Het meest positieve wat ik de laatste 8 maanden kon voelen was af en toe iets van tevredenheid of dankbaar zijn wanneer het me toch even meezat. Ik heb geluk dat er zoveel aardige mensen om me heen zijn.
Maar lachen…? Nou ja een glimlach kon er af en toe wel af. En het was goed om bezig te zijn. Dat helpt! Als ik schrijf ben ik even in een andere wereld. Ik had het ook met schilderen maar dat is nog even een brug te ver. Maar wie weet…?
Degene die ook een heftig verlies te verwerken kregen snappen het helemaal. Je bent door het minste of geringste van slag. Het is fijn om te weten dat het op den duur wat beter kan worden.
Toch was er gisteren een soort omkeerpunt. Nou ja… Ik mag graag tussen de bedrijven door een film op Netflix kijken. Die kun je gewoon even afzetten aan als je er weer aan toe bent gaat hij gewoon op hetzelfde punt weer verder. En je snapt er niks van maar wanneer je eenmaal iets aardigs hebt gezien zoeken ze meteen vergelijkbaar materiaal voor je uit om te kijken. Zo was er gisteren een film voor met Meryl Streep in de hoofdrol. En die mag ik inderdaad graag zien. Het was ontspannen, af en toe komisch en uiteindelijk toch met een serieuze ondertoon. Het begon op een ontknoping aan te komen toen er ineens zo’n bizarre situatie ontstond dat ik zo in de lach schoot dat ik niet meer op kon houden. Het gierde door de kamer zodat Storm al ongerust aan mijn voeten ging zitten. Ineens besefte ik dat ik in tijden, misschien zelfs jaren, niet meer zo gelachen heb. Het was een ontlading die eindigde in tranen…..
A