‘Ze staan op je te wachten’, zei Wim die morgen toen het 9 uur was op de wekker, maar nog niet in mijn hoofd. Hij bedoelde natuurlijk de beide grote fleslammeren. Die waren intussen helemaal gewend aan de fles. Nog een paar weken en dan zijn ze daar ook af.
De kleinste lammeren waren binnengebracht door de moeders. Het was dan ook beestenweer, je zou je hond er nog niet op uit sturen. Het leek meer op november. De grote fleslammeren liepen wel bij de ooien. Die vulden hun buikjes naast de melk ook met gras, en zo hoort het.
De conifeer voor het huis zag ik helemaal naar links leunen door de westenwind, die om het huis raasde. Een week eerder hadden een aantal struiken weer een snoeibeurt gehad en was de tuin verder schoongemaakt. De blaadjes van de haneklauw waren zo nog beter te zien. Het blijft me een doorn in het oog. Als de wind weg is ga ik er nog eens met de spuit langs. Queeny lag zoals gewoonlijk aan mijn voeten. Dat zal niet te lang duren want als ze Storm buiten hoort aanslaan wil ze ogenblikkelijk meehelpen en wil naar buiten.
Het goede nieuws is dat het ook toen voorjaar werd, net als nu ook hier aan de Torflang. Aan het Schoolpad rook je dat overal. Daar deden de violen, de viburnum en forsythia hun best om de boel op te vrolijken. En zo is het ook hier al moet ik het met minder groen doen.
We gaan de goede tijd in!