Hetty Site

Weblog2

Bram, de filosoof

Oom Bram is er niet meer. Ik moest gewoon weer even aan hem denken, zo’n unieke man. Hij was rustig ingeslapen te midden van veel dierbaren. Hij was er klaar voor.

Hij heeft niet alleen voor zijn eigen familie veel betekend maar ook voor die van Betty en voor de hele buurt waar hij toch al 30 jaar woonde nadat hij stopte met zijn Doe het zelf zaak in Amsterdam.

In die tijd kwam hij regelmatig met zijn Pick up hout halen bij de zagerij in het Medler dat begin 40er jaren was opgericht door zijn broer en onze vader Hendrik Jan. Na het motorongeluk en overlijden van Hendrik Jan hebben twee van zijn knechten het bedrijf overgenomen, Ribbers en ten Brinke. Bram kwam er graag. Tot 1990, zolang de zagerij bestond, heeft de zagerij de naam van zijn oprichter H. J. Eggink gedragen en heeft de foto van Hendrik Jan daar gehangen op de plek waar koffie werd gedronken. Toen de zagerij stopte gaf Albert Ribbers de foto aan zijn schoonzoon Johan Aartsen om hem aan een van de dochters van Hendrik Jan te geven. En zo is het gebeurd.

Bram, de filosoof Meer lezen »

De Wildenborch en Dina

In de map met dierbare herinneringen van de Boskampfamilie die via de van Middelkoops boven water kwam, zat behalve de Nederlandse versie van Hermans Goals in Life, zoals hij ze noemde, ook een gedichtenbundeltje van Dina.
Dina hield van de natuur, rust en de kleine dingen waar je blij van kunt worden. Bovendien was ze creatief in het bedenken van toneeltjes, reisjes en gedichtjes en was een aanwinst voor de meisjes- en jongelingsvereniging van de Wildenborch. Menig gedichtje heeft de krant gehaald.
Nadat ze in 1938 door dat vreselijke ongeluk waar haar broer Hendrik Jan bij was, overleed, kwam ook haar gedichtenbundeltje tevoorschijn. Veel ervan zijn door Dina zelf geschreven. Anderen die haar troffen nam ze over en zette er bij waar ze die gevonden had.
Niet alle gedichten stonden er al in en opa schreef de ontbrekende gedichtjes er bij in zijn zo bekende karakteristieke handschrift.
Na enig puzzelen blijkt dat kasteel De Wildenborch in 1931 na de fam. Brants, ook familie van de oorspronkelijke bewoner ACW Staring, weer bewoond ging worden door kunsthistoricus Mr. A. Staring en zijn echtgenote Jacoba Henriette Magdalena de Mol van Otterloo.
Zij lieten de oostvleugel van het huis verlengen en
stijltuinen in het park achter het huis aanleggen.
Dit zal Dina inspiratie gegeven hebben om dit gedicht te schrijven.
Ze zal hier 17 jaar zijn.

Voor de Wildenborch

Gij werklieden, werk steeds met ijver
Denk aan meneer Staring die wacht
Op zijn huisje zodat die gereed is
En hij er kan wonen in praal en pracht

Gij werklieden, werk steeds met ijver
Maak het huisje vriendlijk en ree
Dan zal meneer Staring vast zeggen:
Warempel dat volk valt me mee.

Doch wanneer gij dan werkt met zo’n ijver
Wij horen u tot een half uur in ’t rond
Kijk dan met al uw gehamer goed toe,
En sla toch uzelve niet blond.

Dus sla met uw hamer goed raak
Maar niet op uw vinger of duim
Want met zo’n gekwetste nagel
Hebt ge ’t zeker niet te ruim.

Ten eerste staat zoiets erg lelijk
En ten tweede doet het pijn
En zoud dus met die kunsten
Een lelijk, pijnlijk menschje zijn.

Maar nu in ernst, denk aan dit ene
Dat meneer Staring steeds wacht
Op zijn huisje totdat het gereed is
En hij er kan wonen in praal en pracht.

Foto: Mr. Adolph Staring en zijn echtgenote Jacoba Henriëtte Magdalena de Mol van Otterloo, die vanaf 1931 tot 1971 òp de Wildenborch hebben gewoond.

De Wildenborch en Dina Meer lezen »

Ach…. opa

Gisteren was ik op zoek naar die ene foto van mijn mentorklas uit 1987. Natuurlijk helemaal onderin de doos met oude foto’s. Maar ik vond tussen de foto’s ook een brief van opa die hij me schreef in de eerste winter toen ik voor de klas stond in Hattem, net 19 jaar, en nog voor ik Wim had ontmoet. Het was die berekoude winter van 1962-’63, ook de winter van een nieuwe Elfstedentocht. Barchem dinsdag Goeiendag Hetty,

Ben ik er nu niet vlug bij? Je brief is nog warm van de bode en nu schrijf ik je al weer terug. Wel niet zo’n mooie hand als jij( een complimentje) maar ’t komt er wel om over en als je er dan niet direct uitkomt heb je ook wat te spellen. Maar die kaart van u sprak tot mijn hart want dat is het enigste wat een mens bezit. Bewust of onbewust, zolang het dan duurt. Doch allen worden zich een keer bewust al is ’t niet morgen of volgend jaar. Het komt. Bilderdijk was het zich wel bewust als hij dicht:

‘Schoon de tijd hier ’t al verover,

aan geen tijdperk hangt mijn lot,

Gij, gij blijft mij altoos over,

Gij zijt eindeloos mijn God’.

Ik schreef laatst aan Pater Leopold Verhagen naar aanleiding van zijn mooie toespraak over het woord: openbaring. Ik schreef hem dat het mij leek dat dat eigenlijk twee woorden waren. Open- baring. Een baring door de moeder gaat tenslotte buiten haar willen om. Maar alles wat tot aanzijn komt is het gevolg van zijn willen en zo wordt bij elk mens dat geboren wordt dadelijk Zijn grote hand er beschuttend overheen gelegd. We kunnen op deze wereld niet bewaard worden vóór  ongelukken, doch ín ongelukken. En al die bidderij om bewaring dat we doen en zullen blijven doen heeft voor mij als voornaamste effect dat we ons lot uit handen geven. Zo schreef ik hem naar aanleiding daarvan over een woord van toen nog Dr de Hartog: God is een afgrond. En zo schreef ik hem, hoe zullen we ooit die bodem bereiken als we ons onderweg altijd aan ’t een of ander vasthouden. Dit laatste ligt in onze aard om ons ergens aan vast te houden en zolang we dat doen kunnen we ons van de Godheid niet bewust worden. Het parool is overgave, een nieuw soort onverschilligheid dus omtrent onszelf.

Zijn antwoordbrief begon met: ‘Dierbare vriend. Dat woord dat u gezegd hebt over die afgrond vond ik zo mooi dat ik dat ook voor mijn leerlingen aanhalen zal’. En dat zegt dan een echt roomse geestelijke. Bang zijn om ziek te worden kan ons wel eens ziek maken want vrees is een prachtige bodem voor ziekte. En met ons zieltje is het krek zo, overgave zonder eisen te stellen. Dat bedoelde Jezus ook als Hij zegt: ge kunt met bezorgd te zijn geen el aan je lengte toe doen. Een klein meisje had iets heel moois gekregen en wist niet hoe ze God daarvoor moest bedanken en gaat naar een kluizenaar om raad. ‘Weet je wat je doen moet, kind? Huppel maar en spring maar over de weg, dat is voor God het mooiste dankgebed.’

Heb ik nu genoeg gepreekt en gefilosofeerd? Ik hoop dat je het laatste het meest juiste vindt. En ik zit hier maar te zitten en niks te doen midden op de namiddag. Vorstverlet man, je kunt buiten niks beginnen en dat al meer dan een maand. Over 50 of misschien wel 100 jaar zullen ze het nog hebben over die winter van 62 op 63. Reusachtig, wat een winter. Maar straks hebben we geen armen en benen genoeg om alles gedaan te krijgen, maar het is nooit zo slim als wanneer het nog slimmer was. Dat zit.

Ik heb net even geslapen en zie dat het papiertje vol is en om nou weer met een vel te beginnen, dan sla ik zo weer aan ’t filosoferen en hier is nog net ruimte voor een bedankje voor je brief en verder het beste gewenst. Opa.

Ach…. opa Meer lezen »

Nostalgie

Deze foto uit mijn geboortejaar 1943 is pure nostalgie. Zo werd er vroeger rogge gemaaid. Eerst werden met de zicht de kanten gemaaid en daarna werd er op deze manier verder gemaaid. Het was in die tijd al een hele vooruitgang.

Reint Groot Nuelend stuurt de paarden en de andere man zorgt ervoor dat de hoeveelheid gemaaide rogge netjes klaar kwam te liggen voor de bindsters die hier achteraan hun werk deden. Ze hadden ze een stok met een haakje er aan als hulpmiddel. Meestal waren de vrouwen uitgedost met schort en hadden de bekende rode zakdoek op het hoofd. Dat laatste tegen stof en waarschijnlijk ook tegen zonnebrand. In de jaren 50 werd er ook op de Boomgaard zo rogge en haver gemaaid.

Daarna kwam de combine die heel wat werk uit handen nam. Vader Hein was vooruitstrevend en kocht begin jaren 60 samen met buurman Gert van ’t Jimmink een combine. Hiermee gingen ze in de oogsttijd ook bij anderen maaien. Later deed het loonbedrijf dat.

Nostalgie Meer lezen »

De karbonade van tante Marie

Ik weet al wat Rick gaat zeggen als ik hem deze foto van nu 11 jaar geleden laat zien. We hadden net onze eerste neven en nichten van de Kolk reünie gehad. Wilhelm was zelfs vanuit de Filippijnen overgekomen. En nu kwam hij met zijn broer Gerrit bij ons aan het Schoolpad. En ik braadde voor de gelegenheid karbonades, net zoals tante Marie de jongens altijd verwende op zaterdag. Als ome Jan daar wel eens tegen protesteerde, sprak tante Marie de volgende woorden :’Zolange as ie elke wekke naor de aoverkante oew sigaren haalt, kriegt de jongens van mien op zaoterdag een karbonade. Het werd gewaardeerd en er werden toen mooie herinneringen opgehaald. Afgelopen jaar overleden deze drie neven: Gerrit, Wilhelm en Wim.

Ja… Rick zou meteen over dat bankje boven beginnen waar echt een stukje bij aan getimmerd moest worden

De karbonade van tante Marie Meer lezen »

Op de Boomgaard

Op een zondagmiddag onder de spekkersenboom. Opoe en opa Bijenhof woonden bij ons op de Boomgaard en dat zorgde voor veel familiebezoekjes op zondagmiddagen. We hadden het geluk dat oom Sjoerd zijn vierkante camera bij zich had. Zo hebben we heel wat foto’s met mooie herinneringen. Enkele taken die opa graag op zich nam waren het voeren van de kippen en het vullen van de waterbak voor de koeien. En natuurlijk alle voorkomende bezigheden. Opoe deed ‘de pot’, ze kon heerlijk koken. Had ze vroeger geleerd toen ze van bellenmeisje opklom tot kokkin in haar dienstje.– 1952 Vorden.

Op de Boomgaard Meer lezen »

De Julianatoren

In de jaren 50 was er nog geen bedrijfsverzorging en vakantie kenden mijn ouders ook nog niet. Er was wel één dag in het jaar wanneer we als gezin uit gingen. Dan was de rogge binnen, de knollen zaten dan al in de grond en de haver was gemaaid. Dat was meestal rond 10 augustus. Dan was ook de bekende Paardenmarkt in Hengelo G.

Hier zijn we een dagje naar de Julianatoren in Apeldoorn, ik denk 1952. Vanuit Vorden reisden we met de, toen nog, stoomtrein naar Apeldoorn en het laatste stukje legden we af met de bus. Hier Pa met de beide dochters. De jongens moesten nog geboren worden.

Julianatoren 1952

De Julianatoren Meer lezen »

Buurtschap Linde

Linde was een levendige buurtschap bij Vorden. Er was o.a  een Vrouwenvereniging die enthousiast geleid werd. Aanvankelijk was mevr. van de Wall Bake de voorzitster. Iedereen hield van haar. In het midden zie je haar met haar man, meneer van de Wall Bake. Ze woonden op kasteel de Kieftskamp. Meneer had ook verschillende taken binnen onze buurtschap. Zo was hij instructeur van de Rijvereniging in Linde en werd er getraind dichtbij het kasteel. Diny was een enthousiast ruiter net als Ben. Ook was meneer van de Wall Bake voorzitter van de Stieren- en Hengstenhouderij. Daarvoor werd regelmatig vergaderd bij boerderij de Kostede van de fam Koning waar de hengsten en stieren paraat stonden. Ik herinner me vooral dat ik mee moest om de koe ‘aan te jagen’ als die bij Koning  ‘onder de bolle’ moest. Begin 50 er jaren was er nog geen KI. Ach…, ik liep graag mee want daar woonde ook mijn vriendinnetje Berdie.

Op deze foto zie je de hele Vrouwenvereniging van Linde. Mevr. Van de Wall Bake werd na haar voorzitterschap erelid van de vereniging en werd ze opgevolgd door juffr. Van de Hel die velen van ons de eerste beginselen van het lezen en schrijven bijgebracht heeft op de School met den Bijbel aan het hoge in Vorden. Je zie haar staande 2e van rechts.

Buurtschap Linde Meer lezen »

Een tussendoortje

–Even een mooie herinnering aan één van de mooie uitjes met Ben en Niesje:

Alweer? Rick heeft dit standaard antwoord altijd paraat wanneer wij weer eens een plannetje hebben om er even tussenuit te gaan. En meteen er achteraan. ‘ Jullie kunnen het nou nog doen’. In zijn ogen zijn wij al vreselijk oud, net zoals wij vroeger onze ouders en ooms en tantes vonden.

Die keer waren we met Ben en Niesje op pad. Het is goed om eens samen in een andere omgeving te zijn. We beginnen met een kop koffie bij Catharina in Utrecht en krijgen er meteen maar een kop soep met warm Turks brood achteraan. Heerlijk. Daarna belanden we op weg naar het noorden in een file, genieten van mooi Alkmaar, staan even later aan het strand in Bergen aan Zee en wandelen lekker een eind op en neer. We hebben de chocolademelk echt verdiend, vinden we…

Het was een mooie onderbreking van het dagelijks bestaan en een afsluiting van de laatste maand na het overlijden van moeder van der Kolk. Even er samen op uit met Ben en Niesje.

We zijn in het hotel heerlijk verwend. We kregen een luxere kamer bij Jan van Scorel dan was besproken, extra faciliteiten en het weer was magnifiek. De zon scheen over het witte landschap in de kop van Noord Holland. De mensen waren wat sneller aangebrand. Wij hadden immers geen haast, echte zondagsrijders, maar de anderen wel. Wanneer de politie mee had gereden hadden ze veel geld kunnen vangen voor onnodig toeteren. In Hoorn namen we de tijd om het beeld Jan Pieterszoon Coen te bewonderen die hier vandaan komt.

En dan, het kan niet missen. Zoals de Belgen wel moppen over Nederlanders hebben zo hebben wij ze over de Belgen, tenminste als je ze onthouden kunt. Vroeger schreef ik nog wel eens eentje op want ze blijven bij mij nooit hangen. Bij Ben wel! Die ratelt er de een na de ander op. Eentje horen?

-Een Belg rijdt over de snelweg en krijgt een telefoontje: ‘Kijk uit voor een spookrijder, op de radio kwam net een waarschuwing dat die gesignaleerd is op de A2’. ‘Wat’, zegt die Belg, ‘Eentje? Ik zie er wel twintig.-

Wim gaat niet voor hem onderdoen. In het vliegtuig hoorden we deze:

-Bij Trans Avia hadden ze er net een nieuwe bijzonder knappe stewardess bij gekregen en op een van haar eerste vluchten deed de piloot een welkom voor de passagiers en vergat de intercom uit te zetten. Hij gaf er een aanvulling op die alleen voor zijn cockpit collega’s bedoeld was, maar die door het hele vliegtuig klonk: ‘Nu ga ik eerst even naar het toilet en dan ga ik onze nieuwe stewardess een beurt geven’. Het hele vliegtuig grijnsde en terwijl de bewuste stewardess van achter uit het vliegtuig naar voren vloog om hem te waarschuwen, zei een van de passagiers tegen haar: ‘Je hoeft geen haast te maken hoor. Hij moet eerst nog poepen’.

Wat missen we toch de aanwezigheid van Ben en Niesje, hun humor en warmte.

Foto: Ik zie dat wij beiden wel erg rood of is het bruin in het gezicht zijn. Het is hier februari en we zijn net terug uit Israël, een prachtige reis samen met Ben en Diny. Daar hadden we prachtig weer…Wie dat nog eens wil nalezen? Klik onderaan op nr 359 van weblog 1 

Een tussendoortje Meer lezen »

De Boomgaard

In de jaren 40 trok een rondreizend schilder langs boerderijen. Zo schilderde hij de Boomgaard compleet met tante Hanna. In de 80 jaar is er veel veranderd. De plek van de hooiberg werd in de 70er jaren de melkstal. Nu is het de perfecte opslag voor caravans en campers. Er werd een varkensstal gebouwd en ook die is verdwenen en maakte plaats voor een prachtig toiletgebouw, recreatieruimte en stalling voor fietsen. De oude boomgaard is verdwenen maar op camping De Boomgaard staan veel nieuwe fruitbomen van oude rassen. En nog steeds mag ik er graag komen. Zowel de boerderij als dit schilderij is in de familie gebleven.

De Boomgaard Meer lezen »