Dit moet ergens in 2009 zijn—
Het is al weer lang geleden dat Scott in z’n jonge jaren zo onbenullig hard langs je heen kwam racen. Soms had hij dan ook nog een stok in de bek. En het gebeurde nogal eens dat hij je met dat ene uiteinde precies in de knieholte raakte. ‘k Zal je vertellen dat je dan even schrok. In die tijd kwam Fokje me nog iedere week een paar uur helpen. Zij slaakte een gil toen Scott haar eens raakte met zo’n stok. Och ze was het snel weer vergeten.
Toen Kim en Scott een poosje later pups kregen was ze zo gecharmeerd van dit soort hond dat zij er ook één uitzocht. Er was één kleine bij en daar viel ze op. Dat werd Bowie. Bowie werd ook door Dana en Tristan met gejuich binnengehaald. Hij zal intussen 11 jaar geweest zij en beleefde een rustige oude dag daar bij Fokje en Frits!
Wat later hadden we dus dagen dat er aan het Schoolpad drie honden het huis en erf rondrenden. Vooral die twee tieners Toska en Queeny waren me een stel wildebrassen. Als Queeny ’s morgens kwam was het gelijk feest met die twee. Ze sprongen tegen elkaar op en dartelden over elkaar heen en onder elkaar door. Dan raceten ze een paar rondjes en daarna werd het wat rustiger. Op zo’n morgen bracht ik de laatste schildersspullen naar m’n keetje, want het mooie weer kwam er aan. Dan wilde ik daar weer aan het werk. De sfeer èn het uitzicht op de we was daar zo mooi !
Ik liep net op het stuk gras richting kippenren…kwamen die twee donderstenen de hoek om vliegen en knalden me van achter tegen m’n benen. Ik viel steil achterover plat op m’n rug in het gras. De verfpotten vlogen in het rond en mijn halsketting hing in de struiken. Ik natuurlijk janken van schrik…. stonden ze daar met z’n drieën en probeerden m’n gezicht te likken. Ik bewoog m’n armen en benen voorzichtig. Nee alles zat nog op de goede plek. Ze waren even niet bij me weg te slaan. Ze duwden hun neus steeds tegen me aan. Dan jankte ik nog harder. Ze volgden ze me op de voet en even later zat ik bij te komen in de grote stoel bij het achterraam. Die twee wildebrassen zaten pal naast me en duwden met hun neus tegen m’n knieën alsof ze zeggen wilden: sorry…het ging echt per ongeluk!
Waarom ik hier even aan denk. Die keer vertelde Diny dat ze gevallen was, viel gelukkig mee. En dat gebeurt mij de laatste jaren ook zomaar, toen dus ook al. We moesten beiden even aan onze moeder denken die dat ook regelmatig overkwam. Zelfs op de trouwdag van Ben en Diny, nu 54 jaar geleden. Och het veroorzaakte sweet memories…