hetty

Nu ik in gedachten met Barry meereis op zijn bedevaart tocht naar Fatima in Portugal denk ik meteen terug aan onze eigen wandeltochten in Oostenrijk en Zwitserland. Ik zie dat Barry onderweg geniet van alles wat hij tegenkomt, de toevallige ontmoetingen met mensen, de gesprekken en het met aandacht kijken naar de natuur onderweg. Zijn motto is dan ook: Der Weg ist das Ziel

Wij waren met Klaas en Sanny en 5 en soms 6 kinderen, nou ja… jongelui.. onderweg. Klaas en Wim bepaalden het tempo en de rustplekken. De Karawankenweg tussen Oostenrijk en Italië was onze tweedaagse topper. Het tempo was nogal verschillend en terwijl Sanny en ik op ons gemak even frambozen plukten en bloemetjes bewonderden en aten, was de meute mannen al op de volgende rustplek. Wanneer wij er aankwamen waren zij alweer uitgerust en stonden klaar om door te gaan. Ik zie nog Gerhard wat eng op een grote steen staan wiebelen boven op die berg en riep zoiets als: ‘Gerhard pas toch op… straks val je nog naar beneden’. Rick was het blijkbaar een doorn in het oog dat hij en Mark bij ons in een huisje sliepen en Gerhard in het tentenkamp en uitte spontaan: ’Nou.. dan is Gerhard in de hemel…… en kan ik in zijn tent’, kwam er achteraan.

We deden er twee dagen over en overnachtten in een alpenboerderij zonder elektra. De enige verlichting bestond uit een flinke kaars in de kamer die gereserveerd was voor de Bergwacht en nu door Mark en Berend gebruikt werd. Dus vroeg onder de wol. Geen probleem, we waren wel aan rust toe. Toen Klaas aan de bazin vroeg om ons om 6 uur te wekken, lachte ze : Nicht nötig… Sie werden mahl sehen’. En dat merkten we de volgende morgen in alle vroegte toen een kudde geiten al bellend de berg op kwam om te worden gemolken.

En dat komt allemaal weer boven nu ik het dagelijkse reisverslag van Barry lees op weg naar Fatima.

Https://www.pindat.com/reisblog/drentse.pelgrim

Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty, Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt wordt komt er een herdruk van de andere twee. Dus… wie kinderen of kleinkinderen heeft die van dieren houden? Ik ben Beertje, het fleslammetje is heel geschikt voor kleintjes om voor te lezen. En Scotty, de bordercolliepup en poes Moniek kun je voor de kleintjes natuurlijk voorlezen, maar de iets groteren lezen het al helemaal zelf.

 

Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Het schrijven heeft me de laatste jaren erdoor geholpen. Maar… eigenlijk heb ik alles al geschreven wat ik kwijt wilde…..

Eén van mijn eerste schrijfsels ging over een oppashond, één van de pups van Scott en Kim. De nieuwe baasjes wilden de pup heel graag maar hoe moest dat nou wanneer ze over een maand met de tent op vakantie naar Frankrijk gingen? Die kwam dus gewoon weer bij zijn ouders Scott en Kim en ons logeren en maakte veel mee. En daarna kwam Bonnie logeren toen Susan een aantal dagen naar haar moeder in Schotland ging. En ook die kreeg na de logeerpartij  een dagboekje mee en wat foto’s. Daarna volgden de belevenissen van de katten van Mark en Hilda toen zij op vakantie waren. Hilly, de moeder van Hilda, en ik zouden de katten verzorgen. Hilda merkte nog wel even op: ’Je moet niet alleen het voer klaarzetten, maar er ook wel even bij gaan zitten hoor’. Nou vooruit… dat deed ik. En voor de vakantievierders hield ik bij wat ik zag gebeuren met die twee rakkers. Ik had er dit keer ook collages bij gemaakt. En… het werd gewaardeerd door Mark en Hilda. Toen ik mijn werkstukje eens meenam naar school en aan het eind van een les Nederlands een beetje tijd overhad las ik het voor en liet de collages zien. En wat zag ik? Grijnzende gezichten. Deze 13 jarigen zagen de humor.

Toch kreeg ik kort geleden al een idee aangereikt: ‘Ga toch eens schrijven over wat je in je jeugd allemaal beleefde, maar dan voor kinderen’. Ach… daarover schreef ik eigenlijk al, al was het met een hap en een snap. Maar dan nu iets voor kinderen? Misschien kan ik toch weer iets uit de hoge hoed toveren en uit mijn herinneringen putten. Maar… de kinderen van nu kunnen zich weinig voorstellen van een leven zonder mobieltje, tv of fatbike. Ik mocht altijd zelf wel graag luisteren naar de belevenissen van mijn grootouders. De herinneringen schieten door mijn hoofd in de vorm van plaatjes. Ik hoor zelfs de stemmen van opoe en opa er bij. Zou ik toch…?

Ik had er nog niet bij stil gestaan  dat ook het gesprek in Ander Nieuws van opa Eggink met Trudy Klein uit 1973 ook vrij gegeven is net als de vele andere programma’s. Het gesprek is  nog maar kort voor zijn overlijden op 95 jarige leeftijd opgenomen.

Vanavond kreeg ik een mail van Harry Bruger die dat al uitgezocht had. In zo’n programma Ander Nieuws werden drie mensen geïnterviewd die alle drie in hun leven  met geloven en godsdienst bezig zijn. Vanaf 13.38 minuten is het interview met opa Johan Eggink te zien. Dit keer zonder vertaling. Tijdens de uitzending in 1973 werd er ondertiteld wat voor mensen uit andere delen van het land wel handig was.

https://schatkamer.beeldengeluid.nl/serie/2101608030022062231/ander-nieuws/aflevering/2101608060046943931

Ik herinnerde hem als een rustige jongen, deze Barry Gepken. Ooit, zo’n 40 jaar geleden gaf ik Nederlands aan zijn klas op  R.K. L.t.s. De Zuidoosthoek, een paar jaar voor de fusie. Sinds die tijd gingen de verschillende R.K scholen verder als Carmelcollege. Hij viel niet op in die tijd. Maar later las ik af en toe in de verschillende bladen over zijn acties o.a. met die grote olifant waarmee hij de aandacht wilde vestigen op de Paasvuren op Erica en omgeving. Hij ontwikkelde zich op verschillende gebieden en hij kreeg een drang om op pad te gaan. En wat doe je dan als katholieke jongen? Het werd een wandeltocht naar Rome en later naar Jeruzalem, na eerst door de pastoor ingezegend te zijn. Afgelopen januari hadden wij van onze Chr. Vrouwengroep Hedera het voorrecht om naar zijn vertellingen over zijn voetreizen te horen, voorzien van mooie beelden. Hij vertelde toen al over zijn plannen voor de volgende wandeltocht naar Fatima in Portugal.

Nu met Pinksteren is hij vertrokken met alleen de nodigste bagage en een flinke wandelstok. Het leuke is dat je hem kunt volgen op zijn wandelreis. Zijn eerste twee dagen zijn al te lezen. Vanuit Erica vertrok hij richting de grens, de Gruppe, zoals hij dat noemt. Hij schrijft op zo’n manier dat het lijkt of je met hem meereist. Hij  laat verwondering zien bij het zien van een mooi vogeltje. Bovendien kan ik het waarderen dat hij af en toe zijn streektaal mee laat spelen. De eerste overnachting was bij zijn zus, net over de grens en daarna was het… avontuur… en heel veel natuur om van te genieten. En wie geïnteresseerd is kan meelezen. Kijk maar eens op:

Op deze pagina kun je het verslag vinden:
Https://www.pindat.com/reisblog/drentse.pelgrim

  Ik heb hem al kunnen strikken voor een lezing eind januari bij ons in de Schepershof.  Dus….

Ik kom een gevecht nog aan het Schoolpad tegen uit 2014-

Ik ben niet de enige in dit huis die een gevecht te voeren heeft. Zoals ik me druk maakte om het zevenblad onder controle te krijgen, was Wim bezig met de ontvangst van het tv signaal van de schotelantenne. Nee wij hadden geen kabel, te ver van de bewoonde wereld waarschijnlijk… kan niet uit. Na de hoge voormalige wijkantenne van de Emmerhout gingen we al snel over op een schotel. Die oude wijkantenne stond er nog steeds als een relikwie uit vroeger tijden. Wim nam zich een abonnement op Canal digital om zijn favoriete sporten te kunnen ontvangen. Voor de momenten dat sport me te veel werd en er een ander interessant iets is op de tv trok ik me terug in de keuken. Daar hadden we een kleine tv met digitenne mèt buitenantenne. Werkt perfect. En wat zo leuk was. Ik kan er de BBC op ontvangen voor allerlei programma’s over wonen op het platteland.

Maar die keer had Wim een probleem. Het beeld viel steeds weg, zomaar en dan was het er weer even en floeps… weer weg. Ergerlijk vond hij. Van alles had hij geprobeerd… beetje draaien aan de schotel, kijken of de witte roos er niet voor hing, nog wat schuiven. Ik moest dan binnen gaan staan, vlak voor het raam, en aanwijzen of er wèl of géén beeld was. Meestal was het een vlakke beweging met beide handen voor géén en duimen op voor wèl beeld. Zie je het voor je? Toen werd er begonnen met het verwijderen van takken van de bomen bij de wei, blijkbaar niet de goede. Tot ik vanaf de wei komend zag dat de schotel anders stond dan daarvoor. Dus weer iets gedraaid. Toen bleken er andere takken met de nu volgroeide bladeren binnen de satelliet -ontvangst te wapperen. Dus… regen of geen regen… die moesten er ook af. En toen… eindelijk een perfect beeldje. Wim trok zich terug op zijn vaste plek en genoot van een potje voetbal. Het was hem gegund.

Ach… onze Dirk toen

Dirk kwam met opgestreken staart op ons af. Hij keek wat verongelijkt. Zijn we zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hadden anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de dag leek het of we wat goed te maken hadden. Hij was binnen en bleef binnen, zo leek het. Dirk wilde graag zijn vlees uit het kuipje, hij wilde ook op schoot. Dan wou hij weer naar buiten. Het was maar even of hij stond weer voor het raam met opgeheven pootje. Toen het half 12 was en wij naar boven gingen, besloot hij op het allerlaatste moment toch voor buiten…. waar de muisjes zijn…

De volgende morgen werden we wakker van Dirk die met een zwieper vanaf het dak door het Velux raam naar binnen sprong. Het was voor het eerst. Het zag er naar uit dat hij het zekere voor het onzekere nam. Dirk regelt zijn eigen leventje wel.

Net weer thuis vanuit de Schepershof, lag Dirk languit op een schapenvachtje op de bank. En wij? We gingen aan het brood van bakker van Asselt, de zoon van Piet. Hij komt trouw elke dag door de week naar camping de Boomgaard met veel lekkers. Precies om kwart over 8 om daarna de volgende campings af te gaan. Het smaakte vertrouwd.

Waar is de tijd gebleven. Vroeger kwam Piets broer Geert met de bakkersfiets langs de boerderijen in Linde. ‘Geert van de bakker’ had een grote rieten mand voorop de fiets en bij sneeuw en gladheid ook nog een soort ijzers onder de schoenen.

De bakkerij is allang verhuisd naar het dorp Vorden en het huis, annex bakkerij, kruidenierswinkel en café is een tijdlang omgetoverd geweest tot Praothuus waar je lekker kon eten of uitrusten bij een kop koffie met wat lekkers. Ook dat is alweer verleden tijd.

Natuurlijk was ik niet de enige die zwembad of sportschool miste in die coronatijd. Af en toe belde er iemand van de zwemgroep met dezelfde klacht. Er werd toen meer gewandeld of gefietst met partner of gezin. Altijd goed voor de verbondenheid. We hadden meer tijd voor elkaar of het nu thuis werken was of samen een fietstochtje maken. Zo las ik geregeld dat vriendin Dineke die haar fitness nu miste een behoorlijke fietstocht in de omgeving maakte met haar man. Ik vroeg haar of ze zich aan het voorbereiden was op het dauwtrappen. Ze wist niet waar ik het over had. Dauwtrappen? Had ze nooit van gehoord en ik kan je vertellen dat ze een brede interesse heeft.

Ik legde uit dat het met vroeg opstaan op Hemelvaartsdag heeft te maken om dan een vroege flinke wandeling of fietstocht te gaan maken als de dauw nog op de velden ligt. Wat bleek? Dineke is opgegroeid in Groningen en daar was dit Oost Nederlandse fenomeen van dauwtrappen op Hemelvaartsdag niet bekend.

Het was vroeger een sport om op Hemelvaartsdag gezellig met een groep op pad te gaan, of met je geliefde natuurlijk. Bij ons was een tochtje naar de Posbank in de buurt van de Steeg, aan de zuidkant van de Veluwe, favoriet.

Het is al van alle tijden. Ik heb ergens een foto van mijn tante Jo die met haar verloofde Hendrik Jan ook dat tochtje naar de Posbank maakte op Hemelvaartsdag, zal 1938 of 39 zijn geweest.

Hier is ie…

Ik vond ze vroeger op de Boomgaard al prachtig: de baardiris of de Iris Germanica. Ze bloeiden daar ook zo uitbundig in de in Franse stijl door opa Eggink nog aangelegde tuin voor de boerderij. Hij was tuinman op kasteel het Medler. Het was net of het voorjaar ineens losbarstte wanneer de rozen en deze baardirissen gingen bloeien.

Ik weet dat we er in Hengelo aan de Marnixstraat ook een paar hadden, waarschijnlijk nakomelingen van de Boomgaard. Ze breidden zich lekker uit en een stek ervan ging ook met Ben en Niesje mee voor in de tuin. Daar deden ze het grandioos. En ze gingen ook mee naar Emmen. Toen we eenmaal aan het Schoolpad woonden plantten we er een stel naast de vijver. Het was een genot om naar te kijken in deze tijd van het jaar. Toen we drie jaar geleden nog samen naar dit huis aan de Torflang verhuisden namen we behalve wat sneeuwklokbolletjes, een paar rozen en bodembedekkers ook een aantal stekken van deze baardiris mee. Het worteldoek dat hier een groot deel van deze tuin bedekte werd op een paar plekken weggehaald en op drie verschillende plaatsen plantte ik die baardirissen. Het eerste twee jaar bloeiden ze al voorzichtig maar dit jaar… ik zit er vol bewondering naar te kijken. Het eerste groepje bloeit nu volop op een zonnig plekje en de andere twee groepjes staan dik in knop te wachten tot… Toen Karin vorig jaar bij me was en ze in bloei zag staan, bleek zij net zo in de ban van de bloeiende baardirissen. Ik beloofde haar na de bloei een stek, maar zolang kon ze niet wachten. Ze ging daarna meteen naar Intratuin om er een paar te scoren. En dat lukte. Ze zijn er tegenwoordig in heel veel kleuren maar deze Iris Germanica is volgens mij een oersoort die heel sterk is. Daar word je toch blij van als je ze zo uitbundig ziet bloeien….Intussen heeft Karin ook een paar knollen gekregen en heeft ze warempel ook al in bloei.

Dit was het dan. We hebben een mooi afscheid gehad met elkaar als Chr. Vrouwengroep Hedera (daarvoor Passage en CPB), herinneringen opgehaald en elkaar alle goeds gewenst.

Toch bedacht Aly dat het mooi was geweest wanneer aan het eind van ons laatste samenzijn de kaars van onze Hedera groep symbolisch uitgeblazen was.

Gistermorgen kwamen we als ex bestuur bij elkaar bij Betsy thuis en bedachten bij de koffie dat het goed was geweest. Dat uitblazen van de Hedera kaars werd nu bij dit samenzijn gedaan.

Maar vooral ook namen we de boodschap mee om naar elkaar om te blijven zien.

Emmen is gelukkig niet zo groot en we zullen elkaar vast bij verschillende gelegenheden terugzien en tegenkomen.