In een hoekje van de kamer staat nog steeds de foto van Mark. Daarbij stond lang ook de mand met alle paperassen, een kaars van Riet, lieve brieven, kaarten en de voetbal van de Drenthina jongens. De foto van Mark met zijn trouwe Queeny staat nog steeds bij mij op een prominente plek. De mand is intussen verhuisd naar mijn slaapkamer. Er zitten ook een paar agenda’s van Mark in. Ik had er eentje bewaard uit z’n HAVO tijd en de laatste van de HEAO. Op een middag, een paar mande na zijn overlijden, bladerde ik zomaar de laatste door en kwam bij de datum 26 augustus, mijn verjaardag.
Daar stond een lief gedichtje in het krabbelende handschrift van Mark himself. Het kwam me zo bekend voor dat ik vermoed dat ik hem toen al gekregen heb, maar 1995 is lang geleden. Mark liet ons wel vaker merken dat hij van ons hield. Hij was ook niet de gemakkelijkste van de drie en dat wist hij.
This is a very special present
which you can never see.
The reason it’s so special is,
it’s just for you from me.
If ever you feel lonely
or feeling down and blue.
You only have to hold this present
and know I think of you
You never can unwrap it,
please leave this wrapping tied.
Just hold this gift close to your heart,
it’s filled with love inside.
links- de Havo agenda1985, rechts- de studentenversie 1995
Morgen is zijn geboortedag, 2 februari. Dan denk ik vanzelf weer even terug aan die lieve maar ook ongrijpbare jongen van ons. Je zult begrijpen dat dit gedichtje nog altijd veel met me doet.