Op de lagere school moest je voorbeeldjes van landschappen natekenen. Op geen enkele manier werd daar je creativiteit ontwikkeld. Het breien was ook al zo’n ramp, zo strak werd dat met die breikatoen. Ik nam het telkens mee naar huis en breide om de beurt met opoe. Die zorgde dat het weer wat losser op de pennen kwam. Ook het tekenen op de middelbare school deed me niet veel. Wel een tekendoos aanschaffen met alles erop en eraan tot een vleugel aan toe om de kruimeltjes van je papier te kunnen vegen. Je kunt hooguit zeggen dat mijn fijne motoriek er door ontwikkeld werd.
Op de kweekschool leerde ik alle technieken die er zijn.. naaien, mazen, stoppen, verstellen, smocken. Allemaal praktische dingen… wel leuk, maar creatief? Ja.. portret tekenen ging me aardig af.
Toen onze jongens klein waren naaide ik bijna al hun kleren. Uit een wat versleten Harris tweed colbertje van Wim naaide ik een jasje voor Rick. Dat was leuk, maar ook creatief?
Maar… in de jaren 70 kwam het spinnen en weven. Er kwam een Louët spinnewiel, een weef raam en ik begon de gesponnen wol te verven. We woonden in Hengelo tegenover een school en met heel wat groepen hebben we thuis gesponnen, geweven en geverfd, maar ben je dan creatief?
In Emmen heb ik in een vlaag een tijdje truien gebreid, maar dat ging ook weer over, net als het sokken breien toen ik stopte met werken. Minstens 30 paar. Toen was het voorbij. Niesje vroeg eerst nog wel eens of ik al weer breide, want die sokken waren zo fijn, maar ik moest haar teleurstellen.
Het blijft nu alleen bij schilderen èn schrijven. Een paar schilderijen vond ik zelf zo goed gelukt dat ik verbaasd ben van mezelf. Zou het toch creativiteit zijn? Hoewel… na het overlijden van Wim is die creativiteit wat betreft het schilderen wel afgezakt. Geen echte inspiratie meer. Schrijven gelukkig wel…
Hierbij een van mijn eerste werkjes: Bonnie, de hond van Susan.