Wat heb ik genoten van de tijd met schapen in de wei. Je komt ook van zelf tot de ontdekking dat de karakters heel verschillend kunnen zijn. Elk soort heeft wel iets leuks. In Engeland zagen we de Wensleys lopen met hun lange krulvacht. Prachtig vond ik ze en het deed me deugd dat Rob er op een gegeven moment ook een aantal bij ons bracht. Dat deed me terug denken aan onze ervaringen van een aantal jaren terug.
Wanneer Wim de hond roept en tegen hem praat, doet hij dat keurig in het Nederlands, net als tegen onze jongens. Nu betrapte ik me er op dat ik juist tegen onze dieren mijn moedertaal gebruik.
Die morgen controleerde ik de schapen, ik telde ze, keek of ze weer mank liepen of op de knieën lagen èn sinds die vorige dag keek ik ook even naar de staldeurtjes.
’s Middags liepen er zomaar vier schapen in de voorste wei. Dat moest nog niet. Maar hoe kon dat? Ik pakte meteen maar een geel bakje met brokjes mee en ging richting wei. Daar lok je ze altijd mee. Even flink rammelen en ze komen.
Die keer hadden ze geen haast en moest ik alles aan trucs uit de kast halen. Wat bleek nou? Ze hadden het schuifje van het ene deurtje los weten te schuiven en konden ze via de stal en het openstaande andere deurtje naar het groenere gras in de voorste wei. Och, ik ging er van uit dat het per ongeluk met wat schuren tegen dat schuifje was gebeurd. Ik deed in elk geval het deurtje naar de voorste wei dicht. Een uurtje later zag ik het deurtje van de achterste wei naar de stal weer open staan. Ik ging de wei weer in en sloot het nu wat steviger maar ja… wat is stevig voor een schapenbek?
Toen ik tussen de middag weer ging kijken…. Ja hoor, het deurtje stond weer helemaal open. De beide witte schapen stonden er bij. Weer naar de stal en nu wrikte ik een betontegel los om er tegen aan te kunnen zetten. Het tweetal keek toe. De brutaalste van de twee ging met haar bek naar mijn hand…op zoek naar… waarschijnlijk brokjes.
En toen gebeurde het dat ik helemaal los ging. ‘Toe lillijke duvels, as daor gien Wensley bloed in zit…dan wet ik het niet meer. Wat bunt jullie van plan? Dach ie dat iele hier de baas kunt wean… mooi niet, a-j dat maor efkes goed wet!. Jullie komt de stal niet in, dat wil ome Rob niet hebben.. Iele blieft d’r maor mooi buten.’
Ik had tot dan nog niet eens in de gaten wat voor soorten er nu in de wei liepen. Het waren er tien van verschillende rassen, maar deze twee… het moesten wel Wensleys zijn. Dat zijn de brutaalste tot nu toe.
Ach… het heeft ook wel wat dat er een beetje pit in zit. De rest van het spul is veel schuwer en keek op afstand wat er bij de schuur gebeurde.
Bij schommelbank keek ik nog even om. Ik zag de twee alweer bezig met het deurtje. Eentje hield mij in de gaten….