hetty

Precies 10 jaar geleden liepen er aan het Schoolpad veertien lammeren in de wei het dichtst bij huis, de fleslammeren van Rob. Zelf had hij er vijf aan de fles gehad, wij zes en toen kwamen er nog twee van een moeder bij die zomaar dood ging. En tot slot kwam er nog een smal ding bij die niet genoeg melk kreeg bij moeder ooi omdat het uier maar half meedeed. Intussen werden ze alleen nog bijgevoerd met lammerenbrok. Dat viel nog niet altijd mee. Wanneer wij de wei in kwamen werden we bestormd want wij betekenden melk en brokken voor ze. Je moest kijken waar je liep want je lag zo plat omdat je over één van de veertien struikelde. Wel een mooi gezicht was het als Wim met de brokken naar de stal liep. Ze bleven strak achter en om hem heen lopen. De kleinsten die ik het langst aan de fles had waren wat minder happig op de brokken, zij zagen mij vooral als de vrouw met de fles en wilden nog wel eens het hek uitschieten om bij mij om de melk komen zeuren. Het blijft een mooi gezicht. De andere ooien met hun lammeren liepen achterin. Regelmatig hoorde ik de kleine Herdwick blèren als die z’n moeder kwijt was. Door het hoge gras kon je hem bijna niet terugvinden. De dag ervoor blèèrde hij wel wat lang en ik was zo gek om poolshoogte te gaan nemen. Natuurlijk had hij toen net z’n moeder teruggevonden. Ik had hem gemakshalve maar Harold genoemd, paste mooi bij het eerste Herdwicklam Luella.

Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Maar… eigenlijk heb ik alles al geschreven wat ik kwijt wilde…..

Toch kreeg ik al een idee aangereikt: Ga toch eens schrijven over de belevenissen uit je jeugd. Die zijn niet te vergelijken met die van de kinderen van nu. Ach… ook dat deed ik al, al was het met een hap en een snap. Misschien iets voor kinderen? In elk geval voor jongeren in deze tijd. Misschien kan ik toch weer iets uit de hoge hoed toveren en uit mijn herinneringen putten. Ze zeggen het toch: wie lang leeft kan veel verhalen? En  er heel wat veranderd in de laatste 80 jaar. De jongere generatie  kan zich weinig voorstellen van een leven zonder mobieltje, tv of fatbike. Ik mocht ook altijd  graag luisteren naar de verhalen van mijn grootouders. De herinneringen schieten door mijn hoofd. Zou ik toch…?

Hoe het begon

Eén van mijn eerste schrijfsels ging over een oppashond, één van de pups van Scott en Kim. De nieuwe baasjes wilden de pup heel graag maar hoe moest dat nou wanneer ze over een maand met de tent op vakantie naar Frankrijk gingen. Die Floris kwam dus gewoon weer bij ons logeren en maakte veel mee. Ik hield voor de vakantiegangers een dagboekje bij. ‘Dagboekje van Floris’. Daarna kwam Bonnie logeren toen Susan een aantal dagen naar haar moeder in Schotland ging. En ook die kreeg  een dagboekje mee met wat foto’s. Daarna volgden de belevenissen van de katten van Mark en Hilda toen zij op vakantie waren. Hilly, de moeder van Hilda, en ik zouden de katten verzorgen. Hilda merkte nog wel even op: ’Je moet niet alleen het voer klaarzetten, maar er wel even bij gaan zitten hoor’. Nou vooruit… dat deed ik. En voor de vakantievierders hield ik bij wat ik zag gebeuren met die twee rakkers. Ik had er dit keer ook collages bij gemaakt. En… het werd gewaardeerd door Mark en Hilda. Toen ik mijn werkstukje eens meenam naar school en aan het eind van een les Nederlands een beetje tijd overhad las ik het voor en liet de collages zien. En wat zag ik? Grijnzende gezichten. Deze 13 jarigen zagen de humor.

Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty en Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt wordt komt er een herdruk van de andere twee. Dus… wie kinderen of kleinkinderen heeft die van dieren houden? Ik ben Beertje, het fleslammetje is heel geschikt voor kleintjes om voor te lezen. En Scotty, de bordercolliepup en poes Moniek kun je voor de kleintjes natuurlijk voorlezen, maar de iets groteren lezen het al helemaal zelf.

Illustratie: Uit het boekje ‘Beertje het fleslammetje’ 

Ik ben fan van Wim Daniels. Hij schreef ooit Dingen voor Daan. Het gaat over de belevenissen van een jongen van een jaar of 15/ 16, over verliefd worden en alles wat er bij komt. Zo grappig geschreven. Ik dacht nog… als je pubers aan het lezen wilt krijgen moet je ze dit laten lezen. Ik las toen al eens een stukje voor aan het eind van een les. En ja hoor de bibliotheek kreeg er klantjes bij… Toen kwam Daniels met het oog op Vaderdag met speciale boekjes op naam. Ik kreeg een idee. En zo kwam het….:

‘Wat is dat veur pakje?’ Wim bracht die keer een klein plat pakje mee vanuit de brievenbus. Het was aan mij geadresseerd. Ik wist wat er in zat en het was niet de bedoeling dat Wim het al zou zien. ‘Och.. gewoon… een boekje.’ ‘Een boekje? Zeker iets zweverigs?’, merkte hij op . Vond hij blijkbaar iets voor mij.’ Maar ik kon hem antwoorden: ’Nee heur, integendeel.’ Toen had hij door dat ik het er verder niet over wil hebben. Misschien met Vaderdag voor de boeg wist hij dat zijn nieuwsgierigheid niet beloond ging worden.

Zondagmorgen was het zover. Hij zat gedoucht en wel achter de kwark met vruchten toen ik hem het pakketje gaf met de opmerking: ’Ie bunt mìèn vader wel niet, maar wel de vader van onze kinder’. Meteen kon er een glimlachje af. Toen hij het boekje uit het pakje schoof zag hij de titel en toen glom hij helemaal. ‘Lang leve Wim’, heet het kleine boekje. Wim Daniëls schreef het, net zoals hij dat ook voor Jan en Kees deed. Alles over Wim, Wimmie, Wimke enz. werd erin beschreven. Eigenlijk dacht ik toen ik de inhoud van het boekje bekeek dat het meer een boekje voor mij was, maar Wim keek er zo van op en begon meteen te lezen. Enig commentaar moest er nog wel komen. ‘t Geet alleen aover Wim en niet aover Willem’. ‘Mis, kiek maor es goed’.

‘Tja… voor mij is hij altijd Wim geweest, al heet hij inderdaad voluit Willem, genoemd naar zijn opoe Willempje van der Kolk- Neuteboom. Bij Stork en later bij Holvrieka was het Willem, anders kwamen ze in de war met Wim Seldenthuis. Ik weet dat hij als klein jongetje in de buurt ook wel Wimmie genoemd werd. Toen we ooit een keer op Koninginnedag in Hattem voor het stadhuis stonden, Wim als volwassen man met Gerhard op de schouders, werd hij zo aangesproken door z’n oude buurvrouw. ‘Och Wimmie, wat mooi dat ik oe hier tegenkom’.

Jan Baptist draagt na jaren graag het stokje over om iets in de Wijkkrant van de Emmerhout te plaatsen over wat er in onze eigen Schepershof allemaal gebeurt. In dit geval vond hij het net iets voor mij. Of het een frisse wind wordt… we gaan het zien.. Die van Jan was behoorlijk levendig zoals de meesten weten. En zo’n eerste keer stel ik me dan maar even voor:

Maar hier ben ik dan: Hetty van der Kolk- Eggink. Je kunt me ook noemen: Een Achterhoekse in Drenthe, want waar je geboren bent zit in je. Ik volgde mijn man zoals dat heet, eerst vanuit zijn geboorteplaats Hattem, via Aalten, Hengelo O en als gezin naar Emmen waar we vanaf 1984 met plezier wonen. Het eerste half jaar  woonden we nog aan de Laan van de Marel omdat ons huis aan de Kuifmees in de Rietlanden nog gebouwd moest worden en bezochten we het vroegere winkelcentrum en de Schepershof al. 

Aanvankelijk waren we een van de eerste gezinnen in de Rietlanden, daarna verhuisden we 10 jaar later naar het Schoolpad bij Bargeroosterveld en waren nu betrokken bij de Voorhof  en later dus de Schepershof. Het boerderijtje aan het Schoolpad bestaat intussen niet meer en verhuisden we in 2023, nog samen met Wim, naar de Torflang in Angelslo. En nu alleen verder zoals dat veel van mijn leeftijd overkomt. Je weet dat het een keer komt maar dan…. En ook dan is het goed om mensen om je heen te hebben. Ik vind die warmte ook nog steeds in de Schepershof.

Ik doe mee met de Expogroep en samen zorgen we dat er steeds nieuwe creativiteit te bewonderen is.  Op dit moment kunt u genieten van de prachtige schilderijen van Dick Nederveen die een prachtige collectie heeft nagelaten, waarvan dit schilderij een bijzondere betekenis heeft: het ontstaan van de industrie in deze omgeving. Deze expo-ruimte wordt door de DCO en meerdere Emmerhout groepen gebruikt. Geniet er vooral van.

Bovendien ben ik al jaren een onderdeel van de werkgroep V en T, Vorming en Toerusting, en worden hier middagen verzorgd over verschillende onderwerpen, interessant voor iedereen. Het is nu zomerreces, maar ik houd jullie op de hoogte.

O… en wat ik zelf graag doe? Na mijn werkzame leven in het onderwijs schilder ik nog steeds en schrijf ik graag over mijn kleine belevenissen die er vooral aan het Schoolpad veel waren. En ja…  ook over wat me verder bezighoudt. Ja… af en toe ook in het Achterhoeks. Goed gaon!

Er was eens een tijd dat Wim nog geen baard had. Hij hield de opkomende baardgroei elke ochtend nauwkeurig in de gaten. Eenmaal bijgewerkt werd het gevolgd door een behandeling met een lekkere after shave.. Irish Moss als ik me goed herinner. In het begin in Hengelo gaf Wim op zaterdag nog autorijles en zijn after shave werd geprezen door menig vrouwelijke leerling.

Toen kwam de bewuste vakantie naar Frankrijk, drie weken naar de Auvergne met Dick en Anda en alle jongens. Dat was de gelegenheid om eens uit te proberen hoe het mèt baard zou zijn. Het zou hem elke ochtend aanzienlijk tijd besparen, zo dacht hij.

Bij Stork had Wim een representatieve functie en ontving de diverse inspecteurs in pak met stropdas. Dat was verplicht. Toen we terug waren uit la douce France bleef de baard. Zijn moeder vond het niks en ook een van de directeuren sprak hem er op aan met de woorden: ‘Die baard gaat er af’. En dat moet je nou nooit tegen Wim zeggen. De baard bleef en is in alle vormen en maten sindsdien voorbij gekomen. Diezelfde directeur vond dat de koperen plaat van een van de oudste stoomketels die Wim als cadeau van dhr Buis van het Stoomwezen had gekregen, op diens kantoor hoorde. Wim vond van niet en hing hem achter zijn eigen bureaustoel op het kantoor van de Pijpenbuigerij bij Stork. Later verhuisde de unieke plaat mee naar Emmen en siert nu onze schoorsteenmantel.

Vooruit nog even een kijkje op het gladde gezicht van Wim, anno 1976. O ja, de after shave is gebleven, zij het van een ander merk.

Bijzonder is het. Zo krijg ik binnen een week mooie contacten met lieve mensen over herinneringen aan Mark. Zo heb ik een heel stel brieven terug die Mark in zijn jeugd aan zijn vriendinnetje schreef die een paar maanden in Australië op familie bezoek was. Het was 1989, beiden 19 jaar. De liefde bleek niet blijvend al merkte ik dat niet aan de brieven. Ontroerend mooi en eerlijk waren die. Ook een brief die ik haar toen schreef gaf ze me terug. Zo had ik een mooie zondagmiddag met dat vriendinnetje van toen. Zo deelden wij samen wat ons bezig hield en houdt. Flitsen van toen bleven voorbijkomen. En zoiets blijft hangen. Het blijft in je gedachten, die tijd van toen. Zo mooi al die vriendschappen van onze jongens en ook de gezellige buurt in de Rietlanden waar wij toen als gezin een van de eerste bewoners waren in 1984.

En dezelfde week kreeg ik een mail over Mark van een jongen die samen met hem gevoetbald heeft bij DZOH. Hij was iets jonger dan Mark en keek geweldig tegen hem op. Hij heeft nu een gezin met 4 kinderen. Dat had Mark ook graag gehad. Soms loopt het leven anders… dan je had gehoopt.

Het is me wat. Even onweer met rare windvlagen en er komt van alles op je af. Buurman Jan kwam waarschuwen. Buurman Luuk pakte meteen aan. Boormachine erbij en zette de boel eerst maar weer vast. De andere plaat van de overkapping was echt kaduuk. In elk geval de eerste echte offerte van een bedrijf in Bargeroosterveld was fors, bleek 3700 euro en dan kwam de BTW er nog overheen. Toen kwam expertisebureau Kakeswaal die door Univé ingeschakeld was. Die klom er even bij, schudde zijn hoofd en vond het buitensporig wat in de offerte stond. Ik moest maar een ander inschakelen.

Ik kreeg de volgende middag bezoek en ons gesprek kwam ‘toevallig’ ook op de kapotte overkapping. De naam Kleinheerenbrink viel, een van hun vrienden. Ik zei:’Kleinheerenbrink?’, zo heette mijn collega aan de RK LTS ook. Het bleek zijn vader te zijn die indertijd timmeren gaf aan de LTS. Zo vader zo zoon, deze zoon Kleinheerenbrink heeft een timmerbedrijf. Ik kreeg zijn tel. nummer en belde hem die avond. Vrijdag kwam hij al langs om poolshoogte te nemen. Een jongere uitvoering van mijn vroegere collega, zelfs zijn stem leek op die van zijn vader. Hij zag ook nog wat mankementen aan het houtwerk en zou dat naast de reparatie aan het dak ook kunnen repareren. Hier heb ik meer vertrouwen in. We zullen zien. Vannacht was ik in mijn dromen weer aan de koffietafel op de LTS tussen de mannen met hun stoere verhalen.

Het wordt nog steeds drukker om het huis en op het erf. Geen wonder, de eerste nesten jonge vogels zijn uitgevlogen. Je moet goed kijken nu. Er zat net een jong roodborstje op een paaltje, maar het oranje borstje is nog heel vaal van kleur. We zaten vanmiddag even bij de wei en daar hoorden en zagen we de jonge roodborstjes die heen en weer vlogen. Normaal huist er één roodborstje voor het huis en ééntje aan de achterkant, alleen in de broedtijd zien we er wel eens twee bij elkaar. Maar nu…? Het stikt van de roodborstjes.

De jonge mezen kun je nog het best onderscheiden, maar alle soorten mussen zijn lastiger net als de zwartkoppen en de zwarte roodstaartjes. Bij de winterkoninkjes kan het niet missen, zij hebben zo’n trots rechtopstaand staartje. Daar kun je gewoon niet omheen. De boomklevertjes hoor ik niet meer, ze zullen ergens anders hun plek hebben gevonden, maar de jonge merels zitten overal rondom onder de struiken te roepen en zullen nog een paar dagen gevoerd worden.

De beide jonge bonte spechten komen nu samen bij de pindakaaspot aan de boom, eentje zit er bovenop en de ander zoals het hoort op het stokje ervoor. Samen gaan ze even later de eik in om op jacht te gaan met hun lange tong tussen de boombast.

Af en toe komt de Vlaamse gaai weer en daaraan ligt het dat de pindakaas in 4 dagen op is. Die lelijke rover zit ook even op het nestkastje aan de boom en probeert of hij er met zijn snavel in kan komen. Kan net niet!.

Ik volg de FB pagina van het Bargerveen en als je ziet wat daar een vogels gespot worden: rode wouw, havik, blauwborst, kiekendief.

Zonet hoorde ik een deur dichtklappen, Queeny kwam overeind en zette haar oren rechtop. Mark? Dat kan niet meer, maar zou de hond het nog begrijpen? Ze wordt oud, ligt het liefst binnen, behalve als er gewaakt moet worden. Dan kan ze nog behoorlijk snelheid maken, maar voor een stok of een bal komt ze niet erg meer in beweging. Queeny is nu 12,5 en zoals Rick het zaterdag opmerkte toen hij haar uitgebreid bekeek: ’Er staat in elk geval iemand op haar te wachten’. Meteen keek hij even naar mij om te zien of het over kwam.

Foto: Wim Harwig

Het is me wel weer genoeg geweest. Had ik al schade aan mijn auto, na die aanrijding 3 weken terug, nu ook aan de overkapping van mijn huis aan de voorkant. Er was afgelopen vrijdag ineens zo’n rare rukwind. Buurman Jan kwam al in paniek aan de deur. Er was al een plaat helemaal dubbel geklapt en een andere klapperde er op los. Ik zag de hele boel al over het dak gaan en de zonnepanelen aan gort kwakken. Nee buurman Jan ging het dak niet op maar buurman Luuk wel. Hij pakte de ladder erbij, de boormachine en schroefde de klapperende plaat weer vast. Daarna de terug geklapte plaat ook weer op de plek en provisorisch vast gezet. Tja… en dan… verzekering gebeld want op internet zat de boel nog in de war bij Mijn Univé. De boel was indertijd wel over gezet na het overlijden van Wim maar op de pc bleef Wim z’n Mijn Univé maar dwarsliggen. Daar heb ik gelukkig Gerhard voor. Die kwam er zelf ook niet uit maar na een telefoontje met Mijn Univé werd het opgelost. De eerste partij die kwam kijken voor de reparatie begon er niet aan. Ik kreeg wel adressen van bedrijven die dit zouden kunnen doen. De tweede was raak en kwam. Hij zou een offerte maken. Ik vroeg nog of het meer dan 250 euro zou worden. Daar moest hij wel om lachen. Nee dat zou wel wat meer worden. De offerte kwam een dag later binnen. Ik meen 3400 euro. Samen met wat foto’s opgestuurd en wacht op de toestemming.

O ja en de auto moest ook zijn APK nog hebben. Nou dat is gelukt, zelfs met de schade die er was. Er moest wel een nieuwe band op. Laten ze nog net eenzelfde 2^e hands goede band hebben liggen. Dus ook weer klaar.

En nu gaat ie maandag voor de reparatie naar Luchjenbroers en ben ik hem een week kwijt. Of ik een leenauto wilde? Ne hoor, ik heb langer nodig om aan een auto te wennen. Maar ze brengen me wel netjes weer naar huis als ik mijn dierbare C4 breng. Dat scheelt….

Surprise, surprise…. De verrassing voor herder Rob is die dag binnen. De vorige middag kwam ik van de kapper en fietste over de Bargerweg op huis aan. Het is intussen precies 10 jaar geleden maar ik mag nog graag aan die mooie tijd met al die lammeren denken. Terwijl ik langs de achterkant van onze wei fietste zag ik ineens een klein lammetje met twee witte oortjes en een wit plekje op z’n kop. Ik was natuurlijk met één sprong naast de fiets. Moeder ooi was er bij en even later zag ik de kleine drinken. Ik was snel thuis en ging met de camera in aanslag en een bakje brokken voor de schapen naar de wei. Toen moeder ook op de brokjes afstoof kwam het lam hevig blatend achter haar aan. Ik kon het daardoor even snel oppakken en constateerde dat Rob er een rammetje bij had. Zomaar een cadeautje midden in de zomer. Meestal houdt Rob niet van zulke late lammeren, maar van een Herdwick maakte het hem niets uit. Een extra bonus.