendin, waarmee hij veel op pad ging om te bridgen. Tijdens een paar van die bridgetoernooien zocht hij ons een paar keer op, ook eens samen met Gé, en haalden we veel herinneringen op aan de tijd op de Haar. Nog maar twee weken geleden belde hij ons weer eens en hebben we een mooi gesprek gehad. Geen idee dat het de laatste keer zou zijn.

Zijn jongste broer Wim stuurde een aantal prachtige foto’s van Jan door de jaren heen. Wordt gewaardeerd!

Lieve Jan, rust zacht. Ik denk aan je met een glimlach door al die mooie verhalen van je.

Foto: Jan en Gees rechts bovenaan bij het 40 jarig huwelijk van opa en opoe Bijenhof in 1949.

Jan Meer lezen »

Talent

‘Wiskunde is zien jongelui. Wiskunde houdt niet van kletspraatjes’. Dit is een uitspraak van een wiskundeleraar en hoofd van de Ulo in Hattem. Hij schreef het hele bord vol met formules en de oplossingen en als iemand het dan nog niet snapte veegde hij alles uit en begon hetzelfde verhaal nog eens af te steken en op te schrijven met steevast de zin ‘Wiskunde is zien, jongelui’.

Wim was het helemaal met hem eens, maar je moet wel iemand hebben die het je goed leert zien.

Toen hij in Hengelo met de Hogere constructeurscursus bezig was waar ook veel wiskunde aan te pas kwam was hij blij met de twee jonge knullen, medecursisten en beiden Klaas geheten. Het waren MTS-ers en net uit militaire dienst, werkten ze nu ook bij Stork. Ze kwamen één avond in de week bij ons aan de keukentafel samen die wiskunde doornemen.

Aan het eind van het eerste jaar kwamen ze die laatste avond met een krat bier voor de drie mannen en een fles Moselblümchen voor mij aanzetten.

Die avond kroop ik nalachend de trap op. Het leek zo’n onschuldig wijntje…. maar pas op!

Talent Meer lezen »

Over het vogeltje en een goed geheugen…

Nee… ik zou niets kunnen bedenken waar ik heel erg goed in ben. Of ik een goede echtgenote en moeder ben of was, moet je de jongens vragen.

Maar er zijn wel dingen die ik heel leuk vind om te doen en dan kom ik tot het uitsluitsel: aardig.

Ik kon altijd wel aardig: vertellen, werken met kinderen, bloemstukken maken, schilderen, knutselen, spinnen, weven, wandkleden maken, naaien, schrijven, met de hond spelen, fleslammeren in leven houden en fotograferen. Dat laatste gaat niet alleen om goede foto’s qua kwaliteit maar om het verhaal er achter. Ik deed het in elk geval graag maar intussen komt er niet zo veel meer van. De energie wordt minder.

Het scheelt dat ik veel kon delen met anderen op mijn website www.hettysite.nl en facebook. En had ik zelf het verhaal niet compleet dan waren er anderen die het voor me aan kunnen vullen.

Ik heb aan beide kanten van mijn familie neven en nichten met een goed geheugen. Zo weet Johan Aartsen veel te vertellen over de Bijenhofs. Wim Harwig bezit er weer veel leuke foto’s van. Bij de Egginks is het Joop Groot Nuelend die heel veel materiaal heeft met een verhaal. Bij zijn zus Erna wordt een hele verzameling foto’s en herinneringen bij elkaar gehouden. Tante Jo heeft hoewel ze bijna blind was veel kunnen vertellen over de foto’s die bewaard zijn gebleven. Samen met tante Jantje vertelden ze Erna wat ze van een foto wisten en die noteerde het dan.

Ik ben nog steeds heel blij met oom Sjoerd Aartsen die vaak zondags naar de Haar en later de Boomgaard kwam met het gezin. Hij had dan zo’n vierkant zwart boxje bij zich waarmee hij foto’s maakte. ‘Kijk eens naar het vogeltje’, riep hij dan. Nu zijn die foto’s en herinneringen van onschatbare waarde voor me.

Er komt nog één boekje met het leven vroeger van mijn voorouders en mij maar dan in vergelijking met de jeugd die nu opgroeit. Het zal wel net zo gaan als met Gerhard en Rick toen ik over hun jeugd schreef. Beiden zeiden erover: Er stond best veel in wat ik nog niet wist… Dus… worden jullie al nieuwsgierig?

Over het vogeltje en een goed geheugen… Meer lezen »

7 oktober

Het is 7 oktober, nu 3 jaar geleden viel Wim zomaar om. Het is vreemd, de eerste tijd pep je je op. Natuurlijk miste ik hem heel erg, maar ik hield me vast aan de vele mooie en minder mooie belevenissen die onze band versterkten. Vorig jaar was ik op deze dag met Jan en Ria naar België en bezocht net op 7 oktober mijn Vlaamse vriendin José. Zij is jaren geleden ook haar man verloren. Een dag samen met iets extra’s.

Maar nu…? Is 3 jaar na mijn grote verlies nu zo anders? Is het nu net of ik hem echt helemaal kwijt ben? Mijn gevoel bewijst het tegendeel. Ik ben echt niet de enige die hier doorheen moet. Buurvrouw Erna kwam hier op dezelfde manier voor te staan. Gisteren was de uitvaart van haar man. Toen ik samen met Hennie en Pieter haar gingen condoleren herinnerde ze eraan dat Wim op dezelfde plotselinge manier heen ging.

Ik bedenk dat ik aan het Schoolpad genoeg afleiding had. Wat is mijn leven na die tijd toch veranderd. Hier nog een stukje over de zorgen van toen….

Oktober 2018–Ik begin me zorgen te maken over ons gras. Het gras bij de wei, het gras in de kippenren, het is een raar gezicht. Er zijn allemaal gangen net onder het oppervlak. Als je er overheen loopt zak je gewoon een beetje weg. Hele stukken zijn nu verdord, dat heeft ook met de droogte te maken. Alleen mollen kunnen het niet zijn. Af en toe vangt Wim er eentje en heel veel molshopen zijn er niet. Dus ben ik op internet gaan kijken. Ik kom tot de slotsom dat het woelmuizen kunnen zijn, maar waarom er juist het laatste half jaar zoveel gangen bijgekomen zijn. Dan sla je aan het prakkiseren. Wat doen we anders dan een jaar geleden? Ineens bedenk ik dat we vroeger per kip een handjevol gemengd zaad in de ren strooiden. En dan: op is op. De rest vinden de kippen wel in de tuin.

Ergens deze zomer hebben we een grote kippenvoerbak gekocht bij de Welkoop. Die vul je dan en heb je een aantal dagen, misschien wel een week, genoeg, zo dachten we. Ook gemakkelijk voor de oppas als we een paar dagen weg zijn.

Dan zoek ik verder. Woelmuizen en ander ongedierte houden van een beetje slordige tuin met veel dorre bladeren onder de struiken. En dan is het hier een paradijs voor ze, niet alleen voor de egeltjes dus. Overdag zie ik niets wat op ongedierte lijkt. Dan zijn ook de honden buiten. Maar om 7 uur is het donker, de kippen op stok of in de hulstboom en de honden zijn dan meestal binnen. Dan kan alles op de kippenvoerbak aanvallen. Die voerbak is ook aardig snel leeg, vond ik al wel. Zou dat?

Nu begrijp ik onze tantes die zo van een keurig omgespit tuintje hielden zo tussen de planten en struiken. ‘Höldt ‘t ongedierte weg’, ik hoor het tante Gerritje nog zeggen. Nee dat spitten tussen de planten ga ik niet doen, maar die voerbak gaat weg en ik ga weer op de ouderwetse manier voeren. Op is op, geen woelmuis krijgt mijn kippenvoer meer.

7 oktober Meer lezen »

‘Ik vond alles even mooi!’

Het werden acht mooie dagen samen met Rick en  vrienden Jan en Ria. Het was bijzonder om in de boerderij de Bijvanck te mogen logeren. Er zijn twee appartementjes, ruim genoeg voor ons tweeën. Bovendien kwamen Jan en Ria ’s avonds er ook van meegenieten. Het voelde als  De Haar of ook wel de keuken van de Boomgaard heel vroeger. We genoten van het uitzicht op de Lindese molen en namen het feestgedruis voor lief, het was net het Lindese Feest zoals dat al heel lang gevierd wordt. Wat een werk is er verzet door de vele vrijwilligers.

Ik ben nu nog steeds aan het uitrusten want wat hebben we veel gedaan! We gingen vooral voor de tuinen van de Wiersse, maar daarnaast was er toch veel meer te beleven. De bezoekjes aan Ben en Diny, Johan en Joke en Henk en Anneke konden we natuurlijk niet overslaan en was erg gezellig. Jan en Ria zijn intussen al aardig ingeburgerd in onze familie. Natuurlijk bezochten we ook het Vordense kerkhof, even langs de familie. Ik vond ook het museum de Lebbenbrugge  weer erg leuk om te bekijken. Hier was het een vrijwilliger die ons meenam in het verleden van deze streek. Toen ik Rick vroeg wat hij het allermooiste had gevonden van deze vakantiedagen, moest hij even nadenken en toen kwam het: ’Ik vond eigenlijk alles even mooi’.  Het werden acht mooie dagen samen met Rick en  vrienden Jan en Ria. Het was bijzonder om in de boerderij de Bijvanck te mogen logeren. Er zijn twee appartementjes, ruim genoeg voor ons tweeën. Bovendien kwamen Jan en Ria ’s avonds er ook van meegenieten. Het voelde als  De Haar of ook wel de keuken van de Boomgaard heel vroeger. We genoten van het uitzicht op de Lindese molen en namen het feestgedruis voor lief, het was net het Lindese Feest zoals dat al heel lang gevierd wordt. Wat een werk is er verzet door de vele vrijwilligers.

Ik ben nu nog steeds aan het uitrusten want wat hebben we veel gedaan! We gingen vooral voor de tuinen van de Wiersse, maar daarnaast was er toch veel meer te beleven. Ik vond ook  de Lebbenbrugge  weer erg leuk om te bekijken. Ook hier was een vrijwilliger die ons meenam in het verleden van deze streek. Toen ik Rick vroeg wat hij het allermooiste had gevonden van deze vakantiedagen, moest hij even nadenken en toen kwam het: ’Ik vond eigenlijk alles even mooi’.  

‘Ik vond alles even mooi!’ Meer lezen »

Dag 122

Spanje, Cabrejas del Pinar

Dag 122 Fuensauco – Soria 22 km

Om een uurtje of 8 zijn we beiden wakker en na weer een paar bak pruttelkoffie en een bak yoghurt met fruit ga ik weer op pad hogerop de bergen in over gravelpaden …
Ook vandaag loop ik veel door ’t bos en eerst langs agrarisch /boerengebied met weer grote stropakken, lijken wel kastelen.
Onderweg bewaakt een grote witte berghond een kudde schapen en blaft wat maar drijft de kudde van me weg als ik passeer.
Dit soort grote jongens kwam ik ook wel tegen in de Balkan onderweg naar ’t Heilige land.
In ’t bos rust ik weer ff uit op een omgevallen boom en een stuk verderop vind ik weer verassend Erica dopheide.
Ik pluk weer een takje voor aan mijn stok waar Maria niet meer op zit maar nog wel steeds het Jezus van een donker takje gemaakt poppetje uit ’t Maria bedevaart Baneux /België tussen de vele veren en de medaille van de bekende reisheilige Sint Christoffel eronder an mien mooie gaonstok.
Ik ga over en later onder een natuurstenen boogbrug door waarvan t spoor opgegaan is in de wildernis. Ook dat kwam ik vaker voor op mijn pad.
Dan hoog vanuit de berg doemt de oude mooie stad Soria al op waar Cor zich al aan de andere kant bij een groot winkelcentrum bevindt .
Als ik afdaal en net een eerste stap in de stad zet ..en sta te kijken bij een oude kleine begraafplaats van de tempeliers die vroeger ook pelgrims begeleidden en waarvan ik het ’t zelfde kruisteken herken van op mijn ring die ik heb van de tocht naar Jeruzalem… belt me een vreemd nummer en blijkt het infocentrum te zijn die verrassend melden dat net nu precies de schoenen binnen zijn.
Wat geweldig !!! Precies op tijd en ik meld gelijk mijn grote vriend dat ik er net voor siësta tijd heenga, om 2 uur.
Ik zie een postbode op scooter die ze net mogelijk hebben gebracht …Cor is er op fietse net voor mij an en zo nemen we gezamenlijk het pakket in ontvangst … tevens vraag ik nog een stempel voor in mijn boekje van deze plaats.
Ik ben zo blij dat we eerst een biertje bestellen op een luxe terras.
Dan naar de camper die op een daarvoor geschikte parkeerplaats staat.
Ik vind het voor vandaag ook wel best en we halen weer wat te bakken eten en natuurlijk weer een paar Cervezas cq koude biertjes.
In de schoenen zitten weer een paar verassingen van Schutrups ..Jolanda …Hollandse drop en dreuge worst!!
Wat mooi zo’n paar schoenen vol cadeautjes in ’t land van onze Sinterklaas.
Cor wil ook nog 1 nachtje extra bij me blijven en gaat dan richting het zuiden naar andere vrienden.
Dus morgen ook nog voorzien van een bedplek .

Dag 122 Meer lezen »

Dag 123

Spanje, San Leonardo de Yagüe

Dag 123 Soria – Cidones 24,5 km

Rond half acht …acht uur zijn we wakker en gaan eruit en na weer een paar bak pruttelkoffie, een choco broodje en wat yoghurt met fruit ga ik zo rond 9 weer op pad op m’n nieuwe schoenen.
Cor volgt weer over zijn eigen pad en we zien wel weer hoe ’t löp.
Eerst wat industriewerk en de snelweg over en dan weer over landelijk gebied tot ik zo ineens in een prachtig natuurgebied terecht kom wat meer een natuurreservaat lijkt en je in Amerika waant.
Grote rotspartijen zijn hier en oude eiken waarvan ze de toppen gelijk gekapt hebben zodat ze een soort natuurlijke parasol maken voor de koeien en paarden die hier rondlopen.
Cor komt er ook aan en na een korte pauze gaan we beiden een mooie ronde lopen en treffen zo diverse rotstekeningen aan van de eerste mensen die hier leefden.
Via info bordjes zien we poppetjes.. beesten en een zon op de verschillende rotsen.
Weer terug bij de camper nog even een pauze en ik vervolg eerst hetzelfde pad en buig dan weer verder af door de bossen en een mooi gebied.
Bij een klein dorpje pluk ik een dikke tros druiven die soms zomaar ergens hangen.
Nog een stuk verder richting een dorp waar Cor is komt er spontaan een man vanuit zijn huis zo op de vlakte op me af en wil me drinken geven.
Ik drink een koud biertje met hem en zijn vrouw en we brabbelen wat waarvan we de helft wel wat van elkaar snappen.
Ze wensen me een Buen Camino en ik ga verder richting mijn grande Amigo die langs de grote weg staat.
We gaan eerst het dorpje verkennen en vinden via via een bijna vlak plekje naast het Majorgebouw met terras ervoor waarvan de bar dicht is.
Ook mooi naast ons zijn weer een paar leuke zitjes en een waterpunt waar ik me even wat was.
Die waterpunten zie je hier veel. Mooi zulke voorzieningen.
Cor bakt voor ons weer een bult vlees en met wat sla en saus smaakt het weer top.
Na nog weer wat koude biertjes en mooie gesprekken gaan we weer vlak. Morgen is ’t weer gebeurd met de luxe voor mij en gaan we ieder onze eigen weg.

Dag 123 Meer lezen »

Dag 124

Spanje, San Leonardo de Yagüe

Dag 124 Cidones – Cabrenas del pinar 29 km

Tegen 8 sta ik voor het laatst op in Cor z’n huisje op wielen. Na weer lekker een paar bakken pruttelkoffie.. en yoghurt met fruit pak ik mijn spul weer goed in en vul nog wat dingen an in de tasse voor mijn laatste dikke maand van de pelgrimage.
Na een dikke afscheidsknuffel gaan we ieder onze weg… Cor richting zuid en ik eerst meer west.
Ik zit gelijk weer in bebost natuurlijk gebied met veel koeien en ik vind een skelet van een koeienkop die me net even te groot is om mee te nemen..
Hier ook weer van die mooie oude afgetopte eiken….en een paar kleine dorpjes waar niks los is.
Ik loop op een groot meer aan en ervoor pak ik nog een dorpje waar een koffiebar moet zitten. Wederom is hij dicht en als ik een paar oude mensen er naar vraag bieden ze me spontaan koffie aan in hun huis met een paar koekjes.
Ik bedank ze vriendelijk en maak een leuke foto van ons en ga dan op het meer af waar net een paar helikopters water halen met een grote zak aan een touw … er zal wel weer ergens brand zijn….Overal staat ook gemeld dat je geen vuurtje mag maken. BBQ’en kan bij de daarvoor aanwezige grilplekken bij picknickplaatsen … het is hier ook al lang knap warm…. Nu nog steeds dertig graden … en ik hoorde dat het normaal zeker 5 graden minder is in de bergen.
Ik bereik het meer eerst door een heideveld en er is een groot strand. Kleren uit en lekker zwemmen en drogen door de zon en fijn afgekoeld ga ik weer verder over een meer bergachtig gebied. Ik moet klimmen voor de plaats Abeja waar ik een koffie koop bij een tent die bijna sluit. Dan de drukke straat over en opnieuw door bergachtig gebied langs een oude kerk op het volgende dorp aan met grote kasteel ruïnes Cabrejas del pina.
Hier op zoek eerst naar een winkeltje of barretje en vind een soort ouderensoos waar diverse mannen aan het kaarten zijn. Ik bestel me een biertje, tap wat stroom en werk mijn dagboek en blog bij. Dan kom ik er achter dat der toch een klein groente- en vleeswinkeltje is. Een ouder mannetje wijst me de weg. Bij het afrekenen van het biertje maken ze een gebaar dat het van hun is en wederom verast me de Spaanse vriendelijkheid.
In het winkeltje hoor ik van een paar agenten dat er ook nog een klein restaurantje open is, dus daar bestel ik me even later nog een kleine maaltijd.
De jonge man achter de bar vraag ik om hulp voor een plekje maar hij belt tevergeefs wat rond .. tenten is in het plaatsje echter geen probleem dus ik plaats villa Hilleberg mooi op een speelveldje naast een picknicktafel in het dorp.
Nog even een blog tikken en dan wordt het koud en tijd voor in de tent.
Het is bijna volle maan en diverse honden joelen wat rond als ik de ogen sluit.

Dag 124 Meer lezen »

Dag 125

Spanje, Huerta de Rey

Dag 125 Cabrejas del pinar – San Leonardo de Jaque 25,5 km

Ik word een paar keer wakker van de kou en doe wat sokken en zo an… waarna ik er tegen half zeven maar uit ga.
’t Is nog wel donker maar er is voldoende licht van de maan en straat lantaarns.
Een uurtje later loop ik weer bepakt over een gravel natuurpad …de Camino Natural die eerst parallel aan een grote weg gaat en ik geniet van het mooie ochtendlicht aan de horizon. Een oude kerk langs de weg is jammer genoeg weer dicht en ik duik het bos weer in over een lange weg waaronder de spoorlijn zit van de vroegere stoomtrein … in de schaduw zet ik me bij een pauze eerst een bak koffie met mijn gasbrandertje omdat ik voorlopig geen dorp tegenkom.
Een stuk verder lopen weer koeien rond met grote horens en ze kijken me nieuwsgierig aan.
Voor een dorp tref ik een boswachter die uitstapt en een praatje maakt. Hij vraagt of ik hulp moet of hij me naar de plek moet brengen waarvoor ik weer bedank. Hij weet ook te vertellen dat het hier normaal zeker 5 graden kouder is en dit gebied bekend staat als 1 van de koudste bergen van Spanje.
In de plaats Navaleno vraag ik een stempel bij de Mayor… ga naar de bakker en pak een terrasje voor koffie en werk weer mooi mijn dagboek bij.
Dan weer over het gravelpad /oude spoorlijn route …verder door het bos naar de volgende grote plaats waar in de jaren 60 een Hollywood film is opgenomen … er staan diverse borden van aan de kant.
In het centrum ga ik tegenover de dichte kerk eerst een biertje kopen tussen de locals die deze ook zo bestellen via een venster.
Ik wil nog een stukje verder maar als ik de grote plaats bijna uit ben zie ik naast een verpleeghuis een pelgrimsopvang bord aan de wand van het rode kruis gebouw.
Als ik bij het verpleeghuis via de slimme telefoon vraag hoe het werkt met de opvang vertellen ze me dat ik het beste rond 5 bij de kerk kan vragen.
Ik ga mooi even op een bankje zitten en dan komen er mensen spontaan te hulp die op familiebezoek zijn.
Ze bellen voor me en dan komt er een vrijwilliger van ’t rode kruis die ook gaat over de opvang.
Er zijn een paar bedden.. een douche en een kamertje met tv en magnetron voor weer een klein bedrag.
Helemaal mooi!! Ik krijg de sleutel waarna ik me wat bevroren nasi haal voor in de magnetron.
Ik ontmoet nog een jonge man buiten het onderkomen …die het helemaal te gek vind wat ik doe en hij gaat ook een kleine Camino doen.
Na douchen … eten met blikje bier ..en weer een blog zodat ik weer mooi bij ben, maak ik mijn pelgrims bed gereed voor de nacht. Het wordt vast niet koud hier.
Fijn dat dit zo’n Camino land is.

Dag 125 Meer lezen »