Ik ben ontroerd en kan even niet stoppen met huilen. Bijna 10 maanden geleden verloor ik mijn lieve Wim. Meer dan 60 jaar waren we aan elkaar verknocht.
Nadat hij na zijn overlijden zo netjes was verzorgd konden we even bij hem gaan kijken bij Uitvaartcentrum Het Oeverse Bos. Hij lag heel mooi en vredig in zijn laatste rustplaats. Ik had mijn mobiel bij me en maakte toch een paar foto’s, waarschijnlijk om ze nooit te bekijken. Gisteren heb ik er toch een gedownload en bekeek hem nu wat beter. Hij lag daar in zijn geliefde bodywarmer die hij net als vriend Ben in Nieuw Zeeland had gescoord en dus al 16 jaar lang bij vele gelegenheden had gedragen. En nu ik de foto beter bekeek zag ik dat de uitvaartverzorgers hadden gezorgd dat zijn zilveren halsketting met Hugenotenkruisje met daaraan zijn trouwring en zijn zegelring met blauwe steen, waaraan hij zeer gehecht was, goed zichtbaar waren. Zijn vingers waren de laatste jaren zoveel dunner geworden dat hij die ringen net als vroeger tijdens zijn werk aan een ketting was gaan dragen. Alleen al voor dit moment 10 maanden later, was het de moeite van die foto waard.