Ik heb eens een uil geschilderd. Niet zomaar een uil….nee een Laplanduil oftewel the Great Gray. Ik heb, behalve dan in de dierentuin, pas twee keer in de natuur een uil gezien. De eerste keer waren we op camping De Berenkuil in Grolloo. We stonden onder een paar dennenbomen en ineens kwam er een vrij grote vogel vlak over ons heen vliegen en even later zat hij prinsheerlijk boven ons. Ik zag z’n oorpluimen. Het moest dus wel de ransuil zijn.
Toen ik na dat weekend weer op school mijn collega biologie Joop zag, schoof ik tijdens de koffiepauze bij hem aan tafel en vertelde over onze indrukwekkende uil. “Och “, zei Joop…”dat is de uil die hier het meest voorkomt”! Het deed toch niets af aan mijn bewondering voor het dier. Later hoorden we in de Rietlanden de jonge uilen schreeuwen bij het Oranjekanaal. Zo dichtbij zaten die. “Dat zijn bosuilen”, wist Joop ook nog te vertellen!
Pas brachten we het stuk hout met hun nu geschilderde hond “Bernard” er op weg naar Geralds zoon Harald en zagen daar ook de oehoe’s in een kooi. Ik heb begrepen dat je voor de meeste beschermde dieren die je opvangt eerst toestemming van de politie moet hebben.
Volgens mij had vader Gerald er minstens zo veel plezier aan als Harald. Nu was ik dan aan de Great Gray begonnen op een dikke plak berkenstam. Gerald verzorgde met enige regelmaat onze tuin aan het Schoolpad. Misschien zou er nog een plekje te vinden zijn in hun huis vol met Hemstedtpoppen waar zijn vrouw fan van was. Ik had nog nooit zoiets gezien. Prachtig,….maar wel veel. Ze sliepen toen zelfs nog tussen de poppen.
Hij werd mooi…die Laplanduil! Het is ook een heel bijzondere vogel.
Het was toen nog wel even geheim, maar Gerald had toch geen tijd om op computers te kijken.
Dus niks zeggen….
Aan het Schoolpad vloog er in de schemering ook wel eens een uil vlak over me heen. Het was een kerkuil die toen bij Alle en Anja hun nest hadden. Jammer… opgevreten door de steen marter.