Ach… onze Dirk toen
Dirk kwam met opgestreken staart op ons af. Hij keek wat verongelijkt. Zijn we zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hadden anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de dag leek het of we wat goed te maken hadden. Hij was binnen en bleef binnen, zo leek het. Dirk wilde graag zijn vlees uit het kuipje, hij wilde ook op schoot. Dan wou hij weer naar buiten. Het was maar even of hij stond weer voor het raam met opgeheven pootje. Toen het half 12 was en wij naar boven gingen, besloot hij op het allerlaatste moment toch voor buiten…. waar de muisjes zijn…
De volgende morgen werden we wakker van Dirk die met een zwieper vanaf het dak door het Velux raam naar binnen sprong. Het was voor het eerst. Het zag er naar uit dat hij het zekere voor het onzekere nam. Dirk regelt zijn eigen leventje wel.
Net weer thuis vanuit de Schepershof, lag Dirk languit op een schapenvachtje op de bank. En wij? We gingen aan het brood van bakker van Asselt, de zoon van Piet. Hij komt trouw elke dag door de week naar camping de Boomgaard met veel lekkers. Precies om kwart over 8 om daarna de volgende campings af te gaan. Het smaakte vertrouwd.
Waar is de tijd gebleven. Vroeger kwam Piets broer Geert met de bakkersfiets langs de boerderijen in Linde. ‘Geert van de bakker’ had een grote rieten mand voorop de fiets en bij sneeuw en gladheid ook nog een soort ijzers onder de schoenen.
De bakkerij is allang verhuisd naar het dorp Vorden en het huis, annex bakkerij, kruidenierswinkel en café is een tijdlang omgetoverd geweest tot Praothuus waar je lekker kon eten of uitrusten bij een kop koffie met wat lekkers. Ook dat is alweer verleden tijd.