Ik was een beetje zenuwachtig. Vandaag ging ik voor het eerst weer eens een dagje op stap. We zouden een dagtocht maken met een bus van Veenstra, buurvrouw Ineke en ik. Zij was lang bevriend geweest met Gerrie die in dit huis woonde maar onverwacht was overleden. Ze miste haar. En zo kregen we een paar maanden terug contact en vertelde ze over die leuke dagtochten.
Het werd een dagje naar de Friese Faenen, een prachtig natuurgebied. We zouden daar met een flinke boot door de verschillende wateren varen. Ik had me van te voren ingeleefd en kreeg zo’n gevoel alsof we op schoolreisje gingen. Tja, dan moet er toch wat drinken mee en minstens een paar rollen Mentos. De chauffeur deed zijn best en vermaakte ons onderweg met zijn soms komische verhalen over de streek van vroeger. Eenmaal in Eernerwoude was er de goed gevulde koffietafel en begonnen de gesprekken op gang te komen. Dat is niet moeilijk als er een man bij je aan tafel zit met hoed en een verrekijker om de nek. Hij was een echte vogelfan net als ik en zijn partner. Hij zag al snel de eerste fuut, de torenvalk en de witte reiger. Hij is ook een enthousiast lid van de Vogelbescherming net als ik. Zijn partner vertelde aandoenlijke verhalen over de trouw van vogels. Het was prachtig weer en eenmaal op het bovendek gingen de contacten en gesprekken door. Och… we zijn allemaal op leeftijd en hebben dezelfde dingen te verwerken zoals verlies en gebrek aan energie. We moesten ook aan de oranjekoek. Smaakte goed maar is mierzoet, moet je niet teveel van hebben. Bij het verlaten van de bus riep ik hem nog even: ‘Heb je ook die aalscholver gezien?’ Ja dat had hij. Zo hadden we zomaar een gezellige leerzame maar ook drukke dag en ik moest er gewoon even van bijkomen. Rick belde al met de mededeling dat hij m’n positie had ontdekt in Friesland en later weer richting Emmen. Tja… dat krijg je als je traceerbaar bent met een hulpmiddel om de nek voor geval van nood.
