hetty

Bijna niet te geloven dat we hier bijna 20 jaar geleden rondliepen. Zo mooi dat we dat konden doen. Het was mijn wens om ooit door Nieuw Zeeland te rijden en Wim ging gemakkelijk overstag. Die hield altijd al van vakantie zo gauw hij vrij had. En net als op onze trips door Schotland had hij hier ook al ruzie met de muggen. Ze moesten hem ook altijd hebben. Nu volg ik op de tv: ‘We zijn er bijna’ en komen er veel herinneringen terug aan de ontmoetingen die we tijdens die reis hadden. Natuurlijk waren die met Ben en Riet de belangrijkste. Dat zijn vrienden voor het leven geworden. Tja… net als Wim zijn zij ook niet meer in levende lijve onder ons maar zeker in mijnhart en gedachten…

4- 12-2007

“Verdikkeme, d’r hef t- er mien toch weer ene te pakken!” Wat een wonder! Wim loopt er weer uitdagend bij: slechts korte broek, hoed en slippers. Ik kijk eens om me heen en zie opvallend veel lange broeken ondanks het warme weer.

We zijn in Queenstown op een drukke stadscamping. We staan mannetje aan mannetje! Gistermiddag ontstond er na aankomst spontaan een niet georganiseerd happy hour onder de dikke bomen met uitzicht op een meer, want bij de caravans was er te weinig plaats of te veel zon!

Het was een relatief korte rit- 120 km, maar wel veel stops, die ons in ons “Tips voor Trips Boek” werden aangeraden.

Puzzle World is leuk. Ecodrome in Zwolle heeft ook van die kijkgrapjes, maar niet zoveel bij elkaar. In het café erbij lag ook op iedere tafel een puzzel om te proberen. Daarna hebben we een poosje op ons gemak naar het sky diven gekeken. Vanuit een vliegtuigje kon je met een ervaren springer een sprong maken. Leuk om te zien.

Even later passeren we de 45e breedtegraad, die bij ons op het Noordelijk Halfrond ergens over Nrd- Frankrijk gaat. Fred en Janny staan ons daar op te wachten en maken een mooie foto van ons bij die dikke steen! Wij zijn vandaag het laatst. Het landschap waar we nu doorheen rijden heeft wat weg van dat achter Revelstoke in Canada. Je zou er ieder moment een stel Indianen verwachten die achter de heuvel vandaan komen! Verderop vullen we onze fruitvoorraad weer aan bij een fruitstalletje. Nu volgt een gebied met veel fruit. We stoppen nog ergens voor een heerlijke cappuccino en een wat uitgebreidere stop bij Arrowtown, een aardig goudstadje. Nee Anda, wij zijn niet met zo’n pannetje in de weer geweest. Riet wel… die heeft wel een potje met een splinter goud. ”Leuk veur de wichter”!

Ik had nog steeds het advies van hovenier Bernd Schulte in mijn achterhoofd van lang geleden: vaste planten hoef je geen extra water te geven, worden ze lui van. Maar toen hadden we deze zomers nog niet. Als ik zo rondkijk in de tuin zie ik dat de rozen het helemaal niet slecht doen, staan er nog redelijk fris bij. De bloemen worden wel minder maar ze verpieteren niet. De rododendrons laten hun blad hangen of krullen ze om, de azalea’s hebben het nog moeilijker. Dus ik ben wel met water in de weer. We hebben voor de waterbakken van de schapen al een heel slangen systeem aangelegd, heeft Mark nog gedeeltelijk ingegraven. Hij kon die slingerende slangen op ons erf niet aanzien en nu hebben we voor de tuin ook wat extra voorzieningen gemaakt.

Ik las toen dat neef Wim in Doetinchem al op de bank in de tuin had geslapen die nacht. Groot gelijk. Het herinnerde mij aan die ene nacht zo’n 20 jaar geleden toen het ook eens zo heet was. We sliepen toen bij de wei op de caravanmatrassen en ons dekbedje er op. De honden lagen aan ons voeteneind en Katja en Bartje, de pony’s gingen onmiddellijk bij het gaas staan kijken. ’s Morgens stonden ze er nog. ‘Dat was de laatste keer’, meldde Wim toen we wakker werden, het dekbed nat van de morgendauw. Jammer, vond ik. Mijn regentonnen zijn allang leeg en nu bewater ik de plantenbakken met water uit de kraan, worden ze ook niet mooier van. Wat er van de vaste planten overblijft? We gaan het zien. Misschien komt er nog een mooie herfst.

2026- Zo verdrietig dat deze neef Wim uit Doetinchempas overleden is. Hij was drie weken jonger dan ik. Ooit op mijn 5e verjaardag stonden we naast elkaar ranja te drinken en ik blijkbaar nieuwsgierig als ik was even wilde weten wie het grootst van ons was en ging met mijn hand over onze beide hoofden. Wim was heel iets groter. Onze moeders Coba en Jo zagen het gebeuren. ‘Mo-j toch es kieken die beiden’. Ik voelde me wat betrapt, daarom herinner ik het , denk ik.

2017–‘Het zijn rotzakken’. Rob en Egbert waren er om de lammeren op te halen en een paar ooien. De oudste lammeren waren intussen al bijna 5 maanden en dan worden ze gespeend, zo heet dat. Omdat ze bijna geslachtsrijp zijn gaan ze bij de moeders weg en krijgen ze een eigen wei. Ooien bij de ooien en rammen bij de rammen. Ik zag nog net het Romanov rammetje onder zijn moeder duiken. Hij wist nog niet dat het de laatste keer zou zijn, zo peinsde ik. We genoten nog even samen met een kop koffie van de hele wei vol leven. En toen werden de vanghekken opgezet en het net uitgerold om de hele kudde er in te drijven. De ooien die hier zouden blijven werden het eerst tegen allerlei eventuele ongemakken behandeld en daarna ging de rest de kar in. Rob en Egbert waren nu klaar om ook even een kop koffie met ons mee te drinken. Ja… die Scottish Blackface zijn de rotzakken, volgens Egbert, ‘niks mee te beginnen, bijna niet te vangen’. Ik had een hard hoofd in hun toekomst. Hier in de wei maakten ze ook wel ruzie en bonkten ze soms met de horens tegen elkaar, maar ja… ik vond ze wel iets hebben. Schotten kunnen bij mij natuurlijk geen kwaad doen.

En zo ben ik weer even terug in de tijd. Het is niet voor te stellen dat het al bijna 20 jaar geleden is. We zitten hier nog op het Noordereiland van Nieuw Zeeland. Ik wist toen niet eens dat hier ook Egginks neergestreken waren anders hadden we ze beslist opgezocht. Ik denk dat we hier aardig in de buurt waren.

Vanavond een duik in de Maoricultuur. We maken een echte Hangi mee, met zang en dans, een begroetingsceremonie, een tocht in het donker langs bijzondere bomen, bronnen, glimwormen enz.
Eduard was door ons aangewezen als Chief en hij werd begroet door de Maori. Hij deed het perfect- hij pakte een takje op en begroette – 2 x neus tegen neus ( hongi) en vertelde dat hij in vrede kwam uit een land helemaal aan het andere eind van onze aardbol.
Het was een geweldige avond met Maori-entertainment. Als laatste optreden lieten de jonge mannen zien hoe ze indruk konden maken op de meisjes…met veel stoer doen, geschreeuw, tong uitsteken en rollende ogen. Ze hoeven voor hun conditie in elk geval niet bij de voetbal.
Bij ons rijden ze rond op opgevoerde scooters of in een sportief autootje! Zelfde effect!
Daarna kregen we de Hangi, een maaltijd die in de grond gaar gestoomd was, opgediend. Erg lekker…kip, lam, zoete aardappelen, mais met rijst … Niks mis mee!
Tenslotte nog de mooie wandeling in het donker met alle geluiden van muziekinstrumenten en zang op de achtergrond. Bij de plek met de glimwormen was het even: “Torches out”
Een echte “secret place”!

Het leven aan de Kuifmees was aangenaam, een leuk buurtje met kinderen in alle leeftijden. Wanneer wij eens mopperden op onze puberjongens als ze weer eens wat uitgehaald hadden, kregen we altijd relativerende opmerkingen terug: ’Ach die jongens… komt goed, prima stel”. Dan dacht ik wel eens: Straks als die van jullie zover zijn ben ik benieuwd of jullie er nog zo over denken. Wanneer we zonder kinderen op vakantie gingen was dat wel een dingetje voor ons, maar dan werd ons door de jongens voorgehouden dat ze het prima zonder ons zouden redden. We belden eens op vanuit Italië en toen ik zei: ‘Ja Gerhard, met mama’, hoorde hij me niet eens. ‘Met wie?’, was zijn antwoord. Ze hadden net een feestje en dat was erg gezellig geweest. Ook hadden ze de zolder opgeruimd en met een grote hark de diverse kledingstukken de beide trappen af naar beneden geharkt. Toen kwamen de buren wel even poolshoogte nemen. Buurvrouw Liesbeth en ook overbuurman Jan kwamen voor overleg. Ze beloofden toen alle zgn. afval in zakken achter het huis te zetten zodat wij konden beoordelen wat echt weg kon. Dat was maar goed ook want Wim z’n donkerblauwe zondagse broek was ook tussen de oude kleding gekomen. Gerhard dacht dat het zijn broek van de Marine was. Ach… lang geleden alweer…Aan de Kuifmees….

Nu wonen Gerhard en Judith er samen al meer dan 30 jaar

Er was één moment op een doordeweekse dag dat we op tijd voor de tv zaten. Nee niet voor het journaal, het nieuws horen of zien we tussendoor wel. Nee, precies om kwart voor 5 stemden we af op SBS6. We waren beiden fan van Escape to the Country, of in het Nederlands: Droomhuis op het Platteland. Het geeft ons een vakantiegevoel en laat ons keer op keer genieten van het Engelse en Schotse platteland. Ze laten een huiszoekend stel 3 verschillende huizen bekijken voor een bepaald budget en dat aan hun eisen zou moeten voldoen. Het laatste huis is altijd een verrassingshuis waar ze zelf nooit aan gedacht zouden hebben.

En zo gingen we met hen mee op reis van Cornwall tot in de Highlands. We beseften dat we geluksvogels zijn dat we de afgelopen 30 jaar zoveel zelf mochten ontdekken van zowel de Britse natuur als de cultuur. Vergeet ook de typische Britse humor niet.

Die weken waren de huizenzoekers hun ideale huis aan het zoeken in Devon of Cornwall, maar ook wel in Sussex, iets dichter bij Londen omdat ze vaak nog afhankelijk zijn van hun werkplek. Ook de streek tussen Engeland en Wales is favoriet en ook daar zijn we vaak geweest. Het zijn soms jonge net beginnende gezinnen die hun kinderen ver van de stad willen laten opgroeien maar ook de ouderen die de rest van hun leven ver van de drukte willen doorbrengen.

En altijd zagen we voor ons bekende streken en haalden we zo herinneringen op. Al konden we zelf op dat moment weinig ontdekken, op deze manier was het heel fijn om mee te genieten van het prachtige Engelse platteland met zijn mooie kastelen, kerken en tuinen. Ik zei dan bv. tegen Wim: ’Wet ie nog wel da-w met Tom en Joan bi-j Chatsworth Castle waren met die ommuurde tuin?’ Wim kon het zich nooit herinneren, die onthield heel andere dingen dan ik. Meer de behulpzaamheid van de Schotten, Engelsen ook trouwens. Eens reden we in de buurt van een distillery in de Highlands een verkeerde weg in en moesten we met caravan en al achteruit. Ik zat met het zweet op de rug, Wim niet. Er werd niet getoeterd of geroepen. De auto’s achter ons bleven gewoon aan de kant staan, armen rustend op het stuur en geduldig wachtend tot Wim zijn auto met caravan achteruit gereden had en we weer op de goede weg zaten. Er werd alleen een duim opgestoken. Zo van: goed gedaan jochie! Zie, deze ervaringen onthield Wim dan weer maar je moest hem niet vragen waar het was. Daar had hij mij weer voor….

Storm is intussen bijna 13,5 en is tot nu toe nooit ziek geweest. Maar ja, ineens maakte hij me eergisteren midden in de nacht wakker. Dan duwt hij met zijn neus tegen de matras en dan is er wel wat. In de tuin kwam er het een en ander los. Ook de volgende morgen hetzelfde. Nu zelfs diarree en overgeven. Toen ik wat bloed zag  nadat er geen poep meer kwam belde ik onze dokter Harrie. Darminfectie, dacht hij, toen ik het een en ander vertelde. Ik zag het somber in. Daar mocht ik die middag komen. Hennie ging gelukkig met me mee want Gerhard  moest naar de tandarts met een afgebroken kies. Fijn dat ik niet alleen hoefde en Hennie is honden gewend.

Harrie keek en luisterde, ook naar zijn ingewanden, gaf twee spuiten en we konden weer naar huis. Hij dacht eigenlijk dat hij iets verkeerds had gegeten. Die ene spuit moet wel een oppeppertje zijn geweest want de levendigheid was meteen weer terug. Toen ook vanmorgen de poep er weer gewoon uitzag was ik weer gerust.. Storm is dan al wel 13,5, maar hij mag nog even door! Met dank aan dokter Harrie èn Hennie

Vanaf 1988 kwamen we al in Engeland en al gauw doorkruisten we heel Groot Brittannië. We waren meteen verknocht aan dit land. Waarom? De vriendelijke en behulpzame mensen, hun humor en de prachtige natuur. In de beginjaren spraken we af: één kasteel, één kerk en één tuin per keer. Zo kwamen dat jaar via Warwick Castle , Stratford upon Avon en Durham Cathedral in Northumberland. We verbleven op een piepklein campinkje bij boer Bill. De ene ster die ze misschien zouden krijgen was voor de kraan, de afvoer van het chemisch toilet en het prachtige landschap. We zouden 1 of 2 nachten blijven, maar het werd een hele week. Boer Bill zei dat hij soon would get his buspass ( 65 worden)! ”And we don’t even have a bus. Ha ha!” In het dichtbij gelegen Otterburn was een Woollen Mill zoals in zoveel andere plaatsen in Noord Engeland en Schotland. En hier ontdekte Wim een onmisbaar hoofddeksel : een regenhoed van een soort waxstof. Daar was hij helemaal content mee. Die hele week droeg hij hem of het regende of niet. We hadden al veel gezien in de omgeving. Zelfs maakten we een tochtje met de boot naar de Farne Islands, het was helemaal geweldig. We zagen puffins en de zeehonden, wat een mooie natuur! We legden even aan op een eilandje om iets te gaan bekijken. Ik waagde me er niet aan want de sternen doken op je hoofd wanneer we langs hun talrijke nesten liepen. Wim trok er zich niks van aan, hij had zijn hoed op. Toen de boot vast kwam te zitten hees de kapitein ons persoonlijk van de ene boot naar een andere kleinere boot. Het was lachen.

Op aanraden van boer Bill maakten we ook nog een autotochtje om het Kielder Water en bezochten daar een Visiters Centre. We liepen richting dat Centre, Wim in vakantie outfit mèt hoed en ik hoor achter me een jongetje tegen zijn moeder zeggen: “Is that a cowboy, mum?” Dat zou je toch zomaar geloven…

Even kwamen de herinneringen terug aan onze mooie tijd in Hengelo met opgroeiende jongens, de buurt en onze vrienden. En dat na het bezoek van Sanny aan mij. Wat hebben we samen veel beleefd toen en ook na die tijd. Ook met Wim haalde ik al herinneringen op, zoals toen:

‘Wet ie nog wel, Wim… an de Marnixstraote… da’w de tuinslange in de dreugmölle hadden ehang’n toe ’t zo heite was’. Nee Wim weet het niet meer. ‘ ’t Zol können’, was z’n tactische antwoord in zulke gevallen. Ons geheugen is selectief en Wims interesses lagen duidelijk bij andere onderwerpen.

Wat hadden de jongens een schik met de vriendjes uit de buurt als de kraan open ging. Ik mocht ook graag even spuiten met de slang. Maar ik had pech als Mark die te pakken kreeg want dan kwam er revanche. Soms hadden we op een zondagmorgen Klaas en Sanny met Ipe en Renny er ook bij. Klaas was ook altijd in voor een geintje. Het eind was dat we allemaal nat waren, bracht in elk geval verkoeling in de warmte.

Op de Boomgaard in de 50 en 60er jaren kwamen we nog niet op dat idee. Ik weet niet meer of we al een douche hadden dat jaar maar toen het eens zo warm was ben ik in de waterbak van de koeien gaan zitten. Dat gaf toen nogal wat hilariteit.

Tegenwoordig zijn er meer mogelijkheden om af te koelen. Zwembaden in alle vormen en maten in iedere tuin. Bij Alle en Anja werd toen hun jongens kleiner waren het begin van de schoolvakantie al gevierd met een plonspartij in hun zwembad dat al opgesteld stond. Nee met dit weer moet je gaan zwemmen.

Zomaar een dagje met Sanny, vriendin van het eerste uur, nou ja de tijd in Hengelo. En vriendschappen die we toen opbouwden zijn gebleven al zien we elkaar minder. Tja… leeftijd hè..

Gisteren had ze een taxi geregeld. Ideaal als je ouder wordt en het reizen lastiger. Ze heeft haar 20 jarige auto weggedaan, een scootmobiel aangeschaft en voor dit soort bezoekjes kan ze gebruik maken van de regio of Valies taxi. De dag bleek te kort om helemaal bij te kunnen praten. Wat hebben we veel met elkaar opgetrokken toen onze en hun kinderen nog op school zaten. Ipe en Gerhard zaten bij elkaar in de klas, beiden schaakfanaten. Onze gezamenlijke vakanties waren bijzonder. Ze lieten ons Oostenrijk en Zwitserland ontdekken. De Gross Glockner en Zuid Oostenrijk. We wandelden met zijn allen over de grens met Italië en overnachtten in een alpenboerderij. We vroegen of ze ons vroeg wilden wekken de volgende morgen, maar “Nicht nötig, sie werden mahl sehen’. De volgende morgen om 5 uur kwamen de geiten met hun rammelende bellen de berg op om gemolken te worden.

Wim en Klaas deden voor elkaar niet onder bij de bergtochten. We hebben wat afgelopen en geklommen, ja ik ook. Soms kwamen Ben en Diny ook in de buurt en deden mee met barbecueën.

Klaas en Sanny hielpen ons mee verhuizen toen we naar Emmen gingen maar onze vakanties samen gingen nog een hele tijd door… tot de jongens en ook Renny niet meer meegingen.

Het was leuk dat het op zaterdag was want nu kwamen Rick en Gerhard ook even bijpraten nu hun tante Sanny er was. Wel jammer dat ik gisteren geen foto’s gemaakt heb. Ik heb ze van ons alleen in vroegere tijden. Nu doen we het met het ophalen van de mooie herinneringen met onze gezinnen. Het was een dag met een gouden randje. Om 8 uur stond de taxi weer voor en Sanny belde tegen 10 uur dat ze veilig thuis was.