Vandaag is het 3 maart 2025. Zegt jullie niet zoveel, denk ik. Toch is het precies 60 jaar geleden dat Wim en ik in het huwelijksbootje stapten. Ik heb vandaag nog niet veel tijd gehad om er bij stil te staan, nu de tweede keer dat ik onze trouwdag herdenk na het overlijden van Wim.
We waren heel verschillend wat betreft interesses, maar groeiden steeds dichter naar elkaar toe. Soms lachten we erom. Zat ik weer samen voetbal te kijken op de tv, terwijl ik er eigenlijk niet veel aan vond. Maar samen kijken had ook wel weer wat. Zo ook met het schaatsen. Samen kijken vond ik leuk, maar nu zet ik de tv wel op wat anders. Ik hoor het Wim al zeggen: ’Zeker weer zon praotprogramma’.
Kunst zei Wim niet zoveel, maar hij ging wel met me mee naar allerlei musea. Toen we beiden met pensioen waren hadden we zo’n NS kaart waarmee je eens in de twee maanden vrij reizen had. Wim wilde ook wel, maar dan alleen 1e klas reizen. Zo hebben we wel Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Leiden, Utrecht, Zutphen, Hengelo en meer steden bezocht. En altijd was er in elke plaats een museum bij. Wat betreft Musea had Wim één favoriet: Het Heim in Hengelo. Je begrijpt het al: veel techniek. O ja, en Beeld en Geluid in Hilversum, samen met Robin en Eva, en het Spoorwegmuseum in Utrecht. Je snapt het al: het is geven en nemen in een huwelijk. Maar het was altijd voor ons allebei genieten van zo’n dagje. Op de terugweg was ik meestal helemaal uitgeteld en sliep een groot deel van de weg terug.
Toen Wim ziek werd heb ik de kaart opgezegd en heb een gewone NS kaart, voor het geval ik nog wat zou willen. Tja…