Vandaag is het de geboortedag van onze moeder. Mama zou nu 109 geworden zijn als… Het is al lang geleden. 10 jaar geleden herdachten we vader Hein samen onder onze luifel op camping De Boomgaard met taart, alle 4 kinderen met hun aanhang. Mama werd slechts 63. Diny en ik benoemden het toen wij allebei die leeftijd voorbij waren: we hebben onze moeder overleefd. Henk en Johan intussen ook allang.
Nu ikzelf een behoorlijke leeftijd heb begint een mens terug te kijken, zo ook naar het leven van onze moeder. Als jong kind besef je niet dat ze zo’n verdrietige periode doormaakte na het ongeluk en overlijden van vader Hendrik Jan. En daarna nog de geboorte van ons broertje dat dit niet overleefde. Het was voor ons en ook voor mama een geluk dat we samen woonden met opoe en opa Bijenhof. Die zorgden dat we geen liefde tekort kwamen en samen met de andere familie kregen we de steun die we zo nodig hadden. Ik denk ook aan de leuke zomerjurkjes die vanuit Amerika opgestuurd werden. Bovendien hebben de verhaaltjes van opoe voor het slapen gaan en opa’s gedichten ons goed gedaan. Ondanks dat ze in een diepe put was geraakt kwam ze er weer bovenop. Tante Hermien zei wel eens: ’Je moeder is net een duikelaartje, soms in de put en dan ineens is ze er weer’. Gelukkig heeft ze een mooie herkansing in het leven gekregen toen ze met vader Hein trouwde. Het werd een familie met vele lagen. De Kornegoors (van Hanna de 1e vrouw van vader Hein), De Egginks van de Boomgaard en de Boskamp en de Bijenhofs werden één grote hechte familie. Ze waren allemaal welkom en wij bij hen.
Achteraf gezien was het hard werken op een boerderij, maar gelukkig was er de eerste jaren ook onze grote hulp Riek Antink, een buurmeisje. Tja… zo gaan je gedachten bij bepaalde dagen. Ik weet zeker dat Rick dat ook in zijn gedachten heeft vandaag.
