Het lijkt een eeuw geleden dat ik dit schreef tijdens een kampeerweekje op camping De Boomgaard. Er is sindsdien zoveel gebeurd dat het bijna onwerkelijk lijkt. Het zijn de beginjaren van de camping van Johan en Joke terwijl nu Jos deze taak overgenomen heeft. Net zoals pa de boerderij klaar had gemaakt om over te nemen was nu de camping klaar voor Jos. Johan en Joke blijven wel paraat maar zijn nu vrij om zelf op stap[ te gaan wanneer ze er zin in hebben. Die keer vierden Gerhard, Judith en Robin ook hun vakantie op camping De Boomgaard en waren net weer naar huis. Het was ook de zomer dat Jaap en Mirjam trouwden.
–Het voelt wat leeg aan… die lege plek naast ons, nu Gerhard en Judith weer naar huis zijn. Hun vakantie zit er op. Voor Johan en Joke is het anders een goede bezetting wanneer je bedenkt dat dit pas het derde jaar is dat ze open zijn. We horen om ons heen niets dan lof!
Na een snel middagdutje gaan we eens kijken of Ab en Roelie thuis zijn in Gelselaar. Ooit begonnen Roelie en ik in 1962 tegelijk aan de van Heemstra school in Hattem als 19 jarige onderwijzeressen. Ik was bij Alberts moeder ‘in de kost’ en Roelie en ik trokken veel met elkaar op. We hebben veel gedeeld.. alle leuke en minder leuke dingen. We konden ook onzinnig lachen met z’n beiden. Onze collega’s zagen ons geloof ik wel als een stel jonge geiten. Maar… allebei zijn we al meer dan 40 jaar getrouwd met een echte originele Hattemer.
We hebben weer helemaal bijgepraat. Het was net of je elkaar dagelijks meemaakt terwijl er toch bijna een jaar tussen zit.
In Zwiep hebben we pannenkoek gegeten bij bakker Gait van “De Witte Wieven”.
Wanneer ik nog geen Achterhoeks kende zou ik hier vast veel geleerd hebben.
Bij de toiletten: Huuske veur mansluu en ’t Huuske veur vrouwluu. En aan de binnenkant van de deur warempel ook het raadsel van Ben uit Hattem:
As d’r een gat in zit zit ‘r gien gat in
en as ’t er gien gat in zit zit ‘r een gat in
Bij een paal met allemaal wegwijzers staat:
A’j ’t lef hebt um hier in te kroep’n
dan zet bakker Gait oe de kop tuss’n beide oarne
en mo’j met de blote veute naor bedde.
En als waarschuwing bij een weitje met vijver waar meestal staat: Betreden is op eigen risico…klinkt het volgende toch veel leuker:
A’j ’t gat nat kriegt of de butte brekt
is ’t oe eigen schuld.
De vorige dag was ik met Diny op stap. “Ie gaot maor “, had Wim gezegd. “Kan ik die dikke Kirst es uutlèzen”. Hij had van Henry twee dikke oorlogsboeken meegebracht toen we op z’n verjaardag waren. Het Vrouwenbataljon van Konsalik heeft hij al uit.
Henry was z’n boeken aan het uitdunnen. Een hele stapel dozen moest mee naar Canada. Wat was een mens als Henry zonder boeken. Maar nu… “Wat zu’w gaon doen”, zegt Diny als we de koffie op hebben. We hebben al een korte video gezien van huwelijk van Jaap en Mirjam. De aankomst van Jaap in de koets bij Ben en Diny om Mirjam op te halen. Je zag dat het paardje dat toch al 20 jaar is nogal te keer ging. Ze moesten eerst nog twee rondjes rijden voor het paardje rustig genoeg was om Mirjam ongeschonden in de koets te krijgen. De beroemde boog stond om de voordeur en kwam ook mooi in beeld.. Ooit zo’n mooie boog gezien, Dirkje? Ook van de avond en de openingsdans had Ben een leuk stukje gefilmd. Het stel was speciaal op dansles geweest, maar hadden natuurlijk niet met trouwjurk geoefend. Jaap moest Mirjam verscheidene keren redden en dat deed hij met verve. De hele familie stond er omheen mee te klappen en te dansen Joke en Joanne staan er prachtig op.
Eigenlijk was het overbodig te vragen wat we vanmiddag zouden gaan doen. Het was meer: welke kringloop kiezen we vandaag. Het werd Lochem. Daar zijn we al een eeuwigheid niet geweest. Ik vind er Wims grote wens: zo’n sinaasappelpers die we op het strand bij Side zagen gebruiken. En er is een bak waar je boeken voor 10 cent kunt uitzoeken. Niet gek toch?
We besluiten ons tochtje met een lunch bij de mooiste Intratuin die ik ken… ook in Lochem.
Eenmaal weer bij Ben en Diny is Ben een ritje aan het maken op Vera en wij genoten nog van Joska en Jippe en maakten een bloemstuk voor Joke… voor de recreatieruimte, had ik gedacht. Hij kwam toch bij haar binnen te staan. “Anders zie ik d’r zowat niks van”, zei Joke.
Toen kon Wim aan de gang met de perssinaasappels, want die had ik er natuurlijk wel bijgekocht.
Mooie herinneringen toch? Die sinaasappelpers was waardeloos. Deed niet wat ie moest doen.