hetty

Ken je dat? Er was iets uitgevonden waardoor de ruit van de auto springt wanneer je te water raakt met het spul. Jarenlang hebben we rondgereden met zo’n lifehammer voorin de auto en nu blijkt dat je daar de ruiten niet eens mee stuk krijgt. Ik rijd trouwens niet graag langs water, mama vroeger ook al niet. Wanneer we vanaf Linde naar Hattem reden was de kortste weg langs het Apeldoorns kanaal naar Hattem. Dat ging nog want dan reed je aan de ‘goede’ kant van de weg, maar ging je weer terug dan reed je aan de kant van het kanaal. Dan ging ik liever over de gewone straatweg, de autosnelweg was er natuurlijk nog lang niet.

Maar Wim kon zich maar met moeite in mijn angst om te water te raken verplaatsen. We waren nog niet eens verloofd toen hij al begon met adviezen van wat je vooral het eerste moest doen als eenmaal het onvermijdelijke gebeurd was. Eerst lamp aan, dan de auto vol laten lopen….huhuhu. Dan ging de deur gewoon open… en hup zwom je zo naar de kant. Tenminste als ik het goed onthouden heb. Maar ik wist natuurlijk zeker dat ik me verstijfd van angst niet zou kunnen bewegen.

Het toppunt was toen we eens in Bronckhorst de oversteek per pont wilden maken naar Brummen, of misschien was het andersom. De IJssel stond aardig hoog en het stormde wat. Het donkere water van de IJssel gromde ons toe. We reden de pont op en Wim vroeg ineens: ”Wat doe- j noe ‘t eerste a- j in ’t water terechte komt?” Ik wist niet hoe gauw ik de auto uit moest komen.

Het was werkelijk een cadeautje, de drie nieuwe kippen. Daniel zocht een nieuw tehuis voor ze vanwege zijn verhuizing naar een appartementje in de stad met alleen een balkonnetje. En ondanks onze waarschuwing van de natuur met al zijn gevaren rondom ons, mochten wij ze hebben en hadden we nog een gezellig uurtje met deze twee vrienden. De drie dames waren intussen gewend en liepen net als de andere drie lekker rond te struinen. De eigen bruine kip wilde nog wel eens de baas spelen maar de drie bleven als een groepje bij elkaar en leken niet erg onder de indruk. Ze legden ook nog praktisch elke dag een ei. De witte kip van ons werd ook enigszins jaloers toen ze de eieren netjes in het hok legden en ging toen pontificaal op de favoriete plek zitten en legde voor de gelegenheid voor een keer ook haar witte eitje er bij.

Het kleine haantje, een stoer ding, bleef steeds in de buurt van moeder Kloek die niet eens zijn biologische moeder is, slechts een draagmoeder want het ei waaruit hij geboren is kwam van een kip van Anja. Het oerinstinct voelt geen verschil.

Terwijl we die morgen de kerkdienst in de Schepershof op de tv, want coronatijd, volgden kon ik met een oog af en toe een kip zien langs komen. Het was een mooie Pinksterdienst en de Bijbellezingen in de hedendaagse taal spraken me aan, om met ds. Anne van der Meiden te spreken: ‘Ze komt oe achter ‘t vestje’.

Dia zong mooi, Jorinde speelde prachtig en met Tonnis op het orgel zorgden ze voor de muzikale ondersteuning. Net als ooit onze eigen ds van Zorge in een Jeugddienst een hamer uit zijn toga haalde om te laten zien dat je zoals die hamer een werktuig in Gods hand kan zijn, zo had ds Door- Elske Casimir een herinnering aan een Pinksterdienst op een camping in Bakkeveen die ze als kind meemaakte. Daar werden de pluizenbollen van paardenbloemen uitgedeeld die ze mochten rondblazen. Een beeld van uitgezonden worden. Voor de kinderen prachtig, voor de koster achteraf minder. Maar zoiets visueels blijft hangen. Onze Pinksterdag was goed begonnen.

Zo mooi was het toen

Rob was er weer. Hij kwam om zijn schapen met lammeren te controleren en om te weiden. Nu lopen ze weer gezellig vooraan zodat we er beter zicht op hebben als we op de schommelbank zitten. Het gras groeit hard en vooral de kleinsten waren bijna niet te zien in het hoge gras in de achterste wei. Hij heeft een emmer met brokjes aan de arm en de schapen lopen als lammetjes achter hem aan. ‘Zo ben je een echte herder”, zeg ik. Rob lacht.

Het is een mooi stel schapen, van alles wat. Hij heeft ze niet voor niks hier lopen. De een heeft een afwijking aan een poot, een ander weer wat anders. De kleinste ooi heeft twee lammeren maar niet helemaal genoeg melk. Ze groeien dus niet erg hard maar zijn levendig. Hier doen ze het goed en we hebben er oog op, al is het gras op dit moment zo hoog dat je er wel je best voor moet doen.

En ze hebben zeker nog een bijzondere functie: wij mogen er van genieten. Ik vind ze allemaal leuk, elk op zijn eigen manier. Maar de Coburger Fuchs met haar bruine kop is toch mijn favoriet. Die kijkt altijd meteen op als ik bij de wei kom, waarschijnlijk om te zien of ik ook een emmer met lekkers aan de arm heb.

Binnenkort komt stagiair Bean een paar palen verwisselen, want als ze straks de kans krijgen dan weten we het wel. Het gras is altijd groener aan de andere kant van de afrastering van boer Bloeming. Dit keer staan er aardappels op.

Nu ik in gedachten met Barry meereis op zijn bedevaart tocht naar Fatima in Portugal denk ik meteen terug aan onze eigen wandeltochten in Oostenrijk en Zwitserland. Ik zie dat Barry onderweg geniet van alles wat hij tegenkomt, de toevallige ontmoetingen met mensen, de gesprekken en het met aandacht kijken naar de natuur onderweg. Zijn motto is dan ook: Der Weg ist das Ziel

Wij waren met Klaas en Sanny en 5 en soms 6 kinderen, nou ja… jongelui.. onderweg. Klaas en Wim bepaalden het tempo en de rustplekken. De Karawankenweg tussen Oostenrijk en Italië was onze tweedaagse topper. Het tempo was nogal verschillend en terwijl Sanny en ik op ons gemak even frambozen plukten en bloemetjes bewonderden en aten, was de meute mannen al op de volgende rustplek. Wanneer wij er aankwamen waren zij alweer uitgerust en stonden klaar om door te gaan. Ik zie nog Gerhard wat eng op een grote steen staan wiebelen boven op die berg en riep zoiets als: ‘Gerhard pas toch op… straks val je nog naar beneden’. Rick was het blijkbaar een doorn in het oog dat hij en Mark bij ons in een huisje sliepen en Gerhard in het tentenkamp en uitte spontaan: ’Nou.. dan is Gerhard in de hemel…… en kan ik in zijn tent’, kwam er achteraan.

We deden er twee dagen over en overnachtten in een alpenboerderij zonder elektra. De enige verlichting bestond uit een flinke kaars in de kamer die gereserveerd was voor de Bergwacht en nu door Mark en Berend gebruikt werd. Dus vroeg onder de wol. Geen probleem, we waren wel aan rust toe. Toen Klaas aan de bazin vroeg om ons om 6 uur te wekken, lachte ze : Nicht nötig… Sie werden mahl sehen’. En dat merkten we de volgende morgen in alle vroegte toen een kudde geiten al bellend de berg op kwam om te worden gemolken.

En dat komt allemaal weer boven nu ik het dagelijkse reisverslag van Barry lees op weg naar Fatima.

Https://www.pindat.com/reisblog/drentse.pelgrim

Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty, Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt wordt komt er een herdruk van de andere twee. Dus… wie kinderen of kleinkinderen heeft die van dieren houden? Ik ben Beertje, het fleslammetje is heel geschikt voor kleintjes om voor te lezen. En Scotty, de bordercolliepup en poes Moniek kun je voor de kleintjes natuurlijk voorlezen, maar de iets groteren lezen het al helemaal zelf.

 

Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Het schrijven heeft me de laatste jaren erdoor geholpen. Maar… eigenlijk heb ik alles al geschreven wat ik kwijt wilde…..

Eén van mijn eerste schrijfsels ging over een oppashond, één van de pups van Scott en Kim. De nieuwe baasjes wilden de pup heel graag maar hoe moest dat nou wanneer ze over een maand met de tent op vakantie naar Frankrijk gingen? Die kwam dus gewoon weer bij zijn ouders Scott en Kim en ons logeren en maakte veel mee. En daarna kwam Bonnie logeren toen Susan een aantal dagen naar haar moeder in Schotland ging. En ook die kreeg na de logeerpartij  een dagboekje mee en wat foto’s. Daarna volgden de belevenissen van de katten van Mark en Hilda toen zij op vakantie waren. Hilly, de moeder van Hilda, en ik zouden de katten verzorgen. Hilda merkte nog wel even op: ’Je moet niet alleen het voer klaarzetten, maar er ook wel even bij gaan zitten hoor’. Nou vooruit… dat deed ik. En voor de vakantievierders hield ik bij wat ik zag gebeuren met die twee rakkers. Ik had er dit keer ook collages bij gemaakt. En… het werd gewaardeerd door Mark en Hilda. Toen ik mijn werkstukje eens meenam naar school en aan het eind van een les Nederlands een beetje tijd overhad las ik het voor en liet de collages zien. En wat zag ik? Grijnzende gezichten. Deze 13 jarigen zagen de humor.

Toch kreeg ik kort geleden al een idee aangereikt: ‘Ga toch eens schrijven over wat je in je jeugd allemaal beleefde, maar dan voor kinderen’. Ach… daarover schreef ik eigenlijk al, al was het met een hap en een snap. Maar dan nu iets voor kinderen? Misschien kan ik toch weer iets uit de hoge hoed toveren en uit mijn herinneringen putten. Maar… de kinderen van nu kunnen zich weinig voorstellen van een leven zonder mobieltje, tv of fatbike. Ik mocht altijd zelf wel graag luisteren naar de belevenissen van mijn grootouders. De herinneringen schieten door mijn hoofd in de vorm van plaatjes. Ik hoor zelfs de stemmen van opoe en opa er bij. Zou ik toch…?

Ik had er nog niet bij stil gestaan  dat ook het gesprek in Ander Nieuws van opa Eggink met Trudy Klein uit 1973 ook vrij gegeven is net als de vele andere programma’s. Het gesprek is  nog maar kort voor zijn overlijden op 95 jarige leeftijd opgenomen.

Vanavond kreeg ik een mail van Harry Bruger die dat al uitgezocht had. In zo’n programma Ander Nieuws werden drie mensen geïnterviewd die alle drie in hun leven  met geloven en godsdienst bezig zijn. Vanaf 13.38 minuten is het interview met opa Johan Eggink te zien. Dit keer zonder vertaling. Tijdens de uitzending in 1973 werd er ondertiteld wat voor mensen uit andere delen van het land wel handig was.

https://schatkamer.beeldengeluid.nl/serie/2101608030022062231/ander-nieuws/aflevering/2101608060046943931

Ik herinnerde hem als een rustige jongen, deze Barry Gepken. Ooit, zo’n 40 jaar geleden gaf ik Nederlands aan zijn klas op  R.K. L.t.s. De Zuidoosthoek, een paar jaar voor de fusie. Sinds die tijd gingen de verschillende R.K scholen verder als Carmelcollege. Hij viel niet op in die tijd. Maar later las ik af en toe in de verschillende bladen over zijn acties o.a. met die grote olifant waarmee hij de aandacht wilde vestigen op de Paasvuren op Erica en omgeving. Hij ontwikkelde zich op verschillende gebieden en hij kreeg een drang om op pad te gaan. En wat doe je dan als katholieke jongen? Het werd een wandeltocht naar Rome en later naar Jeruzalem, na eerst door de pastoor ingezegend te zijn. Afgelopen januari hadden wij van onze Chr. Vrouwengroep Hedera het voorrecht om naar zijn vertellingen over zijn voetreizen te horen, voorzien van mooie beelden. Hij vertelde toen al over zijn plannen voor de volgende wandeltocht naar Fatima in Portugal.

Nu met Pinksteren is hij vertrokken met alleen de nodigste bagage en een flinke wandelstok. Het leuke is dat je hem kunt volgen op zijn wandelreis. Zijn eerste twee dagen zijn al te lezen. Vanuit Erica vertrok hij richting de grens, de Gruppe, zoals hij dat noemt. Hij schrijft op zo’n manier dat het lijkt of je met hem meereist. Hij  laat verwondering zien bij het zien van een mooi vogeltje. Bovendien kan ik het waarderen dat hij af en toe zijn streektaal mee laat spelen. De eerste overnachting was bij zijn zus, net over de grens en daarna was het… avontuur… en heel veel natuur om van te genieten. En wie geïnteresseerd is kan meelezen. Kijk maar eens op:

Op deze pagina kun je het verslag vinden:
Https://www.pindat.com/reisblog/drentse.pelgrim

  Ik heb hem al kunnen strikken voor een lezing eind januari bij ons in de Schepershof.  Dus….

Ik kom een gevecht nog aan het Schoolpad tegen uit 2014-

Ik ben niet de enige in dit huis die een gevecht te voeren heeft. Zoals ik me druk maakte om het zevenblad onder controle te krijgen, was Wim bezig met de ontvangst van het tv signaal van de schotelantenne. Nee wij hadden geen kabel, te ver van de bewoonde wereld waarschijnlijk… kan niet uit. Na de hoge voormalige wijkantenne van de Emmerhout gingen we al snel over op een schotel. Die oude wijkantenne stond er nog steeds als een relikwie uit vroeger tijden. Wim nam zich een abonnement op Canal digital om zijn favoriete sporten te kunnen ontvangen. Voor de momenten dat sport me te veel werd en er een ander interessant iets is op de tv trok ik me terug in de keuken. Daar hadden we een kleine tv met digitenne mèt buitenantenne. Werkt perfect. En wat zo leuk was. Ik kan er de BBC op ontvangen voor allerlei programma’s over wonen op het platteland.

Maar die keer had Wim een probleem. Het beeld viel steeds weg, zomaar en dan was het er weer even en floeps… weer weg. Ergerlijk vond hij. Van alles had hij geprobeerd… beetje draaien aan de schotel, kijken of de witte roos er niet voor hing, nog wat schuiven. Ik moest dan binnen gaan staan, vlak voor het raam, en aanwijzen of er wèl of géén beeld was. Meestal was het een vlakke beweging met beide handen voor géén en duimen op voor wèl beeld. Zie je het voor je? Toen werd er begonnen met het verwijderen van takken van de bomen bij de wei, blijkbaar niet de goede. Tot ik vanaf de wei komend zag dat de schotel anders stond dan daarvoor. Dus weer iets gedraaid. Toen bleken er andere takken met de nu volgroeide bladeren binnen de satelliet -ontvangst te wapperen. Dus… regen of geen regen… die moesten er ook af. En toen… eindelijk een perfect beeldje. Wim trok zich terug op zijn vaste plek en genoot van een potje voetbal. Het was hem gegund.

Ach… onze Dirk toen

Dirk kwam met opgestreken staart op ons af. Hij keek wat verongelijkt. Zijn we zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hadden anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de dag leek het of we wat goed te maken hadden. Hij was binnen en bleef binnen, zo leek het. Dirk wilde graag zijn vlees uit het kuipje, hij wilde ook op schoot. Dan wou hij weer naar buiten. Het was maar even of hij stond weer voor het raam met opgeheven pootje. Toen het half 12 was en wij naar boven gingen, besloot hij op het allerlaatste moment toch voor buiten…. waar de muisjes zijn…

De volgende morgen werden we wakker van Dirk die met een zwieper vanaf het dak door het Velux raam naar binnen sprong. Het was voor het eerst. Het zag er naar uit dat hij het zekere voor het onzekere nam. Dirk regelt zijn eigen leventje wel.

Net weer thuis vanuit de Schepershof, lag Dirk languit op een schapenvachtje op de bank. En wij? We gingen aan het brood van bakker van Asselt, de zoon van Piet. Hij komt trouw elke dag door de week naar camping de Boomgaard met veel lekkers. Precies om kwart over 8 om daarna de volgende campings af te gaan. Het smaakte vertrouwd.

Waar is de tijd gebleven. Vroeger kwam Piets broer Geert met de bakkersfiets langs de boerderijen in Linde. ‘Geert van de bakker’ had een grote rieten mand voorop de fiets en bij sneeuw en gladheid ook nog een soort ijzers onder de schoenen.

De bakkerij is allang verhuisd naar het dorp Vorden en het huis, annex bakkerij, kruidenierswinkel en café is een tijdlang omgetoverd geweest tot Praothuus waar je lekker kon eten of uitrusten bij een kop koffie met wat lekkers. Ook dat is alweer verleden tijd.