hetty

Tijdens Wims behandeling en herstel van de Non Hodgkin, begin 2019, sliep hij ’s nachts in de voorkamer en ik in het kleine kamertje ernaast. En ook toen hadden we fleslammetjes. Eerst moesten ze altijd een paar dagen in het nest in de keuken. Wim zag toen het gemekker al voor zich….vooral ’s nachts….

Ik had er tegen op gezien, deze 6 maart vol herinneringen. Toch begon de overgang naar deze datum op een leuke manier. Rob kwam met een tweeling lammeren aan, zwakke moeder. En het nest stond al klaar.’

‘Je zult dit jaar wel geen schapen willen’, had Rob een tijdje daarvoor gemaild. ‘Je hebt andere dingen aan je hoofd, denk ik’. ‘Maar juist daarom zijn we deze zomer veel in en om het huis, Rob. Als we op de schommelbank bij de wei zitten willen we toch schapen zien!’. ‘Maar fleslammeren wil je nu zeker niet?’ ‘Natuurlijk wel Rob’

En zo kwam het dat Jut en Jul, zoals Rob ze noemde, hier die avond al in het nest naast de open haard zaten. De melk ging er grif in. Het enige probleem, vond Wim, was dat hij op drie meter afstand sliep. Daarom probeerde hij toch maar weer eens om zich bij mij in het door buurman Alle nog getimmerde bed te hijsen.

Maar Jut en Jul hielden zich gedeisd en halverwege de nacht verkaste Wim toch weer naar zijn eigen superbedje. De tweeling gedroeg zich perfect en bovendien stond vanmorgen onze tuinhulp voor de deur. Hij had voor morgen afgesproken maar had zich blijkbaar een dag vergist met het afspreken. Zo werd de tuin weer opgeknapt zodat we straks als het weer voorjaar wordt van een opgeruimde tuin kunnen genieten.

‘Weet ie waor wi-j disse wekke hen bunt ewest?’ Diny keek me vragend aan en gaf meteen als antwoord: ’De beentjes van St Hildegard… en dat was de moeite weerd… is ok iets veur jullie’. Het was hier z’n 6 jaar geleden. We hadden er al aan gedacht en nu Wim weer redelijk mobiel is kan dat wel weer eens.

‘Helemaol uutverkocht, volle bak’, voegde ze er aan toe.

Zou dat? Tot nu toe zijn de films die we bezochten lang niet bezet. Voor alle zekerheid zocht ik op de site van ons Kinopolis en besprak een paar plaatsen die ook voor Wim goed bereikbaar waren: Cosy seats op de 8e rij. Ik was benieuwd hoe cosy die gisteravond zouden zijn. Inderdaad mooie plaatsen met aan beide kanten een extra tafeltje zodat je meer ruimte had en daardoor meer privacy.

Diny had niets teveel gezegd. We genoten van Herman Finkers en Johanna ter Steege en natuurlijk van het Twents. Voor de niet streektaalspreker was het ondertiteld. Inderdaad was het nu ook volle bak, is toch gezelliger.

Het verhaal was ook bijzonder, echt Finkers met onverwachte leuke wendingen. Zelfs een van onze lievelingsplekken aan de Rijn kwam voorbij: de rots van de Loreley met beeld en al. Zo’n avond? Het smaakte naar meer….

Deze eerste maanden van het jaar zijn nu wat lastiger dan vroeger. Toen vierden we de feestelijke dagen en herdachten de verjaardagen van onze voorouders. Zo begonnen we op 12 januari met Wims verjaardag. Op 2 februari was het de verjaardag van Mark, 8 februari was het de geboortedag van Opa Eggink uit Barchem, de 21e februari de verjaardag van opa Bijenhof, nu werd het intussen ook de trouwdag van Gerhard en Judith.

En dan 3 maart onze trouwdag die veel mooie herinneringen oproept, jazeker nog steeds. Of juist! Op 5 maart herdenken we onze moeder en denken we met veel liefde aan haar.

6 maart is het dieptepunt, de dag dat Mark overleed nu 9 jaar geleden. Dit gaat nooit wennen. Het lijkt wel of het verdriet steeds heftiger wordt. Het is altijd fijn om met anderen over hem te praten, over wie hij was en voor anderen geweest is. En dat gebeurt nog steeds.

En Rick is daar een voorbeeld van. Hij is van de data en elke avond tegen half 8 belt hij nog steeds na het overlijden van Wim en praten we de dag door en ja zeker altijd ook even over hen die vanaf dat bankje boven op ons neerkijken. En daarna is het voorjaar en ziet alles er mooier uit.

Gerhard en Judith zijn mijn steun in de praktische dingen die gebeuren moeten, Rick de spirituele kant èn het bijhouden van de werkjes in de tuin. En ik mag niet vergeten dat er om me heen ook veel hulp is op het juiste moment.

Foto: 10 jaar geleden… aan het Schoolpad

Wat een verrassing ook nu weer op de Expowand in de Schepershof. We mogen de komende maanden genieten van de tekeningen en schilderijen in acryl, aquarel en olieverf van Emma van Esch. Ze houdt van tekenen en schilderen, ze vindt het rustgevend. Ze noemt haar stijl semi-realistisch. Ook heeft ze al verscheidene cursussen gevolgd om verschillende technieken aan te leren.

Om de expositie compleet te maken hebben de schilders van de Sprokkel voor een mooie aanvulling gezorgd.

Van links naar rechts zien jullie Emma’s:

1- Warrior Cats

2- Not lonely any more

3- Rozen

4- Lily pads en

5- Free- zie afbeelding

Hierna twee wanden met mooie schilderijen met veel natuur van de schilders van de Sprokkel.

En daarna rechts Emma’s:

6- Boom

7- Paddenstoelen en

8- De brug- geïnspireerd door de Franse impressionist Claude Monet.

Dus… ben je even in de buurt van de Schepershof in de Emmerhout. Kom gerust even aan. De kerk is vaak open omdat het ook gebruikt wordt als buurtcentrum

Meer weten over een van Emma’s schilderijen? Vragen mag!

De cover is klaar, voor en achterkant. Vanaf de Olijfberg zicht op Jeruzalem. Dit is meteen een herinnering aan onze mooie reis door Israël in 2012.

Toen ik dacht dat ik alle onderwerpen rond mijn leven al eens opgeschreven had , mijn leven vroeger, met Wim, met de jongens èn zelfs met de dieren die ik graag om me heen had, was er toch iets waar ik het alleen terloops over had. Ik had het er over met onze predikant Nielspeter. En die gaf de aftrap. ‘Ga nu ook maar eens schrijven over je geloofsleven!’ Wordt het nu tijd om dat ook hier een plekje te geven? Het christelijk geloven in al haar facetten rond mijn jeugd, de verschillen in opvatting, mijn gezin met Wim en de kinderen, mijn vrienden en vriendinnen en ook degenen die het liever niet over geloven of kerk wilden hebben. Door verschillende invloeden om mij heen ontwikkelde het zich vanzelf.

Wat is er van mijn kinderlijk geloof is overgebleven? Ik vond dat mijn geloof vrij sterk was… dacht ik. Of is dat toch veranderd gedurende al die jaren? Zeker de afgelopen 12 jaren waren niet gemakkelijk. Wat deed dat met mij? Zou ik toch?

En… ik nam de aftrap. Dit is het geworden…. Binnenkort wordt dit boekje gedrukt. Mijn grote hulp hierbij wat uitvoering betreft is Peter Koers die al jaren in een drukkerij in Duitsland werkte. En ook nu maakte hij er een mooi geheel van. En natuurlijk dank ik hierbij ook de mensen om me heen die in dit zoeken en onderzoeken een rol speelden. Velen zijn al niet meer onder ons maar ook nu blijkt dat de steun die een mens nodig heeft ook zomaar om ons heen aanwezig is. Beginnen jullie al een beetje nieuwsgierig te worden?

Mocht je interesse hebben. Meld het gewoon. Ik laat er een aantal drukken voor geïnteresseerden èn voor mezelf. Want ook deze zoektocht heeft me goed gedaan… De reis van een ziel. Reis je met me mee?

Er was één ding dat ik zeker wist toen we het boerderijtje aan het Schoolpad kochten in 1994: Er hoorden hier schapen bij. En die kwamen er. We kregen hulp van Frans Kollmer die hier vroeger een paar schapen had lopen. Toch hadden we nog heel wat bij te leren:

‘Je moet hem wel warm houden’, hield dokter Harrie, de veearts, me voor na een zware bevalling van een van onze vroegere Texelaars. Het lam was wonder boven wonder in leven gebleven dankzij de hartmassage en mond op bek beademing van onze vasthoudende dierenarts. We hadden nog niet zo lang schapen en ook nog geen warme lamp. Die nacht hielden moeder ooi en ik met een dikke deken het lam warm. De warme lamp werd ogenblikkelijk aangeschaft en heeft vaak dienst gedaan. Dokter Harrie leerde ons de beginselen van het af lammeren . ‘Je houdt eerst moeder en lam een dag apart in een hokje zodat ze aan elkaar kunnen wennen’, was de tweede les. ’s Avonds om half 10 gingen Wim en ik altijd nog even de stal in om te kijken of alles goed ging met moeders en hun lammeren. Heel tevreden knabbelden de ooien aan het hooi en de kleintjes lagen lekker warm bij elkaar of bij hun moeder.

Daar moest ik vanmorgen aan denken toen ik in paniek naar de stal snelde. Ik had alleen het rammetje bij de moeder en de andere ooien zien lopen. Ik miste het kleine donkere ooitje. Gisteren had ik nog met Rob gemaild over de kou en de nattigheid voor die kleintjes. Maar Rob stelde me toen gerust. Als de lammeren de eerste dag overleven gaat het goed met de Schoonebekers, dit oude oerras. Niks aan doen.

Maar nu wist ik niet hoe gauw ik bij de stal moest komen en wist zeker dat er een dood lam zou liggen. Wat schetst mijn verbazing… en opluchting. De kleine stond net in de benen, keek me nieuwsgierig aan en leek zo levendig als wat. Ik kon het niet laten. Ik pakte de kleine met een vlugge beweging en met het lekker warme lam in mijn armen liep ik 100 meter verderop naar de moeder en de andere ooien. Opgelucht zag ik hoe moeder en kinderen verder liepen en even later doken beide lammeren onder de moeder voor hun volgende portie melk.

foto: de texelaar ooi met haar twee witte lammeren.