‘Je schatjes zijn uitgebroken, Rob’, meldde ik hem vanmorgen. Wim haalde de krant en kwam al een stel rammen tegen. We hebben zelf geen brokjes meer om ze mee te lokken en de heren vertikten het om op commando de wei weer in te gaan.
’Ik kom er aan’, zei Rob. Was even wat anders dan aqua joggen deze morgen, maar zo konden we na de werkzaamheden van Rob die er nu een stel mee terug wilde nemen, aan de koffie. Het wordt een afsluiting van ons leven aan het Schoolpad waarbij we altijd schapen hadden. Eerst was het Frans Kollmer die ons de handige kneepjes van het schapen houden bijbracht. Daarna hebben we een aantal jaren alleen fleslammetjes gehad. Ik zette gewoon een advertentie op Marktplaats: Hebt u een moederloos lam? Ik haal die graag bij u op. En zo had ik altijd wat te vertroetelen en na het verblijf in het nest naast de open haard gingen ze naar de schuur en in de wei. Tot Rob een weide zocht voor zijn schapen. En toen had ik het voor elkaar: wel de lusten en niet de lasten. Tot 2 jaar terug verzorgde ik ook de fleslammeren van Rob die er ook altijd zijn.
Hoewel Rob vooral de Schoonebeker heideschapen had en daarnaast de Drentse heideschapen van Maurice, breidde zijn bedrijf zich uit met heel wat Engelse rassen. Zelf ben ik fan van de Herdwicks, ik vind ze heel speciaal of zou dat komen omdat we ze zoveel zagen in het Lake District. En nu zijn het dan die 17 rammen die voor heel veel prachtige nakomelingen hebben gezorgd. Rob heeft er alvast een stel meegenomen en de rest volgt binnenkort. Ze moeten nu geschoren worden. Dit was het dus ….. ons leven hier aan het Schoolpad met zoveel soorten en maten schapen. Het was geweldig!
Foto: Herdwick ooi met lam