Weblog2

Het was weer zover. Hadden we net met hulp van buurman Jans de hanenschaar opgeruimd en waren er slechts één jonge haan en 4 kippetjes over…. En toch…  alweer een kip kwijt. Hoezo kwijt…? Ze kon natuurlijk gepakt zijn door een vos, maar ik achtte die kans toen klein. En een gezonde jonge kip ligt ook niet van de een op de andere dag dood in een hoekje. Nee… ik vermoedde dat madammeke weer ergens zat te broeden. Die kippetjes van ons, van het multiculturele soort zal ik ze maar noemen, waren oermoeders.
De haan was niet om aan te horen, meldde Marjan dat weekend nog. Die sliepen in hun camper vlak bij de kippen die ’s morgens vroeg uit de veren waren. Ik had het schorre gekraai ook al wel op afstand gehoord, maar ja… het was nog een jong haantje. Hij zou de baard nog wel in de keel hebben. Verder was het geen puber meer, maar gedroeg zich al wel als een echte sultan in zijn harem.
Wim mopperde natuurlijk al. “Laote wi-j dit hele spul toch oprumen. Dan hale wi-j een paar kippen bi-j een legbatterieë. Hebbe wi-j ok ’s winters eier net als Susan en Frans”.
Susan had haar drie kippen inderdaad bij een legbatterij in de buurt van Haaksbergen gescoord en had ook die winter drie eitjes per dag van Wendy, Barney en Tilly. Nee… geen extra verlichting in hun hok, gewoon zonder mankeren drie eieren per dag. Toen die van ons het lieten afweten in november duurde het tot eind februari voor er weer eitjes geproduceerd werden. Maar ja… Susan vertroetelde het spul wel met gekookte spaghetti in olijfolie. Wanneer ze hun rondje door de tuin hadden gehad lokte ze hen hiermee weer in de ren. Als ze de kippen riep kwamen ze er alle drie klapwiekend aanrennen.
Ach Wim had groot geliek. Maar ik hou toch wel van ons stelletje dat zo puur natuur hier op ons erf rondscharrelde. Stiekem hoopte ik dat de verdwenen kip later met een paar kuikens aan zou komen  zetten. In gedachten hoorde ik Wim al foeteren: ”Dat zölt wel weer allemaole hanen wean.”

Natuurlijk mis ik mijn dierenspul… maar Wim nog heel veel meer… ja ook zijn gemopper…

“Wat zijn jullie geluksvogels”, zegt Frans, onze reisleider. We zijn net aangekomen op Hararufalls Resort ” Panorama”, we mochten een nummer trekken uit de emmer, want deze camping heeft inderdaad mooie en héééle mooie plekken aan het water……Wim trekt 98…..een hele mooie dus.
Het rijden beviel deze dag al wat beter. Wat een prachtig land, wat een natuur! Het is flink voorjaar. De acanthussen overal in het wild staan soms al in bloei. Ook zijn er calla’s, vuurpijlen, abutilons, aronskelken. Vaak planten die je bij ons alleen in tuincentra tegenkomt. We stopten onderweg bij de Pohuehue waterval en in een wandeling van 15 minuten wandelde je er door een subtropisch oerbos naar toe.
Er vliegen hier een klein soort papagaaien met veel kabaal rond.
Ook zien we een paar korhoenders, zomaar aan de kant van de weg.
Er wonen hier veel boeren. Dat zie je al aan de winkels. Ze doen hier gras in grote balen net als bij ons het hooi. Ook zie je merries met veulens in de wei en koeien en kalfjes in alle soorten en maten. En natuurlijk heel veel schapen, veel merinos.
En ……bordercollies!
Dat is wel even wat anders dan Singapore. Het verbaasde me dat ik daar geen hond of kat zag. ” Ah joh, die hebben ze allemaal al op!”, werd gezegd. Singapore heeft geen ruimte voor welk dier dan ook. Ze bouwen alleen in de hoogte en vullen de rest op met prachtig aangelegd openbaar groen.
En nu zitten we samen wat te drinken met een ander stel. Morgen gaan we op excursie! Hoi! We gaan helemaal naar de noordelijkste punt van Nw Zeeland: Cape Reinga.

“Je moet er wel wat voor over hebben!” Om 6 uur liep het mobieltje af, want om kwart over 7 komt de bus al. Deze dag zullen we meer dan 500 km afleggen. De jonge gids/ chauffeur brengt ons via een geweldig stuk oerbos met hééél oude bomen en koffiestop bij het Ancient Kauri Kingdom naar Cape Reinga om de vuurtoren op het allernoordelijkste puntje van Nw Zeeland te aanschouwen.
We zien veel fruitteelt in dit gebied o.a. citrus, kiwi enz. En natuurlijk ook weer veel merinos en koeien: Holstein/Friesien en Jerseys. Ook valt me een zwart vogeltje op hoge poten op. Het blijkt de Pukaki te zijn die alleen hier voorkomt.
We stopten ook nog om hulp de bieden aan een paar drieste Nw Zeelanse jongens die met hun auto op de kop in de bosjes terecht waren gekomen: auto total loss, maar ze kwamen er zelf gelukkig heel uit!
De vuurtoren helemaal in het Noorden bereiken we via een mooie wandeling. Prachtig uitzicht op zee! Hier vlakbij kwam Abel Tasman vroeger aan land en werden 4 van zijn mensen door Maori’s vermoord: de Dodemansbaai….nu Golden Bay! (blijkt toch op het Zuidereiland)
Het toppunt op de terugweg was het sandboarden vanaf de duinen. Eerst sleep je het board mee naar boven en dan zittend of liggend sjezen ze weer naar beneden. Prachtig om te zien.
Een aantal van ons waagden zich er ook aan, maar je snapt al wel…deze moeders niet! Onze jonge chauffeur gaf zelfs een hele show weg, maar die oefent natuurlijk regelmatig!
We reden daarna wel 90 km over strand, door water naar het zuiden! De bus zag er niet uit!
We mochten ook nog even strandjutten en ik heb een paar hele mooie schelpen voor jullie Robin en Eva!
Bij de laatste koffiestop werd de bus weer ontdaan van modder en zeewater en kocht Wim een originele NW Zeelandse hoed.
Een kudde koeien zorgde op de terugweg voor consternatie, want die wilden de wei niet in , alleen maar richting bus, maar het kwam goed!
’s Avonds gezellig een wijntje met een deel van de groep….ja ook met Ben en Riet uit Luttenberg!

Bijna niet te geloven dat we hier bijna 20 jaar geleden rondliepen. Zo mooi dat we dat konden doen. Het was mijn wens om ooit door Nieuw Zeeland te rijden en Wim ging gemakkelijk overstag. Die hield altijd al van vakantie zo gauw hij vrij had. En net als op onze trips door Schotland had hij hier ook al ruzie met de muggen. Ze moesten hem ook altijd hebben. Nu volg ik op de tv: ‘We zijn er bijna’ en komen er veel herinneringen terug aan de ontmoetingen die we tijdens die reis hadden. Natuurlijk waren die met Ben en Riet de belangrijkste. Dat zijn vrienden voor het leven geworden. Tja… net als Wim zijn zij ook niet meer in levende lijve onder ons maar zeker in mijnhart en gedachten…

4- 12-2007

“Verdikkeme, d’r hef t- er mien toch weer ene te pakken!” Wat een wonder! Wim loopt er weer uitdagend bij: slechts korte broek, hoed en slippers. Ik kijk eens om me heen en zie opvallend veel lange broeken ondanks het warme weer.

We zijn in Queenstown op een drukke stadscamping. We staan mannetje aan mannetje! Gistermiddag ontstond er na aankomst spontaan een niet georganiseerd happy hour onder de dikke bomen met uitzicht op een meer, want bij de caravans was er te weinig plaats of te veel zon!

Het was een relatief korte rit- 120 km, maar wel veel stops, die ons in ons “Tips voor Trips Boek” werden aangeraden.

Puzzle World is leuk. Ecodrome in Zwolle heeft ook van die kijkgrapjes, maar niet zoveel bij elkaar. In het café erbij lag ook op iedere tafel een puzzel om te proberen. Daarna hebben we een poosje op ons gemak naar het sky diven gekeken. Vanuit een vliegtuigje kon je met een ervaren springer een sprong maken. Leuk om te zien.

Even later passeren we de 45e breedtegraad, die bij ons op het Noordelijk Halfrond ergens over Nrd- Frankrijk gaat. Fred en Janny staan ons daar op te wachten en maken een mooie foto van ons bij die dikke steen! Wij zijn vandaag het laatst. Het landschap waar we nu doorheen rijden heeft wat weg van dat achter Revelstoke in Canada. Je zou er ieder moment een stel Indianen verwachten die achter de heuvel vandaan komen! Verderop vullen we onze fruitvoorraad weer aan bij een fruitstalletje. Nu volgt een gebied met veel fruit. We stoppen nog ergens voor een heerlijke cappuccino en een wat uitgebreidere stop bij Arrowtown, een aardig goudstadje. Nee Anda, wij zijn niet met zo’n pannetje in de weer geweest. Riet wel… die heeft wel een potje met een splinter goud. ”Leuk veur de wichter”!

2017–‘Het zijn rotzakken’. Rob en Egbert waren er om de lammeren op te halen en een paar ooien. De oudste lammeren waren intussen al bijna 5 maanden en dan worden ze gespeend, zo heet dat. Omdat ze bijna geslachtsrijp zijn gaan ze bij de moeders weg en krijgen ze een eigen wei. Ooien bij de ooien en rammen bij de rammen. Ik zag nog net het Romanov rammetje onder zijn moeder duiken. Hij wist nog niet dat het de laatste keer zou zijn, zo peinsde ik. We genoten nog even samen met een kop koffie van de hele wei vol leven. En toen werden de vanghekken opgezet en het net uitgerold om de hele kudde er in te drijven. De ooien die hier zouden blijven werden het eerst tegen allerlei eventuele ongemakken behandeld en daarna ging de rest de kar in. Rob en Egbert waren nu klaar om ook even een kop koffie met ons mee te drinken. Ja… die Scottish Blackface zijn de rotzakken, volgens Egbert, ‘niks mee te beginnen, bijna niet te vangen’. Ik had een hard hoofd in hun toekomst. Hier in de wei maakten ze ook wel ruzie en bonkten ze soms met de horens tegen elkaar, maar ja… ik vond ze wel iets hebben. Schotten kunnen bij mij natuurlijk geen kwaad doen.

En zo ben ik weer even terug in de tijd. Het is niet voor te stellen dat het al bijna 20 jaar geleden is. We zitten hier nog op het Noordereiland van Nieuw Zeeland. Ik wist toen niet eens dat hier ook Egginks neergestreken waren anders hadden we ze beslist opgezocht. Ik denk dat we hier aardig in de buurt waren.

Vanavond een duik in de Maoricultuur. We maken een echte Hangi mee, met zang en dans, een begroetingsceremonie, een tocht in het donker langs bijzondere bomen, bronnen, glimwormen enz.
Eduard was door ons aangewezen als Chief en hij werd begroet door de Maori. Hij deed het perfect- hij pakte een takje op en begroette – 2 x neus tegen neus ( hongi) en vertelde dat hij in vrede kwam uit een land helemaal aan het andere eind van onze aardbol.
Het was een geweldige avond met Maori-entertainment. Als laatste optreden lieten de jonge mannen zien hoe ze indruk konden maken op de meisjes…met veel stoer doen, geschreeuw, tong uitsteken en rollende ogen. Ze hoeven voor hun conditie in elk geval niet bij de voetbal.
Bij ons rijden ze rond op opgevoerde scooters of in een sportief autootje! Zelfde effect!
Daarna kregen we de Hangi, een maaltijd die in de grond gaar gestoomd was, opgediend. Erg lekker…kip, lam, zoete aardappelen, mais met rijst … Niks mis mee!
Tenslotte nog de mooie wandeling in het donker met alle geluiden van muziekinstrumenten en zang op de achtergrond. Bij de plek met de glimwormen was het even: “Torches out”
Een echte “secret place”!

Het leven aan de Kuifmees was aangenaam, een leuk buurtje met kinderen in alle leeftijden. Wanneer wij eens mopperden op onze puberjongens als ze weer eens wat uitgehaald hadden, kregen we altijd relativerende opmerkingen terug: ’Ach die jongens… komt goed, prima stel”. Dan dacht ik wel eens: Straks als die van jullie zover zijn ben ik benieuwd of jullie er nog zo over denken. Wanneer we zonder kinderen op vakantie gingen was dat wel een dingetje voor ons, maar dan werd ons door de jongens voorgehouden dat ze het prima zonder ons zouden redden. We belden eens op vanuit Italië en toen ik zei: ‘Ja Gerhard, met mama’, hoorde hij me niet eens. ‘Met wie?’, was zijn antwoord. Ze hadden net een feestje en dat was erg gezellig geweest. Ook hadden ze de zolder opgeruimd en met een grote hark de diverse kledingstukken de beide trappen af naar beneden geharkt. Toen kwamen de buren wel even poolshoogte nemen. Buurvrouw Liesbeth en ook overbuurman Jan kwamen voor overleg. Ze beloofden toen alle zgn. afval in zakken achter het huis te zetten zodat wij konden beoordelen wat echt weg kon. Dat was maar goed ook want Wim z’n donkerblauwe zondagse broek was ook tussen de oude kleding gekomen. Gerhard dacht dat het zijn broek van de Marine was. Ach… lang geleden alweer…Aan de Kuifmees….

Nu wonen Gerhard en Judith er samen al meer dan 30 jaar

Dit zal een van de eerste foto’s zijn die oom Sjoerd maakte op de Haar. Opoe, met hond, geflankeerd door twee van haar dochters. Coba links en Hermien rechts. Waarschijnlijk zijn Sjoerd en Hermien hier al verloofd.

Nee… ik zou niets kunnen bedenken waar ik erg goed in ben, maar er zijn wel dingen die ik leuk vind en dan kom ik tot het uitsluitsel: aardig.

Ik kan aardig: vertellen, werken met kinderen, bloemstukken maken, schilderen, knutselen, spinnen, weven, wandkleden maken, naaien, schrijven, met de hond spelen en fotograferen. Dat laatste gaat niet alleen om goede foto’s qua kwaliteit maar om het verhaal er achter.

Het scheelt dat ik die kan delen met anderen op deze website en FB en als ik zelf het verhaal niet compleet heb zijn er anderen die het voor me aan kunnen vullen. Ik heb aan beide kanten van mijn familie neven en nichten met een goed geheugen. Zo weet Johan Aartsen veel te vertellen over de Bijenhofs. Wim Harwig bezit er weer veel leuke foto’s van. Bij de Egginks is het Joop Groot Nuelend die heel veel materiaal heeft met een verhaal. Bij zijn zus Erna wordt bijna de hele verzameling foto’s en herinneringen bij elkaar gehouden na het overlijden van tante Jo. Ik ben nog steeds heel blij met oom Sjoerd Aartsen die vaak zondags naar de Haar en later de Boomgaard kwam met het gezin. Hij had dan zo’n vierkant zwart boxje bij zich waarmee hij foto’s maakte. ‘Kijk eens naar het vogeltje’, riep hij dan. Nu zijn die foto’s en herinneringen van onschatbare waarde voor me.

En dan is er nog iets dat ik ‘aardig’ kan: luisteren. Ik denk dat je zoiets tijdens je leven leert. Er is niets zo ergerlijk als wanneer iemand iets aan het vertellen is en een ander gaat met zijn eigen belevenis verder. Je moet soms mensen gewoon hun hart kunnen laten luchten en alleen te luisteren en te laten weten dat je meeleeft.

Er was eens een tijd dat Wim nog geen baard had. Hij hield de opkomende baardgroei elke ochtend nauwkeurig in de gaten. Eenmaal bijgewerkt werd het gevolgd door een behandeling met een lekkere after shave.. Irish Moss als ik me goed herinner. In het begin in Hengelo gaf Wim op zaterdag nog autorijles en zijn after shave werd geprezen door menig vrouwelijke leerling.

Toen kwam de bewuste vakantie naar Frankrijk, drie weken naar de Auvergne met Dick en Anda en alle jongens. Dat was de gelegenheid om eens uit te proberen hoe het mèt baard zou zijn. Het zou hem elke ochtend aanzienlijk tijd besparen, zo dacht hij.

Bij Stork had Wim een representatieve functie en ontving de diverse inspecteurs in pak met stropdas. Dat was verplicht. Toen we terug waren uit la douce France bleef de baard. Zijn moeder vond het niks en ook een van de directeuren sprak hem er op aan met de woorden: ‘Die baard gaat er af’. En dat moet je nou nooit tegen Wim zeggen. De baard bleef en is in alle vormen en maten sindsdien voorbij gekomen. Diezelfde directeur vond dat de koperen plaat van een van de oudste stoomketels die Wim als cadeau van dhr Buis van het Stoomwezen had gekregen, op diens kantoor hoorde. Wim vond van niet en hing hem achter zijn eigen bureaustoel op het kantoor van de Pijpenbuigerij bij Stork. Later verhuisde de unieke plaat mee naar Emmen en siert nu onze schoorsteenmantel.

Vooruit nog even een kijkje op het gladde gezicht van Wim, anno 1976. O ja, de after shave is gebleven, zij het van een ander merk.

Het was werkelijk een cadeautje, de drie nieuwe kippen. Daniel zocht een nieuw tehuis voor ze vanwege zijn verhuizing naar een appartementje in de stad met alleen een balkonnetje. En ondanks onze waarschuwing van de natuur met al zijn gevaren rondom ons, mochten wij ze hebben en hadden we nog een gezellig uurtje met deze twee vrienden. De drie dames waren intussen gewend en liepen net als de andere drie lekker rond te struinen. De eigen bruine kip wilde nog wel eens de baas spelen maar de drie bleven als een groepje bij elkaar en leken niet erg onder de indruk. Ze legden ook nog praktisch elke dag een ei. De witte kip van ons werd ook enigszins jaloers toen ze de eieren netjes in het hok legden en ging toen pontificaal op de favoriete plek zitten en legde voor de gelegenheid voor een keer ook haar witte eitje er bij.

Het kleine haantje, een stoer ding, bleef steeds in de buurt van moeder Kloek die niet eens zijn biologische moeder is, slechts een draagmoeder want het ei waaruit hij geboren is kwam van een kip van Anja. Het oerinstinct voelt geen verschil.

Terwijl we die morgen de kerkdienst in de Schepershof op de tv, want coronatijd, volgden kon ik met een oog af en toe een kip zien langs komen. Het was een mooie Pinksterdienst en de Bijbellezingen in de hedendaagse taal spraken me aan, om met ds. Anne van der Meiden te spreken: ‘Ze komt oe achter ‘t vestje’.

Dia zong mooi, Jorinde speelde prachtig en met Tonnis op het orgel zorgden ze voor de muzikale ondersteuning. Net als ooit onze eigen ds van Zorge in een Jeugddienst een hamer uit zijn toga haalde om te laten zien dat je zoals die hamer een werktuig in Gods hand kan zijn, zo had ds Door- Elske Casimir een herinnering aan een Pinksterdienst op een camping in Bakkeveen die ze als kind meemaakte. Daar werden de pluizenbollen van paardenbloemen uitgedeeld die ze mochten rondblazen. Een beeld van uitgezonden worden. Voor de kinderen prachtig, voor de koster achteraf minder. Maar zoiets visueels blijft hangen. Onze Pinksterdag was goed begonnen.

Zo mooi was het toen

Rob was er weer. Hij kwam om zijn schapen met lammeren te controleren en om te weiden. Nu lopen ze weer gezellig vooraan zodat we er beter zicht op hebben als we op de schommelbank zitten. Het gras groeit hard en vooral de kleinsten waren bijna niet te zien in het hoge gras in de achterste wei. Hij heeft een emmer met brokjes aan de arm en de schapen lopen als lammetjes achter hem aan. ‘Zo ben je een echte herder”, zeg ik. Rob lacht.

Het is een mooi stel schapen, van alles wat. Hij heeft ze niet voor niks hier lopen. De een heeft een afwijking aan een poot, een ander weer wat anders. De kleinste ooi heeft twee lammeren maar niet helemaal genoeg melk. Ze groeien dus niet erg hard maar zijn levendig. Hier doen ze het goed en we hebben er oog op, al is het gras op dit moment zo hoog dat je er wel je best voor moet doen.

En ze hebben zeker nog een bijzondere functie: wij mogen er van genieten. Ik vind ze allemaal leuk, elk op zijn eigen manier. Maar de Coburger Fuchs met haar bruine kop is toch mijn favoriet. Die kijkt altijd meteen op als ik bij de wei kom, waarschijnlijk om te zien of ik ook een emmer met lekkers aan de arm heb.

Binnenkort komt stagiair Bean een paar palen verwisselen, want als ze straks de kans krijgen dan weten we het wel. Het gras is altijd groener aan de andere kant van de afrastering van boer Bloeming. Dit keer staan er aardappels op.