hetty

Mooi stelletje. Ze hebben allebei een mooi plekje gevonden, veilig gevoel denk ik….

Wat heb ik kunnen genieten van alle dieren om me heen aan het Schoolpad. De namen bedacht ook op het moment dat ik ze zag. Dit was dus Doortje. Er was ook ruimte genoeg aan het Schoolpad. Hier had ik dus fleslammetje Doortje die de wei in kon om te wennen aan de andere schapen.

Elke dag probeerde ik Doortje een tijdje in de wei te houden bij de andere lammeren. Ze moest toch met haar soortgenoten optrekken straks. Aan de honden was ze intussen gewend en zoals je ziet vond ze de oudste tweeling ook prima speelkameraadjes. Deze vonden haar nog wel een indringer, maar dat zou snel ook wennen.

Ooit noemde ik een van de pups van Scott en Tessa Columbus. Dat was een echte ontdekkingsreiziger. Die was ik altijd kwijt, wist altijd nieuwe plekjes op en buiten ons erf te ontdekken, tot op het land van boer Bloeming. Wat later hadden we haar opvolger: een van de lammeren met dezelfde genen.

‘Hier heb je Jut en Jul’, zei Rob toen hij ze bracht. Dat doet je denken dat het wat sullige lammeren zijn. Integendeel dus. De zwarte had al gauw een kwetsbaar stuk in het gaas ontdekt en de witte kwam er snel achteraan. De weg naar ons huis vinden ze met de ogen dicht en zo stonden ze telkens voor de deur. Het kon niet zo zijn dat ze honger hadden, ze kregen genoeg. Maar zij vonden van niet dus. Het gat in het gaas was gauw gedicht maar de mazen in het gaas bleken net groot genoeg om zich er door te kunnen wurmen. Ze volgden alles wat benen of poten had want daar kwam de melk vandaan, hun instinct vertelde het.

Frank belde toen alweer dat hij in het voorbij fietsen die kleine aapjes alweer buiten de wei zag lopen. Ik had het geprobeerd met het instellen van het schrikdraad, maar dat voelden ze niet, zou wel ergens een draad kapot zijn. De twins zaten daarna al gauw weer in hun hok, konden ze bijslapen. Het duurde even maar toen we wat dikker waren pasten ze niet meer door de openingen van het schapengaas.

Deze twee waren het altijd met elkaar eens, ze kunnen door één deur, zeggen we dan. We woonden nu al 25 jaar bij elkaar in de buurt, hoewel  onze naaste buren aan beide kanten zeker 400 meter bij ons vandaan woonden. Het was haast net zo ver als vroeger van de Boomgaard in Linde naar onze buren, de Lettinks.

We hadden intussen al veel samen meegemaakt. Er werden verjaardagen en jubilea gevierd, van ons en ook van Harm en Wolterdina, de ouders van Jans. Verder kon je Jans altijd wakker maken als je hulp nodig had. Hij vervoerde de onderdelen van onze Finse Kota met tractor en aanhanger. De grote vrachtwagen die het pakket zou brengen kon hier niet bij huis komen. Bij Wildkamp werd het overgeladen op de aanhanger van buurman Jans en samen brachten ze het naar ons toe. Jans verrichtte zelfs het laatste karwei door de schoorsteen op het Finse huisje  te plaatsen. Toen bij hen Doortje 32 moest afkalven en het wat moeizaam leek, hielp ik met trekken bij de bevalling omdat Wim net met zijn enkel in het gips zat.

Eén keer zat ik er naast. Ik had gevraagd aan Jans om mee te gaan Wim ophalen uit het ziekenhuis na zijn gecompliceerde enkelbreuk en de operatie. Ik was bang dat ik hem niet zonder problemen in de auto kon krijgen, hij had immers ook nog een barst in een sleutelbeen. Ik heb Jans nog nooit zo zuur zien kijken. Hij had het niet erg op ziekenhuizen en toen ik voorstelde om mijn vriendin Susan maar te vragen slaakte hij een zucht van verlichting. Wel stond hij bij thuiskomst klaar om Wim heelhuids binnen te krijgen. Dat weer wel.

De laatste jaren bezochten we elke week de oude buurvrouw die nog lang zelfstandig op de boerderij woonde en dat werd gewaardeerd. Nu zijn de beide ouders overleden.

Als Wim verlegen was om een boutje of moertje was het meteen: ’Ik gao effen naor Jans’. En dat is niet alleen om dat moertje. Nee er werd weer bijgepraat. Lief en leed werd doorgenomen… en de rest!

En ook nu is Jans overleden, net als Wim, maar de herinneringen aan wat we meemaakten met die twee is blijvend

Nee, ik kan niet zeggen dat we ons konden vervelen toen aan het Schoolpad. Die keer, intussen 10 jaar geleden, was er enige commotie ontstaan. Voor het donker werd ging ik altijd nog even bij de schapen kijken. Ze waren er allemaal, vier Herdwicks met één lam en de drie Schoonebekers, waarvan een met tweeling.

Het kleine Herdwick lam werd trouwens Luella genoemd.  Ik mocht van Rob namen bedenken die bij een Engels schaap pasten. Ik kon er een hele sleep bedenken: Lizzy, Maggie, Margaret, Joan, Megan, Gwendolyn, Pamela en Luella, Nancy. Rob vond Luella een geweldige naam om mee te beginnen. Dus de moeder wordt Luella en de kleine zou wel Luella 2 worden.

Toen ik nog even goed keek zag ik het zwarte Schoonebeker lam vreemd achter de waterbak staan of… zag ik het goed… misschien stond ze er wel in. Ik ging poolshoogte nemen en ja hoor … midden in de waterbak. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ze was ook kopje onder geweest want ze was van top tot teen nat, gelukkig niet erg koud. Ik deed gauw de deur van de schapenstal open en moeder en kinderen gingen gewoon naar binnen. Gauw een handdoek gehaald en het lam even flink droog gerost in de stal. Intussen was het hekje van de wei opengewaaid en liep de rest van de koppel al buiten op ons erf. Ik liep er snel omheen om ze tegen te houden toen ze langs het keetje en de Finse Kota richting huis wilden, de uitbreker van Rob voorop. Ik kon ze tegenhouden en toen ging het in één streep weer naar de wei, waar Wim ervoor zorgde dat ze niet een andere richting op konden.

De rust was gauw weergekeerd en moeder en tweeling maakten het best. Ze waren wel blij dat de stal nog even open was met het natte weer van die dag. De Herdwicks taalden niet naar de stal maar de Schoonebekers kenden het warme plekje denk ik nog van een jaar eerder.

Foto: Wim bij de pasgeboren tweeling.

Ons huis aan het Schoolpad was vroeger een klein boerenbedoeninkje, een keuterijtje noemde de makelaar het in 1994 toen we het bezichtigden. Toen we er voor het eerst binnenkwamen voelde het meteen of ik thuis kwam. Het is in 1975 van binnen degelijk verbouwd tot woonhuis. Eén kamertje was bij de kamer aangetrokken en de deel en stallen waren woonkeuken en badkamer geworden. En wat boven de hilde was? Ook omgetoverd tot slaapkamer. De hanenbalken zijn in ’t zicht gebleven, alleen op één kamer een beetje verhoogd, anders werd het geheel daar wat te laag.

Een deel van de woonkeuken had een muur van ruwe bakstenen en de vloer bestond uit flagstones zoals die ook wel in de tuin gebruikt worden. En om die ruwe muur gaat het. Ik vond hem eigenlijk wel mooi, maar ja… ruwe muur… ruwe stenen… Zou een wit gestucte muur niet beter staan, lichter, en misschien wat meer betegeling in de keuken, zo dacht ik even…

Die morgen kreeg ik de nieuwe Libelle in handen. En raad eens…? Er was toen een nieuwe mode voor binnenshuis. Een ruwe stenen muur en beton op de vloer ging het helemaal worden! Kleine stenen, grote stenen en als je dat te lastig vond of een te grote ingreep, kon je stenen behang gaan gebruiken, net echt! De voorbeelden die ik zag… och eigenlijk leken die nergens op. Onze eigen stenen muur was zo gek nog niet!

En… wat ik die avond zag op de tv? Niet alleen de binnenhuisarchitectuur ging terug naar vroeger. Ik zag producer Erwin bij ‘Op zoek naar Zorro’? Ik zou zweren dat hij een rode boerenzakdoek gebruikt had om die mooie das van te laten maken. Mama droeg die vaak bij het melken als ze onder de koe zat. Dan werd d’r haar niet vet als ze met haar hoofd tegen de koe leunde. Maar misschien dat de dressmaker van Erwin het voor een Paisleydessin aanzag. En presentator Frits had een das met een Schotse ruit, in bruintinten, dat wel. Ik weet niet of die originele ruiten ook in bruin te verkrijgen zijn. Maar toen wist ik het zeker. We gingen terug naar vroeger… en dan ben je weer helemaal bij de tijd!

Intussen is er niets meer over van zowel de stenen muur, de flagstones als de hanenbalken.

Hoever moet je gaan om je lief te plezieren. Hoever als je hem bij je wilt houden. Op gebied van schoonheid en uiterlijk had Conny, alias Vanessa, er toch alles aan gedaan. Ze zong een prachtig liefdeslied voor haar Hans toen ze trouwden. Ze heeft zich, toen ze dat nodig vond, aan alle kanten laten liften, optrekken en inspuiten, een Botox-boegbeeld waar je u tegen zegt.
Toch ging dit koppel uit elkaar. Hans vond een ander liefje. Toen hij echter een ongelukkige val maakte schijnt Vaness hem nog wel opgevangen te hebben, maar …et nös lag toch onder ’n boom.
Wim was die morgen in de keuken in de weer met de sinaasappelpers en keek over de barplank naar mij. ‘Ik zal zo es een foto van oe maken.’

‘Hoe bedoel ie?’ Ik zat de krant te lezen, we waren net uit bed. ‘Mo-j maor es in de spiegel kieken…haor in pieken alle kanten op… zo’n beugel d’r op um de boel een betjen bi-j mekare te holl’n.. gebit nog niet in… ie-j mossen oezelf es zien zitten’. Hij moest er vreselijk om lachen. Ik niet, want dan zou m’n ingevallen bekkie nog meer opvallen.
‘s Morgen ben ik nog steeds niet op m’n best. Als ik de deur uitga wil ik nog wel eens in de spiegel kijken, maar dat eerste uurtje….?
Maor…. ons nös zat tot het laatst toe nog vaste midden in de boom, want met zien beiden hiele wie-j em strak op de plaatse. Wat mis ik nog steeds dat grappige commentaar van Wim…. en de rest!