Elk jaar maakten we die afspraak: samen eten bij ‘de Wok’. De donderdaggroep is een vrij stabiele groep. Jarenlang aqua joggen we al van 9 tot half 10 en zetten het samenzijn voort in het restaurantje dat geen restaurant meer is. Wij hadden in dat gezellige restaurantje bij het oude Aquarena het voorrecht dat we hiervoor de sleutel bij de kassa mochten ophalen. De koffie kwam de laatste tijd uit de automaat. Aquarena wachtte al met smart tot het nieuwe zwembad klaar zou zijn.
Die avond waren we met een hele groep gezellig bij elkaar om samen te eten. Wim zag het eerst niet zitten vanwege de toenemende pijn, maar ik beloofde dat hij niks te kort zou komen. Het werd gewaardeerd. We zaten bij Co en Jenny, die we al kennen vanaf dat we in 1984 in de Rietlanden kwamen wonen. Verder praat je met iedereen want iedereen kan halen wat hij wil. Favoriet blijft het echte wokken. Je zoekt uit wat je wilt en laat het voor je klaar maken door de drie geoefende koks met de saus die je wilt.
Voorlopig zou Wim niet meer meegaan naar het zwembad. ’t Was niet anders.
We probeerden al elleboogkrukken te bemachtigen bij ICARE, want alleen met stok kan ook al niet meer dan een paar stappen. Nog twee weken geduld. Hij smachtte echt naar z’n nieuwe heup om eerst maar eens van die pijn af te zijn. We weten intussen dat er meer achter zat dan een versleten heup. Maar deze gezellige avond in de Wok met ons eigen zwemgroep nam niemand ons meer af.
Foto: Wim en Co, altijd gespreksstof..