‘Het kan zijn dat ik na het dekseizoen nog een paar rammen kom brengen’. Rob keek keurend over de wei. Er stond dat najaar nog heel wat gras. Hij had net de ‘zielepietjes’ opgehaald, die intussen een aardig gewicht hebben. Tevreden tilde Rob de een na de ander op. We dronken nog even samen een kop koffie bij de wei.
‘Zou mooi zijn want een kale wei vind ik maar niks’, zeg ik.
Een week later kwamen we thuis en we zagen 6 schapen in de verte lopen, helemaal tegen de Bargerweg aan. Rob was dus geweest. Ze hebben alle zes 2 rechte gedraaide horens op hun kop, het zijn Racka’s en geen rammen, maar ooien..
Terwijl de lammeren al op me af kwamen rennen zo gauw ik in beeld kwam, deze bleven op afstand. Ik probeerde het met een bak brokjes, maar hoe ik er ook mee rammelde, er kwam er niet een mijn kant op. Ook een dag later niet. Wanneer ik aan de achterkant van de wei langs fietste keken ze me na. Toen we terugkwamen van de verjaardag van Alle probeerde ik het nog eens met een rammelende bak brokjes.
‘Laat de honden maar even binnen’, riep ik naar Wim. Dat was het… ze hebben diep ontzag voor de honden. Ik had het kunnen weten! En ja hoor, daarna liepen ze wat dichterbij en warempel kwamen ze nu op de brokjes af.. Ik kon ze daarna echt bewonderen en ook zag ik het verschil in persoonlijkheid. Maar allemaal vlogen ze weg zo gauw ik één stap verzette. We hebben daarna ons best gedaan om ze wat mak te krijgen. Veel heeft het niet geholpen, maar het was een genot om naar ze te kijken.
Het is net of dit in een lang verleden was, maar toch verhuisden we pas iets meer dan een jaar terug en is het net twee jaar geleden dat de laatste schapen weggingen.