Het is precies een jaar geleden dat de verhuiswagen voor stond om ons meubilair en andere ingepakte zaken naar de Torflang te brengen. Wat is er vee gebeurd in de afgelopen 1,5 jaar vanaf we wisten dat we plannen konden maken omdat de gemeente Emmen ons huis wilde overnemen. De woonbestemming kregen we er toch niet meer op en dankzij de geweldige rechtshulp en uiteindelijk een beetje meedenken van de gemeente was het toch zover dat we op zoek konden naar een nieuwe woonplek. Wie mij een beetje heeft gevolgd weet dat verhuizen op onze leeftijd een aanslag doet op lichaam èn geest van jezelf en je omgeving. Wat hebben we veel hulp gehad. Wie had gedacht dat Wim er zo kort maar heeft mogen wonen? Het zij zo! Toch heeft hij heel veel kunnen en willen regelen. Het huis zelf is heel geschikt en ben er nog steeds blij mee, past bij de leeftijd die ik nu ook bereikt heb. De sfeer is nog niet wat ik graag zou willen al is daar nu wel vooruitgang in geboekt door de nieuwe gordijnen. Vanwege de radiator zijn het dunne geworden en als het weer kouder wordt gaan de rolluiken naar beneden. Zelf vind ik dat niks, zo’n opgesloten gevoel krijg ik ervan, maar als het donker is voel ik dat niet zo, dat scheelt. Ik had gehoopt dat ik me intussen wat rustiger zou voelen maar niks is minder waar. Van een opmerking raak ik al van streek. Mag toch hopen dat het nog beter gaat worden. Het blijft overleven, gelukkig wel met veel lieve mensen om me heen, èn Storm. Altijd iemand blij als ik thuiskom.
