hetty

Jan Baptist draagt na jaren graag het stokje over om iets in de Wijkkrant van de Emmerhout te plaatsen over wat er in onze eigen Schepershof allemaal gebeurt. In dit geval vond hij het net iets voor mij. Of het een frisse wind wordt… we gaan het zien.. Die van Jan was behoorlijk levendig zoals de meesten weten. En zo’n eerste keer stel ik me dan maar even voor:

Maar hier ben ik dan: Hetty van der Kolk- Eggink. Je kunt me ook noemen: Een Achterhoekse in Drenthe, want waar je geboren bent zit in je. Ik volgde mijn man zoals dat heet, eerst vanuit zijn geboorteplaats Hattem, via Aalten, Hengelo O en als gezin naar Emmen waar we vanaf 1984 met plezier wonen. Het eerste half jaar  woonden we nog aan de Laan van de Marel omdat ons huis aan de Kuifmees in de Rietlanden nog gebouwd moest worden en bezochten we het vroegere winkelcentrum en de Schepershof al. 

Aanvankelijk waren we een van de eerste gezinnen in de Rietlanden, daarna verhuisden we 10 jaar later naar het Schoolpad bij Bargeroosterveld en waren nu betrokken bij de Voorhof  en later dus de Schepershof. Het boerderijtje aan het Schoolpad bestaat intussen niet meer en verhuisden we in 2023, nog samen met Wim, naar de Torflang in Angelslo. En nu alleen verder zoals dat veel van mijn leeftijd overkomt. Je weet dat het een keer komt maar dan…. En ook dan is het goed om mensen om je heen te hebben. Ik vind die warmte ook nog steeds in de Schepershof.

Ik doe mee met de Expogroep en samen zorgen we dat er steeds nieuwe creativiteit te bewonderen is.  Op dit moment kunt u genieten van de prachtige schilderijen van Dick Nederveen die een prachtige collectie heeft nagelaten, waarvan dit schilderij een bijzondere betekenis heeft: het ontstaan van de industrie in deze omgeving. Deze expo-ruimte wordt door de DCO en meerdere Emmerhout groepen gebruikt. Geniet er vooral van.

Bovendien ben ik al jaren een onderdeel van de werkgroep V en T, Vorming en Toerusting, en worden hier middagen verzorgd over verschillende onderwerpen, interessant voor iedereen. Het is nu zomerreces, maar ik houd jullie op de hoogte.

O… en wat ik zelf graag doe? Na mijn werkzame leven in het onderwijs schilder ik nog steeds en schrijf ik graag over mijn kleine belevenissen die er vooral aan het Schoolpad veel waren. En ja…  ook over wat me verder bezighoudt. Ja… af en toe ook in het Achterhoeks. Goed gaon!

Er was eens een tijd dat Wim nog geen baard had. Hij hield de opkomende baardgroei elke ochtend nauwkeurig in de gaten. Eenmaal bijgewerkt werd het gevolgd door een behandeling met een lekkere after shave.. Irish Moss als ik me goed herinner. In het begin in Hengelo gaf Wim op zaterdag nog autorijles en zijn after shave werd geprezen door menig vrouwelijke leerling.

Toen kwam de bewuste vakantie naar Frankrijk, drie weken naar de Auvergne met Dick en Anda en alle jongens. Dat was de gelegenheid om eens uit te proberen hoe het mèt baard zou zijn. Het zou hem elke ochtend aanzienlijk tijd besparen, zo dacht hij.

Bij Stork had Wim een representatieve functie en ontving de diverse inspecteurs in pak met stropdas. Dat was verplicht. Toen we terug waren uit la douce France bleef de baard. Zijn moeder vond het niks en ook een van de directeuren sprak hem er op aan met de woorden: ‘Die baard gaat er af’. En dat moet je nou nooit tegen Wim zeggen. De baard bleef en is in alle vormen en maten sindsdien voorbij gekomen. Diezelfde directeur vond dat de koperen plaat van een van de oudste stoomketels die Wim als cadeau van dhr Buis van het Stoomwezen had gekregen, op diens kantoor hoorde. Wim vond van niet en hing hem achter zijn eigen bureaustoel op het kantoor van de Pijpenbuigerij bij Stork. Later verhuisde de unieke plaat mee naar Emmen en siert nu onze schoorsteenmantel.

Vooruit nog even een kijkje op het gladde gezicht van Wim, anno 1976. O ja, de after shave is gebleven, zij het van een ander merk.

Bijzonder is het. Zo krijg ik binnen een week mooie contacten met lieve mensen over herinneringen aan Mark. Zo heb ik een heel stel brieven terug die Mark in zijn jeugd aan zijn vriendinnetje schreef die een paar maanden in Australië op familie bezoek was. Het was 1989, beiden 19 jaar. De liefde bleek niet blijvend al merkte ik dat niet aan de brieven. Ontroerend mooi en eerlijk waren die. Ook een brief die ik haar toen schreef gaf ze me terug. Zo had ik een mooie zondagmiddag met dat vriendinnetje van toen. Zo deelden wij samen wat ons bezig hield en houdt. Flitsen van toen bleven voorbijkomen. En zoiets blijft hangen. Het blijft in je gedachten, die tijd van toen. Zo mooi al die vriendschappen van onze jongens en ook de gezellige buurt in de Rietlanden waar wij toen als gezin een van de eerste bewoners waren in 1984.

En dezelfde week kreeg ik een mail over Mark van een jongen die samen met hem gevoetbald heeft bij DZOH. Hij was iets jonger dan Mark en keek geweldig tegen hem op. Hij heeft nu een gezin met 4 kinderen. Dat had Mark ook graag gehad. Soms loopt het leven anders… dan je had gehoopt.

Het is me wat. Even onweer met rare windvlagen en er komt van alles op je af. Buurman Jan kwam waarschuwen. Buurman Luuk pakte meteen aan. Boormachine erbij en zette de boel eerst maar weer vast. De andere plaat van de overkapping was echt kaduuk. In elk geval de eerste echte offerte van een bedrijf in Bargeroosterveld was fors, bleek 3700 euro en dan kwam de BTW er nog overheen. Toen kwam expertisebureau Kakeswaal die door Univé ingeschakeld was. Die klom er even bij, schudde zijn hoofd en vond het buitensporig wat in de offerte stond. Ik moest maar een ander inschakelen.

Ik kreeg de volgende middag bezoek en ons gesprek kwam ‘toevallig’ ook op de kapotte overkapping. De naam Kleinheerenbrink viel, een van hun vrienden. Ik zei:’Kleinheerenbrink?’, zo heette mijn collega aan de RK LTS ook. Het bleek zijn vader te zijn die indertijd timmeren gaf aan de LTS. Zo vader zo zoon, deze zoon Kleinheerenbrink heeft een timmerbedrijf. Ik kreeg zijn tel. nummer en belde hem die avond. Vrijdag kwam hij al langs om poolshoogte te nemen. Een jongere uitvoering van mijn vroegere collega, zelfs zijn stem leek op die van zijn vader. Hij zag ook nog wat mankementen aan het houtwerk en zou dat naast de reparatie aan het dak ook kunnen repareren. Hier heb ik meer vertrouwen in. We zullen zien. Vannacht was ik in mijn dromen weer aan de koffietafel op de LTS tussen de mannen met hun stoere verhalen.

Het wordt nog steeds drukker om het huis en op het erf. Geen wonder, de eerste nesten jonge vogels zijn uitgevlogen. Je moet goed kijken nu. Er zat net een jong roodborstje op een paaltje, maar het oranje borstje is nog heel vaal van kleur. We zaten vanmiddag even bij de wei en daar hoorden en zagen we de jonge roodborstjes die heen en weer vlogen. Normaal huist er één roodborstje voor het huis en ééntje aan de achterkant, alleen in de broedtijd zien we er wel eens twee bij elkaar. Maar nu…? Het stikt van de roodborstjes.

De jonge mezen kun je nog het best onderscheiden, maar alle soorten mussen zijn lastiger net als de zwartkoppen en de zwarte roodstaartjes. Bij de winterkoninkjes kan het niet missen, zij hebben zo’n trots rechtopstaand staartje. Daar kun je gewoon niet omheen. De boomklevertjes hoor ik niet meer, ze zullen ergens anders hun plek hebben gevonden, maar de jonge merels zitten overal rondom onder de struiken te roepen en zullen nog een paar dagen gevoerd worden.

De beide jonge bonte spechten komen nu samen bij de pindakaaspot aan de boom, eentje zit er bovenop en de ander zoals het hoort op het stokje ervoor. Samen gaan ze even later de eik in om op jacht te gaan met hun lange tong tussen de boombast.

Af en toe komt de Vlaamse gaai weer en daaraan ligt het dat de pindakaas in 4 dagen op is. Die lelijke rover zit ook even op het nestkastje aan de boom en probeert of hij er met zijn snavel in kan komen. Kan net niet!.

Ik volg de FB pagina van het Bargerveen en als je ziet wat daar een vogels gespot worden: rode wouw, havik, blauwborst, kiekendief.

Zonet hoorde ik een deur dichtklappen, Queeny kwam overeind en zette haar oren rechtop. Mark? Dat kan niet meer, maar zou de hond het nog begrijpen? Ze wordt oud, ligt het liefst binnen, behalve als er gewaakt moet worden. Dan kan ze nog behoorlijk snelheid maken, maar voor een stok of een bal komt ze niet erg meer in beweging. Queeny is nu 12,5 en zoals Rick het zaterdag opmerkte toen hij haar uitgebreid bekeek: ’Er staat in elk geval iemand op haar te wachten’. Meteen keek hij even naar mij om te zien of het over kwam.

Foto: Wim Harwig

Het is me wel weer genoeg geweest. Had ik al schade aan mijn auto, na die aanrijding 3 weken terug, nu ook aan de overkapping van mijn huis aan de voorkant. Er was afgelopen vrijdag ineens zo’n rare rukwind. Buurman Jan kwam al in paniek aan de deur. Er was al een plaat helemaal dubbel geklapt en een andere klapperde er op los. Ik zag de hele boel al over het dak gaan en de zonnepanelen aan gort kwakken. Nee buurman Jan ging het dak niet op maar buurman Luuk wel. Hij pakte de ladder erbij, de boormachine en schroefde de klapperende plaat weer vast. Daarna de terug geklapte plaat ook weer op de plek en provisorisch vast gezet. Tja… en dan… verzekering gebeld want op internet zat de boel nog in de war bij Mijn Univé. De boel was indertijd wel over gezet na het overlijden van Wim maar op de pc bleef Wim z’n Mijn Univé maar dwarsliggen. Daar heb ik gelukkig Gerhard voor. Die kwam er zelf ook niet uit maar na een telefoontje met Mijn Univé werd het opgelost. De eerste partij die kwam kijken voor de reparatie begon er niet aan. Ik kreeg wel adressen van bedrijven die dit zouden kunnen doen. De tweede was raak en kwam. Hij zou een offerte maken. Ik vroeg nog of het meer dan 250 euro zou worden. Daar moest hij wel om lachen. Nee dat zou wel wat meer worden. De offerte kwam een dag later binnen. Ik meen 3400 euro. Samen met wat foto’s opgestuurd en wacht op de toestemming.

O ja en de auto moest ook zijn APK nog hebben. Nou dat is gelukt, zelfs met de schade die er was. Er moest wel een nieuwe band op. Laten ze nog net eenzelfde 2^e hands goede band hebben liggen. Dus ook weer klaar.

En nu gaat ie maandag voor de reparatie naar Luchjenbroers en ben ik hem een week kwijt. Of ik een leenauto wilde? Ne hoor, ik heb langer nodig om aan een auto te wennen. Maar ze brengen me wel netjes weer naar huis als ik mijn dierbare C4 breng. Dat scheelt….

Surprise, surprise…. De verrassing voor herder Rob is die dag binnen. De vorige middag kwam ik van de kapper en fietste over de Bargerweg op huis aan. Het is intussen precies 10 jaar geleden maar ik mag nog graag aan die mooie tijd met al die lammeren denken. Terwijl ik langs de achterkant van onze wei fietste zag ik ineens een klein lammetje met twee witte oortjes en een wit plekje op z’n kop. Ik was natuurlijk met één sprong naast de fiets. Moeder ooi was er bij en even later zag ik de kleine drinken. Ik was snel thuis en ging met de camera in aanslag en een bakje brokken voor de schapen naar de wei. Toen moeder ook op de brokjes afstoof kwam het lam hevig blatend achter haar aan. Ik kon het daardoor even snel oppakken en constateerde dat Rob er een rammetje bij had. Zomaar een cadeautje midden in de zomer. Meestal houdt Rob niet van zulke late lammeren, maar van een Herdwick maakte het hem niets uit. Een extra bonus.

Ken je dat? Er was iets uitgevonden waardoor de ruit van de auto springt wanneer je te water raakt met het spul. Jarenlang hebben we rondgereden met zo’n lifehammer voorin de auto en nu blijkt dat je daar de ruiten niet eens mee stuk krijgt. Ik rijd trouwens niet graag langs water, mama vroeger ook al niet. Wanneer we vanaf Linde naar Hattem reden was de kortste weg langs het Apeldoorns kanaal naar Hattem. Dat ging nog want dan reed je aan de ‘goede’ kant van de weg, maar ging je weer terug dan reed je aan de kant van het kanaal. Dan ging ik liever over de gewone straatweg, de autosnelweg was er natuurlijk nog lang niet.

Maar Wim kon zich maar met moeite in mijn angst om te water te raken verplaatsen. We waren nog niet eens verloofd toen hij al begon met adviezen van wat je vooral het eerste moest doen als eenmaal het onvermijdelijke gebeurd was. Eerst lamp aan, dan de auto vol laten lopen….huhuhu. Dan ging de deur gewoon open… en hup zwom je zo naar de kant. Tenminste als ik het goed onthouden heb. Maar ik wist natuurlijk zeker dat ik me verstijfd van angst niet zou kunnen bewegen.

Het toppunt was toen we eens in Bronckhorst de oversteek per pont wilden maken naar Brummen, of misschien was het andersom. De IJssel stond aardig hoog en het stormde wat. Het donkere water van de IJssel gromde ons toe. We reden de pont op en Wim vroeg ineens: ”Wat doe- j noe ‘t eerste a- j in ’t water terechte komt?” Ik wist niet hoe gauw ik de auto uit moest komen.

Het was werkelijk een cadeautje, de drie nieuwe kippen. Daniel zocht een nieuw tehuis voor ze vanwege zijn verhuizing naar een appartementje in de stad met alleen een balkonnetje. En ondanks onze waarschuwing van de natuur met al zijn gevaren rondom ons, mochten wij ze hebben en hadden we nog een gezellig uurtje met deze twee vrienden. De drie dames waren intussen gewend en liepen net als de andere drie lekker rond te struinen. De eigen bruine kip wilde nog wel eens de baas spelen maar de drie bleven als een groepje bij elkaar en leken niet erg onder de indruk. Ze legden ook nog praktisch elke dag een ei. De witte kip van ons werd ook enigszins jaloers toen ze de eieren netjes in het hok legden en ging toen pontificaal op de favoriete plek zitten en legde voor de gelegenheid voor een keer ook haar witte eitje er bij.

Het kleine haantje, een stoer ding, bleef steeds in de buurt van moeder Kloek die niet eens zijn biologische moeder is, slechts een draagmoeder want het ei waaruit hij geboren is kwam van een kip van Anja. Het oerinstinct voelt geen verschil.

Terwijl we die morgen de kerkdienst in de Schepershof op de tv, want coronatijd, volgden kon ik met een oog af en toe een kip zien langs komen. Het was een mooie Pinksterdienst en de Bijbellezingen in de hedendaagse taal spraken me aan, om met ds. Anne van der Meiden te spreken: ‘Ze komt oe achter ‘t vestje’.

Dia zong mooi, Jorinde speelde prachtig en met Tonnis op het orgel zorgden ze voor de muzikale ondersteuning. Net als ooit onze eigen ds van Zorge in een Jeugddienst een hamer uit zijn toga haalde om te laten zien dat je zoals die hamer een werktuig in Gods hand kan zijn, zo had ds Door- Elske Casimir een herinnering aan een Pinksterdienst op een camping in Bakkeveen die ze als kind meemaakte. Daar werden de pluizenbollen van paardenbloemen uitgedeeld die ze mochten rondblazen. Een beeld van uitgezonden worden. Voor de kinderen prachtig, voor de koster achteraf minder. Maar zoiets visueels blijft hangen. Onze Pinksterdag was goed begonnen.

Zo mooi was het toen

Rob was er weer. Hij kwam om zijn schapen met lammeren te controleren en om te weiden. Nu lopen ze weer gezellig vooraan zodat we er beter zicht op hebben als we op de schommelbank zitten. Het gras groeit hard en vooral de kleinsten waren bijna niet te zien in het hoge gras in de achterste wei. Hij heeft een emmer met brokjes aan de arm en de schapen lopen als lammetjes achter hem aan. ‘Zo ben je een echte herder”, zeg ik. Rob lacht.

Het is een mooi stel schapen, van alles wat. Hij heeft ze niet voor niks hier lopen. De een heeft een afwijking aan een poot, een ander weer wat anders. De kleinste ooi heeft twee lammeren maar niet helemaal genoeg melk. Ze groeien dus niet erg hard maar zijn levendig. Hier doen ze het goed en we hebben er oog op, al is het gras op dit moment zo hoog dat je er wel je best voor moet doen.

En ze hebben zeker nog een bijzondere functie: wij mogen er van genieten. Ik vind ze allemaal leuk, elk op zijn eigen manier. Maar de Coburger Fuchs met haar bruine kop is toch mijn favoriet. Die kijkt altijd meteen op als ik bij de wei kom, waarschijnlijk om te zien of ik ook een emmer met lekkers aan de arm heb.

Binnenkort komt stagiair Bean een paar palen verwisselen, want als ze straks de kans krijgen dan weten we het wel. Het gras is altijd groener aan de andere kant van de afrastering van boer Bloeming. Dit keer staan er aardappels op.