hetty

Het was bijzonder om Berdena en nu ook Hank hier in Nederland te hebben. Zonet had ik Erna en ook Berdena nog aan de telefoon. Hun laatste dag. Ze gaan nog even Zutphen in, een prachtig stadje met veel oude elementen. Morgen stappen ze weer op het vliegtuig naar Minneapolis. Heel bijzonder was het aandenken aan Irene dat Hank voor zijn nichtjes meebracht als geschenk van Irene. Ik zag zijn emotie, herken het uit het eerste jaar na het overlijden van Wim toen alles in mij bezig was met het verwerken van ons leven samen, gemis èn dankbaarheid sprak hier ook uit.. Hij liet ons nog een foto van een prachtig schilderij van Irene zien, helemaal zoals ze was.  Ik kon een begin maken met het verwerkingsproces door het boekje ‘Ode aan Wim’ te schrijven met veel herinneringen aan wie hij was.

Hank had een briefje bij het aandenken, een cadeautje van Irene. Nadat ze in 2001 gepensioneerd waren uit het Amerikaanse leger had Irene het haken weer willen oppakken. Als kind had ze dat van haar moeder en oma geleerd, maar ze was het ontwend. Dus begon ze eerst met een dikke haakpen en dikkere draad. Daarna ging ze door. Na het overlijden van Irene vond Hank in een lade een hele hoeveelheid aan deze prachtige gehaakte kleedjes, elk kleedje weer anders. Berdena bracht hem op het idee dat dit prachtige cadeautjes waren van Irene aan de nichtjes en neven in Holland. En zo kregen we allemaal zo’n waardevol gehaakt kleedje.

Hoe bijzonder om onze nicht Berdena weer te zien en nu samen met broer Henri. Zomaar 10 dagen in de Achterhoek, het thuis van de familie Eggink op de Boskamp, dat in 1908 nog persoonlijk ontgonnen is door opa. De bewoner van kasteel de Wildenborch verkocht grote stukken land en opa was er op tijd bij. Herman, de oudste van de 10 kinderen wist al snel dat hij hier als boer geen toekomst zag en deed dat in de VS. Dat lukte hem en veel van zijn nazaten en onze familie heeft in Iowa en Minnesota een goed bestaan opgebouwd. We hadden Berdena al verschillende keren ontmoet, zowel in Nederland als in de VS en samen hebben we mooie trips kunnen maken samen nog met onze mannen Curtis en Wim en natuurlijk ben en Diny..

Het was Berdena’s wens om nog eens terug te komen en toen ze een familie-uitje maakten naar hun huisje aan een meer in Minnesota was Henri er ook bij. Hij verloor nog maar kort geleden zijn vrouw Irene. Zo besloten ze samen om….. gewoon te gaan. De Achterhoekse familie maakt er een feestje van waar ik gisteren ook bij kon zijn, samen met Gerhard. Hoe bijzonder was het ook dat nicht Ineke hier bij kon zijn, intussen 92 jaar oud. Er was veel om bij te praten. Wat mooi om zoveel kleinkinderen van de Groot Nuelend familie hier te zien. Bennie en Erna hadden hun huis voor deze gelegenheid flink ingericht voor de van oorsprong  Egginkjes, zowel groot als klein. Er werd gepraat, de oude film van Cor Jekel bekeken, nog uit 1955.

Het was een bijzondere dag voor iedereen.

Foto: De vier Berendina’s: Erna, Diny, Ineke en Berdena

‘Hoe oud bent u geworden, als ik vragen mag?’ Dat mocht… ‘ik was toen 74… ik kon je oma zijn.’ ‘Mijn oma is jonger, ik denk 66’, antwoordt Janneke. Zij kwam een tijdje bij ons in het appartementje in de schuur aan het Schoolpad wonen. Tja… dan begin je je toch echt oud te voelen. Ach… intussen is Janneke ook al getrouwd en heeft een paar prachtige kinderen.

Waarschijnlijk keek ik vroeger net zo naar mijn ooms en tantes en dat waren er heel wat. Allemaal familie, maar toch zo heel verschillend. Ik zit ze eens stuk voor stuk voor de geest te halen. Moeder Coba zei wel eens: in de familie Eggink zijn er twee soorten, de warme en de uiterlijk wat koelere. Dat betekende niet dat ze minder aardig waren, maar je zag minder emotie. Ik herkende het meteen. Er werd over moeilijke familiezaken gepraat zonder dat je tranen zag. Bij de Bijenhofjes waren ze allemaal wat dat betreft hetzelfde, de warmte straalde er van af èn de emotie, geen twijfel mogelijk. Tante Hermien was de topper wat emoties betrof, gevolgd door mama als goede tweede.

Bij de Eggink familie zag ik die warmte het duidelijks bij Jo, Heintje, Jan en Bram. Maar humor hadden ze allemaal. Toen dit voorjaar als laatste Bram overleed, vertelden de kleinkinderen over hun jeugd met Bram en Betty. Ze vertelden dat ze vaak mee mochten in de Suzuki. Betty en Bram zeiden dan steeds dat ze het knopje op het dashboard zochten. ‘Wat voor knopje dan, Bram?’ ‘O.. dat is het speciale knopje van de vleugels, vliegtuigvleugels. Als ik op dat knopje druk komen die er aan beide kanten uit en gaan we vliegen… hopla de lucht in….’. Spanning en sensatie voor die kinderen. Maar telkens was er iets waardoor het mis ging, ze konden het knopje zo gauw niet vinden of er kwam net verkeer aan, de wind stond verkeerd of er stonden net bomen langs de weg. Zo jammer hè, dat het net niet lukte. Altijd ging het precies op het laatste moment nog mis … Dankbare herinneringen aan een geliefde opa en oma, vonden ze.

En zo heb ik die ook aan al die ooms en tantes, opa’s en opoes en natuurlijk onze moeder en de beide vaders.

Foto: Jo en Heintje

Zo zat ik gisteravond te denken aan al die verjaardagen die ik al mee mocht maken. Van de eersten weet ik niks meer, alleen dat we altijd met bloemen in de tuin de stoel versierden. Dat ging op de Boomgaard ook nog door. De allereerste echte herinnering aan mijn verjaardag was dat ik naast neefje Wim stond en met mijn hand aan het meten was wie het grootste was. Onze beide moeders mama en tante Jo schoten beiden in de lach. ‘Mo-j toch es zeen’.  Ik voelde me betrapt en daardoor weet ik het nog. De eerste jaren kregen Diny en ik allebei nog een cadeautje, de niet jarige een troostcadeautje. Eenmaal op de Boomgaard konden we niet slapen voordat we om 12 uur zowel bij mama en pa als opoe en opa onze cadeautjes hadden.

Met onze eigen kinderen werd er versierd met papieren slingers en ballonnen. Er kwamen speurtochten en muziekfeestjes.  

De latere verjaardagen, vooral aan het Schoolpad was het een volle boel met de familie van weerskanten die onze kant opkwamen. Mooie herinneringen. Dit jaar zie ik een deel van de familie straks in de Achterhoek, compleet met onze neef en nicht uit de VS. Zal mooi zijn om hen terug te zien al is het met weemoed. Curtis, Irene en natuurlijk Wim, en ook neef Wim van die keer op de Haar, zijn er niet persoonlijk meer bij maar zoals Rick me net vertelde: ‘Ze zijn er wel bij hoor’. Zeker in onze gedachten.

Ze hadden me gisteravond even te pakken. Wouter belde om me te feliciteren en ineens hoorde ik een hele groep Lang zal ze leven… of was het nou Happy Birthday zingen? Ik zeg tegen: ’Wouter: ’Wie heb je daar allemaal thuis zitten?’ Bleken ze bij Ben en Diny te zitten samen met de andere neven en nichten, ja ook Berdena en Hank. Binnenkort zal ik ze ook kunnen zien. Fijn!

Foto: De nichtjes… lang geleden

Het is me wat. heb ik een nieuwe I-pad en is alles toch weer anders dan bij mijn oudje. DIe gaf het op, had ook geen schuld meer na 14 jaar. Maar nu kijken of het nog werkt op deze nieuwe. Daar gaat ie dan

Beste Hetty,

Via uw website kwam ik terecht bij het verhaal over Ben van Londen en het schilderij dat hij tijdens de oorlog maakte van de IJssel met het oude Veerhuis bij het Kleine/Oldeneler Veer op de achtergrond.

Mijn vader woont tegenwoordig in het voormalige Veerhuis aan de Kleine Veerweg 27 en viert binnenkort zijn 70ste verjaardag. In mijn zoektocht naar iets bijzonders rondom de geschiedenis van het huis stuitte ik op het verhaal over dit schilderij.

Ik begreep uit uw website dat het schilderij destijds nog in het bezit was van de familie Van der Kolk. Ik ben erg benieuwd of u misschien weet waar het schilderij zich tegenwoordig bevindt, of bij wie binnen de familie ik hierover meer zou kunnen navragen.

Het zou heel bijzonder zijn om het schilderij eens te kunnen bekijken, juist vanwege de band met het huis waar mijn vader woont.

Alvast hartelijk dank voor uw hulp!

Met vriendelijke groet,

Olivier van Swaay

Het volgende stukje stond in die tijd op mijn website: www.hettysite.nl

Het Kleine of Oldeneler Veer

Omstreeks 2012  kwamen de neven en nichten van de familie van der Kolk in Hattem bij elkaar, een soort eerste reünie. Door Henry en Gerrit van der Kolk (beiden helaas overleden) was dit aardige boekje samengesteld. Hier ligt de oorsprong van de familie van der Kolk. De voorouders waren veermannen van het Kleine of Oldeneler Veer tussen Hattem en Zwolle. Ook Wims opa Hendrik van der Kolk is dat een aantal jaren geweest, de eerste drie kinderen werden daar aan de overkant van de IJssel geboren. Tot moeder Willempje heimwee kreeg naar haar Hattemer geboortegrond en familie. Dit schilderij van het Kleine Veer werd tijdens de oorlog geschilderd door Ben van Londen die met zijn woonboot bij het Kleine Veer lag maar waarop brand uitbrak. Ze mochten de schuur van de familie van der Kolk toen gebruiken en dit schilderij maakte schilder Ben van Londen als dank. Ik werd nieuwsgierig naar deze schilder en de zomer erop hebben Wim en ik een uitstapje gemaakt naar Wageningen waar deze Ben van Londen zijn thuisbasis of in zijn geval thuishaven had. Er was toen net een tentoonstelling van zijn werk en ik was nieuwsgierig of dit werk van hem dat het huis van de familie aan het Kleine Veer voorstelde daar ook zou hangen. Het bleek niet het geval. Jammer, maar er hing verder  nog heel veel moois van hem.

Wie o wie ..kan vader van Swaay verrassen om een blik op dit schilderij te mogen werpen?

Het was weer zover. Hadden we net met hulp van buurman Jans de hanenschaar opgeruimd en waren er slechts één jonge haan en 4 kippetjes over…. En toch…  alweer een kip kwijt. Hoezo kwijt…? Ze kon natuurlijk gepakt zijn door een vos, maar ik achtte die kans toen klein. En een gezonde jonge kip ligt ook niet van de een op de andere dag dood in een hoekje. Nee… ik vermoedde dat madammeke weer ergens zat te broeden. Die kippetjes van ons, van het multiculturele soort zal ik ze maar noemen, waren oermoeders.
De haan was niet om aan te horen, meldde Marjan dat weekend nog. Die sliepen in hun camper vlak bij de kippen die ’s morgens vroeg uit de veren waren. Ik had het schorre gekraai ook al wel op afstand gehoord, maar ja… het was nog een jong haantje. Hij zou de baard nog wel in de keel hebben. Verder was het geen puber meer, maar gedroeg zich al wel als een echte sultan in zijn harem.
Wim mopperde natuurlijk al. “Laote wi-j dit hele spul toch oprumen. Dan hale wi-j een paar kippen bi-j een legbatterieë. Hebbe wi-j ok ’s winters eier net als Susan en Frans”.
Susan had haar drie kippen inderdaad bij een legbatterij in de buurt van Haaksbergen gescoord en had ook die winter drie eitjes per dag van Wendy, Barney en Tilly. Nee… geen extra verlichting in hun hok, gewoon zonder mankeren drie eieren per dag. Toen die van ons het lieten afweten in november duurde het tot eind februari voor er weer eitjes geproduceerd werden. Maar ja… Susan vertroetelde het spul wel met gekookte spaghetti in olijfolie. Wanneer ze hun rondje door de tuin hadden gehad lokte ze hen hiermee weer in de ren. Als ze de kippen riep kwamen ze er alle drie klapwiekend aanrennen.
Ach Wim had groot geliek. Maar ik hou toch wel van ons stelletje dat zo puur natuur hier op ons erf rondscharrelde. Stiekem hoopte ik dat de verdwenen kip later met een paar kuikens aan zou komen  zetten. In gedachten hoorde ik Wim al foeteren: ”Dat zölt wel weer allemaole hanen wean.”

Natuurlijk mis ik mijn dierenspul… maar Wim nog heel veel meer… ja ook zijn gemopper…

Ik mis ze… de kippetjes en de haan en alle gedoe er omheen. Aan het Schoolpad hoefden we ons nooit te vervelen, altijd gebeurde er iets onverwachts met de lammeren, pony’s, de katten  of de kippen. En we genoten ervan. Of ik het jammer vind dat het Schoolpad niet meer bestaat, vragen ze me nu. Natuurlijk is het eeuwig zonde dat niemand meer ervan kan genieten zoals wij dat deden. Maar ja… de gemeente heeft andere plannen al is nog niet duidelijk wat…. En ik weet natuurlijk ook dat ik de boel daar niet meer bij kon houden en dat het een zootje zou worden. Maar ik had het zo graag aan een ander gezin gegund. Vooruit… hier nog even onze kippen….altijd wat te beleven…

Kippen! Het zijn net mensen. De haan is zorgzaam voor zijn hennetjes. Hij staat altijd in de buurt als ze lekker onder de struiken aan het krabben zijn. Hij houdt de wacht. Zo kan ik altijd zien waar de hennen zich ophouden als ze tenminste niet net bezig zijn met het leggen van ons dagelijkse eitje. Lange tijd waren de bruine hennen favoriet bij hem maar sinds kort is de enig overgebleven grijzige moeder kloek weer nummer één. Drie weken liepen er steeds drie kloeken bij de drie kuikens. Daarna trokken zich er twee terug. Niet meer nodig vonden ze waarschijnlijk of Hendrik had ze meer nodig. De ene grijzige kloek nam de laatste paar weken van zorg op zich. Dat is nu voorbij. De drie grote kuikens moeten zich zelf redden en dat doen ze. De moeders hebben ze goed opgevoed, bedacht op alle onraad duiken ze steeds weg als ze onraad horen of zien en dat zijn wij ook. Zo gauw ze mij in het vizier krijgen duiken ze weg. En ik ben juist zo benieuwd of het hennetjes of haantjes zijn. Ik denk echt hennetjes. Ik zie nog steeds geen kammetjes verschijnen.

Och arme… nu ze geen oppasmoeder hebben mogen ze niet meer in het hok ’s nachts. Er was één avond een geweldig gekrakeel bij het op stok gaan. Afgelopen nacht bleven ze buiten.

Stelletje pesters zijn het, die hennen, want Hendrik bemoeit zich daar niet mee. Die zet zich gewoon in het midden van het hok op stok. De andere vijf schuiven aan en dulden waarschijnlijk de pubers er niet meer bij op gelijke hoogte…..

Maar…er zijn twee stokken. Misschien helpt het wanneer we één stok wat lager leggen.

Vanmorgen ‘Vierden we het leven van Ko Dekker’, zo stond het mooi op de liturgie in het rouwcentrum het Oeverse bos. Het deed me meer dan ik had gedacht. De verschillende keren dat we hen tegenkwamen waren intussen niet meer te tellen. Vooral de laatste jaren zwommen we alle vier samen in het Aquarena bij het aqua joggen.. totdat Ko ernstig ziek werd. Maar ook vaker op bijzondere momenten hadden we zinvolle gesprekken zoals je dat met sommigen zomaar hebt. Toen we als een van de eerste gezinnen in de Rietlanden kwamen wonen woonden zij ook nog in Zuidbarge en zagen we elkaar regelmatig in de verschillende kerken. Onze jongens zijn zelfs nog bij Ko op catechisatie geweest. Even het bruggetje over en ze waren er. Toen we het huis aan het Schoolpad kochten zijn Ko en Jennie meteen wezen kijken en Ko bekeek het als brandweerman natuurlijk ook vanwege eventueel brandgevaar. Er was wel een rieten dak. Het werd helemaal goedgekeurd door Ko. De plek waar de ketel zat was keurig en op de goede manier afgewerkt. Na het toch plotseling overlijden van hun jongste zoon verhuisden ze korte tijd later naar een mooi appartement in het Centrum van Emmen. Toen wij Mark op vergelijkbare manier moesten missen zijn we die eerste zomer van 2017 samen naar camping de Boomgaard gegaan en bleken ook nu Ko en Jenny echte vrienden. Zij hadden na de eerste weken van het overlijden van hun zoon Bernold besloten om het leven weer op te pakken en waren zo een voorbeeld voor ons. We hielden contact zowel in het zwembad als af en toe een bezoekje. Ook na het overlijden van Wim zochten we elkaar vaker op. Het afscheid was helemaal in de stijl van Ko met een prachtige serie foto’s uit hun leven met kinderen en kleinkinderen. Het Ichtuskoor zong mooi en ds. Rappold gaf op een mooie manier weer hoe het leven van Ko geweest was, jazeker.. ook met een lach en een traan.

Foto: Tja… die hoosbui op camping de Boomgaard was wel even wat!

“Wat zijn jullie geluksvogels”, zegt Frans, onze reisleider. We zijn net aangekomen op Hararufalls Resort ” Panorama”, we mochten een nummer trekken uit de emmer, want deze camping heeft inderdaad mooie en héééle mooie plekken aan het water……Wim trekt 98…..een hele mooie dus.
Het rijden beviel deze dag al wat beter. Wat een prachtig land, wat een natuur! Het is flink voorjaar. De acanthussen overal in het wild staan soms al in bloei. Ook zijn er calla’s, vuurpijlen, abutilons, aronskelken. Vaak planten die je bij ons alleen in tuincentra tegenkomt. We stopten onderweg bij de Pohuehue waterval en in een wandeling van 15 minuten wandelde je er door een subtropisch oerbos naar toe.
Er vliegen hier een klein soort papagaaien met veel kabaal rond.
Ook zien we een paar korhoenders, zomaar aan de kant van de weg.
Er wonen hier veel boeren. Dat zie je al aan de winkels. Ze doen hier gras in grote balen net als bij ons het hooi. Ook zie je merries met veulens in de wei en koeien en kalfjes in alle soorten en maten. En natuurlijk heel veel schapen, veel merinos.
En ……bordercollies!
Dat is wel even wat anders dan Singapore. Het verbaasde me dat ik daar geen hond of kat zag. ” Ah joh, die hebben ze allemaal al op!”, werd gezegd. Singapore heeft geen ruimte voor welk dier dan ook. Ze bouwen alleen in de hoogte en vullen de rest op met prachtig aangelegd openbaar groen.
En nu zitten we samen wat te drinken met een ander stel. Morgen gaan we op excursie! Hoi! We gaan helemaal naar de noordelijkste punt van Nw Zeeland: Cape Reinga.

“Je moet er wel wat voor over hebben!” Om 6 uur liep het mobieltje af, want om kwart over 7 komt de bus al. Deze dag zullen we meer dan 500 km afleggen. De jonge gids/ chauffeur brengt ons via een geweldig stuk oerbos met hééél oude bomen en koffiestop bij het Ancient Kauri Kingdom naar Cape Reinga om de vuurtoren op het allernoordelijkste puntje van Nw Zeeland te aanschouwen.
We zien veel fruitteelt in dit gebied o.a. citrus, kiwi enz. En natuurlijk ook weer veel merinos en koeien: Holstein/Friesien en Jerseys. Ook valt me een zwart vogeltje op hoge poten op. Het blijkt de Pukaki te zijn die alleen hier voorkomt.
We stopten ook nog om hulp de bieden aan een paar drieste Nw Zeelanse jongens die met hun auto op de kop in de bosjes terecht waren gekomen: auto total loss, maar ze kwamen er zelf gelukkig heel uit!
De vuurtoren helemaal in het Noorden bereiken we via een mooie wandeling. Prachtig uitzicht op zee! Hier vlakbij kwam Abel Tasman vroeger aan land en werden 4 van zijn mensen door Maori’s vermoord: de Dodemansbaai….nu Golden Bay! (blijkt toch op het Zuidereiland)
Het toppunt op de terugweg was het sandboarden vanaf de duinen. Eerst sleep je het board mee naar boven en dan zittend of liggend sjezen ze weer naar beneden. Prachtig om te zien.
Een aantal van ons waagden zich er ook aan, maar je snapt al wel…deze moeders niet! Onze jonge chauffeur gaf zelfs een hele show weg, maar die oefent natuurlijk regelmatig!
We reden daarna wel 90 km over strand, door water naar het zuiden! De bus zag er niet uit!
We mochten ook nog even strandjutten en ik heb een paar hele mooie schelpen voor jullie Robin en Eva!
Bij de laatste koffiestop werd de bus weer ontdaan van modder en zeewater en kocht Wim een originele NW Zeelandse hoed.
Een kudde koeien zorgde op de terugweg voor consternatie, want die wilden de wei niet in , alleen maar richting bus, maar het kwam goed!
’s Avonds gezellig een wijntje met een deel van de groep….ja ook met Ben en Riet uit Luttenberg!