Net zoals iedereen, wanneer je net als ik in je 82e jaar bent, een aardig gevuld rugzakje hebt wat betreft levenservaringen en rouw, moet je er met of zonder hulp een weg in zien te vinden. Rouw is hard werken werd mij door iemand met ervaring verteld. En daar weet ik intussen ook het een en ander van. Rouw is er omdat er liefde was is een bekende uitdrukking. En dat is ook zo….
En er zijn veel soorten rouw. De rouw van je ouders heb je soms onbewust nog meegemaakt, rouw om ziekte of een handicap. Rouw bij het verlies van geliefde ouders en grootouders. Rouw bij het moeten loslaten en het zo tragisch overlijden van Mark en als laatste de rouw bij het verlies van mijn Wim. Wanneer je mijn leeftijd hebt stapelt het zich op. Waar ik het eerste jaar na Wims plotseling overlijden wat in een roes leefde , in de overlevingsstand kan ik het wel noemen, komt nu de periode van bewust verder leren leven. Ik zeg wel eens: proberen door te gaan. Eén van de lichtpuntjes is nog steeds voor mij het uurtje met Susan, vaak in onze favoriete Kringloopwinkel Het Goed waar we steeds in het café eindigen met een gezellig praatje van de jongeman die meteen de cappuccino en de thee voor ons inschenkt als hij ons ziet aankomen. Soms delen we een heerlijk gebakje of zoals deze week ieder een lekkere tosti. Vaak een uurtje met veel lief en leed.
Toen ik deze week dus weer op mijn nieuwe lage fiets wilde stappen liep er net een oudere dame in kleurige kledij langs me die net de winkel in wilde gaan. Het was één brok kleur. Toch zal ze ongeveer mijn leeftijd zijn. Ze had een goudgeel lang hes aan en een wijde broek met kleurige bloemen. Ik moest het gewoon zeggen: ’Hier wordt ik nou helemaal vrolijk van’ en we maakten een praatje in de trant van dat we er zelf iets van moesten zien te maken in het leven. Ik opperde nog iets van: ’Dat ga ik proberen’, waarop zij zei: ’Nee… alles loslaten, gewoon doen wat je zelf wilt doen. Dat was aan haar te zien. Nou ik nog….