Ik was nog een end weg toen ik ergens in de verte een kip te keer hoorde gaan, nog aan het Schoolpad. Het begon net een beetje licht te worden en de kippen waren al wakker. De bruine en de witte sliepen nog steeds samen boven in de hulstboom en kwamen op hun tijd naar beneden. Het was een angstaanjagend gekakel dat na een tijdje in de verte minder hard klonk. Meteen dacht ik: O, o een vos….daar gaat er weer een… misschien zijn alle kippen wel weg straks. Maar als ik naar beneden op onderzoek uit zou gaan was het toch al te laat.
Toen ik weer wegzakte in dromenland en tegen 8 uur de radio aansloeg wist ik het weer. De vos en de kippen. Tegen beter weten in ging ik met de voerbak naar buiten en zag tot mijn grote plezier de bruine kip op de stoep staan wachten. En wat meer… de witte kwam ik ook tegen en even later stond moeder kloek al met het kleine kuiken op de vaste voerplek te wachten. Mijn dag begon in elk geval goed. Dan was het geen vos geweest maar een buizerd die op jacht was. Misschien had die zelfs de aanval al ingezet toen ze nog in de boom zaten. Intussen zaten alle struiken goed in het blad en hadden de kippen genoeg uitwijkplaatsen.
Die middag bekeek ik de kippen en zag dat de witte vier kleine kale plekken op de rug had. Het leek er op dat de buizerd hem daar probeerde te pakken. De bruine kip had ook de schrik te pakken en wilde niet meer in de hulstboom gaan voor de nacht en probeerde haar oude plek op de schutting. Dat viel slecht bij de merel die op deze schutting net haar nest had gebouwd. De merel scheerde hier op net zo lang vlak over het kippenkopje dat de bruine ook eieren voor haar geld koos en zich weer bij de witte in de hulstboom zette.
Foto: geen vos dit keer…
Minder weergeven