Hoe het begon….

Ken je dat? Dat je klaar bent met bezigheden die je leuk vindt om te doen en dan denkt dat je je gaat vervelen of zoiets. Ik moet wel bezig zijn, dat bevalt me het beste. Maar… eigenlijk heb ik alles al geschreven wat ik kwijt wilde…..

Toch kreeg ik al een idee aangereikt: Ga toch eens schrijven over de belevenissen uit je jeugd. Die zijn niet te vergelijken met die van de kinderen van nu. Ach… ook dat deed ik al, al was het met een hap en een snap. Misschien iets voor kinderen? In elk geval voor jongeren in deze tijd. Misschien kan ik toch weer iets uit de hoge hoed toveren en uit mijn herinneringen putten. Ze zeggen het toch: wie lang leeft kan veel verhalen? En  er heel wat veranderd in de laatste 80 jaar. De jongere generatie  kan zich weinig voorstellen van een leven zonder mobieltje, tv of fatbike. Ik mocht ook altijd  graag luisteren naar de verhalen van mijn grootouders. De herinneringen schieten door mijn hoofd. Zou ik toch…?

Hoe het begon

Eén van mijn eerste schrijfsels ging over een oppashond, één van de pups van Scott en Kim. De nieuwe baasjes wilden de pup heel graag maar hoe moest dat nou wanneer ze over een maand met de tent op vakantie naar Frankrijk gingen. Die Floris kwam dus gewoon weer bij ons logeren en maakte veel mee. Ik hield voor de vakantiegangers een dagboekje bij. ‘Dagboekje van Floris’. Daarna kwam Bonnie logeren toen Susan een aantal dagen naar haar moeder in Schotland ging. En ook die kreeg  een dagboekje mee met wat foto’s. Daarna volgden de belevenissen van de katten van Mark en Hilda toen zij op vakantie waren. Hilly, de moeder van Hilda, en ik zouden de katten verzorgen. Hilda merkte nog wel even op: ’Je moet niet alleen het voer klaarzetten, maar er wel even bij gaan zitten hoor’. Nou vooruit… dat deed ik. En voor de vakantievierders hield ik bij wat ik zag gebeuren met die twee rakkers. Ik had er dit keer ook collages bij gemaakt. En… het werd gewaardeerd door Mark en Hilda. Toen ik mijn werkstukje eens meenam naar school en aan het eind van een les Nederlands een beetje tijd overhad las ik het voor en liet de collages zien. En wat zag ik? Grijnzende gezichten. Deze 13 jarigen zagen de humor.

Tja.. en intussen zijn de boekjes Ik ben Scotty en Ik ben Moniek allang geschreven, gedrukt en uitgegeven . Nu volgt dan Ik ben Beertje als toegift. De eerste twee waren allang op en nu Ik ben Beertje ( 2-8 jaar)gedrukt wordt komt er een herdruk van de andere twee. Dus… wie kinderen of kleinkinderen heeft die van dieren houden? Ik ben Beertje, het fleslammetje is heel geschikt voor kleintjes om voor te lezen. En Scotty, de bordercolliepup en poes Moniek kun je voor de kleintjes natuurlijk voorlezen, maar de iets groteren lezen het al helemaal zelf.

Illustratie: Uit het boekje ‘Beertje het fleslammetje’