‘Over het hele land buien en af en toe zon’, meldt het journaal die morgen in 2017 om 10 uur. Op Fb zie je elke dag een herinnering terug uit jaren ervoor en meteen merk ik dan op of het voor of na het verlies van Mark is. Gaat vanzelf. Deze herinnering is van net ervoor.
Dat hoeven ze niet meer te voorspellen want dat zagen we voor onze ogen, echt nog wat triestig winterweer. ‘Kiek die tuiers es’, merkte Wim toen op. Hij bedoelde die regenvlagen die in de verte uit de wolken naar beneden zag komen. Wim was van het weer, de Pelleboer van deze tijd, zal ik maar zeggen. Hij kon lang naar de lucht kijken zoals hij dat vroeger met juffrouw van der Meulen placht te doen achter het huis. We woonden na onze trouwdag bij haar in, in het grote witte huis aan de Eierdijk in Hattem. ‘Wat ducht oew, van der Kolk, kriege wie’j nog zunne vandage?’, zei ze dan en trok nog eens flink aan haar dunne sigaartje.
Ik laat het hert nog even staan en de krans nog hangen tot na donderdag, besloot ik toen. Nu is een deel van de lichtslinger stuk. Jans had deze voor ons gemaakt nadat ik met Geesje een hert voor hem had getekend. Jammer dus, maar er kan nog een nieuwe in.
Misschien vinden de kinderen uit Hattem die deze dag meekomen het nog wel gezellig. Sneeuw hebben we ook al gehad maar stelde niks voor. De jarige Jan was gisteren al gevallen door de gladheid toen hij de post uit de brievenbus haalde. Gelukkig had hij niets gebroken, maar de armspieren hebben wel een tik gehad. ‘Kijk maar, ik kan mijn armen niet meer verder optillen dan dit en hij liet zien dat het niet verder kwam dan zijn middel. Tja… wij weten het, bij het ouder worden ben je ook niet zo flexibel meer. Alleen Wim was dat lang wel. Een aantal jaren terug maakte hij een misstap vanaf een trottoir in Frankrijk en finishte hij met een bijna koprol. Als hij iets van het aanrecht liet vallen, 10 tegen 1 dat hij het op kon vangen met zijn voet. Daar kan ik niet tegenop. Als ìk val lig ik meteen plat…
De jarige Jan is intussen 93 geworden.